EEN WERELD VAN SMAAK / UN UNIVERS DE GOUT / A WORLD OF TASTE

 

 

OPENINGSUREN WIJNSHOP

weekend 27 juli /28 juli 
zaterdag 11u - 17u
zondag 11u - 12u

tijdens de week op afspraak  0472 993303

***

nu met vernieuwde wijncatalogus: klik in het balkje hierboven

 

 

Maandag 22 juli 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

We zijn nog altijd zaterdag, hebben ontdekt dat de 'bloemkole' nog bestaat, maar met andere uitbaters, ervaarden de fijne ontmoeting met Bernard Bouchié en merkten op dat madame Langoux van het gelijknamige domaine nog altijd even vif door het leven stoomt.

Minder goed nieuws omtrent le fils Thierry, die zijn nogal 'uitbundige' levensstijl moest bekopen met ingrijpende operaties.
Hij is nu aan de beterhand en we doen de maman een voorstel (?)

Tijd om onze lunch te organiseren, schreef ik gisteren.
We rijden naar Pouilly (platse) kopen er brood,  jambon cuit et jambon sec en moeten toegeven, hoe klein de boucherie ook is, dat niets afdoet aan de kwaliteit van de huisgemaakte paté forestière.

We trekken met hebben en houden naar de Loire, of wat er van de machtige rivier overblijft.
Ik denk dat zelden voordien het waterpeil zo laag stond.
Ter hoogte van Les Loges installeren we ons voor de picknick.

In de vooravond rijden we via Boisgibault naar Sancerre. In het Bois de Tracy steken twee herten voor onze neus het weggetje over.

Vanavond willen we reserveren in l'Auberge de Chavignol, nu uitgebaat als Au P'tit Goûter.
We vangen er bot; alles volzet.
In de kaasmakerij van Delanaud kopen we de beroemde crottins volgens 3 stadia van rijping.

Eten doen we uiteindelijk in Au bord de la Loire.
En dat wordt een voltreffer. Super vriendelijke bediening, lekkere gerechten en een digestif waarvan achteraf bleek dat ze niet 'offert' waren.

Tot daar, én eten én wijnen én het gezelschap waren dik in orde.

We gaan dan ook onder de lakens (eigenlijk zonder laken, want het is warm) rond middernacht.
Dag 1 in Pouilly noteer ik als schitterend geslaagd.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Zondag 21juli 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Eigenlijk had ik het gisteren willen hebben over de maanlanding en welke indruk dat op me maakte.
Ik was met vader op bezoek bij Johny en volgde het ganse gebeuren vanop de eerste televisierij.
Bedoeling was daarover op vrijdagavond een tekst te maken.
Het is eventjes anders gelopen.
Om 19 uur kreeg ik een telefoontje met een bestelling van tientallen kartons wijn, onmiddellijk te leveren.
Op dat ogenblik had ik moeder mee uitgenomen om te profiteren van het mooie weer. m.a.w ik was in de weer tot... 00.15u.

Twee en een half uur later er terug uit om ons vertrekkensklaar te maken voor een weekendje Pouilly.

*

Het is exact 00.4 uur als we de valiesjes hebben ingeladen en vertrekken vanaf de parking in Sint-Kruis.
We willen voor de grote drukte Parijs halen.
Dit weekend, zoals alle andere, deze periode staan in Frankrijk met zwart aangestipt.

Er valt weinig tot niets van te merken.
We bereiken de Franse hoofdstad om half zeven maar verliezen, er eens voorbij, een half uurtje door een ongeval.

Via de A6 - Lyon en de A77 Dordives - Nevers, l'autoroute de l'Arbre, bereiken we het wijndorp om half tien.
We hebben er een tussenstop opzitten voor een gesmaakt ontbijt.
Françoise zorgde voor boterhammetjes met ei, kaas en charcuterie.
Dat eten we op langs de autoweg met Zwitsers en Nederlanders als buren. Ongedwongen sfeertje met ochtendzon, terwijl het thuis aan het onweren gaat.

Armalou, onze chambre-dhôtes, vinden we gemakkelijk.
Het is een typisch huis voor deze streek met een opvallende gastvrouw.



Een verschijning waar je niet rond kunt kijken maar lief en behulpzaam is. Ondanks ons onmogelijk vroege uur van aankomst. We kunnen onze bagage afzetten en steken een en ander in de frigo. Er wordt onmiddellijk koffie aangeboden. Leuke ontvangst.

Na de kennismaking kunnen we er op verkenning uittrekken. Hoe zou het nog zijn met... Allemaal vragen die we de volgende twee dagen willen oplossen.

Een eerste: café Chouxfleur. Het cafeetje-épicerie zonder naam waar iedereen in Saint-Andelain binnenloopt. Het dametje is nieuw, een beetje occasie-modelletje, net als het interieur, dat er met de jaren niet beter op geworden is. Niemand die daar een probleem van maakt, dus wat zouden wij?

Met die eerste stop vullen we het halfuurtje op tot onze afspraak met de mensen van domaine Bouchié-Chatellier.
Een domein van generatie op generatie, waar we nu sedert een vijftal jaren mee werken. Het omvat 25 ha en heeft de Ladoucette en Didier Dangeneau als buren. Het ligt schitterend bij het buiten rijden van Saint-Andelain. Het panorama is er uniek.

De ontvangst door de papa Bernard Bouchié is hartverwarmend. De zoon,, heeft de leiding van het bedrijf over genomen, maar het is de papa die het familiehuis nog steeds bewoont.
Jonge mensen zoeken de stad op, vertelt vader ons.
In dit geval Cosne-sur-Loire, een stadje zo groot als Torhout, hier enkele kilometer vandaan.

We degusteren er 3 Pouilly Fumé's: de traditionel, die wij aanbieden, een cuvee silex en een vieilles vignes.

Het wordt half een als we afscheid nemen.
Tijd om ons te organiseren voor een lunch langs de Loire. Morgen hier meer over.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

Vrijdag 19 juli 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Reportagemakers: wie zijn ze, waar zijn ze, wat doen ze?

Om het met de illustere uitdrukkingen te verwoorden van een zekere Paul.
Hoe bedenk je een idee om een programma te maken?
Hoe bedenk je het idee om een boek, artikel of dagbegroeting te schrijven?

Je ogen de kost geven, zei mijn vader zaliger en je hebt al de helft van wat je wil bekomen.

Een fototoestel in je auto, tegenwoordig een i-phone is daarbij een welgekomen hulp.
Ik hoorde deze week nog Michiel Hendryckx op Radio Tour - Radio 1.
Heerlijke verteller.

Deze vakantie zijn we aan zee met de kleinkinderen Lotte en Linde.
Iets bedenken dat leuk is, ook al is het slecht weer.
De twee meisjes zijn heel opmerkzaam en dat maakt het super leuk dingetjes te doen.

De voorbije maanden bracht ik de weekends vooral in Blankenberge door.
Laat het me vandaag niet hebben over het afvalprobleem dat gigantisch aan het worden is. En niet alleen in Blankenberge.

Neen laat het me hebben over een ander aspect eigen aan een badstad:
wat is je indruk als je een stad of dorp aan onze kust vanuit het binnenland binnen rijdt?
De express-weg af, richting Blankenberge. De autosnelwegen af richting De Panne, Oostduinkerke, Nieuwpoort, Knokke. Van Jabbeke naar de Haan. En ga zo maar door.
En waarom niet het doortrekken naar andere steden en dorpen.

Blijf jij ongevoelig voor de soms magische aantrekkingskracht van rond points in Frankrijk?
We krijgen ze dagelijks, nu drie weken lang, op ons scherm als we voor TV zitten.

Ik herinner me nog hoe de rond points van de stad Millau me in de jaren 80 soelaas brachten, nadat we een uur lang stapvoets vanaf het plateau de vallei inreden om er aan de andere kant weer uit te kruipen, richting Gorges du Tarn.

U kent ze, de rond points van Bourgognedorpen met illustere namen: Gevrey Chambertin, Vosne Romanée...

Niet alleen de indruk van grote mensen, maar ook van kinderen, maakt het toekomen in een dorp of stad aangenaam.



Maak er een vragenspelletje van: wat zit er verscholen in de aanleg van dat rondpunt en het rondpunt daar. Hoeveel bloembakken staan er... Welke bloemen.... Een enorme vaas? Stripfiguren? Een paardevisser?

Hoeveel beelden met blote madammekes..... Hoeveel straten komen uit op....

Welk dorp rijden we nu binnen?

Je ogen de kost geven...leer het ook je kinderen aan, zoals vader het ook mij voorhield.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Donderdag 18 juli 2019, een goeiemorgen met Wilfried


Het is nog ver af maar waarom niet als je nu al de chrysanten op de velden aangeplant ziet staan.


Oktober - november willen we nog niet aan denken.
Straks wordt het weer puffen en zweten onder een loden juli zon.

Wat ik wil zeggen; stip het alvast in je agenda aan: zaterdag en zondag, 19 en 20 oktober plannen we onze najaars-opendeur.
Opnieuw met de medewerking van catering Moeyaert en onze vaste medewerkers Patrick en Françoise. Wie er was in april of het heeft van ' horen zeggen' zal deze afspraak niet willen missen.
An en ikzelf willen je er dan ook graag bij.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Woensdag 17 juli 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Gisteren, 16 juli was het exact 50 jaar geleden dat het startschot werd gegeven voor de reis naar de Maan.

Ik was toen 17 en een half jaar en had een fascinatie, net als mijn vader, voor alles wat met luchtmacht en ruimte te maken had.

Twee personen speelden in mijn leven daarbij een belangrijke rol: Armand Pien naar wiens voordrachten over de ruimte ik ging luisteren en Johny, neef van vader, die me meenam naar luchtvaartshows en later zelf zijn brevet haalde om te vliegen.

Apollo 11 was de missie van het Apolloprogramma die de eerste mensen op de Maan zette. De bemanning van de Apollo 11 bestond uit de astronauten Neil Armstrong, Edwin "Buzz" Aldrin en Michael Collins.

Op 16 juli 1969 werd de Saturnus V-raket met de LM Eagle (maanlander) en de CSM Columbia (commando- en servicemodule) gelanceerd om 13:32 UTC (9:32 uur plaatselijke tijd) van lanceerplatform 39A op het Kennedy Space Center.

Armstrongs hartslag bereikte 110 slagen per minuut.
De Apollocapsule was, vergeleken met die van Armstrongs eerdere Geminivluchten, ruim. De astronauten konden zich vrij bewegen, wat gezien werd als de mogelijke hoofdreden waarom niemand van de bemanning last kreeg van ruimteziekte.

Op 20 juli (UTC), op ongeveer 100 km van het maanoppervlak, scheidde de maanlander met Armstrong en Aldrin van de CSM, waarin Collins alleen achterbleef.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Dinsdag 16 juli 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Efkes uit de ether omdat de combinatie van werken en vrije tijd niet in het juiste evenwicht zat.
Heb ik de voorbije nacht kunnen oplossen.
In bed om 22.15u en er uit, deze ochtend  om 07.30.
Pure, maar broodnodige luxe.

Waarom doe je het nog, vragen mensen zich af.
Als je dan iemand aan de telefoon krijgt die zegt:
Wilfried, we mogen het niet te luid zeggen, maar we missen je,
dan vergeet je dat onmogelijk vroege uur, als je naar je auto loopt.

Als je dan ziet dat bestellingen vertrekken naar de meest afgelegen plaatsen zoals Heusden-Zolder, Dombreux... dan is dat die adrelanine die terug naar boven komt omdat je weet dat je mee aan de wieg stond van een concept dat op korte tijd is uitgegroeid tot een nooit vermoed succes.

Je geeft alles wat je in je hebt en dan is dat beetje extra van een dagbegroeting schrijven er net teveel aan.
Dan plof je na de middag in de zetel, met een koffietje en de TV op de Tour de France en wordt je pas wakker omdat ene Michel Wuyts zo hard staat te roepen omdat Viviani op z'n donder krijgt van Wout Van Aert.

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Zaterdag 13 juli 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Alles valt in de plooi, ook al moet er serieus aan gestreken worden.

Werd me gevraagd of ik eventjes de fruits de mer voor 6 personen kon koken en ook wegdoen naar de mensen die het besteld hadden.
De 'koker' van dienst was op reis en een telefoontje naar 'Wilfried- die gaat dat wel doen' was voldoende om het probleem van de baan te helpen.
Dus zet ik vanavond de dingetjes ter plaatse af en ga ik de oesters ten huize van openen.
Is veel beter dan oesters die al enkele uren voordien geopend werden.
Alles komt goed.

Een eerste levering rosé wijnen werd afgezet op een locatie op het Blankenbergse strand.
Met druilerige regen de trap afwandelen is niet het ideale scenario om goesting te krijgen naar een Côté Plage Chichoulet.
De nieuwe klant liet gisterenavond zijn publiek kiezen.
Zij gingen unaniem voor onze rosé, omdat hij lekker is en het etiket klasse-vol oogt. Kom je zelden tegen: de verso zijde van een etiket dat ook bedrukt wordt.
Wat er dan opstaat? Een strandstoel!
Alles komt goed.

Moet wel, want Gido Van Imschoot stuurde mij deze ochtend een SMS: Wilfried, de weekbode kopen.
Heb ik gedaan en ondertussen gelezen ook.
Hij beoordeelde in  deze editie de Guilhem Rosé van Moulin de Gassac.
Een stuivend aroma en knisperende smaak, schrijft hij.
En plots houdt de druilerige regen op: alles komt goed.

Ben je vandaag open Mijnheer Moeyaert, werd ik in de auto, op weg naar de wijnshop, opgebeld.
Ik reed met mijn eerste klant bijna gelijktijdig de parking op.
Alles komt goed.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

Vrijdag 12 juli 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Kort van stof vandaag want het wordt een problemen-dag vandaag.
Een voordeel: problemen zijn er om opgelost te worden.
Alleen, ik zit vast aan een uur-planning van 8 tot 17u en moet tussenin heel wat geregeld krijgen.

Gisteren liet een wijnimporteur me in de steek.
Zou afkomen met 2 proefflessen maar heb niemand gezien.
Meer zelfs, op mijn verschillende telefoons werd niet gereageerd.
Die proefflessen zouden gisterenavond gedegusteerd worden bij m'n klant.
Dat kon dus niet doorgaan.
Die klant rekent er wel op dat ik hem aan het begin van wat de drukste weken van het jaar voor hem moeten worden kan beleveren.

Ik moet dat dus vandaag opgelost zien te krijgen.
Lukt het me dan ga ik sowieso een ferme bank vooruit, want dan heb ik precies dat geregeld waarmee zijn vorige leverancier faalde.
Lukt het me niet dan vlieg ik achteraan de klas en ben ik een van de zovelen in de wijnbranche.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

Donderdag 11 juli 2019, een goeiemorgen met Wilfried.

 

Ik neem hier geen standpunt in: politiek is niet mijn ding.
En al zeker niet als het gaat om een netelige kwestie waarbij je altijd voor- en tegenstanders hebt.

Ik heb onderstaande ook een beetje gemist.
In Sauerland en de Ardennen liggen ze niet wakker van wat er aan onze kust beslist wordt.

In Oostende en Zeebrugge wil men bepaalde delen van het strand rookvrij maken.
Is het een goede maatregel? Aan u om te oordelen.

Blijkbaar lukt het momenteel niet zo goed in Oostende, waar men beweert dat de cigarettenpeuken die nog op het rookvrije gedeelte van het strand liggen vanaf de zeedijk komen aangewaaid.
Dat is ook geen normale situatie:
in Oostende moet de wient vanut zèè komen en niet omgekeerd.

Radio 1 wilde dinsdagavond wat dieper op de situatie ingaan.
Is iedereen dan akkoord met wat het Brugse en Oostendse schepencollege beslist? En hoever staat het in Bredene?

Omdat een politiek interview nogal dikwijls rond de pot draaien is ging men zijn licht eens opsteken in die kustgemeente waar men als de dood is voor betutteling.
Als er een persoon is die dat allemaal niet ziet zitten dan is het wel de Middelkerkse burgervader.
Dus geen betere gesprekspartner om wat leven in de brouwerij te brengen.

Jean-Marie Dedecker, niet-roker, ziet die betutteling al helemaal niet zitten.
Vroeger lagen er veel meer peuken op het strand dan nu. 
De mensen gaan op vakantie, niet om zich gevangen te voelen in allerlei wetgevingen en regeltjes.
Ze willen vrij zijn, weg van de burn-out en de stress.
Wij willen sensibiliseren

bracht de oud-judocoach ter sprake.

Omdat de interviewster daar geen genoegen mee nam kregen we een JM op z'n best. Heerlijk stukje radio:

Madam: zien roken- doet roken, zien drinken - doet drinken en zien vrijen - doet vrijen, bracht de politicus zijn ondervraagster aan het lachen.

Heerlijk toch.
Misschien eens nagaan welke van de drie voor jou van toepassing is.

Als ik dan toch één bedenking mag maken bij al die regeltjes en tot wat het leidt.

In Bredene gaat het zo ver dat ze op een bepaald deel van het strand zelfs geen kleren meer mogen aan hebben.
Waar gaat dat eindigen.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

woensdag 10 juli 2019, een goeiemorgen met Wilfried


Neen, ze zijn niet zo agressief zoals meeuwen, maar de kauw begint toch ook aardig op de zenuwen te werken.

Zeker nadat je de week voordien 's morgens in een gemakkelijke stoel buiten gaat zitten om te luisteren naar het gezang van de distelvink, de merel, het roodborstje, iedere ochtend ook de koekoek hoort.
In Enneille hoor je het allemaal.

In Zedelgem hoor je in het centrum nog alleen het gekras van de kauw en het getokkel van honderden pootjes als ze op je dak lopen.
Soms maken ze ook nog eens ruzie met een verdwaalde meeuw.
Alhoewel, verdwaald kan je het niet meer noemen; tegenwoordig zoeken meeuwen hun eten tot diep op het vasteland.

Op de parking recht tegenover het appartement staat een boom, een mooie grote boom. Het is een pop-up bar avant la lettre.
Sedert enkele jaren is het the place to be voor kauwen.
Ze verzamelen er tijdens de avond rond 21 uur.
Geen tientallen maar honderden.
Ze vertellen mekaar wellicht hoe hun dag is geweest en maken ook ruzie om het beste plaatsje op de tak.
Of er jaloerse mannetjes of vrouwtjes tussen zitten zal ook wel een rol spelen.

Als ze genoeg gekwetterd hebben en alles vredig stil wordt denk je: oef! 
Tot het...22.30u wordt en ze op commando vertrekken.
Naar waar weet ik niet, maar het is spectaculair.

Bekijk het filmpje

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

Dinsdag 9 juli 2019, een goeiemorgen met Wilfried


Neen, het is niet meer de zomer van begin juli toen we verschrompelden in de hitte, maar zowel zondag als gisteren hadden we het geluk er beter van af te komen dan wat Frank op TV (met opnieuw een foto van An op de achtergrond) voorspelde.

Zondag leverde dat mooie taferelen van 2 mannen die ritmes uit pauken toverden en kinderen van omstaanders lieten deelnemen.

Ik voelde het mooie weer ook gisterenochtend al toen ik door de Kerkstraat liep: dit wordt misschien toch nog iets moois.

Toen ik op de middag door die Kerkstraat terugliep was mijn vestje er te veel aan.
De terrasjes zaten dan ook bomvol.

Gisteren op weg om schoonbroer Eddy een handje (2 handen, want het ging om enkele honderden kilo's) toe te steken.
We lachten om mijn uitspraak:
in uw lange carrière als visboer had je wellicht nooit eerder iemand van je 'personeel' die met de trein kwam.

Zo was het.
Om duur parkeergeld te vermijden had ik mijn bestelwagen zaterdag in Zedelgem laten staan en was ik meegegaan met de auto van An.
Bedoeling was, nu deze ochtend, samen naar Zedelgem te rijden waarna zij naar Leuven vertrok en ik deze dinsdag zou aanpakken.

Maar door het uitvallen van An van Ivan veranderde die planning.
Ik, gisteren dus op weg met de trein van 07.52 vanuit Blankenberge naar Brugge. Aankomst om 08.05. Bus naar Zedelgem om 08.12.
Koffietje bij moedre, met mijn bestelwagen en m'n 'viskleren' naar Sint-Kruis.

Met de bestelwagen van Eddy naar Oostende en Zeebrugge, de aangekochte visjes gaan ophalen.

Hilde voerde me terug naar het station waar ik om 13.52 de trein nam naar Blankenberge.
Aankomst om 14.05.
Door de Kerkstraat, met vestje over de arm.

An wachtte me op met lekkere meloen en een notenbroodje.
Dat was dan toch al wat terug vakantie.
Had ik in alle vroegte ook al gezegd aan de meneer achter het loket in het station: een biljet voor de trein nemen, ook al is het maar tot Brugge:
het voelt een beetje als op reis gaan.

Straks vertrekt An naar huis en haar familie, al over Sint-Kruis, waar mijn bestelwagen wacht.


à la vôtre

Wilfried


******


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zondag 7 juli 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Het weekend van 21 juli, onze nationale feestdag vieren we in...Frankrijk.
Er is geen speciale reden voor, maar het zit nu eenmaal zo in onze planning.

In aanloop naar ons weekendje Pouilly-Sancerre ben ik bezig met het opmaken van een planning.
Eigenlijk voor ons niet zo moeilijk.
We werken met Saget in Pouilly en Sancerre. In Sancerre heeft hij oa de befaamde grotkelders La Perrière.
In Pouilly sur Loire werken we met maison Bouchiez-Chatellier.
Een ander huis dat we telkens aandoen is Langoux in Petit Soumard.
En hoe zou het zijn met Rapeautje.
De allereerste  wijnboer van wie we wijn invoerden.

Geen probleem dus om ons weekendje in te vullen.

Toen we in....1983 voor het eerst halt hielden in het dorp hadden we het geluk op iemand te lopen zoals André Chabanne.
Hij zette ons perfect op weg.
Gelukkig want om de drie huizen zag je een bordje met de naam van een wijnboer.

Waar loop je dan als leek binnen om enkele flessen lekkere wijn aan te kopen.
En als je op voorhand, aan de hand van wijngidsen of opzoekingswerk, weet welke de betere producenten zijn, dan nog; hoe wordt je er ontvangen.
Niet evident voor een wijnbouwer om tijd vrij te maken voor een toevallige passant.

Dat zette me aan het denken.
Zou dat niet interessant zijn; een boek schrijven dat uitgaat vanuit twee aspecten.
1. Hoe werden wij ontvangen bij de wijnboer,
2. Hoe lekker is zijn wijn.

Maar er blijft een serieus obstakel. Alleen al in Pouilly heb ik... 80 adressen.
¾ uur per wijnboer is voldoende om de waarde van de ontvangst in te schatten.
15 minuten verplaatsing.
Starten om 10 uur en eindigen rond de klok van 20 uur.
Goed voor 10 wijnboeren en minimum 10 wijnen of worden het er 20 of....

Het professioneel aanpakken: ter plaatse de wijn uitspuwen en een fles meebrengen om thuis met een panel te beoordelen.
Samengevat ongeveer 10 dagen er mee bezig zijn.

Aan de overkant van de rivier ligt Sancerre, goed voor het dubbel aantal wijnboeren. Langs de Loire liggen???? wijndorpen.
De Loire is slechts één wijngebied in Frankrijk.



Er is ook nog Bourgogne, champagne, Alsace, Rhône, Bordeaux..... enz enz.
Leuke vooruitzichten maar, denk ik, er iets te laat mee begonnen om het rond te krijgen.

Voorlopig ga ik het bij mijn drie wijnboeren in Pouilly-sur-Loire houden.
Het heeft ook zijn voordeel.
Het hoeft niet binnen het uur afgerond te worden.
Want ik weet zeker; dat is zelfs niet haalbaar.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Zaterdag 6 juli 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Kort en bondig vandaag, omdat je niks zou missen van le Grand Départ in onze hoofdstad.

Maar ik heb de vorige dagen een serieus werkje afgeleverd dat je nu op deze site kan bekijken.
Gewoon bovenaan de openingspagina het item WIJNPRIJSLIJST ZOMER 2019 aanklikken.
Daar zie je ons volledig wijngamma actueel.

Per wijn kan je met 'klik hier' een fiche openen zoals ze ook in onze wijnshop staan opgesteld.
De moeite om het uit te proberen. Vandaag werk ik nog aan enkele details.

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Vrijdag 5 juni 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Van mijn wijntransporteur, die zijn hoofdvestiging in Wijnegem heeft, krijg ik regelmatig de vraag of ik geen VIP kaarten wil om een wedstrijd van de Antwerp Giants bij te wonen.
Tot nu toe ben ik daar nooit op in gegaan.
Een mens kan niet alles doen en er is al zoveel te doen. (er wordt zelfs al eens plagend (?) beweerd: werktegijwel!

En toch denk ik, dat ik wel eens zal in gaan op zo'n uitnodiging.
Hoe dat komt?
Ik heb deze week twee competities aan het werk gezien.
Tweemaal damesploegen.

Of het nu de dames of de heren zijn maakt niet uit.
Het ging tweemaal om wedstrijden op het hoogste niveau.
De eerste betrof de wedstrijd tussen Zweden en Nederland voor een plaats in de finale wereldbeker voetbal.

Ik vroeg me ¾ van de wedstrijd af hoe je een goal maakt.
Uiteindelijk gebeurde dat toch en was het mooi hoe de Nederlandse middenvelder Groenen scoorde.

Gisteren volgde ik op de i-phone de wedstrijd van de Belgian Cats in de kwartfinale Europabeker basketbal.
Nooit eerder zag ik zo'n boeiend verloop van een sportwedstrijd.

De Belgen in de aanvangsminuten turreluurs gespeeld door de Fransen.
De Belgische vrouwen die terugvechten en aan de rust op gelijke hoogte komen. Zelf uitlopen met een verschil dat nooit groot wordt.

17 seconden voor affluiten...17! hebben ze die voorsprong nog vast.
De Belgian Cats naar de halve finale.

Wat gebeurt er dan in het voetbal?
Ze schoppen de bal over de tribune of vallen minstens half dood.
Zo wordt de wedstrijd dan uitgespeeld.

Niets van in het basket. Ze blijven gaan.
Vraag ik me af: hoe is dat mogelijk.

Dus wat heb ik gedaan?
Deze ochtend in alle vroegte, ik lag toch maar te woelen in bed, opgestaan en de spelregels van het basketbal door genomen.

Ik begrijp al beter hoe het komt dat door de gelijke stand in de allerlaatste seconden er plots 5 minuten extra tijd bijkomt.
Die 5 minuten zie ik op TV, want ik ben inmiddels thuis.
Ik zit op het puntje van mijn stoel, roep en zucht: tzal toch nie waar zijn.
En het is waar: de Belgian Cats gaan ten onder in de strijd.

Maar hoe uniek was dat om te zien.

de basketbalregels: klik hier

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Donderdag 4 juli 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

De examens zijn voorbij, gedaan met de moeilijke vragen, de vakantie is daar.

En niet alleen de kinderen gaan met vakantie, maar ook onze TV-programma's zoals Thuis, Familie, Iedereen beroemd.

Straks gaan ook de kranten in vakantiemodus met een flinterdun aantal bladzijden.

In de plaats van onze hondstrouwe aanknopingspunten komen er nieuwe dingetjes.
De Stoel en Switch om er enkele te noemen. En in de kranten de pagina's waarmee we enkele uren zoet zijn: kruiswoordraadsels, sudoku's, zoek de zeven gelijkenissen en quizjes.

Op het terras in Enneille bij een glaasje Ô de Craie (druiven: Johanniter, Souvignier gris, Solaris en Muscaris) bedachten we ook een quizvraagje. Eentje die tegenwoordig goed zou passen in de nieuwe belevenisvorm.

Neen, dit keer niet over het milieu

( welke is deze blauwe wilde bloem)*
maar over gezond leven.

Als je weet dat je om gezond te leven je per dag 2 liter water moet drinken en als je weet dat wijn 90% water bevat, hoeveel wijn moet je dan per dag drinken om gezond te leven.

Terwijl we de uitkomst aan het berekenen waren schonken we de glazen nog eens vol, wetende dat het moeilijk zou worden om gezond te leven.

* blauwe bloem van de wilde chicorei

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Woensdag 2 juli 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Ons weekendje vakantie in Grande Enneille zou er gisterenavond opzitten. Maar het mooie weer en het feit dat het wandelen zodanig meeviel zorgde er voor dat ik Eddy en Hilde vroeg:
zouden jullie er om geven als we nog een avondje langer bleven?

Tamelijk zeker van mezelf een positief antwoord te krijgen.
En het was met volle overtuiging.
De vorige uren hadden al aangetoond dat we mekaar veel te vertellen hadden.

Langs de Ourthe over de natuur en het leven in de rivier.
Op een terras in Durbuy waarbij de vraag werd gesteld aan welke plaats de typische beelden deden denken.
Daar maakten we de planning voor de rest van de dag.

De wandeling afronden, wat 'dommelen' op het terras van de chalet en dan de barbecue in gang steken.

Inkopen doen in die fantastische winkel van Balthus.
Paté d'Ardenne als hapje bij het aperitief: een wijn uit het gamma van de Vin de Liège.

Op de houtskool: vers spek, boerenworst en varkenskotelet van een Duroc, Bras of ander loslopend beest.

Kortom de perfecte afsluiter van een super driedaagse in Enneille.

Nog enkele foto's om dat te illustreren.

Nu op weg met de auto naar Leuven. An nadien op weg naar haar moeder in Velm. Ik op weg met de trein naar Brugge, naar mijn moeder.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Zondag, maandag en dinsdag 2 juli 2019, een goeiemorgen met Wilfried

Verjaardag op zondag in Korbeek-Lo en daarna doorrijden naar Enneille waar Eddy en Hilde een weekje vakantie aanbreien.

Eddy, naast schoonbroer, wellicht de meest ervaren plaatselijke natuurgids.

Maar ook hij beleeft er nog geregeld verrassingen.
Vorige week, bij het reinigen met de hogedruk van het terras stond er plots op amper 2 meter achter hem een volwassen geitenbok.

Ontsnapt van uit het tegenoverliggend grasveld van La Réserve Naturelle.
Wie meeste indruk op wie maakte weet ik niet, maar Eddy vertrouwde me toe nooit eerder zo geschrokken te zijn.
Zodanig dat noch de bok, noch Eddy vergaten een selfie te maken.

Met die wetenschap vertrekken we voor een wandeling die ons via de kerk van Enneille naar Petite Enneille leidt en zo verder in een lus naar de weg terug naar de chalet.
Goed voor 5 km die ons langs bermen, rotsen, bos en landerijen brengt. We zien geen dieren maar  prachtige wilde bloemen.

Trouwens, Eddy heeft  bewust gekozen om ook in zijn tuin nog een stuk met grassen en kruiden te laten doorgroeien. Dat geeft ook een diversiteit van kleuren en vormen waarbij we de boeken over Wilde Planten van Readers Digest er bij halen.

's Avonds herhalen we nog eens onze studie omdat we onder het dak van de pergola de opbouw van een nest ontdekken. Wespen of bijen?

Het werden 2 hele bijzondere dagen: prachtig weer, ontbijten op terras, luierikken, bijpraten over vroeger en de toekomst, wandelingen maken en puur genieten van stilte en rust.

Wat kan eenvoud super mooi zijn. Geniet even mee met de foto's

a la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Zaterdag 29 juni 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Kort en bondig vandaag om je niet langer van het mooie weer weg te houden. Toch een waarschuwing.
Niet over de ozon en de pollen, maar let toch maar op als je straks naar het strand trekt.
Zeesluffers,
een puur westvlaams woord, maar ook voor niet west-vlaanderaars, geen overbodige luxe.

Het VLIZ kwam deze week nog met het bericht dat er meer pietermannetjes dan ooit in het strandwater en de branding te vinden zijn.
Niet erg als je ze vindt, omgekeerd is het oppassen geblazen.

De pieterman, hoe klein ook, heeft een giftige rugvin en die zorgt voor een pijnlijke confrontatie als je er met blote voeten oploopt.

Bij sommige mensen zijn de gevolgen wel heel kwalijk.

Een van mijn volgers op deze site stuurde deze foto's van zijn schoonzus die in de kliniek werd opgenomen nadat een pieetrmannetje had toegeslagen.

Genieten maar van het strand en de zee, maar neem je voorzorgen.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Vrijdag 28 juni 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Een laatste keer terugkomen op onze uitstap naar Sauerland in Duitsland.
Meer bepaald de gastronomie (!).

Of we een tafeltje in het restaurant konden reserveren.
Dat kon en meer zelfs; we hadden ze er voor het kiezen.
De ronde dan maar met zicht op wie en wat nog komen zou.

Fijne verwelkoming met een attentie.
Vanautgaerden is geen te gemakkelijke familienaam, het foutje is hen vergeven.

Wie nog komen zou, moesten we toegeven, was wat te optimistisch ingeschat. Het bleef bij de familie Vanaufgaerden.
Geen erg, we weten genoeg aan mekaar te vertellen.
Te beginnen bij het glaasje sekt als aperiefje.

De kaart: het te onthouden woord bij de voorgerechten is salatteller. Salatteller met reepjes rund, salatteller met reepjes kaas en honing, een derde salatteller. En omdat wij er om vroegen was ook een salatteller met scampi mogelijk.

Niks verkeerd met salades, ook niet als ze bestaan uit frisé's, ajuin, rode en witte kool.
Maar als je ook op dag 2, dag 3, dag..., daaruit zou moeten kiezen dan is de keuze toch wel erg eentonig.

Ook qua hoofdgerechten was de kaart beperkt tot iets van het rund, iets van het lam en iets van alles samen op de grill.
Toch ook een steak die uit Argentinië kwam overgevlogen.
Opgediend met een iets kleinere...salatteller.

An, de steak, wel perfect rosé gebakken zoals gevraagd.
Hoe die bakwijze noemt?...english!

Dag 1 beperkten we ons tot 1 salatteller (met de scampi) voor 2, éénmaal de steak, éénmaal de iets van het rund met de saus die stroganoff werd genoemd.

Omdat we op dag 2 ondervonden dat het lang zoeken zou worden om een etablissement te vinden die meer te bieden had besloten we het toch maar bij ons Gasthof te houden.
Tenslotte was het personeel super vriendelijk, waren ze creatief met onze vragen en was het mogelijk of in de barstube of op het terras nog na te babbelen.

We kozen op dag 2 dan ook voor het terras en voor de steak met kräuterbutter. Die kruidenboter was echt lekker.

Ik spreek geen Duits maar dat belette me niet om te vragen of het niet mogelijk was om de enkele groene boontjes die ik bij de buur in zijn salatteller zag steken, bij onze steak met kräuterbutter uit te breiden tot boontjes zonder salatteller.
Ook dat was mogelijk en ze werden geserveerd zoals we het graag hebben; met een sjalotje, wat tijm en rozemarijn.

Vergeten waren de zware sauzen en frisé van dag 1. Ook al omdat het ontbijt zo super was en zo het totaal van komen eten op een 7 bracht.

Dat de matjesheringe geen maatjes zijn hadden we op de middag aan de Möhnesee ondervonden.
Dat weten we nu ook weer.
Dat 'see' een meer is wisten we al.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

Donderdag 27 juni 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Ik beloofde je vandaag het vervolg op onze Sauerland-uitstap.
Wat opviel? Het gedisciplineerde rijgedrag van Duitse automobilisten.
In de dorpskom terug geschroefd tot 30 km, op wegen variërend van 50 tot 90, op autowegen van...80 tot...onbeperkt.
Gisteren had ik het over het charmante hotel waar de traditionele bouwstijl ons erg aansprak.

Er valt meer te zeggen over die bouwstijl. Want het is niet alleen het hout dat opvalt, maar nog veel meer, zeker in Hinsberg, de bedekking met leien. Niet alleen van de daken maar bij sommige gebouwen doorgetrokken op de muren. Dit is pas vakwerk.

Het was misschien de eerste keer dat ik zo onvoorbereid op uitstap trok. Hopende dat ik in het hotel het nodige zou vinden. Dat was ook zo.
Landkaarten in alle vormen en natuurlijk de onvermijdelijke 'moet je gezien hebben' van tripadvisor suggereerden de nabijgelegen Möhnesee, genoemd naar het gelijknamige dorp.

We hebben er een daguitstap van gemaakt.
Achteraf kan ik niet anders dan het etiket meegeven: een bezoek meer dan waard.

De Möhnesee is met zijn oppervlakte van 123 km2 het grootste stuwmeer van Europa. Er is waterplezier voor groot en klein.

De dam is een bouwwerk opgetrokken in 1913, is 600 meter lang en 45 meter hoog.
Het heeft ook een oorlogsverleden.
Dit gigantische bouwwerk was voor ons de startplaats van onze wandeltocht rond dit deel van het meer (ca 5 km).

Maar voor de meer sportieve vakantiegangers zijn er wandel- en fietsroutes uitgetekend die deels of zelfs het ganse meer ontsluiten.

Sauerland is deels natuurgebied waar veel aandacht aan de vogels wordt geschonken. Op onze rit zagen we zowaar een koppeltje adelaars.

Morgen sluit ik ons weekendje af met een derde bijdrage

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Woensdag 26 juni 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Enkele dagen uit de ether en dat bewijst nog maar eens hoe goed we in Vlaanderen met het internet worden bediend.

We waren de voorbije dagen niet in een of ander onderontwikkeld land maar in Sauerland, een gebied in Noordrijn-Westfalen en Essen in Duitsland.

Hoe we daar terecht kwamen?
Een cadeau van Sofie, dochter van An, die ons een bongo cadaubon-boekje cadeau deed.

Over bongobonnen wordt veel verteld. Bijvoorbeeld dat je er als klant met zo'n bon niet meteen met de nodige egards wordt ontvangen.
Kan ik al onmiddellijk tegenspreken.
Toch wat het hotel van onze keuze betrof: een driesterren hotel, twee nachten met ontbijt voor twee personen.

Ik heb weinig ervaring met Duitsland. Mijn laatste Duitse uitstap, de Moezel,  dateert vanuit vorige eeuw, drie autolevens terug.

Was het de bouwstijl van het hotel dat ons charmeerde om de keuze voor Duitsland te maken?
Het hotel, een Gasthof, ooit toebehorend aan de familie Cramer, wellicht eigenaars van nog meer autolevens terug.

Blijft de vraag: hoe charmant (lees: met een lange geschiedenis) het er buitenaf uitziet, hoe vernieuwend zijn de kamers dan wel.

We hadden geluk: de Jägerstube, de Frühstückstube, de barstube, het restaurant hadden hun authenticiteit bewaard. 


Daar tegenover waren de kamers wel modern en tip-top: inkomhal met ruime kasten, een badkamer met een inloopdouche waar je kon draaien en keren.
De kamer zelf ook al ruim bemeten, kingsize bed en dat alles perfect onderhouden en uitnodigend klaar gemaakt om een geslaagd verblijf te garanderen.

Morgen meer over ons verblijf.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Vrijdag 21 juni 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

En de eerste prijs gaat naar....

Als er een prijs dient uitgeloofd te worden naar de origineelste aankondiging van een evenement dan weet ik wel aan wie die te geven.

Met grote unanimiteit beslist de jury deze toe te kennen aan het feestcomité van Snellegem voor de aankondiging van de Highland Games.

Nu de velden vol staan met jonge maïsplantjes, rogge, tarwe, vlas en aardappelen in bloei en borden met foto's van Gloria Gaynor, the Supremes, Rob de Nijs, avondmarkten, festivals, Vives en andere leermogelijkheden pakten ze het in ons buurdorp anders aan.

Aan enkele aankondigingen hebben ze genoeg om het laten op te vallen.

Nu nog te hopen dat die stoere mannen de weekend-ongevallen overleven.
Het zou niet de eerste keer zijn dat ze aan 'den Teddy' uit de bocht gaan.

In ieder geval succes gewenst. Dat wordt zweten.

 

À la vôtre

Wilfried

 

******

 

Donderdag 20 juni 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Het was een primeur: de samenwerking met Salons Denotter.
Voor de eerste keer ontving ik een groep om in deze mooie locatie een presentatie te geven.

Alles werd er tip-top in gereedheid gebracht om de mensen op een ideale manier te ontvangen in onze provincie.

Het werd dan ook ongeduldig wachten op de mensen uit Brasschaat die verwittigden door files en het slechte weer opgehouden te worden.
Aankomst voorzien om half tien werd uiteindelijk half elf.

Vlug-vlug voor iedereen een koffietje om het ongemak van de lange reis te verzachten en dan van start met een ingekorte versie van de Wondere Wereld van Vis en Vissers.

40 minuten uitleg geven over het vroeger en nu en dan met z'n allen rond de vis.
Uniek: met het aperitief in de hand.
Het streefdoel: aan tafel om 12 uur werd dan ook gehaald.
Was ook nodig want om 2 uur moest iedereen de bus op voor het bezoek aan de Mercator en Oostende.

Die timing verliep perfect. Chapeau voor het personeel van Denotter die zowel het aspergesoepje als het hoofdgerecht, zeewolf met groenten en een lekker sausje met repasse bediende.
Ook met de wijn was men gul.
Het publiek genoot zichtbaar. Afgerond werd met een stijlvol dessert en koffie.

Fijne groep van de Koperen Passer die niet nalieten na een aandachtige sessie hun enthousiasme te tonen.

Leuk voor mij, Filip en Pieter als uitbaters en het personeel van SalonsDenotter.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Woensdag 19 juni 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Ivan is aan het 'Colombussen'.

Na zijn opmerkelijke prestatie van voorbije zaterdag, de Stelvio fietsend bedwingen, mag het nu wat rustiger aan.

Samen met zijn Ann cruisen ze op dit ogenblik doorheen Frankrijk.
Ik ben er een beetje jaloers op want had er graag willen bij zijn.

Dus wat doe ik net als hij Columbussen, maar dan doorheen het boek van Wim Lybaert.
Het boek kreeg ik cadeau van mijn Ann.
En wees maar gerust: onze tijd komt nog.

Meer bepaald begin oktober wanneer we met de wagen naar Mexico rijden. Correctie: in de sjiekenbak zitten bestemmingen die niet verder reiken dan een dorp in Spanje.
Ik moet aan Ann de naam nog eens vragen.
In dat dorp voorbij Barcelona huwt haar neef Koen.

Ondertussen heeft Ivan wel kilometers gehaald: zondag van Bormeo in Italië naar Vallon Pont d'Arc in de Franse Ardeche.

Nadien mocht het echt op het ritme van de Colombus.
Als ik op de doorgestuurde filmpjes zie welke dorpjes de Catering Moeyaert camionette doorkruist, kan het niet anders dan het is genieten geblazen.

Van de Ardèche doorheen de Gorges de Tarn naar Cahors.
Picknicken onderweg en 's avonds onderuit gaan met de patron van het hotelletje waar ze voor de eerste keer komen.
Morgen gaat het naar de Dordogne.

Het worden memorabele verhalen bij hun thuiskomst.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Dinsdag 18 juni 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Weeral uit eten gaan zal je denken.
Zondag een huwelijksjubileum en gisteren eindelijk het 'opdoen' van één van de cadeaubons, gekregen van vrienden en familie in januari...2018.

Het is er gisterenavond eindelijk van gekomen.
Geen probleem voor de geldigheid van die bon, ook al omdat onmiddellijk na het krijgen van de bon mijn hartoperatie volgde.

En zo reserveerden we gisteren ons tafeltje in de...Siphon. Voor An totaal nieuw, niet voor mij.

De Siphon is een instituut, daar raak je niet aan.

Niet aan het interieur, niet aan de kledij van de garçons, niet aan de menukaart. En maar best ook. Want al zit je er allemaal dicht op elkaar, toch is de opstelling van de tafels zo, dat je vrijheid behoudt.

De Siphon toont nog maar eens aan dat de losse nonchalante bedieningsvorm van sommige 'sterrestaurants-bistro's' het moet afleggen van wat je in dit etablissement meemaakt.

Garçons in wit-zwart, nog gekleed met een vest met 'epaulettes'.
Ze serveren vanaf een plateau en plaatsen die met de repasse op een verwarmplaatje.
Ze openen een fles wijn in het wijnmandje aan tafel.
Een halvetje pinot gris gaat in een ijsemmer.
Ze laten geen tafel voorbijgaan zonder te vragen 'alles naar wens'.
In mijn geval: wenst meneer nog een kroketje
bij de graan kip in rode wijn.

Het eten is er lekker: de sliptongetjes gebakken zoals het hoort, de graankip in een heerlijke 'coq au vinsaus', de gerookte paling met toast rijkelijk bedeeld.

Die kaart is dezelfde van 10 jaar terug?
Maar past zich aan, aan de seizoenen. Daarom nu de suggesties van babykreeft en asperges.
De wijnkaart is f e n o m e n a a l.

Keuken en service zijn zodanig ingesteld dat een tweede service mogelijk wordt. De Siphon is lekker en dat weten vele mensen.
Habitués die graag gezien en erkend worden, toeristen die er graag terugkomen en toevallige passanten.
BV's die het drukke leven eventjes achter zich laten zoals gisteren een Jo De Poortere en Sergio Herman.

Als wij opstappen herken ik 'de visboer' van Eeklo; Ronny met z'n vrouwtje Marleen. Dat wordt een leuk weerzien met de klant van zeevis andré. De zoon, Siphon-junior komt er even bijzitten.

Detail: in 2003 praatte ik met de papa over het al of niet ingaan op een vacature voor de keuken. Ik had drie mogelijkheden op dat moment; de Siphon, de visafdeling leiden van Metro Wevelgem en zeevis andré. Het werd het laatste voor de volgende 14 jaar.

Het wordt bijpraten en leuk voor mij te horen dat ze je niet vergeten zijn, integendeel zelfs.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

Maandag 17 juni 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Gisteren ingegaan op de uitnodiging van Gina en Eddy om met hen de 30ste huwelijksverjaardag te vieren.
Super feest werd het.

Ook al om dat gastheer en gastvrouw wat afweten van organiseren, het weer meezat en er alleen maar leuke mensen waren uitgenodigd.

De cateraar die ze in huis (en in de tuin) hadden gehaald mocht er ook zijn.

Mag ik reclame maken voor eigen volk?
Aan de potten en pannen Catering Moeyaert, gisteren geleid door Jelle.
Aan het fornuis Nicolas.

Gisteren serveerden ze champagne Etienne Doué met een garnalencocktailtje, wat gemarineerde zalm, een quiche, een carpaccio van sint-jacobsvrucht, een carpaccio van rund.

Als voorgerecht werd er een buffet opgezet met oesters, langoustines, bulots, crevettes royals, grijze garnaaltjes en schotse gerookte zalm.
Heel passend met La Petite Perrière van Saget.

Hoofdgerecht werd een tussenribstuk met bearnaise of champignonsaus, verse frietjes en groenten keuze.
Wijn: ook al weer een keuze: chateau Rouet een rosé de Provence of een Domaine de Provenquière in rood.

Het gastronomische gedeelte werd afgerond met een uitgebreid dessertbuffet.

Het werd fijn na babbelen over vroeger en nu. Met oa foto's uit het trouwalbum. Mooi gezellig feest.

Blij dat we erbij mochten zijn.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

 

Zondag 16 juni 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

De berichtjes, zelfs filmpjes, vliegen over en weer.
Wij aan het ontbijt bij moeder.

Broer Ivan met An onderweg van Bormeo Italië naar... de Ardèche.
In alle vroegte vertrokken want ze hebben 750 km voor de boeg.

Hun weekje Italia zit er op.
Hoogtepunt, wat ook de bedoeling was, de beklimming, gisteren, van de Passo dello Stelvio in het kader van Climbing  for Life.

Machtige organisatie, indertijd opgestart door Studio Brussel, waar duizenden wielertoeristen aan deelnemen.
Dit jaar in het teken van diabetes.

Ik heb het éénmaal als begeleider van Ivan meegemaakt, toen de Tourmalet werd beklommen.
En net als toen werd ook nu de Stelvio verkeersvrij gemaakt en voorbehouden aan de lopers (!) en fietsers.

Heb gisterenavond Ivan opgebeld.
Hij had het er goed vanaf gebracht en was uitermate tevereden.
Dat mag ook wel: fier zijn op de presentatie waarvoor je een half jaar specifiek hebt getraind.

een foto impressie door An (van Ivan) en Ivan zelf (toen hij zijn 2de adem vond)

 

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Zaterdag 15 juni 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Even bijkomen in de wijnshop.
Heb zo'n klingel-tingel-tangel aan de deur geïnstalleerd. Moest ik achter mijn bureau in slaap vallen, dan hoor ik het als iemand binnenkomt.
Probleempje: de deur staat open en dan werkt dat spel niet.
Dus als je binnenkomt: maak dan zelf een soort klingel-tingel-tangel geluid.

Is het niet afdoende, ik startte vorige nacht om 02.30u, dan schrijf je op wat je mee genomen hebt.
Je moet niet meer invullen dan wat je meedoet, minder invullen mag niet.

En voor de rest tijdens de voorbije dagen?
Nieuwe plaats gemaakt voor nog wat wijnvoorraad er bij.

 

Gisteren dan samen met An paraat op een beurs voor Neos in Sint-Niklaas.
Een dag waarop duidelijk werd dat we nog lang niet uitgepraat zijn als het over vis en aanverwanten gaat.

Belangstelling van Koksijde tot...Kimrooi.

Laat maar komen, de agenda ligt open.

Ondertussen ook nog wat tijd zoekend om een praatje te maken met de vrienden van Frank Deboosere, die zo konden kennismaken met de fotografe van het weerbericht-decor.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Woensdag 12 juni 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Terug in Zedelgem en de draad weer opnemen. Het ritueel van alle dag waarbij wijn op het voorplan komt. Vandaag komt er cava binnen, morgen champagne en als alles goed gaat op vrijdag een palet Graves d'Ardonneau. Wordt kantje boord, dat laatste, want vertrekt pas vandaag uit Bordeaux.

Nog even terugkomen op onze voorbije dagen in chateau d'Eddie. Op maandagochtend kregen we plots onverwacht bezoek. We zaten aan het ontbijt, terwijl hij (of zij) even verrast als wij roerloos bleef staan om ons te begluren. Net genoeg de tijd aan An gevend om een fotootje te nemen. Het vosje draaide zich om en weg was het.

Eddy is gisterenavond aangekomen. De kasteelheer is ook terzelfdertijd z'n eigen tuinman. Hij wacht de taak orde op zaken te brengen in die tuin. De voorbije maanden slorpte al het werk in Sint-kruis hem zodanig op dat gras, kruid en onkruid in Grande Enneille vrij spel kregen. Op sommige plaatsen meer dan een halve meter hoog.

foto's An

Eigenlijk zou je het z'n gang moeten kunnen laten gaan, want de pracht van kleuren die ieder bloeiend gewas met zich meebrengt is zo mooi. Van de ons allerbekende gele paardebloemen  tot de witte wilde magrieten, paarse bodembedekkers waarvan ik de naam niet ken maar vermoed dat het een soort wilde thym is, het paars van het vingerhoedskruid en het blauw van ridderspoor.

 

 à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Dinsdag 11 juni 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Nog even terugkomen op zondagavond.
Zaterdag voormiddag gereserveerd in de Passerelle.
Aan de telefoon 'bonjour, goeiedag'.
De aanspreking gebeurt tweetalig.
De eigenaar van dit prachtige etablissement aan de Ourthe in Granhan is een Westvlaming die indertijd heel bescheiden begon maar zijn zaak met de jaren stap per stap uitbouwde tot wat het nu is.
Een hotel met restaurant waar Vlamingen ook kind aan huis zijn.

Laatste aanpassingen: de uitbreiding van de keuken en de bouw van twee nieuwe restaurantgedeelten.
Een eerste waar een familie zich heeft geïnstalleerd, een tweede waar wij met zowat 30 andere mensen onze plaats kregen toegewezen.

In dat tweede 'lokaal', sober maar doordacht ingericht, wordt de aandacht getrokken door het verlaagde plafond en de aangebrachte spots.
En natuurlijk door die ene wand waar over de volledige oppervlakte een zwart wit foto toont hoe twee jonge gasten de Ourthe over een gammele constructie, de oorspronkelijke passerelle, oversteken.

Zag ik hier ooit meer mensen tafelen?
Het zachte weer laat toe dat ook het terras wordt ingenomen.
Mensen die met ons arriveren maar niet gereserveerd hebben worden gevraagd wat geduld te hebben.
Een half uurtje later krijgen ook zij een vrijgekomen plaats.

We kiezen voor een Coperhead gin als aperitief.
Gezien de drukte zou het wel even kunnen duren vooraleer we ons gerecht krijgen.
Een ruim geschonken apero zoals een gin tonic 'verzacht' dat wachten.
Ik moet wel zeggen: als ik rondom me kijk bemerk ik dat de opvolging wel perfect verloopt.

Ook bij ons: het gekozen tapa'sbord (19 euro) volgt vlug op het inzetten van de drankjes.
Tapa's bord met saucisson, kruidenkaas, bitterbal, een pittig gefrituurd balletje, fishsticks, taco's, tapenade, kippeboutjes...
Het bord is zelfs voor ons drieën erg ruim.

Als hoofdgerecht kiezen we een steak met choronsaus.
Moeder gaat voor de dorade royal.
Alle gerechten zijn schappelijk geprijsd.

De bediening zal de ganse avond perfect verlopen.
Pluim voor het personeel, waarbij de patron niet nalaat met het afruimen en herdekken van tafels supervisie te behouden op het ganse gebeuren.

Morgen bericht ik u over het speciale bezoek aan chateau d'Eddie.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Maandag 10 juni 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Na de middag loopt de zon weg en moet ze uiteindelijk het onderspit delven tegenover de wolken, maar het blijft windstil en droog.

Ik lees wat in mijn boek, het witte vuur.
t'is te zeggen, ik probeer het want voor mij is een boek lezen de ideale manier om te 'dutten'.
En slaap inhalen mag wel na de voorbije dagen.

Na een laat ontbijt hoeft echt middageten niet.
Trouwens, vanavond staat een etentje in de Passerelle geprogrammeerd.

Het kleine hongertje stillen we om halfdrie met veenbessenbrood van Gerty, onze Zedelgemse bakker belegd met rilette uit Petit Han en een worstenbroodje.

Dat laatste niet zo lekker als die ze in Boom maken.
Een beetje moeder-chauvinisme gerelateerd aan haar geboortestad mag.
Ik vind die hier van Baltus toch beter dan de industriële.

Op ons programma op Pinksterennamiddag het bezoek aan de jaarlijkse verbroedering Haversin - Beaujolais.

Op het gemeentelijke voetbalveld hebben ze een grote tent opgetrokken.
In de tent  lange tafels en banken, er rond 8 standjes met wijnboeren uit alle crus van de Beaujolais.

Ook onze Annie en Gilles Coperet.
Het weerzien is hartelijk.

Het is mooi hoe onze wijnboer van het eerste moment (eind de jaren 80) verder gegroeid is.
Gestart met Régnié en Morgon heeft hij ondertussen wijngaarden aangekocht in Brouilly en Fleurie. Vooral dat laatste interesseert ons.
Omdat de wijngaard in Fleurie La Madone misschien ooit de eerste grand cru wordt.

Na het degusteren en het laden wil hij ons absoluut nog trakteren op een... jupiler.
Was ik efkes vergeten hoe wijnboeren houden van ons bier. Remember ook 'Rapeautje'.

Het is iets na zessen als we terug in Enneille aankomen. Moeder is goed uitgerust en klaar om met ons naar de Passerelle te rijden.
Morgen kom ik hier op terug.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Zondag 9 juni 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Een zondagochtend om jaloers op te zijn.
Morgen op het appel rond 9 uur,
had ik gisterenavond moeder voorgesteld.
Ze maakte zich klaar om te slapen na een eerste geslaagde avond.

Als je de kans krijgt opnieuw beter te worden neem ik je een weekend mee, had ik haar aan het begin van het jaar beloofd.
Na een hartoperatie en een tia hadden we lang gevreesd dat op weekend gaan voor m'n moeder niet meer mogelijk zou zijn.

Pas nadat we zelf ontdekt hadden dat de blijvende duizeligheid niet het gevolg was van, maar te wijten was aan bepaalde medicatie ging het de goede weg op. Zo goed dat we deze week beslisten op weg te gaan.

Niet te ver naar Normandië of Alsace, maar dichter bij huis.
Waar kan je dan beter zijn dan in Chateau d'Eddie in Grande Enneille.

Gisterenavond met kaarsjes in de zetel.
Een cavaatje, wat oesters uit Oléron en de nieuwe maatjes.
Deze ochtend ontbijten op het terras in een lekker zonnetje.

Alles loopt op wieltjes. t'is te zeggen: zo goed dat moeder voor het eerst vergeten is dat de rollator in Zedelgem is blijven staan.

Ik op weg naar Petit Han waar Baltus en Delhaye me konden voorzien in alles wat op tafel moet komen.
Onderweg aandacht hebben voor de kleine dingen.

Zalig!

 

à la vôtre

Wilfriesd

 

*****

 

 

Zaterdag 8 juni 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Zoals beloofd kom ik vandaag terug op onze presentatie in het oud gemeentehuis van Oostduinkerke op donderdagavond. Geniet van de mooie foto's van Marcel Neyt en Patrick Cornelis.

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Vrijdag 7 juni 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Al vroeg de baan op om zus te helpen. Daardoor moet ik mijn dagbegroeting van vandaag beperken tot één foto uit een reeks van meer dan...200 van Marcel Neyt.

Morgen kom ik er uitgebreid op terug.
Nu al zeggen: het werd gisteren een geslaagde avond in Oostduinkerke

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Donderdag 6 juni 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

.... Als hij maar geen voetballer wordt...
De voorbereiding op onze 3de presentatie na 'de Wondere Wereld van Vis en Vissers' en 'Weg van Vis', is gisteren officieel van start gegaan met de afspraak met de directeur van het Maritiem Instituut in Oostende, de heer Jan Denys.

Voorstelling over Pedro Rappé, visser op de Jasmine Z 483 en alle andere Pedro's en hun families.
maw met deze voorstelling wil ik dieper ingaan op het leven van onze vissers, vroeger en vooral nu.
Wat komt daar al bij kijken.
Niet alleen wat Pedro en zijn collega's betreft, maar ook wat hun naaste omgeving aangaat: hun echtgenotes, ouders, kinderen, vrienden.

Met Jan Denys, de directeur van het Maritiem Instituut denk ik een eerste geweldig aanspreekpunt gevonden te hebben.
Dat bleek gisteren al met onze eerste ontmoeting.

We zien elkaar terug bij een eerst volgende voorstelling waardoor hij inzicht krijgt in onze manier van werken.
Ondertussen gaat hij ideeën op papier zetten.

Een eerste idee wordt de eerste schooldag die ik ga meemaken tussen de nieuwkomers en die gasten die op de drempel staan van een carrière als visser.

Ik popel nu al om het mee te maken.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Woensdag 5 juni 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

We zijn gisteren in Zedelgem gespaard gebleven van onheil.
Uit voorzorg had moeder gevraagd de bloemen binnen te halen. Geraniums en andere éénjarige bloeiertjes sieren de twee balkonnetjes. Veel is het niet maar genoeg om wat kleur te geven. Uiteindelijk bleek de voorzorg niet eens echt nodig. De regenbuien zullen niet meer geweest zijn dan een druppel op een hete plaat als ik denk aan de vorige week geplante prei langs de Isenbaertstraat.

Vandaag wordt een speciale dag. Deze namiddag heb ik om 15.00 uur een afspraak met de directeur van het Maritiem Instituut in Oostende. Het wordt de eerste afspraak in wellicht een hele reeks om een nieuwe presentatie op te bouwen. Daarmee wil ik me verdiepen in het familiale leven van onze vissers.

Blijf het volgen

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

dinsdag 4 juni 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Heel Nederland en ook een beetje Vlaanderen is in rouw.
Martine Bijl is vorige week donderdag in het bijzijn van haar familie overleden.
Het bericht werd pas gisteren bekend gemaakt.
Het eeuwig jonge meisje werd 71.

Martine Bijl was een van de belangrijkste Nederlandse kleinkunstzangeressen die reeds op zestienjarige leeftijd werd ontdekt door Willem Duys.
Het was de tijd toen Vlaanderen nog naar de Hollandse TV keek.

Na enkele minder populaire liedjes brak ze door met het nummer 'een makelaar uit Schagen' en het 'Bloemendaalse bos'.
Wie kent er niet haar liedje uit 1980 'Hoe zou het met Roza zijn'.
Het verhaal over een boerin met vakantie in Tirol die voortdurend aan haar koeien denkt: "Roza, Jacoba en Annie II".

Zo werd ze de favoriete zangeres met de zachte stem van veel Nederlanders en Vlamingen.
Niet in het minst van Louis Neefs die een muzikale ode aan haar bracht:
Zie ik jou op televisie, hang ik altijd aan de buis. Aan je beeld en aan je lippen, want dan heb ik jou in huis.

Bekijk een aandenken op

https://www.vrt.be/vrtnws/nl/Obits/nederlandse-zangeres-en-presentatrice-martine-bijl-is-overleden/

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Maandag 3 juni 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Leuke zondag gehad.
Na sluiting van de wijnshop, 's namiddags naar Blankenberge.
Mogen blij zijn dat het appartement een eigen garage heeft want zoals te verwachten was ieder plaatsje bezet.

En het goede weer en het feit dat er Havenfeesten waren zorgde er voor dat Blankenberge onder de voet werd gelopen.

Top-weekend voor de horeca en de organisatoren van de feesten.
Omdat het over een groot parcours gaat was het niet drummen om iets te zien van de typische standen op de Havenfeesten.
We hadden er een fijne babbel met de Blankenbergse stadsgids, met mensen van de Scute, met de syndicus van Immo Blankenberge.

Om ondertussen te genieten van ambachtelijk gerookte zalm en wulken met een jenevertje.

De ellenlange zeepaardjes en de plaatselijke reuzen mochten en werden al van veraf gezien. Organisatie waar Blankenberge fier mag op zijn.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Zondag 2 juni 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Iedereen naar buiten vandaag?
Het belooft een hete zomerse dag te worden.
Hoe lang ze het hierboven zullen volhouden weet ik niet maar ik vrees een beetje. 30° is wat teveel van het goeie voor ons platte landje.

Even de aandacht weg van politieke beslommeringen en de focus op de sportieve prestaties van onze Belgen tijdens de voorbije dagen en uren.
Net niet voor Elise, David, Delphine, Toby en Jan, net wel voor Divock.
Moet heerlijk zijn voor Origi.
Veroordeeld tot bankzitter bij Liverpool maar iedere kans die hij krijgt grijpt hij met beide handen.
2x tegen Barcelona, gisteren in de finale opnieuw raak met het verlossende doelpunt.

Meeleven met Delphine: kan je meer uit je concentratie gehaald worden in de dagen die DE match van je leven vooraf gaan.
Akkoord het kan je precies daarom nog meer motiveren.
Maar als dat dan ook nog doorgetrokken wordt in een jury-beoordeling dat is er van neutraliteit al lang geen sprake meer.
Herkansing krijgen in een return is niet meer dan logisch.

Mijn dagje: nu naar de bakker, dan ontbijt met An en moeder. Daarna naar Blankenberge en genieten van de havenfeesten

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

Zaterdag 1 juni 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Terwijl ik zit te broeden op wat ik als dagbegroeting voor deze zaterdag zal neerschrijven krijg ik én een telefoontje én een whatsapp berichtje én een mail binnen die er voor zorgen dat ik het vandaag erg gemakkelijk heb.

Ere wie ere toekomt.
Ik ken An nu al lang en goed genoeg om te weten hoe ik haar kan plezieren met wat trager te rijden, of wat terug te keren of te stoppen om haar de tijd te gunnen een foto te maken van...de wolken.
Het is een van haar favoriete onderwerpen.

En ze is er goed in, zelfs zonder mij er bij.
Dat kon ik vaststellen toen twee weken terug Het Nieuwsblad een van haar 'weer-foto's' publiceerde.

Gisteren had ze weer prijs.


Ditmaal niet weer gegeven in een 8 op 10 publicatie in de krant, maar als decor bij het weerpraatje met Frank Deboosere.

Om terecht fier op te zijn.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Vrijdag 31 mei 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Wordt vervolgd schreef ik gisteren aan het einde van mijn dagbegroeting.
Ik had het over Tieltenaars die de bijnaam 'lijnwadeniers' meekregen.
Van waar komt die bijnaam?
In Tielt was er de lakenhalle onder het belfort. Hier produceerden ze ten tijde van de Middeleeuwen het laken voor gans West-Vlaanderen. Hierdoor verkregen ze de naam van lijnwadeniers vanwege het feit dat ze met de eerste paardentram hun vrachten vervoerden via verschillende lijnen naar de andere West-Vlaamse grootsteden. Hierdoor noemden ze de Tieltse handelaars en lakenbewerkers de lijnwadeniers.

Een van de mooiste Westvlaamse sagen en legenden met een bijnaam voor een dorp is dat van het heksendorp Beselare.

Ooit werd Beselare, een dorp in de buurt van Ieper, iedere avond weer opgeschrikt door een vreselijk vals kattenconcert.
Overdag zag je geen kat, maar 's avonds verzamelden zich ontelbare dieren bij de Katteput. Het was daar een gemiauw, gesis en geblaas van jewelste!
Om middernacht dansten ze met z'n allen op hun staart. Dan leek het of de hel was losgebroken.

Op een avond besloten vier vrienden een einde te maken aan die godslasterlijke kattenfeesten. Gewapend met dikke stokken trokken ze naar de Katteput. Maar nauwelijks waren ze daar aangekomen of ze kozen al het hazenpad. Die katten waren ontembaar!

Kort daarop werden de vier vrienden ziek. Natuurlijk hadden de katten ook daar mee iets te maken. Het stond als een paal boven water dat ze behekst waren. Katten en heksen hoorden immers bij elkaar.

De pastoor van Beselare besloot iets aan die onhoudbare toestand te doen. Op het einde van de zondagsmis, net voordat hij de parochianen naar huis zou sturen, sprak hij nog gauw hardop een gebed uit dat duivels en heksen kon bezweren.
Zo'n veertien vrouwen uit Beselare veerden op en vluchten de kerk uit.

Sinds die dag waren de vier vrienden weer kerngezond, zijn de katten gebleven en vind je er ook geen heksen meer.
Behalve dan in de jaarlijkse heksenstoet, die telkens weer veel nieuwsgierigen naar Beselare lokt.
Maar of het hier om echte heksen gaat, valt te betwijfelen.

Zondag 28 juli - HEKSENSTOET BESELARE

TICKETS  toegang  6.oo euro  Kinderen -12 j  gratis

Inbegrepen: parking, programmaboekje en avondprogramma op de markt. (gewone tickets enkel aan de inkom te koop)

Tribunekaarten   18.00 euro (beschikbaar vanaf mei 19)

Inbegrepen: zitplaats, parking, programmaboekje en avondprogramma op de markt.

Te koop bij de Dienst Toerisme   051/77 04 41  /  toerisme@zonnebeke.be

meer info over de heksenstoet  https://www.heksenstoet.be

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

Donderdag 30 mei 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Of ik vrij was om de mensen van slagerij-traiteur Erika uit Tielt te begeleiden op een bezoek aan de visveiling en enkele bedrijven in Zeebrugge.

De mensen van de zaak met faam uit de stad van de lijnwadeniers* maakten om half zeven hun opwachting aan de gebouwen van zeevisgroothandel André.

Ik ben het jaar vergeten toen ik voor het eerst de zaak in Tielt binnen stapte en de uitbaters kon overhalen klant te worden van het visbedrijf.
Ondertussen is er veel veranderd zowel voor Erika die een nieuwe dimensie gaf aan haar uitbating en voor mezelf 'man op rust' (!).
Zo vonden we gisteren toch elkaar terug in deze opdracht.

Iemand van de directie van de Zeebrugse visveiling zou de equipe wegwijs maken in het reilen en zeilen van die visveiling.
Daarna zou ik overnemen en de mensen meer uitleg verschaffen over visverwerkingsbedrijf Neyrinck en het bedrijf van mijn vroegere werkgever, zeevis André.
We zouden afronden met een ontbijt in de Rembrandt aan de Tijdokstraat in Zeebrugge.
Ontbijt aangeboden door de directie van zeevis andré.

Het werd een fijne ontmoeting ook al liep de planning niet geheel volgens het vooraf besproken scenario. Geen erg, ondergetekende weet hoe men de vis moet vangen en ook...aan de man, in dit geval overwegend dames, moet brengen.

Bedoeling was dat iemand van de directie tekst en uitleg zou geven op de veilingvloer. Dat draaide uiteindelijk uit op een rondleiding door mezelf wat resulteerde dat het niet ik was die iets bijleerde maar ik achteraf van de verantwoordelijke complimentjes kreeg voor de passie waarmee ik het bracht.

Een en al aandacht van de groep met de vaststelling dat niet ieder schip dezelfde mooie kwaliteit van vis aan wal zet. Ook heel wat gerichte vragen. bv in de zin van: als ik 4 tongen wil, kan ik dan thuis op mijn computer de veiling volgen en die kopen.

Het loopt wel even anders, dat werd al vlug voor iedereen duidelijk.
Terwijl we samen in de bezoekerszaal de veiling op scherm volgden zagen we hoe zeevis andré effectief aankocht. oa een partijtje mooie meid (heek) wat nogal wat hilariteit onder de dames teweeg bracht.
Met Erika hebben ze een madam die mag gezien worden.
De link met de aankoop van de vissoort, mooie meid, was dan ook vlug gelegd.

Wachten op de koffie, aangeboden door de directie, hoefde niet langer.
Lag het aan de koffiezet, het niet vinden van de filterzakjes, of het niet vinden van de dame die de koffie moest zetten; we weten het niet, maar we wilden ons tijdsschema volgen.

Dat was de afspraak met het visverwerkingsbedrijf Neyrinck.
Toch wel indrukwekkend hoe Geert en Nancy, de zaakvoerders, dit bedrijf hebben ontplooid.

Alles draait rond de visfileerlijn.
Gisteren ging het om Noorse zalm. De vis wordt gefileerd en volgens vraag getrimd. Het gaat om duizenden stuks per uur.

Na Neyrinck volgde zeevis andré, op wandelafstand in de Groenlandstraat.
Na een korte uitleg hoe het bedrijf bestellingen verwerkt was het tijd voor de rondleiding in de productie.

Met grote ogen werd gekeken met welke souplesse tongen, roodbaars en andere soorten handmatig werden gefileerd.

Hier werd ook aangetoond hoe stap per stap vis in fresh-pack wordt aangeboden. De gefileerde zalm ging over de ontgraatmachine en werd dan ook machinaal geportioneerd op 2 gram nauwkeurig. Dan ging het naar de aparte afdeling waar de vis onder atmosfeer wordt verpakt.

Wat kan er uitdagender zijn dan mensen op hun kennis te testen.
Eric Cobbaert is er meester in.

En het dient gezegd, eenvoudig is het niet om te bepalen van welke 12 vissen met kop de 12 visfilets afkomstig zijn. Zelfs niet voor mij. Wat er op tafel lag: roodbaars, leng, heek, zeewolf, koolvis, tongschar, tong, pladijs, rog, griet, rode poon en zeeduivel.

De jury kwam ons achteraf bij het verzorgde ontbijt in de Rembrandt vervoegen met het verdict.
Omdat ik buiten competitie meedeed werd de eerste prijs doorgeschoven naar diegene met het meeste juiste antwoorden.
Die prijs winnen hoefde niet voor mij. De Mas Planères blanc, lekker wijntje uit de Côtes Catalanes, komt immers uit de eigen stockage.
Maar het was leuk mezelf eens te testen.

Niets dan tevreden gezichten bij het afscheid en nog maar eens een bewijs dat je, met je mensen de kans te geven iets bij te leren, je een gedreven ploeg bij mekaar haalt. Dat werd gisteren duidelijk.

Dikke proficiat aan Erika en haar mensen!

De producten van Erika, van Simmenthal zes-rib tot de fijnste sushi's vind je in Tielt in de Ieperstraat 55. Ze zijn open ma/di/dond/vrijd/zat.

Erika installeerde als allereerste in Vlaanderen een sushi-automaat op de parking van de Voerman (uitrit Lichtervelde A17).

* lijnwadeniers: wordt morgen vervolgd

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

 

Woensdag 29 mei 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Vandaag een klein dagbegroetinkje want mijn dag begint nu om 05.10u en zal pas eindigen, zowat rond de klok van 19.30u - 20u.

Te beginnen, straks met een rondleiding in de Zeebrugse Vismijn en eindigend met een levering bij eetwinkel Dugardeyn in Roeselare.

Morgen meer over Zeebrugge, want dan heb ik er de tijd voor.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****