Wat drinken wij met...

Het diner was perfect. Meer zelfs: het was lang geleden dat we van ieder gerecht zo hadden genoten. We ronden het heerlijk festijn af met een kaasbord, waarop blauwe kazen in trio het aanbod vromden. Van een pure roquefort tot een cremeux uit de Auvergne. Daarbij werd een cream-sherry geserveerd. Het zoute van de blue gaat wonderwel samen met het zoete, zelfs stroperige van de cream sherry.

Alleen was er de afwijzende houding van een van de tafelgenoten waarvoor zoet en zeker stroperig synoniem zijn van -niet te...-!

Laat de combinatie dan nog zo geslaagd zijn; voor deze tafelgenoot was de keuze van die aard, dat het totaal beeld van een nochthans geslaagd etentje flink werd gedevalueerd. Spijtig.

Moraal van het verhaal: verplicht nooit iemand uw keuze te accepteren. Probeer iemand te leiden, maar laat het nooit de enige optie zijn.