EEN WERELD VAN SMAAK / UN UNIVERS DE GOUT / A WORLD OF TASTE

 

 

OPENINGSUREN WIJNSHOP

Iedere zaterdag van 11 tot 17 u

in de week op afspraak  0472 993303 of info@moeyaert.eu

****

 

download hier de uitnodiging voor onze degustatiedagen

 

 

Donderdag 1 oktober 2020, een goeiemorgen met Wilfried


Hallo Wilfried, ik heb gehoord dat je viswinkel er mee gestopt is.

In de vraag van de man aan de telefoon schuilt veel meer een gevoel van hoop dan zo maar een vaststelling.
Ik verbeter de man door te zeggen dat het niet mijn viswinkel is maar die van mijn schoonbroer en zus.

De man begrijpt het maar zijn uitgangspunt voor dit telefoongesprek verandert er niet door.
Ik ben vanaf heden één dag meer vrij in de week.

Of ik het zou zien zitten om in de toekomst zijn aangiften bij de douane te doen?

Ik heb in mijn carrière al van alles gedaan en als je slaapt ben je dood zegt mijn schoonbroer van de viswinkel, maar zoiets?
Dat zoiets overvalt me zodanig dat ik niet onmiddellijk een antwoord vind.
Voor de man is het een logische zaak; ik doe dat toch voor mezelf in de wijnhandel.

Ik deed dat, jaaaaren terug en gaf het sindsdien uit aan een firma die de paperassenhandel me uit handen nam.
30 euro per aangifte vind ik zelf geen overkomelijk bedrag.
Verekend naar een minimum aantal flessen van 600 komt dat op 0.05 euro per fles.

Met enkele...honderden aangiften per maand is dat voor mij onbetaalbaar weerlegt de man aan de telefoon.

Die honderden aangiften gaan dan wel over producten in zijn supermarkt van de meest verscheidene voedingswaren die hij intrekt uit zowat alle werelddelen.

Ik schrik wel even: er klopt iets niet.
Het systeem werkt zo: telkens uiterlijk op donderdag moeten de aangiften van zijn supermarkt ingediend worden en anderzijds wordt ik gerust gesteld met de belofte dat het amper één tot anderhalf uur werk per week inhoudt.

Ik kan het niet en mijn boekhouder gaat met pensioen tracht de man me te overhalen.

Ok zeg ik, ik beloof niets maar wil het toch bekijken.
Dat gaat dan volgende week maandag gebeuren.

Op hun site lees ik dat de producten zowel uit Polen, China, Japan, Rusland, Turkije, Iran, Afrika, Rusland, Zuid-Amerika als India komen.
En laat het nu net dat zijn wat me aantrekt.

U kent toch mijn slogan? MOEYAERT 'EEN WERELD VAN SMAAK'

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Woensdag 30 september 2020, een goeiemorgen met Wilfried

 

Nadat we maandag van de regen in de drup terecht kwamen kregen we gisteren een onverhoopt mooie dag voorgeschoteld.
Zo mooi dat we besloten een wandeling te maken.
Welgekomen als afleiding op het urenlange computerwerk.

We hebben het geluk ook bevoordeeld te zijn.
In de Ardennen hebben we in Grande Enneille 'ons bergske', in Leuven is er 'ons bos'.

Het was een tijdje geleden dat we het kasteelpark van Arenberg hadden aangedaan.
Wat zou het bos ons nu te bieden hebben?
Zeker en vast een beginnende herfsttooi en wat An in het bijzonder aantrok; de paddestoelen.

Ik vroeg me af of ik het over een bos, een park of misschien zelfs, een woud moest hebben.
Een woud sloot ik uit; in wouden vertoeven Robin Hoods en dat is hier niet het geval.

Een bos dan maar?
Er staan eeuwenoude bomen in en er werden tientallen en tientallen... appels tussen de afvallende bladeren gestrooid.

Akkoord: het bos heeft aangelegde paden en weggetjes, maar men laat de natuur er zijn gang gaan.
Toch heeft men het over het kasteelpark van Arenberg.

Toen ik wakker werd deze ochtend gaf ik An de raad oud-rector Torfs van de KU Leuven op te bellen om te vragen of hij wist wat de bedoeling was van het rond strooien van de appels (het kasteelpark behoort toe aan de universiteit).
Misschien om het wild te voederen?
Kwam ik weer uit op de vraag: loopt er ook wild in een park?

In ieder geval werd het een deugddoende wandeling en wat meer was: ook tijdens die wandeling ging mijn aandacht uit naar de degustatie-weekends in oktober.
Hoe dat kwam?
Het bos verspreidde die heerlijke vegetale geuren typisch aan de herfst gevormd door het tapijt van natte bladeren, het doorweekte hout van afgevallen takken en de losgekomen aarde die de wortels van vermoeide bomen in de storm van voorbije weekend niet langer vast had kunnen houden.

Die heerlijke geur die men in wijntermen sous-bois noemt.
Geuren die je terug vindt in de cabernet-francdruif in oa rode wijnen van de Loire zoals Chinon, Bourgeuil...

Aan u om het te ontdekken. Geniet nu al mee van de mooie foto's van An.

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Dinsdag 29 september 2020, een goeiemorgen met Wilfried


Ik schreef gisteren dat ik een beetje op reis ging van achter mijn eigen schrijftafel. Ik heb me gisteren echt geamuseerd.

De powerpoint die ik aan het opzetten ben om straks op onze opendeurdagen af te spelen maakte het kind in me vrij.
Diegenen die me kennen weten dat wat humor nooit ver weg is.

Nu kan ik een powerpoint in elkaar steken waarbij de technische details over de wijnen je om de oren vliegen.
Na 5 beelden kijkt niemand nog naar het scherm.

Anderzijds is het ook niet de bedoeling dat iedereen z'n ogen onafgebroken op het scherm houdt.
Tenslotte ben je in de 'compagnie' van de eigen bubbel en is er iets moois in het glas uitgeschonken.
De powerpoint blijft nonstop draaien.
Je mag al eens een passage overslaan, ze komt terug.

Hoe ik me dan gisteren in zo'n mate geamuseerd heb dat An opmerkte:
't ventje is blij, zie hem genieten.

Wat was er gebeurd?
Ik had een afbeelding gevonden onder de rubriek 'rijdende auto'.
Dat bracht me op een idee.

De wijnbouwers waarmee ik werk ken ik.
Ik was er onlangs nog of in een ver verleden.
Steeds was het de auto die er ons bracht.
Dus dacht ik, laat me het autootje bovenhalen om van domein naar domein te rijden.

Een oud karretje dat nogal wat kan verdragen zolang het niet overladen wordt. Meer ga ik niet verklappen, dat hou ik te goed voor de mensen die zich inschrijven.

Op de foto hier, wel de start richting Catalonië waar we in Arboç op degustatie gingen.

Het wordt een serieuze rit.
Vandaag ben ik van achter mijn schrijftafel aangekomen in de Gascogne.
Zaterdag wil ik eindigen in de Médoc na een lange rit die ons tot in Chablis bracht en terug.

Blijft de vraag open of het karretje het volhoudt tot in Jabbeke.
Benieuwd? Schrijf u dan alsnog in.

(Powerpoint met ongeveer 200 beelden met prachtige panorama's, schitterende foto's in de wijngaarden en een beetje technische details over de wijnen in het glas is maar een onderdeel van wat een leuke namiddag zal worden).

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Maandag 28 september 2020, een goeiemorgen met Wilfried


Het begin van de week in Leuven met een druilerige maandag.
Een weertje om perfect zaken op de computer te kunnen afwerken.
Nadat ik mijn prijslijst van de wijnen onder handen nam start ik vandaag met het opmaken van de powerpoint die ik ga draaien op de degustatiedagen.

Ik start met de beschrijving van de 10 wijnen + het glaasje bubbels die we gaan serveren.
Beelden met de eigenaars, het domein of chateau, de manier van werken, de voorbije oogst, de vinificatie. Panorama's van de dorpen en de omgeving.

Het wordt een beetje reizen vanaf de schrijftafel thuis. Om u op de degustatie mee te laten genieten met het glas in de hand.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Zondag 27 september 2020, een goeiemorgen met Wilfried

Ik geloof dat Odette de helft van een eeneiige tweeling was en is.
In ieder geval, ik heb er de voorbije nacht mijn slaap niet meer voor gelaten.

Fris en monter deze zondagochtend aangepakt en de laatste aanpassingen aan de nieuwe prijslijst op deze site ingevoerd.
Nu zie ik je al denken: vernieuwd is gelijk aan duurder geworden.
Dit is voor een keer niet zo.
Vernieuwd staat voor een nieuwe look van het volledige gamma met voor iedere wijn een korte uitleg.

Zo komen we ook weer een stap dichter bij de degustatieweekends in oktober (start zaterdag 10 okt).
Wacht niet langer om uw plaatsje te reserveren.
Inmiddels is zaterdag 17/10 reeds volzet.

En ja, de keuze voor het type nieuwe glazen is gemaakt.
Ze werden inmiddels besteld. Op de foto deze met witte en rode wijn.

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Zaterdag 26 september 2020, een goeiemorgen met Wilfried


Het is...03.45u als ik deze regels intik.


Odette gaat wild tekeer, houdt me uit mijn slaap en dat is helemaal niet leuk.
Ik denk dat de voorbije uren een zeldzame keer inhielden waarbij ik de slaap zo moeilijk kon vatten en ook zo weinig geslapen heb.

Of het stormweer de reden was? En alleen dat?
Of zijn er toch onderliggende oorzaken?

Het besef dat met het beïndigen van mijn hulp aan zus Hilde en Eddy er nu wel een definitief doek valt over mijn werk in de visbranche?
Natuurlijk zijn er nog de presentaties met De Wondere Wereld van Vis en Vissers, Weg van Vis langs de Frans Atlantische Kust en Wijnen met een verhaal.
Maar wanneer dat verhaal weer op gang komt blijft nog maar de vraag.

Niet zozeer de stijging van het aantal besmettingen maar vooral het feit dat de opnames in ziekenhuizen opnieuw explosief de hoogte in gaat laat vermoeden dat we nog lang niet moeten rekenen op een normaal 'doen'.

Als je niet kan slapen lig je te piekeren over vanalles en nog wat.
Raak ik tijdig klaar met wat ik van plan ben te doen met het oog op de komende degustaties?

Bijkomend aan het geraas buiten hoor ik mijn hartklep: tik, tik, tik.
58 tikken hoor ik, wanneer ik 1 minuut lang mijn i-phone in de gaten hou.
58, das rustig en laat het ritme van een... sportman vermoeden.
Sportman? Hallo kroket!

Gisterenavond kwam ik gebroken thuis, nog iets meer dan de week voordien en nog eens de week daarvoor.
Mijn heup en rug spelen me parten, meer dan me lief is, veel meer.
Na de  oktoberweekends krijg ik de tijd om daar iets aan te doen.
Misschien vooraf toch nog een tweede opinie vragen.

Met het schrijven van oa deze 'nachtelijk' begroeting laad ik mijn energie terug op. Kan er zelfs al een grapje vanaf.

Iets om straks tijdens het ontbijt aan je kinderen of kleinkinderen te vragen:
naar welke soort dokter* gaat een ziek eend?

Het is inmiddels 04.35u. Ik ga me een koffietje zetten, bad nemen, nog enkele facturen opmaken, naar de bakker, groentenwinkel en supermarkt rijden, ontbijten, wijnen leveren in Blankenberge en Zedelgem en om  11u de wijnshop openen.

Je gaat vanaf nu kunnen uitslapen zegt een dame gisteren in de viswinkel tegen Eddy.
Als je slaapt ben je dood antwoordt de visboer.

Als je deze namiddag binnenloopt in de wijnshop en je ziet me wat onderuitgezakt aan m'n bureautje zitten, schrik dan niet: ik slaap niet, ik rust gewoon wat uit.

* naar welke soort dokter gaat een zieke eend? Naar een kwakzalver.

 

à la vôtre

Wilfried

 

 

Vrijdag 25 september 2020, een goeiemorgen met Wilfried


Het wordt een speciale dag in mijn leven. Zo heb ik er wel meer gehad.
Dat maakt mijn leven ook zo boeiend.

Hij kan geen neen zeggen beweert m'n zus.
Na vandaag hoef ik zelfs geen neen te zeggen: het wordt mijn laatste dag in de viswinkel, mijn laatste vrijdag.
Morgenavond houden Eddy en zus Hilde er mee op.
Mag Eddy net als ik, drie jaar terug, met welverdiend pensioen gaan.

Of dat zal lukken? Niet te bruusk doen hé.

Nu en dan nog eens iets aanvaarden, opdrachtje links, opdrachtje rechts.
Die zijn er altijd voor mensen die het willen doen.
Voor mij was dat één nachtje Zeebrugge, één dagje Sint-Kruis.
Net nu vandaag de pladijs als 'vis van het jaar' in de toog ligt.

Ah ja, je mag een pladijs meebrengen gaf moeder gisteren aan.
Een pladijs, ook schol genaamd. Of nog beter 'n ploate.
Voor mij 'n dikke ploate meneere.

Voor een keer duwde men de micro niet onder de neus van een sterrenchef maar zocht men een visboer op.
Een visboer, nog een van de weinige echte overblijvende 'boeren', nu de melkboer uit beeld is verdwenen en ook landbouwers mega grote bedrijven zijn geworden.

Die echte visboer vonden ze gisteren in Beernem.
Anthony is net als Eddy nog iemand die zelf zijn vissen op de veiling koopt en weet hoe hij ze moet fileren en bereiden.
Dat gaf hij gisteren perfect aan voor de micro van radio 2.
Het deed me deugd dat te horen.
Stielmannen die weten wanneer de pladijs dik is, nu dus en het liefst de ploate op vel aan de graat in de pan zwieren.
Het is een van die dingen die we aan het 'verleren' zijn.
90% of is het 95 willen hun tong panklaar. Geen gepeuzel aan de zijgraatjes.
Dat is ook een kunst: visbakken met knapperige zijgraatjes, net als het een kunst is, dat peuzelen aan de zijgraatjes.

Nu de pladijs, de voornaamste vissoort in hoeveelheid van aanvoer voor onze Vlaamse vissers er in overvloed is, raken de echte visboeren een zeldzame soort. Timmerman is er nog in Oostkamp waar de zaak van vader op zoon naam maakte, idem voor Oudenburg waar Rudy in Nick opvolging heeft.

Moeder zal tevreden zijn: de wekelijkse was en strijk van de 'viskleren' behoort tot de verleden tijd.

Alhoewel, eens een opdrachtje links of rechts aannemen moet kunnen.
Kijk ik in mijn agenda dan lees ik: broer Ivan uit de nood helpen met -nu zondag- fruits de mer buffetje wegdoen in het Ieperse.
Of je het ter plaatse wil opmaken en de oesters ook openen?

Hij kan geen neen zeggen. Dat ben ik.
Benieuwd hoe Eddy zijn pensioen aanpakt.

Laat de pladijs het u smaken en voor een keer: bak hem op vel en peuzel aan de zijgraatjes. Drink er een goei wijntje bij. Wijn, das dan weer een ander verhaal.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Donderdag 24 september 2020, een goeiemorgen met Wilfried


Opgelet, voor u verder leest: dit is een politiek getinte dagbegroeting.
Wie niet van gekleurde politiek houdt, die doet dan maar het licht uit.

In politiek gaat het zo,  was het vandaag zo, was het gisteren zo, zal het morgen zo zijn: de pot verwijt de ketel... u kent het wel.
Achteraf bekeken heeft iedereen gelijk, is alles te verklaren.
Dat zal nu niet anders zijn. Wij, onze Alexander, zij hun Paul.

Verwondert het u dat ze zoveel dagen, hoeveel, nodig hadden om twee préformateurs aan te stellen.

Mij verwondert dat niet, tenslotte gaat een land leiden over ernstige zaken.
Daar ben ik me van bewust.

Als ik dan zie hoe verschillend zij en wij zijn, dan kan het niet anders of regeren over een land dat België noemt is bijna ondoenbaar.

Hoe ik bij die stellingname kom?
In de auto!
Niet te geloven dat ik nog steeds behouden thuiskom.

Dinsdagavond rij ik van Marche naar Namur.
Er is weinig tot geen verkeer.
Ik rij over een schitterend verlichte N4.
Het lint van kopergeel licht slingert zich door dal en heuvel, kronkelt, zoekt en vindt zijn weg naar de stad aan de Maas.
Het viaduc de Beez, indrukwekkend!
Dan kom ik op onze vertrouwde E40 en valt het me op: de lichten branden want het regent en het zicht wordt beperkt.

Ik begin met tellen wanneer de trajectcontrole in Erpe-Mere me verwittigd: ogen op de snelheidsmeter.
Maar ik kan mijn ogen niet afhouden van de... kapotte lampen. Misschien zit er een logica in: om de zoveel palen 1 kapotte lamp, om de zoveel palen, 2 kapotte lampen.
Ik raak de tel kwijt.

Ik hoor het onze Vlaamse minister al uitleggen: wij hebben geen lichten nodig want de lijnen zijn duidelijk getrokken en het asfalt loopt perfect.

Zijn Waalse collega: akkoord ons rechtse vak is op vele plaatsen abominabel maar het wordt goed en duidelijk verlicht.

Zo zie je maar: zelfs in zo'n detail zijn we onavolgbaar verschillend.
Voor alles is er een verklaring en haalt iedereen zijn gelijk.

Voor onze Vlaamse ministers misschien deze besparende tip: doe gewoon het licht uit, ik volg wel de achterlichten van de auto voor mij.

 

à la vôtre

Wilfried

*****

 

Woensdag 23 september 2020, een goeiemorgen met Wilfried

 

En we blijven maar verder uit testen met het oog op onze degustaties.
Ditmaal komen de glazen aan beurt.

Vorige vrijdag hebben we beslist de wijn niet in karafjes op tafel te plaatsen maar toch in het glas. Telkens per twee.

Ik heb degustatieglazen, de sommeliers maar die zijn te klein om de hoeveelheid wijn te bevatten.
Dus ging ik tijdens het weekend op zoek naar een nieuw, groter en mooi glas. Morgen komen er twee types binnen.
Wellicht wordt het één van de twee waarvan ik er dan 120 wil bestellen.

Komt er een opdruk op? bv  EEN WERELD VAN SMAAK.
En zo blijf ik bezig om alles op een professioneel niveau uit te werken.

Volgende week komt de powerpoint aan bod.
Hoe ga ik dat met de beste invalshoek plaatsen.

Het blijven spannende dagen.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Dinsdag 22 september 2020, een goeiemorgen met Wilfried


Vandaag ons laatste dagje Ardennen, wat begint met een mankementje. Het water van de wc blijft doorlopen.

In de toiletten van vroeger had je een reservoir met vlotter.
Maar hier in chateau d'Eddy is het toilet er eentje in moderne versie, waar zelfs geen kraantje aan te bespeuren valt, laat staan een reservoir.
Het enige wat zo'n wc heeft zijn twee drukknoppen in een plaat op de muur aangebracht.

Het spoelwater zou nog mogen afgeleid worden uit de Ourthe, het is niet aan te raden te vertrekken met een toilet waarin het water volle kracht doorstroomt.
Dus bel ik naar Eddy nadat ik voorzichtjes al eens aan de plaat gewrikt heb.
Meer durf ik niet: zo handig ik ben met potlood zo problematisch wordt het met schroevendraaier, of zoals in dit geval met het lemmet van een mes.

Eddy raadt aan de technieker op te bellen. Die blijkt afwezig.
Plots heb ik een ingeving: in het verre Zerkegem (235km) heb ik een nonkel die gans zijn carrière in de sector van sanitair en chauffage doorbracht.
Ik bel de dochter op, die me het nummer geeft maar zelf ook een tip heeft.
Die dochter is er eentje uit de tijd dat meisjes nog kwajongens waren.

Schuiven en klikken in plaats van wrikken is haar idee, dat doe je met zo'n type van wc. En inderdaad, zo eenvoudig is het: er komt een holle buis te voorschijn die het oude vlottersysteem vervangt.
2 minuten werk en het is ok.

 

An, die de werkzaamheden vanop de eerste rij gadeslaat raadt me aan het afdekplaatje met het merk er leesbaar terug op te plaatsen. Zo handig ben ik!

Ik bel Eddy, het reservoir, waar dat ook zit, is volgelopen. De vlotter werkt.
En ik?
Voor één keer kan ik zo fier zijn als een gieter.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Maandag 21 september 2020, een goeiemorgen met Wilfried


Tal van reacties op de foto's van de dagbegroeting van gisteren.
Heel ludiek, de opmerkingen over het aantal van de flessen wijn, maar evenzeer of het water echt zo lekker smaakte.

Ik schreef u dat het voor mij niet alleen de bedoeling was nieuwe wijnen te ontdekken, maar dat ik ook iets wilde opsteken in verband met onze eigen degustaties in oktober.

Wat die 10 glazen met water betekenden?
Dat is het aantal glazen wijn dat we willen halen uit een fles.
Als je 10 wijnen proeft... en uitdrinkt heb je aan het eind van de rit een fles gedronken.
Kan ik ook het kostenplaatje berekenen.

En er is meer.
Hier op mijn bergske, een plaats om auteur-wijnschrijver Gido Van Imschoot jaloers mee te maken, vind ik de rust om me gedetailleerd voor te bereiden.
Ik ben er uit: zo zullen onze namiddagen er uit zien:

Verwelkoming met een glaasje bubbels
degustatie van de eerste twee witte wijnen
degustatie van de volgende twee witte wijnen
koude bereiding van een vissoort met de keuze van één van de 4 wijnen
degustatie van de eerste twee rode wijnen
degustatie van de derde en vierde rode wijn
degustatie van de vijfde en zesde rode wijn
warme bereiding van een wildgerechtje met de keuze van één van de 6 wijnen

Ik denk dat je daarmee akkoord kan gaan?

Hoe we voor het tweede opeenvolgende weekend op ons bergske terecht kwamen.

Vorig weekend was het een traktatie aan moeder wegens de moeilijke coronatijden
Vandaag, gisteren en morgen is het een onverwachte traktatie aan onszelf.

Zaterdag, 4 jaar terug ontmoette ik een eerste keer An.
Sindsdien ging het alleen maar bergop. Waar kan je dat beter vieren dan op ons bergske.

zonsopgang in Grande Enneille

Maar eerlijk wezen, het bergske en de prachtige tuin hoort toe aan schoonbroer Eddy. Normaal was hij hier vandaag.
Wegens een berg werk; Sint-Kruis kermis en zich voorbereiden op de laatste week van zijn vishandel Vandenabeele ging dat in laatste instantie niet door.

Zo kregen wij onverwacht de gelegenheid om op die prachtige manier onze verjaardag te vieren.
Voor mij ook een zegen om te schrijven, voor An om mooie foto's te maken.
Gisterenavond bezegeld met een onderonsje in ons favoriete Ardenese restaurant.

 

à la vôtre

Wilfried

 

 

Zondag 20 september 2020, een goeiemorgen met Wilfried

 

Ik had het gisteren over de professionele degustatie van Rémy Poussart in Weinebrugge.
Vandaag wat meer details hoe we het aanpakten.

Met ons drieën, Françoise, Patrick en ikzelf maakten we een keuze uit de verzorgde catalogus.



We kozen elk voor zich de wijnen die we wilden proeven.
Vertrekkende vanuit het standpunt; betaalbaar.
We kozen elk voor een achttal wijnen.

Wat negatief beoordeeld werd door een van ons haalde logischerwijze geen tweede ronde.
Uiteindelijk kwamen we uit bij één champagne, één witte wijn en 4 rode.

De champagne uit Avirey-Lingey in een assemblage pinot noir 70%, chardonnay 25% en pinot meunier 5%.
Een champagne die het kan opnemen tegen onze Doué.
Het kan dus besproken worden.

Van het kransje van 4x rood selecteerden we chateau Lafite Monteil, Bordeaux Superieur en chateau Plagnac een Médoc cru bourgeois in een tweede ronde als de beste.
Beiden heel dicht bij mekaar in prijssetting.

Waarom ik de witte beoordeling  voor laatst houd?
Ik ben op zoek naar een nieuwe huiswijn of een aanvulling er van.
Die vonden we in... Gaillac.

Alleen al de appellatie trok me enorm aan.
Gaillac is een regio die je niet dagelijks bij ons tegenkomt.
Met die bijzondere druif Loin de l'oeil. 70% met een aanvulling van 30% sauvignon. De sauvignon die wat zuurte geeft in de assemblage en maakt dat de balans mooi in evenwicht is.

Ik wilde na onze gezamelijke keuze nog een stap verder gaan.
Van  de organisator kregen we de rest van de fles mee.
Ik nodigde mijn proefduo uit om gisteren op de middag in de wijnshop een vergelijkende test te maken.

Op tafel 5 witte wijnen: de Mas Planères, de Rochaubry uit eigen gamma en twee staalwijnen die deze week waren aan gekomen. Als vijfde wijn de Gaillac.
Op 1 kwam de Gaillac op 2 de Planères en Rochaubry.

Mijn brief naar Lagrave in de regio Gaillac is onderweg

*

Morgen: hoe ver staan we met onze eigen degustatie-namiddagen?

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Zaterdag 19 september 2020, een goeie namiddag met Wilfried

Geen goeiemorgen, alhoewel het dat wel was, maar zo in de weer met leveringen en mensen ontvangen dat een dagbegroeting maken pas op de 2de  of 3de   de plaats komt. Niettegenstaande dat is er wel heelwat te vertellen.

Gisteren aanwezig op de Belgian Wine Tasting, een professione wijndegustatie in Weinebrugge. De super locatie in Weinebrugge was één van 9 plaatsen waar de mensen van deze organistie hun flessen, glazen en spuwemmers neerzetten.

Ik zat vooraf met een grote vraag: hoe organiseer je zoiets in coronatijd.
129 wijnen vertegenwoordigd door hun producenten leek me utopisch.

Zouden de mensen van een chateau Valandraud 1e cru classé Saint-Emilion afzakken naar ons land om in Namur, Herstal, Antwerpen, Nijvel... hun toch tamelijk exclusieve wijn te laten proeven.
Een courtier die de wijnen in België invoert en verdeelt onder zijn professioneel cliënteel leek me meer aanneembaar.

En er stond nog meer moois op de tafels.
Het was niet dat wat me interesseerde.
Wij starten vanuit het oogpunt: wat is lekker, dat beter is dan wat wij hebben of eventueel kan aanvullen en daarnaast ook heel aanvaardbaar is in prijs.
Een moeilijker opgave dan te zeggen: de....is top maar MOET dat ook zijn want zijn prijs swingt de pan uit.

Tweede punt waarom ik deze degustatie wilde meemaken: hoe organiseer je zoiets om corona indachtig geen risico's te nemen. We konden er lessen uittrekken met het oog op onze degustatienamiddagen in oktober.

Het lukte Rémy Poussart wondergoed.

Misschien nog vooraf: wie is die Rémy Poussart.
In een aangename babbel achteraf werd veel duidelijk.
Deze man met roots in Waterloo is geen courtier, heeft geen echte wijnfirma en noemt zichzelf een 'kleine' schrijver.
Wijnschrijver inmiddels toe aan zijn 14de gids 'Top 1000 ranking Bordeaux'.
Een interessante uitgave.

Naast de blinde proeverijen en het publiceren van dit kleinnood organiseert Rémy degustaties zoals die van gisteren.
129 wijnen kan je proeven.
Vind je ze lekker?ok. Vind je niks naar je smaak/budget: ok.

Rémy Poussart verdient 0 aan de bestellingen die er achteraf gebeuren.
Ter plaatse kan je immers niks bestellen. Alles gebeurt rechtstreeks tussen degustateur en producent. Dat maakt dat het een zeer obectieve degustatie wordt. Hoe hij de mogelijkheid heeft gecreërd voor deze degustatie? Iedere producent levert sowieso de wijnen en betaalt 300 euro om dit op poten te zetten. Met dit budget huurt Rémy Poussart de locaties en verzorgt hij de publiciteit rond het gebeuren. Niet min met oa een perfecte catalogus per post toegestuurd.

Hoe wij deze proeverij aanpakten en neen wij waren niet in de wind, vertel ik je morgen.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Vrijdag 18 september 2020, een goeiemorgen met Wilfried


Vandaag een dagje zus Hilde helpen bij het bedienen van de klantenkring, een voorlaatste keer, want volgende week zondag valt het doek over Vishandel Vandenabeele.
Een spijtige zaak, nu duidelijk wordt dat niemand nog goesting heeft een zelfs bloeiende zaak over te nemen.
Zo spijtig dat Ivan, de olijkerd, voorstelde om vanaf vandaag een rouwregister aan te leggen.

Maar het leven gaat verder.
Dus ben ik vanavond present op een professionele degustatie in Weinebrugge waar...129 flessen ontkurkt worden.
8 dagen de mogelijkheid bieden van Luik, alover Namur, Libramont, Antwerpen, Brugge tot Kortrijk.
Heb ik in mijn lange carrière nooit eerder meegemaakt.
Is het corona die wijnbouwers noopt inventief te zijn.
Want wat gebeurt er met de stock, nu de wereld al maandenlang stil gevallen is?
We zien wel vanavond.
Ook interessant is hoe de degustatie aangepakt wordt. Hoe houdt men zich aan de richtlijnen?

Onze organisatie met de oktober-degustaties zal men niet op tekortkomingen in die zin moeten aanspreken.

vaste waarde op onze degustatie: de Prestige rouge van domaine Graves d'Ardonneau

Degustatie met reservatie - we hebben de contactadressen van iedere aanwezige - Handontsmetting bij het binnenkomen - mondmaskers aan bij het verplaatsen voor bv toiletbezoek - ook daar ontsmetting - iedereen zit met zijn gereserveerde bubbel aan tafel - wij serveren zelf - bestelde wijnen worden niet ter plaatse meegenomen maar worden aan huis geleverd...

Ik krijg zo langzamerhand het gevoel dat dit ook wel eens DE formule naar de toekomst toe zal worden.
En zo zien blijkbaar onze klanten het ook.
Bewijs daarvan: de reservaties blijven binnenkomen, verdeeld over de 8 namiddagen.

Voor onze keuken wordt het ook een stuk eenvoudiger: we weten precies op voorhand hoeveel lekkere bordjes we per namiddag moeten maken.

Zou het kunnen dat het een pure verwennerij wordt????

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

donderdag 17 september 2020, een goeiemorgen met Wilfried

Het zijn drukke computerdagen.
De voorbereiding van onze degustatieweekends vraagt alle aandacht.
Ik wil dat alles op punt staat.

Ik ben de site aan het aanpassen.
In het overzicht van ons wijngamma ga ik meer in detail per aangeboden wijn.
Dat vraagt opzoekingswerk gekoppeld aan mijn eigen proefervaringen.

De belletjes- en witte wijnen heb ik afgewerkt (vandaag 05.45u).
Zaterdagavond wil ik het af hebben voor alle wijnen.

Ik moet nog een reeks flyers afdrukken (bedeling in Zedelgem en Jabbeke) en ik herwerk ook de fiches van de wijn die in de wijnshop in de staanders steken.

En last but not least is er de powerpoint met uitgbreide diauitleg over de te proeven wijnen, de wijnmakers, het domein en de omgeving.

Ik ben dus nog een tijdje zoet.

Maar het is leuk werken want iedere dag komen er nieuwe reservaties binnen.
Blijf het volgen en wacht niet te lang met uw inschrijving.

Om u nog wat 'op te warmen' vandaag meer uitleg over een van onze nieuwe wijnen in het gamma:

de Moulin de Gassac Terrà

wat vooraf ging

Ik ontdek het domaine Mas de Daumas Gassac per toeval tijdens een zomerreis halfweg de jaren 80.
Sindsdien heb ik alle jaargangen van dit fabuleuse domein in Aniane opgeslagen.

Aimé Guibert vindt voortzetting van zijn pionierswerk bij zijn zonen.  (hij was de eerste die in de Languedoc druiven aanplantte die a-typisch waren voor de regio)

Ik besluit de wijnen professioneel in te voeren.
De broers Scherrens van het toenmalig sterrestaurant Manoir Stuivenberg zijn mijn referentie voor andere kopers(Daumas Gassac in zowel wit en rood zullen jaar na jaar hun plekje krijgen in hun magistrale wijnkelder).
Mijn klantenkring voor de wijnen van Aimé Guibert breidt zich uit tot in Nederland.

Roman Guibert zal onze degustaties verschillende keren met zijn aanwezigheid glans geven met oa een onvergetelijke avond in Manoir Stuivenberg.

Het domein in Aniane wil niet alleen wijnen in de duurdere klasse aanbieden, maar kiest ook voor een zeer betaalbaar assortiment.
Het is een keuze die in tweevoud een succesformule blijkt te zijn.
Ze bouwen een nieuw cliënteel op en ze ondersteunen de kleine wijnboeren in de regio die het moeilijk hebben.

Ze maken een akkoord: zij stellen een cahier de charge op waarin alle vereisten worden genoteerd waaran de druiven moeten voldoen om geselecteerd te worden door de familie Guibert.
Daar tegenover staat de verantwoorde goeie prijs die ze krijgen voor hun oogst.
Zo wordt er naast de wijnen van de eigen Daumas Gassac wijngaard een tweede gamma gecreëerd: de wijnen onder de naam Moulin de Gassac.

Het is nu zowat 20 jaar dat ik ook deze wijnen in het gamma heb:
de chardonnay en merlot, de collectie Guilhem in alle kleuren, de Faune en de Elise en nu heel recent de Combe Calcaire en de Terrà in wit en rood.

Het gaat om bio gecertificeerde wijnen

Terrà blanc
met grenache blanc, rousanne en vermentino
afkomstig van wijngaarden in en rond Saint Hyppolite du Fort op de hellingen van de Cévennes

Terrà rouge
met syrah, grenache en carignan
afkomstig van wijngaarden in en rond St-Bauzille-de-la-Sylve.

Straks op de degustatieweekends (download de uitnodiging bovenaan dit artikel)

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Woensdag 16 september 2020, een goeiemorgen met Wilfried

Ik hou me afzijdig met computeren (voorbereiding op de degustatieweekends in oktober).

Ik denk dat ze me uiteindelijk een 8 op 10 zullen geven.
Ik zal 2 punten verloren hebben voor mijn onhebbelijkheden.
Zoals die er zijn;
hij kan koppig zijn hé bomma.
Waarop bomma:
als ik vraag hebde aa piellekes al gepakt, dan wil hij zelfs niet antwoorden.
Waarop An dan weer:
ja da's waar bomma en tis toch voor zijn eigen goed.

Met het verantwoorden van een 8 zijn ze een tijd zoet, heelwat tijd zelfs.
Wat zouden we wegrijden van ons bergkse om op een oververhitte terras midden tussen de mensen te gaan zitten.
Alhoewel; hier op ons terras geeft de zon ook van jetje.
We noteren 's namiddags 34°.

Moeder verschuift haar stoel van her naar der om zo de schaduw op te zoeken.
Zowel An als ik hebben haar aanwijzend de plaats getoond waar het dunne bladerdak van een eikenboom de zon wat weghoudt van ons terras.
Als ze haar eigen plekje vindt is dat pal in de zon.
Dat koppig zijn, komt dat van vaders kant of van moeders?

Na een gesprek dat zowat tussen ontbijt en apero start en uitloopt wanneer we na het middageten besluiten niet te verzaken aan onze siësta zijn we het eens: al wat positief is komt van de Van Houdts, het mindere, daarom niet het negatieve, das van de Moeyaerts.

An, neen hij blijft niet koppen hé, geen een van mijn kinderen An.
Ik hoop op een 8.5, waarom niet een 9.

Als ik die krijg zal ik de eerste zijn om al wat boven de 6 uitkomt op naam van An te schrijven.
Zoals zij moeder hier in de watten legt.
Zelfs een beetje teveel naar mijn gedacht, want vanaf morgen (vandaag woensdag) is het aan mij.

Zoals ik al zei: een zes of toch een zeven.
t'is toch een lieveke hé bomma, probeert An.
Eigenlijk wel An, beaamt bomma en ik zeg het nog te weinig.

Voilà, vandaar mijn hoop op een 8. In ieder geval, het was positief en in school mag je met een 6 toch ook doorgaan?

Na de cavaillon met hesp en de restjes van bubbels, Fleurie en spa reine op de middag besluiten we onze schitterende driedaagse 's avonds in de Passerelle in Grand Han.

Nog maar eens 'n bewijs dat Westvlamingen koppige doorbijters zijn.
Ooit gestart als een friture met raambediening ontvangt het prachtige etablissement van de uitbater met Ieperse roots ook vanavond op een doordeweekse dinsdag, vlug geteld, 150 eters op het terras aan de Ourthe.
Ze worden allen bediend met de glimlach door het vriendelijke personeel, dat haar klanten tweetalig te woord staat.

Het service loopt ook vanavond opnieuw perfect.
Wat op tafel komt nodigt uit om de Passerelle steeds weer opnieuw aan te doen.
Ik kies uit de suggesties voor de filet van jonge eend met een risotto van boschampignons, zwarte look en gemarineerde ajuin. Ik betaal hiervoor...€ 21.50.

Tevreden, meer dan tevreden rijden we om 21.20u de expressweg Marche-Namur op.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Dinsdag 15 september 2020, een goeiemorgen met Wilfried

 

We zijn het roerend met elkaar eens; de beslissing valt aan de ontbijttafel.
Neen we gaan geen ritje maken in de omgeving.
Het wordt te warm  om in de auto te zitten en het mooiste zicht hebben we toch hier, vanop ons bergje, zoals An het uitdrukt.

Geen ritje naar een of andere tearoom. 
Desnoods slaan we de ijscrème van Eddy in de diepvries aan. Dat kunnen we vergoeden door enkele flessen cava achter te laten.

Het werd een fijne maandag: ontbijt op een vakantie-uur.
Op de middag zet ik de rest van de fruits de mer op tafel en  's avonds moet de kip er aan geloven.

IK haal het vlees van de bouten en vul een grote kom met sla en gepelde tomaten.
Ik bak champignons met een partje ajuin en blus het met het vocht van de tomaten. Dan bak ik de krielpatatjes en meng ze met de champignons.

Na de middag doet moeder haar dutje op bed.
Wij nestelen ons in de ligzetels die we wijselijk in de schaduw opzetten.

Zou je hier kunnen wonen wordt me wel eens gevraagd.

Ik zou het kunnen ook al zou ik veel van mijn gewoontes daardoor moeten laten. Zolang we goed te been zijn natuurlijk.

's Avonds zie ik de lichtjes van Marche en Famenne als een baken in de pikzwarte duisternis.
De vleermuizen fladderden ongegeneerd langs onze hoofden heen.
Vanwaar ze komen weet ik niet.
Een uur later zijn ze zoals ze plots kwamen ook plots weer verdwenen.

Terwijl ik nu mijn dinsdag begroeting maak perst An appelsienen.
We gaan buiten ontbijten.
Er fladderen 3 vlinders in een zottekesspel om elkaar heen.
Ook zij vinden het hier super.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

Maandag 14 september, een goeiemorgen met Wilfried

 

Prima zondag, verlopen volgens planning of toch niet?
Papier is gewillig maar we zien wel wat er van komt, schreef ik gisteren.

Het werd al vlug duidelijk dat 3 dagen Ardennen plannen, zeker aan tafel, anders uitdraaien dan wat ik in gedachten had.
Het kwam alleen maar de sfeer ten goede.

Vertrokken om iets na negenen met de geur van cavaillon en gebraden kip in de auto. De cavaillon met ander fruit en groenten opgehaald bij 't Hovenierke in Zedelgem, de kip van een kraam op de markt van Loppem.

Destelbergen in de GPS ingetikt en een telefoontje naar An zoals beloofd:
we zijn vertrokken
met er meteen achteraan:
in de auto een hen, een haan en twee kiekens (gebraden).
Corrigerend met 't is wel een oed'enne.
Beetje stout van mij want de haan heeft ook veel van zijn pluimen verloren.
Moeder vond het best ok.
Ze heeft met 4 zonen en een dochter, die niet moet onderdoen, dan ook veel leren incasseren.

Rustig richting Brussel wat omgekeerd wel even anders was.
Wijn geleverd in Destelbergen en dan op weg naar Leuven.
Aankomst 11.15u.
Inladen en onderweg voor deel 2: Leuven-Grande Enneille.

Aankomst in de chalet, iets na enen.
Uitladen, het lijkt precies een veertiendaagse vakantie.

De cava nog wat extra koeling geven en de fruits de mer dresseren op 3 borden.
Om vast te stellen dat we eten mee hebben voor misschien wel 14-dagen.

Wat is het genieten van het onbetaalbare panorama en de lekkere zeevruchten.

We tafelen tot na...16u. Als God in Frankrijk? Zo voelt het aan.
Wat ons nog het meest intrigeert is de absolute stilte.

Dan denk ik bij mezelf, 's avonds zal er wel niet veel meer op tafel komen.
Mis: wat kaas mag wel. Wat kaas wordt een kaastafel.

De Planckaerts, moeten dan nog overeenkomen of ze hun chateau al of niet met dak erop zullen restaureren.

Hadden ze niet beter een chalet gekocht? De Planckaerts als gipsy's in een kasteel, wij als kasteelvrouwen en -heer in een chalet.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

Zondag 13 september 2020, een goeiemorgen met Wilfried

 

Schaf het geld af! Schaf het geld af! Schaf het geld af!

Het zou zowaar de nieuwe single van Raymon Van 't Groenewoud kunnen zijn. Maar neen dat is het niet.

Het is mijn conclusie nadat ik deze week tevergeefs trachtte 300 euro  kwijt te raken in de automatische schuif van mijn bank.

Zwart geld zeker? Want wie betaalt er  u de dag van vandaag nog met geld?
Hoe ik er aan kwam?
Van mensen die nog geld in hun handen krijgen en daar blij mee zijn.
Want daarme betalen ze bijvoorbeeld hun kapper. Ik zeg zomaar iets.

Of die Zuidamerikaanse textielverkoper die op de markt in Blankenberge - betalen met kaart - niet aanvaardde.
Zijn uitleg: wegens de corona!!!!
Had de Nederlandstalige uitleg van onze politici en virologen blijkbaar niet zo goed begrepen.

Ik moet van mezelf toegeven dat ik bij die soort mensen behoor die hun visje, vleesje,broodje met de kaart betalen.
Contactloos, 1.2.3.4 groene lichtjes; en t'is voor mekaar. (of zijn het er 5?)

Geld afschaffen en in een adem dan ook maar de banken want die zijn echt overbodig geworden.
Met mijn in Jabbeke verdiende geld moet ik naar Zedelgem rijden of naar Sint-Andries of naar.... waar bankkantoren nog bemand zijn.
Daar kan men ingrijpen als iemand te onzorgvuldig een briefje in de gleuf laat glijden.

Natuurlijk kan ik iemand anders in Jabbeke, lokaal de duvel aandoen door hem of haar cash te betalen.

Dus schaf het geld af!
Van frank naar euro evolueren was nog een veel grotere stap.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

Zaterdag 12 september 2020, een goeiemorgen met Wilfried

 

Nog efkes grijs doorspartelen en dan gaan we resoluut voor een nazomer die het zelfs wil opnemen tegen die 14 dagen hoogzomer van de voorbije maand.
We gaan er dan ook maximaal van profiteren in de Ardennen.

Het lijstje voor de boodschappen is klaar.
Ik ga het mezelf gemakkelijk maken.

Morgenmiddag, ik voorzie aankomst rond 13u, maken we ons er van af met een kip aan het spit.

Die hangt enkele uren voorsdien nog te spartelen aan de grill in Loppem vooraleer ik de E40 oprijd.
Sla, tomaat en een gebakken krielpatatje et voilà.

's Avonds staat een fruits de mer op tafel.
Tafel buiten op ons terras bij ondergaande zon.

Maandag kies ik op de middag voor een boerenommelet.
's Avonds mag er kaas op tafel met een goeie Coperet erbij.

Dinsdag middag iets fris op een wellicht gloedhete dag: cavaillon met hesp.
's Avonds doen we nog een restaurantje vooraleer we terug naar de 'Vlaanders' rijden.

Zo ziet een weekendje tafelen in de Ardennen op papier er uit.
Maar papier is en blijft natuurlijk gewillig.
Een reden om me te volgen wat er uiteindelijk is van terecht gekomen.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

Vrijdag 11 september 2020, een goeiemorgen met Wilfried

 

Nog maar net het goeie nieuws ontvangen van de familie Rey in Blaye Bordeaux, waar ze andermaal prijzen pakten met hun wijnen, of daar zijn de jongens van de betreurde Aimé Guibert om prachtige foto's te sturen over het verloop van de oogst op het domein in Aniane Languedoc.

Aimé zorgde er niet alleen voor dat zijn Daumas Gassac wereldberoemd werd maar maakte in zijn leven de nodige tijd vrij om voor opvolging te zorgen.
Vijf zonen schonk Véronique hem.

Die zetten dat prachtige werk met dezelfde passie verder.
Ook die wijnen vallen in de prijzen.

Het is dan ook logisch dat we hun wijnen, Tèrra in wit en rood als bio wijnen op de degustatie zetten.
Om af te ronden met een magistrale Daumas Gassac rood...2010!

Wacht niet langer om in te schrijven met uw bubbel.
Download de uitnodiging bovenaan deze begroeting.
Je leest ze op pagina 2 van de nieuwsbrief.

een fotomontage van de oogst op Mas de Daumas Gassac

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

donderdag 10 september 2020, een goeiemorgen met Wilfried

 

Hoe was m'n dagje?
En nachtje?
Goed, heel goed; ik nam een wijze beslissing. Gebeurt nog...af en toe.

Ik ga opblijven, besloot ik, om Elise Mertens te volgen die om 01.00u het in de kwartfinales van de US-Open zou opnemen tegen Azarenka.

Ik had nog werk te doen (ben bezig mijn leveringsbons een nieuwe look te geven). Maar al die lettertjes en cijfertjes werkten vermoeiend.

Om iets voor middernacht besloot ik toch nog vooraf één uurtje te slapen.
Een half uur later zal het geweest zijn toen dat lukte.
Gevolg: nog eens 30 minuten later werd ik wakker op de muziek van de nieuwe Coldplay.
Het was zo behaaglijk warm onder dat lakentje dat ik de wekkerradio on hold zette en besliste dat Elise het zonder mij ook wel af zou kunnen.
Niet dus want het werd een zware 6-1 / 6-0.
Hier heb je nu wel een fitte ochtendmens.

Op de middag nam ik ook al een goeie beslissing.
Ik had wat boodschappen te doen.
Op het verlanglijstje: 2 bloedworsten en enkele stoofappels.
De bloedworsten haal ik bij Chris Hanne, de keurslager in Jabbeke. Dat is toppie.

Simpel zoals het al honderd jaar bij moeder gebeurt (sorry, 93 jaar): verse appelmoes, puré aardappel en gebakken bloedworst (voor mij altijd rauw).

Waar ik niet op gerekend had: de bloedworsten bij Hanne waren op wegens allemaal verkocht.

Ik paste in allerijl het menu aan: blinde vinken met witloof. Anderen zeggen vogels zonder kop. In ieder geval; ze waren mooi gepluimd:-)

Terug thuis had moeder die ene stoofappel, die er nog lag, in blokjes gesneden. Dat heb je met moeders die het roer niet altijd uit handen willen geven.
Ik ga dat gebruiken probeerde (!) ik haar te overtuigen.

Ik stoofde het witloof, goot het vocht af en liet het in de pan met wat boter en een drupje rundsfond wat kleur krijgen.
Ik bakte het vlees aan, zette het onder deksel.

Aperitiefje buiten - was een bijna overbodige vraag.

Uiteindelijk zou ik de blinde vinken serveren met het witloof waarin de beetgare blokjes van één stoofappel zaten.

Da's lekker, gaf moeder toe.

Dat was nu eens iets waarvan ik vooraf zeker was.
Dat Elise het moeilijk zou hebben tegen Azarenka? Ook dat.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

Woensdag 9 september 2020, een goeiemorgen met Wilfried

 

Het wordt een super verlengd weekend.

Ik had moeder beloofd aan het begin van de coronaperiode: als het allemaal weer een beetje normaal wordt nemen we je mee voor een weekendje.

Alhoewel alles nog verre van normaal is kan je vandaag niet meer vergelijken met een dag in de lockdownperiode.

Ondertussen hebben we  moeder zo veel als mogelijk betrokken bij het 'gewone' leven.
Een bezoek aan de Mote, het Oosthof of de Duyventooren, ontbijt bij Ivan en Ann, naar Hilde voor de verjaardag van Eddy, mosselen bij Willy en Sofie is ook voor haar 'het lange leven'.
Maar langer buiten de vier muren van haar appartement komen dan de duur van een daguitstap zat er tot nu toe niet in.
Daar gaan we dit weekend iets aan doen.

De chalet in Grande Enneille is vrij en wij hebben niets op het programma; een uitzonderlijke combinatie.
Wij zijn in dit geval An en ik.
Wat zou je er van denken vroeg ik An om samen met moeder een weekend naar de Ardennen te gaan.
Als er nu iets is waar ik niet aan twijfel, dan is het aan een positief antwoord van An.
Is dat ook goed voor An, vroeg moeder me.
Zo zie je maar hoe mijn vrouwen rekening houden met mekaar.
En het ook duidelijk is dat ze elkaar graag hebben.
Ook daarin heb ik geluk.

Al onze weervrouwen en -mannen doen er een schep bovenop: ze beloven ons een super weertje.
Ik ga beginnen aan een lijstje opmaken -wat moet er mee - op een zonnig weekend ardennen.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Dinsdag 8 september 2020, een goeiemorgen met Wilfried

 

We mogen fier zijn op onszelf.
De reden: de familie Rey van het domaine Graves d'Ardonneau viel andermaal in de prijzen.

Op het Challenge International du Vin de Bourg kaapten ze niet minder dan 3 prijzen weg.
2 x goud, 1 x brons.

Daarmee wordt het mooie werk van de familie Rey beloond.
Goed, sicuur werken en   de enorme investeringen die onafgebroken in de infrastructuur worden gepompt resulteren in een reeks van fijne wijnen die hoge scores halen. Dat was, wat we vaststelden toen Patrick en ik in 2015 en 2016 het domein ontdekten op weg van Arcachon naar Royan. (zie mijn boek - Weg van Vis in Aquitaine)

Die bekroningen in regelmaat zijn natuurlijk ook goed nieuws voor ons: Graves d'Ardonneau is een vaste waarde op onze degustaties.
Dat wordt op onze coronaproof weekends in oktober niet anders.

Bekijk even het filmpje met de link hieronder

https://www.youtube.com/watch?v=8ddIrxuSUGk

 

Bonjour,

 Nous sommes fiers de partager avec vous nos dernières récompenses!

 En effet, 3 de nos vins ont été récompensés lors du dernier Challenge International du Vin de Bourg. La Cuvée Tradition 2017, ainsi que la Cuvée Prestige 2018 obtiennent chacune une médaille d'Or. De plus, la Cuvée Tradition 2018 a été récompensée d'une médaille de Bronze.

 

La Famille REY

 

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Maandag 7 september 2020, een goeiemorgen met Wilfried

 

Het wordt een prachtige nazomerweek.
Gisteren al mooi ingezet, ook al genoot ik niet onmiddellijk van het strandweertje.

Een bewuste keuze.
Ik was in de weer met het klaarmaken van een gerechtje.
Zoals aangekondigd de ratatouille die ik wou serveren met de saint-pierre.

Zuiderser kan niet.
Iets meer westwaarts van de Middellandse Zee waren de renners zich op de col de Marie Blanche in het zweet aan het rijden.

Met een half oog op het smaaktrekken van de groenten en anderhalf oog op het TV-scherm was ik getuige van sport op het allerhoogste niveau.
Beklijvend met die prangende vraag: hoe zal dat aflopen.

Hirschi, jonge Zwitser, die er vanonder muist op 100 km van de aankomst. Blijkbaar de kilometers en hoogtemeters goed verteerd en aan 1 minuut op de top van de Marie Blanche genoeg kan hebben om de achtervolgers te verschalken. Hij heeft er maar de helft van overgehouden.

Die achtervolgers met oa Roglic die de nieuwe leider kan worden moeten dan op hun beurt voorop blijven.

Hirschi daalt aan ijzingwekkende snelheid en wint enkele  seconden. Net niet genoeg want op...1.7 km  van de eindmeet wordt hij gepakt.

Erop en erover zou je dan denken?
Neen de streekgenoot van Cancelara klampt aan, bekomt in het wiel van zijn belagers en spurt mee om een half wiel tekort te komen om zo een historische zege te kunnen optekenen.

Ondertussen hebben de groenten genoeg om het maximum er uit te halen.

Hoe ik eraan begon?

Halve ajuin met grote teen knoflook in een mengsel van olijfolie en boter blond garen.
Takje tijm en rozemarijn.
Blussen met half glas witte wijn.
Halve courgette erbij, een achttal kleine trostomaatjes en een volledig bakje champignons.
Verder opwerken met een half doosje tomatenpuré. Half blokje kippenbouillon. Peper en zout.

De ceremonie aan het eind van de zesde rit is al voorbij als de groenten, ondertussen getransformeert in een ratatouille, lustig op het vuur 'een eentje' zich in het potje blijven amuseren.

Ik snij het veenbessenbrood van bakkerij Gerdy (Zedelgem) in stukjes en rooster het op een kant.

Ik haal de 4 zonnevissen uit het papier, spoel ze onder de kraan, dep ze droog en kruid ze af. Ze gaan nog wat in de koelkast.
Idem voor de inktvissen waarvan ik het lijf in ringen snij.
De inktvissen, ringen en tentakels, laat ik marineren in grof zout en olijfolie.

Wanneer ons bezoek er is en iedereen er zich nog maar eens van vergewist heeft hoe mooi onze Noordzee vanop 8 hoog is, schenk ik de l'Arboç.
De partjes brood krijgen gerookte rivierpaling en gebrande zalm.

Ik werk in de open-keuken aan mijn gerecht.
Ik wil het 'old-school' serveren.
Met old-school bedoel ik dat ik de vis op de graat bak en ter plaatse fileer.

Een methode uit de tijd toen de ober in het restaurant de vis nog aan tafel fileerde.
Waar is de tijd? Kent nog iemand een etablissement waar dat gebeurt?

Terwijl ik de 4 vissen fileer en op de verwarmde borden leg, bak ik de inktvissen, kort.
We drinken er een Chablis 1e cru Fourchaume bij.

Nadien komt er nog een bordje kaas (cambozola/crémeux de bourgogne/comté/livarot) met mijn favorietje: La Madone Fleurie van Gilles Coperet.

Samengevat: lekker!!!!

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Zondag 6 september 2020, een goeiemorgen met Wilfried

 

Ik moet nog invullen van wat ik vrijdag schreef: wat eten we vanavond, zaterdag, zondag.
Vandaag krijgen we bezoek in Blankenberge.
We gaan niet samen uit eten, dat deden we gisterenavond reeds.

We spraken af met Axel en Liliane.
Zij vanuit Zottegem, wij vanuit Blankenberge om elkaar te ontmoeten in Den Duyventooren in Bellem voor een menu dat dit weekend toe was aan de laatste dagen.
Volgende week volgt de eend het ribeye van kalf op.

Niet aan twijfelen het was zoals steeds af.
Het super lekkere kalfsvlees met een mosterdsausje.
Worteltjes en gebrande spitskool als groenten.

Als voorgerecht werd burrata met copa geserveerd.
De combinatie met gebakken nectarine was subliem.

Vandaag zal het moeilijk worden om m'n gasten dit niveau aan te bieden maar ik ga m'n best doen.
Wat gerookte rivierpaling en gebrande zalm bij het aperitief.
Zonnevis en pijlinktvis als hoofdgerecht met een provençal.
Niet met zicht op de Méditerranée maar op onze Noordzee, die zich van haar zonnigste kant laat zien.

We gaan m'n nieuwste aanwinst op tafel zetten: een Chablis 1ste cru Fourchaume van Séguinot-Bordet.

Ik ga er aan beginnen  want ik heb er zin.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Zaterdag 5 september 2020, een goeiemorgen met Wilfried

Met enige dagen vertraging maar donderdag verscheen mijn eerste nieuwsbrief l'Art de Vivre. Daarin alles over onze Italiaanse topper Albino Rocca / Barbaresco / Ronchi. En de uitnodiging voor onze oktober-degustatiemaand. Geen tijd te verliezen: download de nieuwsbrief hier

Veel leesplezier en een fijn weekend.

À la vôtre

Wilfried

 

Vrijdag 4 september 2020, een goeiemorgen met Wilfried


Kort van stof op deze vrijdag, straks ga ik immers aan de slag bij zus Hilde. 
Er volgen nog 3 vrijdagen na vandaag en dan is het over.
Daarmee komt er een grondige verandering in mijn weekpatroon.

Het wordt ook aanpassen aan het eetpatroon want de bron raakt stilaan uitgeput.. De lekkere vissla, de garnalensla met handgelde, krabsla waarvoor we zelf   'het vlees' uit de krabnijpers haalden; het zal allemaal een stukje minder zijn.

Of de lekkere baguettes en quiches, de zomerse salade niçoise.
De gerookte rivierpaling voor het hapje bij het apero.
Of die lekkere gebrande zalm, een delicatesse. Zalm'mi-cuit' ingestreken met kruiden en wat zoet (siroop?) en dan efkes onder de grill gestoken.

En dan heb ik het nog niet over het rijke aanbod van de visjes zelf.
Wat zal ik vanavond meedoen en voor morgen en voor zondag?
Coquilles uit de schelp gehaald, zonnevissen, verse heilbot, griet en tarbot of toch maar pladijs nu ze nog dik zijn.
Pladijzen die nu al opnieuw kuit beginnen aan te maken. Vroeg is dat.
Komt het door de verandering van het klimaat?

Kort van stof? Hier moet ik stoppen want ik geraak op dreef.uit

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Donderdag 3 september 2020, een goeiemorgen met Wilfried

 

Kent u het verhaal van de man die dacht dat hij een kabeljauw was?
Neen?
Hier komt het!

Eigenlijk was ik nu op weg naar Destelbergen waar Dirk zijn nieuwe zaak, een Spar supermarkt opende.
Net als gisteren zou ik er de nieuwe 'visboer', 'zeevis andré' en de Vlaamse visserij promoten.

Hoe ik dat zou doen?
Door ter plaatse visjes, in dit geval pladijs, te bakken en te laten proeven door de klanten.

In de 35 jaar dat ik aktief was in de vissector heb ik zowat alle taken op me genomen.
Van visjes bakken tot oesters openen.
Ik heb zelfs m'n eigen oesterman-attributen.
Een lederen voorschoot met daarin een riem waaraan twee inoxijsemmers hangen waarin de oesters gaan.
Zo loop ik tussen het publiek bij bv openingen.
Vorig jaar nog bij de opening van een luxezaak in Kortrijk toen corona nog niet in het land was.

De visserij laat me niet los, dat weten jullie ondertussen wel.
Een van de humormomenten die ik in mijn voorstelling steek, aan het eind van het programma is:
hoe langer je in de vis werkt, hoe meer je op een vis begint te gelijken.

Logisch dat iedereen op dat moment mij aandachtig bekijkt om de gelijkkenissen vast te stellen.
Om de twijfel weg te nemen toon ik op het grote scherm de volgende dia waarbij de man aan de vistafel een pruilmond opzet die veel gelijkenis toont met de kop van een grote ronde vis. Hilarisch.

Maar nog veel meer dan de man op het scherm dacht ik maandag zelf een kabeljauw te worden.
Hoe dat kwam?
Zondag belde ik de mensen in Zeebrugge op.
Of ze niet iets over het hoofd hadden gezien.
Hoe laat je mensen met een mondmasker op pladijsjes proeven in een supermarkt? Het mag niet!

De uitbater die er ook niet had bij stil gestaan werd door de mensen van zeevis andré op de hoogte gebracht.
Ok, dat was dan van de baan, uitgesteld tot na...
Of toch niet; er was een oplossing gevonden.
Maandag kreeg ik de telefoon.

Men had een pak gevonden in de vorm van een vis met de kop in de vorm van een kabeljauw.
Dat zou ik moeten opzetten om er twee dagen lang mee rond te lopen langs de visstand in de bewuste supermarkt.

Zo vlug me de vraag gesteld werd aan de telefoon, zo vlug kwam m'n antwoord: ik heb al veel gedaan in mijn leven maar dat doe ik niet.
Ik zag mezelf al als een Markske van FC de Kampioenen rondhotsen.

Mijn aarzeling, hoe kort die ook was, was genoeg om het bureau in Zeebrugge plat te leggen

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Woensdag 2 september 2020, een goeiemorgen met Wilfried

 

Het is vandaag een belangrijke dag, een heel belangrijke.
Mischien bijna zo belangrijk, neen zeker zo belangrijk als gisteren, 1 september voor de kinderen was.

Een belangrijke dag voor moeke.
Moeke die mijn vriendin is rijdt vandaag ruim op tijd naar de school van Lotte in Leuven, de oudste van haar 2 kleinkinderen.

Ze zal als de zon er om vraagt, het beste plaatsje in de schaduw van de bomen zoeken.
Hangt er onweer in de lucht, dan wordt het de open vlakte.
Moeke wil het beste voor haar lievelingen, altijd en steeds het beste.

Eens Lotte begroet, wat een omhelzing zal dat worden na al die maanden van gedwongen thuis studeren, gaat het richting Hélécine waar de jongste, Linde school loopt.

Linde heeft genoeg aan een vluchtige knuffel en zal zich naast haar zus op de achterbank vleien.
Ze heeft geen tijd te verliezen.
Waar zat ze nu ook weer in haar zo leuke leesboek.

Beiden vallen ze in hun eigen doen.
Moeke heeft geluk want de zusjes kunnen ook met elkaar in de clinch gaan.

Hoe was je dagje zal moeke vragen.
Lotte zal wel een en ander te vertellen hebben.
Linde heeft de vraag amper gehoord.
Minuten later zal de kleinste op haar manier moeke diets maken hoe graag ze heeft opgehaald te worden.
Moeke zullen we....

Moeke zal met hen naar Dieu rijden. Dieu in Tienen waar ze lekkers op kindermaat serveren.
Na de middag gaat het naar de muziekles, de toneelschool of wordt er...gevoetbald. Morgen donderdag is er een herhaling.
Zo gaat het al jaren.
Voor moeke zijn het 2 feestdagen, zomaar midden in de week.

Wat ben ik blij m'n steentje te kunnen bijdragen aan hun geluk.
Hoe ik dat doe?
Door vanaf dag 1 moeke te overtuigen dat ik nooit tussenin zal komen: eerst de kleinkinderen, daarna ik.
Zolang het nog kan.
Kleine meisjes worden immers groot.
Lotte vertrok  samen met haar vriendinnetje naar school, nadat ze er was blijven uitslapen. Nu nog vriendinnetje, later misschien een vriendje?

Wat ben ik gelukkig moeke en ook mijn meisjes gelukkig te zien, want dat zijn ze ook een beetje, mijn meisjes.
Ik weet, het is wederzijds.
Is het daarom dat ze me Frietje noemen en moeke vragen: komt Frietje mee.

Vanaf oktober, wanneer ik een extra  dag vrij krijg, de viswinkel van Eddy en zus Hilde sluit aan het eind van de maand, blijf ik de woensdag in Leuven.
Dan gaan we met de 'camionet' de meisjes ophalen.

Mag ik vooraan zitten zullen ze om beurt vragen.

Wat ik vroeger nooit heb gehad krijg ik nu: geluk in drievoud.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Dinsdag 1 september 2020, een goeiemorgen met Wilfried

 

Een mens moet creatief bezig zijn, zeker in de tijd van nu.
Corona belet ons nog altijd te werken zoals we het vroeger gewoon waren.
Onze degustatie in het voorjaar kwam te vervallen.
Wie de opendeurdagen meemaakte in 2019 zal zich nog wel herinneren hoe geslaagd die waren.

We kunnen niet de kat uit de boom blijven kijken en moeten creatief omgaan met de mogelijkheden die er ons momenteel geboden worden.
Misschien is de aanpak van nu wel de norm in de toekomst.
Feit is dat door de manier van organiseren we de mensen nog meer kunnen verwennen.

Noteer daarom nu al onze 4 degustatieweekends die we gaan organiseren.

De zaterdagen 10/17/24/31 oktober telkens van 15 tot 20 uur
de zondagen 11/18/25 oktober en 1 november telkens van 15 tot 19 uur.

Wij voorzien bij de witte en rode wijnen een passend hapje uit de keuken van catering moeyaert


De degustatie is gratis.

Deze degustaties gaan door met inschrijving.
Wij reserveren uw tafel per bubbel.
We maken plaats voor maximum 20 personen per namiddag.
De afstandregels zoals ze nu gelden worden gerespecteerd.

We pakken deze degustaties op een originele manier aan:

Er is geen tafel met witte en een tafel met rode wijnen, maar iedere bezoeker krijgt de wijnen aan tafel geserveerd in een karafje.
12 topwijnen in alle prijsklassen, elk in zijn eigen karafje.
U schenkt ze zelf uit in onze mooiste glazen.
We kiezen onze wijnen uit de bekende namen in ons gamma, aangevuld met enkele nieuwe ontdekkingen.

Om de informatie te optimaliseren hebben we niet alleen een map voor iedere bezoeker maar loopt er nonstop een powerpoint op groot scherm met de voorstelling van de wijnen en hun domeinen/chateaux.

Wacht niet te lang met de inschrijving voor uw namiddag.
SMS naar Wilfried 0472993303 of mail info@moeyaert.eu en geef datum, naam en het aantal personen op.

We ontvangen u graag met open armen want knuffelen is nog altijd niet toegestaan.

 

à la vôtre

Wilfried en An

 

****

 

Maandag 31 augustus 2020, een goeiemorgen met Wilfried


'Het is koud voor de tijd van het jaar', zo werd het weerbericht deze ochtend afgesloten.
Hoe lang is het geleden dat we zoiets hoorden.

En inderdaad, we zijn nog altijd augustus, weliswaar de laatste dag, maar nu zouden we, met wat we stilaan gewoon aan het worden zijn, nog moeten kunnen genieten van temperaturen die flirten met 23, 24, 25°.

Niet dus, maar eerder een frisse aanloop naar het nieuwe schooljaar dat morgen van start gaat.
Gedaan met de relatieve rust op onze wegen.
Dat scheelt als een slok op een borrel.

Het nieuwe begin in coronatijd.
Soms vergeten we wat dat allemaal inhoudt.
Woensdag en donderdag zou ik meewerken met de opening van een supermarkt in Oost-Vlaanderen.
Ik zou er de Vlaamse visserij promoten met het laten proeven van een gebakken visje.


Zou, want nadat we met zowat alles rekening hielden om het perfect te organiseren komen we tot de vaststelling: proeven in een winkel met een mondmasker op, hoe doe je dat? Het kan niet en het mag niet.

In plaats van een drukke week wordt het voor mij een rustige week.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Zondag 30 augustus 2020, een goeiemorgen met Wilfried

 

Het was me de wijnweek wel.
Bestellingen voor de Ardonneau Tradition 2017, die heel goede recensies kreeg in de Guide Hachette.
Of ik de wijn kon leveren in Destelbergen of Gent.

Twee dagen voordien kreeg ik een mail; of ik de wijn van Guillaman Gascogne kon leveren in Hamme Mille.

Ik hoef er geen tekeningetje bij te maken dat na van Jabbeke naar Destelbergen rijden en terug (120km) er niet veel winst zal overblijven.
In het geval van Hamme Mille is dat 140 km. heen.
Het piepkleine dorp hoort bij Beauvechain op weg naar...Namur.

En toch, straks lever ik aan de Chaussée de Namur bij Stefan.
Hoe dat kan?
Als je vriendin in Leuven woont wordt die afstand herleid tot...15km.

Wat Destelbergen betreft: morgen passeer ik er op enkele km na op terugweg naar huis.
Ik heb meer dan één kans want woensdag en donderdag werk ik mee aan de heropening van een supermarkt in Destelbergen.

Of hoe moeilijk toch eenvoudig kan zijn.

Stéphanie Ferret van Domaine Guillaman

Ik kan mijn klantenkring uitbreiden: na de agglomeratie Jabbeke, van kust tot hinterland, de agglomeratie Leuven.
En waarom niet alles er tussenin; van Jabbeke tot Leuven.

 

Wilfried
à la vôtre

 

******

 

 

Zaterdag 29 augustus 2020, een goeiemorgen met Wilfried

 

Beetje overvallen door mijn eigen i-phone die het sedert gisterenavond vertikte om me van dienst te zijn.
Zowat alles geprobeerd waarop kon getokkeld, geduwd of gewreven worden om vast te stellen dat de electrozaak in het dorp de enige oplossing zou zijn. Dat en een onverwacht zure kost om er een nieuwe aan te kopen.

De redding kwam er onverwacht toen een klant me in de auto, deze voormiddag iets voor 10 uur opbelde.
Dat lukte dan wel.
Met de oproep kwam ook het beeld terug. Eind goed, al goed, voorlopig toch.
De staat van dienst van mijn i-phone is er nu eenmaal.

De wijnshop geopend op het voorziene uur en al onmiddellijk overvallen door de klant die me opgebeld had en nog andere mensen, bestuursleden van een vereniging, die een ruime bestelling wilden plaatsen.

Vandaar pas nu mijn dagbegroeting op een moment dat de dag er al voor de helft opzit.
Straks probeer ik mijn eerste nieuwsbrief er door te krijgen, maar ik denk dat het eerder morgen wordt.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Vrijdag 28 augustus 2020, een goeiemorgen met Wilfried

 

Ik lig overhoop met mezelf.
Neem me m'n eten en m'n drankje af en ik ga dood.
Iedereen trouwens, die niet eet of drinkt.

M'n twee vrouwen maken het me dan ook niet gemakkelijk, ook al zijn ze de eersten om me duidelijk te maken;
heb je je hemd te klein gekocht of ben je...?

Inderdaad ik ben, zoveel zelfs dat de helft van mijn kleerkast te klein gekocht is.

Als we op dinsdag of woensdag uit me kaar gaan beloven we elkaar:
vanaf nu gaan we er iets aan doen.

Er moet iets aan gedaan worden. mijn 'rik' (rug) wil niet meer mee.
Heeft de voorbije jaren teveel gesjouwd en steeds weer op het maximum van zijn kunnen me doorheen de jaren heen moeten loodsen.
Nu komen daar nog eens ruim...90 kg bij.

Ik laat An naar Leuven vertrekken en heb in gedachten als ik ze terug zie op zaterdagavond fier te kunnen zeggen: -2.

Onderweg naar Zedelgem krijg ik telefoon van moeder:
ik heb die twee worsten uit de diepvries gehaald en ik heb nog een bondje wortels, gaan we dat eten?
We gaan dat eten.

Als ik thuiskom geurt de huiskamer naar wortelstjes, tijm en laurier.
Proef eens of ze goed afgesmaakt zijn, vraagt moeder terwijl ze de patatjes schilt.
Er liggen er nog 2 op hun beurt te wachten.
Stop, stop maan ik haar aan, das nu al te veel.

Op het aanrecht ligt een klomp goei boter.
Er staat een busje room in de koelkast verduidelijkt ze.
Werk jij verder af.

In plaats van aardappelpuré met goei boter en room plet ik in het geniep 2 van de 4 aardappels, gebruik nootmuskaat en wat peper en roer die onder de wortels.
Veel wortels, weinig aardappel met wat extra smaak van een drupje runderbouillon. Het smaakt perfect.

Ik bak de worsten, blus het aanbaksel en giet het... in de vuilbak.

Hoe, maak je geen saus vraagt moeder vanuit de zetel, één slok wijn in het glas. Geen gin-tonic vandaag.

We gaan aan tafel.
Ik hef het deksel van het potje met wortels en serveer een flinke schep met de worsten op de warme borden.

Na de eerste halve beet complimenteert moeder me: het smaakt heerlijk lekker.
En dat zonder boter, zonder room, zonder saus.
Eerste hindernis is genomen.

Morgen zaterdag kom ik aan in Leuven en probeer ik hindernis 2 te nemen.
Kijk eens wat ik meegebracht heb voor 'joen' verrast An me.
Heerlijk hoe een Brabantse 'rik' en 'joen' uitspreekt.

In de koelkastdeur steekt een tablet coté d'or en een rocheforke.

Waarom houden mijn twee vrouwen toch zo van mij?
Een beetje minder zou al genoeg zijn: een reepje coté d'or is al voldoende.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Donderdag 27 augustus 2020, een goeiemorgen met Wilfried

 

Is het de combinatie van corona, het met pensioen zijn en de schoolvakantie dat maakt dat een mens meer tijd heeft?
Het zal wel zeker.

Feit is dat onze dagindeling, als ik samen ben met An, er de voorbije maanden anders uitziet dan voordien.
De dagen krijgen een andere indeling.
Het vroeg opstaan zit er al een tijdje niet meer in.

Dat is anders dan de tijd die ik met moeder doorbreng.
Dan is het nog opstaan, kattewasje of iets ruimer, appelsientjes persen, koffie zetten en om 8 uur de tafel dekken.
Op de middag eten we warm, met of moeder of ik aan het fornuis.
's Avonds houden we het bij een boterham.

Met An doe ik iets wat met moeder begrijpelijke wijze al ruim 60 jaar niet meer kan; flikflooien in bed.
Het uur van opstaan zit dan ook niet zo klokvast.

Zoals het gaat bij moderne mensen van 60 en vele maanden controleren we na het wasje, koffietje zetten en het  fruitsap persen eerst onze mails, versturen we er zelf enkele, lees ik de krant op het internet, schrijf ik een dagbegroeting, maakt An foto's van wat moois de nieuwe dag te bieden heeft en gaan we pas dan aan tafel.

Eens de tafel opgeruimd zou het volgens de normen van moeder tijd worden om aan het middageten te denken.
Zou er zeker al iets op het vuur staan om een zoveelste variant van soep  op tafel te kunnen zetten.

Nu 'lummelen' we wat en het gaat ons nog af ook.
Naar de markt gaan tegen de middag of  boodschappen doen met wat we nodig hebben voor het avondeten is het gewone doen geworden.

Als straks het vrijdagwerk bij zus Hilde er op zit komt er nog een extra dag vrij.
Dan heb ik nog meer tijd om een ruimere programmatie op te zetten om wijn uit te leveren.
Nog meer tijd om te schrijven.

Wat ik je wilde schrijven in deze dagbegroeting: met de dagindeling bij An, verschuift het kleine hongertje of beter gezegd 'het kleine goestje' van uur en wordt het een vier uurtje zoals voorbije dinsdag.

Ik had krielpatatjes gekookt die we 's avonds in een gerecht zouden verwerken.
In de kast vond ik een doosje sardienen.
Je weet wel, die sardientjes* die met het jaar beter worden en ik invoer vanuit Sain-Gilles Croix de Vie.
Ik sneed dikke schijfjes van de patatjes, napeerde er de smeuïge sardientjes op en schonk ons een glas rosé.

Goed voor een foto maar nog meer gewoon eenvoudig lekker.
Of hoe vakantie in eigen huis op eender welk uur een beetje zoals god in Frankrijk is.

* sardientjes uit HET sardienendorp in de Vendée worden met het jaar smeuïger. Je kan ze tot 10 jaar lang houden. Ik heb de 2016,17,18 en 19 in voorraad in de wijnshop. Ze kosten 4.90 euro het doosje.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Woensdag 26 augustus 2020, een goeiemorgen met Wilfried

 

De tent van de Rode Kruispost op het strand heeft de storm overleefd.
Het is het eerste wat opvalt als ik deze ochtend de gordijnen opentrek.
Ze werd op een oordeelkundige manier op het strand ingeplant.
Het zal ook wel horen bij de opleiding: hoe word ik redder aan zee?

De storm ratelde met de rolluiken van het terrasje, achterkant appartement maar hield me niet uit mijn slaap.
'n Slecht oor hebben heeft dus ook een voordeel.

Na de vaststelling dat de tent er nog stond viel mijn oog op iets anders. Gisterenavond was de surfer al actief en bleef hij tot het vallen van de duisternis over de golven zweven.

Deze ochtend was hij er opnieuw. Het was duidelijk geen beginner, integendeel.
Wat ik me afvraag: welke snelheid die gasten halen?

Vandaag komt er een eind aan het uitgesponnen weekend aan zee.
Wat daarbij opvalt?
Dat de kust kan rekenen op een microklimaat.

Neem nu gisteren: de dag begon druilerig en zorgde voor een regenwaas over de Noordzee.
Het grijs bleef de ganse dag de toon aangeven.
Op een moment dat je denkt, dat was het dan komt de wind het monotone wolkendek openbreken.

Ik ga toch nog efkes naar buiten zegt An, fototoestel in de hand.
Ik ben bezig aan een nieuwsbrief voor mijn wijnklanten (wordt zaterdag gepubliceerd). Doe maar, zeg ik, het is dan iets na vijven.

De strandbars die de juiste beslissing hadden genomen en toch maar waren open gegaan liepen behoorlijk vol.

Twee uur later kijk ik nog steeds over een wolkenloze zee.
Half acht: samen genieten we op ons terrasje van het zonnetje, wie had dat gedacht.

Eén uur later komen de stormwolken met zevenmijlslaarzen opzetten.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

Dinsdag 25 augustus 2020, een goeiemorgen met Wilfried


Druilerige ochtend aan zee op deze dinsdag.

Dan hadden we gisteren toch meer geluk.
Maandag is tijdens het seizoen ook marktdag in Blankenberge.

Dat maakt dat we de keukenactiviteiten kunnen beperken tot het opwarmen van een kip. We hebben er ons vast 'kraam' voor.

We kopen ook witloof, sla, tomaten en krielaardappeltjes en laten ons verleiden tot 2 bakjes aardbeien voor 5 euro.
Duidelijk de markt op z'n best en z'n 'smalst'.
5 euro is niet duur maar als je het onderste laagje moet rekenen bij 'fraisen voor de confituur' dan is dat geen beterkoop.

De markt heeft ook zijn leuke kanten: de terraskant waar we een vrij tafeltje vinden naast een koppel grootouders op vakantie met drie kleinkinderen en Florke.

Florke zorgt ervoor dat we aan de praat raken.
Cavalier King Charles ogen altijd zo lief dat ze aantrekken. Ik kan het weten.

Het wordt een aangename babbel waarbij corona, hoe kan het ook anders, ook nu aan bod komt.
Dit keer gaat het over de financiële gevolgen van de pandemie.

Onze terrasburen baten in Laakdal een ambiance-café / dancing uit.
De zaak is nog altijd gesloten.
Er klinkt al maanden geen Olé Olé meer in de gelijknamige zaak.

De mevrouw, schepen van cultuur in Laakdal, kan meepraten over het al of niet laten en kunnen doorgaan van evenementen.
En zo komt het gesprek bij mijn broer Willy en zijn concertbureau.
Willy en Sofie die concerten organiseren met populaire artiesten.

Dat brengt dan weer het gesprek op... Isabelle A die samen is met de jongere broer van Ivo, onze gesprekspartner.
Samen hebben ze een duet opgenomen, dat we eens thuis gekomen, op youtube opzoeken. Niet slecht trouwens.

Moraal van het verhaal: de wereld is klein, soms samengebracht door een hondje.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Maandag 24 augustus 2020, een goeiemorgen met Wilfried

 

Hoe was onze zondag?
Lekker lang uitgeslapen, zelf brood afbakken, dagbegroeting schrijven.

Daarna de auto weghalen die geparkeerd stond op de markt.
Toch opvallend hoe mensen zoeken om een parkeerplaatsje en er op de markt meestal wel een plaatsje te vinden is.
Met de gebruiksvriendelijke app 4411 betaal en wijzig je de parkeerduur vanuit je luie zetel.
Kan zelfs een klein kind.

Er is een voorwaarde die je best toch nog even natrekt: geef je nummerplaat correct in.
GFC is niet hetzelfde als FGC.
Kan ambetant zijn als ze na controle geen papiertje onder de ruitenwisser schuiven en ze je pas 3 weken later een eerste bekeuring sturen.

Je kent me: eeuwige optimist; ik zou nu kunnen zitten kniezen.
Neen dus, over wat had ik anders deze ochtend geschreven?

De auto blijft ongebruikt in Blankenberge tot woensdag en wordt daarom verplaatst naar de betaalvrije kustweg.
Dat gebeurde gisteren na de middag.

De terugweg werd een uitgesponnen wandeling langs het duinenpad.
Wandeling waarvan al vlug duidelijk werd dat het vestje en het truitje er te veel aan waren.
Beter weer dan voorspeld, zodat een tussenstop in de Salito aangenaam  vertoeven werd.

geniet van de foto's van An.

 

 

à la vôtre

Wilfried en An

 

*****

 

 

Zondag 23 augustus 2020, een goeiemorgen met Wilfried

 

Gisterenavond met ons bubbelgroepje gezellig in het Bagientje in Brugge.
Niet onlogisch dat, met een dokter in het gezelschap de gesprekken al vlug over corona gingen.

En dan komen er vragen over het nut van het dragen van een mondmasker en het al of niet laten testen van mensen.

Iedereen zijn standpunt en het is zo dat in iedere groep er voor en tegenstanders zijn.
Tegenstanders omdat het misschien de gemakkelijkste weg is, voorstanders uit bezorgdheid.
Blijft de vraag: hoe bezorgd moet je zijn?

Gisteren hoopten we meer duidelijkheid te krijgen van dokter Jan.
En die kwam er, ook al onderstreepte Jan dat zijn mening hierover nog steeds een persoonlijk advies betreft.

Mondmaskers op druk bezochte plaatsen is geen overbodigheid.
Wat ons vooral interesseerde?
Moet je, je laten testen als je in contact komt met iemand die positief testte?
Ook daarin bestaan nuances.

Ik haalde het voorbeeld aan van een opa die positief was bij de buren van de kleinkinderen van An.
De huisdokter van de kleinkinderen liet hun papa, mama en ook moeke An testen. Allen bleven negatief.
Waren die testen nodig?
Eigenlijk niet: zolang je niet in contact komt in een gesloten ruimte gedurende meer dan 10 minuten met een persoon die positief testte.
maw: er zijn nog steeds geen testen voorradig om iedereen op eender welk ogenblik te testen.
Daarom: gebruik ze waar ze echt nodig zijn.

Maar ook tegenovergesteld: ontloop je plicht niet als je bv uit een oncontroleerbare zone van vakantie terugkomt.
Ik herinner me het verhaal van iemand die aan het begin van de uitbraak terugkwam van een cruise waarop, ook in hun groep, verschillende  mensen besmet raakten. Eens terug op Belgische grond was er niet de minste opvang om mensen in quarantaine te plaatsen.

Nu zijn er duidelijke afspraken en is het aan de mensen zelf hun verantwoordelijkheid op te nemen.
Eens dat gebeurt wordt het de kortste weg om uit de pandemie te geraken.
Anders wordt het een lang vervolgverhaal.

Of er dan gisterenavond niet gelachen werd in het Bagientje?
Toch wel, want humor was nooit uit de lucht.
Dat is ook een remedie om uit een moeilijke periode te raken.

 

Over wat op tafel geserveerd werd kan ik u vertellen: de cuisson van de zesrib was perfect van bleu tot saignant gebakken.
Over de humor aan tafel iets vertellen ligt moeilijker: de cuisson was soms te aangebrand voor een dagbegroeting.

bagientje brugge

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Zaterdag 22 augustus 2020, een goeiemorgen met Wilfried

 

Druk, druk in de weer en daardoor weinig tijd om de dagbegroeting lang te maken of om veel tijd aan eten klaarmaken te spenderen.

Maar zelfs dan kan je iets op tafel zetten wat in de smaak valt.
Gisterenavond was dat een omelet.

Vooraleer te vertrekken aan het eind van mijn vrijdagse taak bij Hilde en Eddy pelde ik wat garnalen en langoestinestaartjes.
Ik had enkele tomaatjes  in het groentenrek van moeder gezien.
Tomaatjes door An van Ivan gekweekt. maw: smaakbommetjes.

Ik klutste de eitjes, liet de plakjes tomaat schrikken in de boter, goot de eiers er overheen en napeerde garnaaltjes en staartjes in het midden van de pan. Poepsimpel, megalekker.

Vanochtend in laatste instantie opgeroepen om mee te helpen in de viswinkel.
Om 10.30u weg uit Sint-Kruis op weg naar de wijnshop met als eerste taak, u berichten dat de dagbegroeting van vandaag eindigt bij dit woord.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******