EEN WERELD VAN SMAAK / UN UNIVERS DE GOUT / A WORLD OF TASTE

OPENINGSUREN WIJNSHOP

zaterdag 19/1 van 13.30u tot 17u - zondag 20/1 van 10.30u tot 12u
zaterdag 26/1 van 10.30u tot 17u - zondag 27/1 van 10.30u tot 12u

opgelet: door het aanvaarden van een nieuwe catering-opdracht zijn we zaterdag pas om 13.30u open.

 

 

woensdag 16 januari 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Ik heb slecht geslapen.
Correctie: ik heb goed geslapen, maar kort.
Was bezig met allerlei zaken vooraleer ik in bed kroop (11.30u) en kon nadien de slaap niet vatten.
Als dat gebeurt, houdt het kleinste gerucht me bezig en lig ik daar naar te luisteren.

Bij mij is dat het tikken van m'n hart.
Niet onbelangrijk zoals bij ieder levend wezen, maar bij mij duidelijk te horen want mijn kunst-aorta-klep geeft van jetje.
Toch geruststellend want die klikt luid maar regelmatig zo'n 55-60 keer per minuut. Kan je gewoon meetellen terwijl je onder het deken kijkt op het verspringen van de cijfertjes op de tijdsklok van de i-phone.
Dat was wat gebeurde tot 'n stuk in de nacht.

Deze ochtend wakker om...04.00u, me nog eens gedraaid en gekeerd, om kwart voor vijf me een koffietje gezet en nu deze tekst om...05.15u aan het opmaken.

Wat me dan uit mijn slaap hield? De afkeuring van het brexit-voorstel van premier May?
Helemaal niet, wat dan wel?

Het verwachte bezoek in de wijnshop van Pedro Rapé, gepland voor zondagvoormiddag.
Wat daar zo speciaal aan is.
Door An, gepassioneerd bezig met fotograferen van al wat mooi of bijzonder is, kwamen we op facebook terecht bij Pedro.

De jonge Rapé, telg uit een bekende vissersfamilie, vaart met de Z483.
Op zich niets bijzonders, ook al staat de Jasmine Z483 van reder Danny Vlietinck model voor mijn presentaties over de Vlaamse visserij.

Maar wat blijkt: Pedro Rapé fotografeert en filmt aan boord.
Hij heeft oa een GoPro-camera aan boord geïnstalleerd waarmee hij waterbestendig kan filmen terwijl ze aan het werken zijn, of huizenhoge golven het schip bestormen.
Ik heb fantastische beelden gezien.

Dat zette me aan het denken om het leven aan boord op een nooit eerder vertoonde manier in mijn presentaties in te lassen.

foto Pedro Rapé

En ik wil nog verder gaan: ik wil meer weten over de opleidingen voor jonge gasten die visser willen worden.
Zo kom ik dan terecht bij schoonbroer Eddy, die goeie connecties heeft met de mensen van het schoolschip.

Kortom: de opleiding tot visser, de familie (echtgenote, vriendin, ouders, kinderen), het leven aan boord vanaf het aan boord brengen van eten, dranken, voorzieningen, de dagindeling, de weetjes over de visserij zelf, het aanlanden met de veiling van de gevangen vis...

U begrijpt dat ik het me niet kon permitteren al te lang in bed te blijven liggen. Wordt vervolgd.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

Dinsdag 15 januari 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Veel belangrijker dan het feit dat de RTBF de 18-jarige Eliot Vassamillet naar het Songfestival in Tel Aviv stuurt is het feit dat vanavond duidelijk wordt of het Britse parlement al of niet het Brexit voorstel van premier May goedkeurt.

De scenario's die volgen op een al of niet goedkeuring lopen ver uit een. De gevolgen zullen pas duidelijk worden eens het zover is. Daarom hopen enkele politici op een uitstel van de brexit.

Denken we bijvoorbeeld aan onze vissers en de gevolgen bij het verwerpen van het brexitvoorstel van de premier.

Dat het de Britten menens is, bleek op 2 juli vorig jaar. Toen maakte de Britse regering bekend het Visserijverdrag van Londen op te zeggen. Daarin erkennen dertien Europese landen de wederzijdse toegang tot elkaars kustwateren.

Voorlopig heeft die opzegging nog geen praktische consequenties, maar dat er het een en ander zal veranderen, staat vast.
In juli van dit jaar publiceerde de Britse regering een Witboek Visserij, waarin wordt gehekeld dat andere lidstaten veel meer vis in de Britse zeeën vangen dan andersom. 'Voor het eerst in 40 jaar kunnen we de voorwaarden voor de toegang tot onze wateren zelf bepalen', staat er te lezen.

De vereniging Fishing For Leave hanteert als slagzin 'Save Britain's Fish'. De mascotte is een gehelmde kabeljauw die met de Union Jack zwaait. De meer gematigde Britse vissersfederatie NFFO neemt minder extreme standpunten in, maar pleit er ook voor om na de Brexit meer vis te reserveren voor de Britse vloot. Dat Britse vissers nu maar 9 procent van de kabeljauw in het Kanaal mogen opvissen, tegen 84 procent voor de Fransen, is hen een doorn in het oog.

Vijftig procent van de vis die de Belgische vissersvloot bovenhaalt, is afkomstig uit zee die de Britten terugclaimen

Als de Britten zonder transitieperiode of overeenkomst de Unie verlaten, vallen de vissers terug op internationale wetgeving die in het VN-zeerechtverdrag is vastgelegd. Dat verdrag geeft landen het recht om zelf te vissen binnen hun 'exclusieve economische zone', die in het geval van Groot-Brittannië een groot deel van de Noordzee, het Kanaal, de Ierse Zee en zelfs de Atlantische Oceaan beslaat.

'De harde roepers willen die zone sluiten voor buitenlandse vissersschepen, maar de Britten kunnen onmogelijk alles zelf overnemen. Het zou betekenen dat de Britse wateren onderbevist worden, terwijl continentale vissers op zoek zouden moeten gaan naar alternatieve visgronden.

De EU heeft een sterke hefboom in handen om te verhinderen dat het zover komt. Driekwart van de Britse visexport gaat immers naar het Europese vasteland. Zoals continentale vissers het uitdrukken: de vis die de Britten vangen exporteren ze, en de vis die ze eten importeren ze. Als Groot-Brittannië moeilijk gaat doen over de toegang tot hun visgronden, kan het waarschijnlijk hoge importtarieven verwachten. Niet alleen voor garnalen, krabben en sint-jakobsschelpen, maar ook voor andere exportgoederen.

En net nu wordt bij ons de wijting verkozen als vis van het jaar 2019. De vis wordt vaak opgehaald in de Noordzee, de Keltische Zee en het oostelijk Engels Kanaal.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

maandag 14 januari 2019, een goeiemorgen met Wilfried,

 

terwijl Joris Depoorter, voorzitter van voetbal White Star Oudenburg, met zijn nieuwjaarsrede een pleidooi hield voor kunstgras stond Axelle Bellaert in de buurgemeente na te genieten van haar overwinning op het Belgisch kampioenschap cyclocross voor beloften. Wat een wereld van verschil.

De Belgische voetbalbond verplicht voetbalploegen vanaf 2020 te beschikken over velden met kunstgras voor hun jeugdspelers.
Een reden kan ik niet bedenken, tenzij de velden ook in de winter langer bespeelbaar blijven.
Natuurlijk is het voor de papa's en vooral mama's een stuk gemakkelijker om de schoentjes te onderhouden.

Ik zie al een glimlach verschijnen op het aangezicht van papa en mama Bellaert.
De schoenen van Axelle maken maar een klein onderdeeltje van de beslijkte outfit van cyclocrossers.
Om het dan nog niet te hebben over de fietsen.

Papa's en mama's van cyclocrossers offeren hun weekend op om zoon of dochter van kleins-af met de camper naar de wedstrijd te voeren, hun te begeleiden op trainingen en er voor te zorgen dat ze warm ingeduffeld weer thuis geraken.

De ene wintersport is ook de andere niet.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

zondag 13 januari 2019, een goeie voormiddag met Wilfried

 

Vandaag wat later op de schrijf-afspraak omdat we eerst samen met moeder aan het ontbijt zaten.

Gisterenavond aan het feest met de nieuwjaarsreceptie van White Star Oudenburg, waar ik mijn bijdrage bracht in de vorm van de cava-sponsoring.

de voorzitter, de burgemeester die later op de avond de blauwe-witte sjaal aantrok, de sponsor

Opgemerkte openingstoespraak van voorzitter Joris Depoorter.
Meteen een zware kluif voor de nieuwe burgemeester van de gemeente. Anthony Dumarey weet wat hem te doen staat met de nieuwe beleidsploeg.

Als jeugdploegen vanaf 2020 verplicht op kunstgras moeten spelen betekent dat niet alleen de aanleg er van, maar ook de uitbreiding van het aantal terreinen dat nu met 2 velden inderdaad te weinig is.
De burgemeester kon de verzuchtingen bijtreden en toonde met de White Star sjerp rond de nek, dat hij voetbal-minded is.

We hielden het kort in Oudenburg. Terug naar Blankenberge, maar via...Bredene om mijn persoonlijke fotografe, An, een extraatje aan te bieden met de aanblik van de  in de schijnwerpers geplaatste watertoren van Bredene.

Verdiende nachtrust na een wel erg heavy-vrijdag.
Toen was het werken-dag met de opening in Roeselare van een nieuw Renault-etablissement van de familie Capoen. Ik was er van de partij als de oesterman. Gillardeau's serveren voor 350 genodigden: het kruipt wel in de kleren.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Zaterdag 12 januari 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Hoeveel er verdient wordt aan pillen weet ik niet.
Maar ik denk dat het een goed opbrengende business is.
Met de winst kun je een speeltje kopen, zelfs een heus adventure- of dierenpark.
Waarom deze bedenking of vaststelling?

Moeder werd opgenomen in de kliniek waar de pilletjes van iedere dag vervangen werden door een lading met nieuwe namen.
Van de kliniek verhuisde moeder naar een revalidatiecentrum in afwachting van een operatie en prompt kregen de pilletjes opnieuw andere namen.
Moeder werd gerustgesteld want het pilletje met de andere naam had precies dezelfde uitwerking.
Terug in de kliniek werd alles overboord gegooid en startte men met volledig nieuwe verpakkingen van de eerder opgestarte reeks.
Idem na de operatie eens terug in het revalidatiecentrum.

Kan je nog volgen? Moeder ook niet want op de opgemaakte lijst vond ze niet alle namen terug die op de doosjes stonden.

 Ik heb me deze ochtend aan tafel gezet en orde in de pillenhistorie gebracht.
Niet zonder de bereidwillige hulp van de huisdokter die... 1 uur had uitgetrokken met het opmaken van een lijst waarop de namen van de te gebruiken medicamenten overeenkomen met de namen op de doosjes.

Het zijn er...12 te beginnen bij het opstaan, een reeks van 7 om 8 uur, eentje op de middag, nog entwat 's avonds en een afsluitertje bij het slapen gaan.

Is het verwonderlijk dat een mens zich vragen stelt?

 

À la vôtre
maar dan niet met een pilletje er bij

Wilfried

 

******

 

Vrijdag 11 januari 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Vorige maand lukte het zwarte piet nog om ongehinderd zijn pakjes door de schoorstenen te laten vallen, gisteren had in Rijmenam een bosuil minder geluk.
Hij kwam vol roet vast te zitten in de enge schoorsteenpijp van een huis in de Plasstraat

Specialisten van het Natuurhulpcentrum uit het Limburgse Opglabbeek kwamen ter plaatse om de uil uit de schoorsteen te halen. 
Dat deden ze door een lang touw met klevers te laten zakken in de schoorsteen. Zo kleefde de uil aan de plakkers."

Zijn verenkleed werd gepoetst en er werd gekeken of er geen roet aan zijn ogen en bek zat. De uil had geluk en kan na de poetsbeurt los gelaten worden.

Is de uil dan zo dom en is de uitdrukking of verwensing 'oei gien dommen ul' terecht?

Uit het Woordenboek der Nederlandsche Taal blijkt dat de uil vroeger als scheldwoord werd gebruikt, onder meer voor 'sukkel', 'botterik', 'vlegel' en 'onbeduidend persoon'.

Het woord uilskuiken is een versterking van uil in dergelijke betekenissen: een uil is al dom, dus dan is een uilskuiken helemáál onnozel. (Hetzelfde voor  'Wat een ezelsveulen!'.
Een ezel staat al bekend als dom; een ezelsveulen is dan extra dom.

Waaróm de uil dan zo dom en onbeduidend zou zijn, wordt helaas niet duidelijk.
Mogelijk werd de wat wezenloze, starende blik van het dier gezien als teken van domheid.

In een handschrift uit de vijftiende eeuw gaat het er vooral om dat de uil zo lelijk zou zijn: "alle andere voghelen haten desen hule (= uil) omme datti leelic es, ende daer omme soo vliecht desen voghele bi nachte".

In andere culturen wordt het dier dan weer geprezen voor zijn wijsheid

Volgens de oude Grieken was de uil juist een bijzonder wijs dier.
De Griekse godin Pallas Athene, onder meer de godin van de wijsheid en de beschermgodin van de Griekse hoofdstad, werd vaak afgebeeld met deze vogel.
De dichter Homerus noemde haar 'Athena glaukopis'.
Glaukopis betekent 'met uilenogen'.

In onze hedendaagse cultuur vind men de volgende verklaringen

Omdat het contrast tussen de uil en zijn kuikens zo groot is en je daarmee extreme vormen van zijn en handelen in de mensenwereld kan symboliseren. 
Waarom de uil onder andere symbool staat voor wijsheid? 
Omdat de uil overdag slaapt en zichzelf moeiteloos afsluit voor de chaos die overal heerst.
Omdat de uil 's nachts dingen kan zien die andere dieren of zelfs mensen niet kunnen waarnemen. 
Omdat de uil een onuitgesproken grootsheid uitstraalt die respect afdwingt. 

Waarom het uilskuiken onder andere als symbool voor domheid of onhandigheid staat? 
Omdat het jong van de uil aanvankelijk alles ineens wil kunnen wat de uil reeds kan en daardoor vliegt het als het ware zichzelf voorbij en knalt het om de haverklap tegen een tak of boom of valt het soms pardoes naar beneden.

Echter... de échte kuikens van de échte uil die leren ontzettend snel van hun 'stupiditeiten' maar bij de mens durft dat wel eens wat langer te duren...
vandaar ook dierenrijk en mensdom wellicht

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Donderdag 10 januari 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Het is goed bedoeld, de informatie op facebook gezet door Radio 2. Begin deze week berichtte men over de 10 meest opgeviste soorten door onze Vlaamse (+ Nederlandse) vissers in 2018.
m.a.w. de aanvoer in de veilingen van Zeebrugge, Oostende en Nieuwpoort.

Leuk waren de afbeeldingen van die vissen en de dialectnaam er voor.

Met zo'n zaken moet je natuurlijk opletten. (bij de naam schotse schulle = schartong staat de naam tongschar of steenschar in de volksmond)

Als je de verkeerde naam bij een afbeelding zet is het fout en verwarrend voor de klant die straks bij oa vishandel Vandenabeele binnen loopt.

En daarbij, zeg niet aan Eddy: geef me 1 kg zaihoend.
Hij zal u aankijken alsof het in Keulen dondert.
Eddy, de visboer voor de vrienden en de klanten, heeft Oostensche roots en daar noemt een hondshaai: zèehond.
Trouwens in Oostende winnen ze altijd, soms maar met èen-twèe, maar tis 't winnen dat telt.

En nog entwat: in Oostende is de vis altijd beter, mooier en goedkoper dan in Zeebrugge.
Was zo en zal altijd zo blijven.
Leerde ik toen ik 20 jaar lang mijn visjes op de Oostendse veiling kocht. Nadien werd het 13 jaar lang omgekeerd. Toen kocht ik de vis in Zeebrugge.

Terug naar de essentie: schartong (Lepidorhombus spp.) in de volksmond schotse schulle, behoort niet tot de schollenfamilie, maar tot de tarbottenfamilie en heeft zijn ogen op de linkerkant staan.
In tegenstelling tot de tongschar, heeft de schartong een grote kop - met grote ogen en een grote bek waarvan de onderkaak uitsteekt - en een grote bocht in de zijlijn.

 

De huid van de schartong is - net als die van de schar - ruwer dan die van de tongschar: je voelt meer 'weerstand' als de op de bruine kant van de staart naar de kop wrijft

De naam schartong is misleidend, want hij is noch familie van de schar, noch van de tong.  Schotse schulle, naar het vangstgebied aan de Schotse kust, of 'scheve mulle'.
De vissers van Boulogne gebruikten de schartong vroeger om er aan boord vissoep van te koken, en gebruikten de weinig complimenteuze naam 'salope', wat 'smeerlap' betekent.

En of het met al dat schar- en tonggedoe niet voldoende zou zijn heb ik ook nog een hondstong in de aanbieding (ook witje en miette genoemd).

Die lijkt op de schartong, maar is ovaler, is heel zacht van structuur en wordt in sommige restaurants aan de kust ten onrechte als tong geserveerd.Die soort is minderwaardig.

Zandtong of wilde tong en de Franse ceteau uit Oléron zijn voor een volgende keer.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

Woensdag 9 januari 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Tonnen aangespoelde producten, schadelijk en minder schadelijk, op de stranden van de Waddeneilanden in Nederland.
Parafine die aanspoelt op de stranden van Bredene tot Zeebrugge.
Een berg vet in een riool van een Engelse kustgemeente. 

We zijn pas negen dagen ver in het nieuwe jaar en de afval die op die korte tijd in zee terecht is gekomen is al onoverzichtelijk.

Parafine of kaarsvet kan niet machinaal opgeruimd worden want dan breekt het nog in kleinere stukjes.
Wat blijft er achter op zee en komt terecht bij vissen, vogels en andere dieren?

Het is niet de eerste keer dat men in Engeland een gigantische vetberg in een riool ontdekt.
Dit keer op amper enkele meters van de zee, nabij het kustplaatsje Sidmouth in het Zuid-Engelse graafschap Devon.
Het wordt gevormd door wat we weggooien en doorspoelen.
Al wat niet in het toilet hoort, samengekoekt met keukenresten, 64 meter lang! Mooi boeltje.
Meestal lijkt het een ver-van-mijn-bed-show en niet voor ons bedoelt.

Maar dat is het niet altijd: herinner u de oproep van de beleidsmensen van onze kustgemeenten nadat deze zomer tonnen afval op het strand werden achtergelaten.

Of nu pas gebeurt:
Loetje, de troetelkoe die stierf nadat ze stukjes aluminium had ingeslikt van een drankblikje.
Kinderen al of niet met een beperking kenden Loetje al toen ze nog een kalfje was.
Zij boden hulp aan Mario van hoeve Hangerijn. De boer die door zijn aanpak het Brugse aangezicht werd voor een campagne tegen zwerfvuil.

Moeten we toch niet even nadenken voor we iets doen: dat nadenken duurt... 2 seconden.
De ja kan in die flits een neen worden.
Het zou een 'berg' van verschil uitmaken.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

Dinsdag 8 januari 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

'Wat de koelkast schaft'

We hebben 2 stukken irish beef in de koelkast liggen.
Bedoeling was dat we dat gingen bakken.
Maar we hadden elkaar zoveel te vertellen dat de tijd op zondagavond vloog.
En eigenlijk hadden we ook niet zoveel goesting om nog met potten en pannen te rammelen.

Ik had een ander voorstel.
Ik sneed van het ene stuk fijne lapjes.
Het zou zoiets moeten worden wat op carpaccio lijkt, maar daarvoor waren de sneden iets te dik.
Hoe ik dat kon oplossen?
Uitrollen met een deegrol, met een fles, of met de stamper waarmee oa aardappelpuré gemaakt wordt.
Het werd het laatste en het lukte bijzonder goed.
Ik maakte er twee borden mee.
Keuze zat uit grof zout. We hebben er uit Oléron, Olonne en Noirmoutier.

Belangrijk, de fijne olie, waarvoor ik er gebruikte van Daumas Gassac.
Bij de olie mengde ik wat rode wijnazijn, peper en een ietsiepietsie mosterd. Ik borstelde het over het vlees.

Ik had nog een tomaat die ik in dobbelsteentjes sneed en op het midden van het bord legde.

Zeg nu zelf, als een van de voornemens is (voor de zoveelste keer) in 2019 op het gewicht te letten, dan was dat een goed probeersel.
Tot daar want we hadden ook nog wat kaas in de koelkast.
Die legde ik in fijne plakjes op de carpaccio.
En waarom de koelkast niet opkuisen?
Er zat ook nog een potje in met uienconfituur dat ik met kerst klaar maakte.

Ik werkte af met peterselie van eigen kweek op het terras. Die overleefde de eerste vrieskou.

De goeie voornemens haalden het niet van de verrassende combinatie.

Voordien haalde An ook nog wat oesters in huis, het was tenslotte toch zondag. Gemakkelijk met een super-grote-delhaize als buur.

Toch ook nog een woordje over oesters en oesters.
Ik kan er van meepraten want ik heb er toch al enkele (!!!) open gedaan. Uit het vak nam ze de huîtres de Normandie met de meest verse houdbaarheidsdatum.
Ook die waren in aanbieding 9+3.
Hadden ze de 3 verdeeld over de 9, dan hadden we misschien een iets vollere oester gehad.
De oesters hadden duidelijk op regime-kost geleefd.
Wij dus nog niet echt.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Maandag 7 januari 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Op de VRT loopt een reeks 'Op reis met Vlaamse meesters'.
Ik ga het nu niet uitgebreid hebben over de reeks.
Wie ben ik als leek om daar dieper op in te gaan.

En toch, soms zit er in het schilderen van mensen en landschappen veel meer dan wat men op het eerste zicht ziet.
Zo hebben  Alexander Dumarey en Jos Vandervelden, die de reeks voorstellen, het over een gegeven waar veel waarheid in schuilt:
Waarom Jezuïeten steeds met drie gingen wandelen

Het is een tafereel uit het schilderij
"Zondag aan de Leie"
van Frits Van den Berghe of het uitstapje van de drie jonge kloosterbroeders op een rustige zondagmiddag in het dorpje Drongen in 1924

Het lijkt aannemelijk dat Frits Van den Berghe mijmerende Jezuïetische kloosterlingen vereeuwigde met hun statige abdij op de achtergrond.
Ze dragen een zwart habijt met priesterhoed, de kledij die moest gedragen worden als ze de wereld introkken.
Van den Berghe beeldde de broeders af zoals het hoorde, met drie.
De kloosterorde had een oud en onbuigzaam devies dat lokaal zo klonk: "Noeit mee twieen, wriee weinig alliene, ten minste mee drijën".


Jonge kloosterlingen mochten enkel in groep van drie buiten de abdijmuren.
Alleen kun je iets doen waar niemand iets van weet.
Met twee kun je altijd iets onder elkaar afspreken.
Maar met drie zal je niet veel proberen want je loopt altijd het risico dat een derde verklikker speelt.

 

À la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

zondag 6 januari 2019, een goeiemorgen met Wilfried

Vandaag vieren we( vooral de kinderen) het feest van drie-koningen.
In Spanje gebeurde dat gisteren al en wordt het vandaag verder gezet. Drie-koningen in Spanje is wat sinterklaasfeest bij ons is: blijde intredes met parades, brieven voor de Wijzen en 's nachts een cadeautje voor de brave kinderen

In Madrid is de aankomst van de Drie Koningen traditiegetrouw gevierd met een kleurrijke parade.
De Cabalgate de los Reyes Magos is de oudste optocht in Spanje en wordt op veel plaatsen gehouden sinds 1885.

Voor het ontbijt of na de lunch eet men nadien een typisch dessert, "Roscón de los Reyes".
Dat is een grote ronde cake waarop versieringen liggen van gedroogd fruit, zij vormen symbolisch de robijnen en smaragden van de drie koningen.

Binnenin de cake is er een boon verstopt, degene die deze kan vinden is de koning of de koningin voor de rest van de dag en hij/zij mag de bijgeleverde kroon dragen.
De oorsprong van de boon is terug te vinden bij de Germanen, zij mochten in de twaalf nachten van de nieuwjaarsfeesten geen peulvruchten eten en de "heilige boon" betekende het einde van die vastenperiode.

In 1885 besloot de Spaanse regering dat er een optocht zou worden gehouden op deze feestdag.
De grootste optochten zijn te vinden in de grote steden zoals Madrid, Barcelona en Valencia terwijl een van de oudste te vinden is in Alcoy (Alicante).
Maar ook in de kleinste dorpen wordt deze optocht in ere gehouden.

*****

En op aanvraag van velen de per ongeluk gewiste dagbegroeting van 2 januari met het recept voor sint-jacobsvrucht en griet

woensdag 2 januari 2019, een goeiemorgen met Wilfried

Als de rest van het jaar op het niveau blijft van nieuwjaarsdag dan zal 2019 'dik' in orde zijn.

Mogen uitslapen en wakker worden als god in Frankrijk.
Het ontbijt voorgezet krijgen en gezien het 'aangepaste uur' ontbijt ook als middageten gebruiken. Het is 11 uur.

Werner en Kurt haalden brood op bij de bakker, het was pas half tien, maar dat blijkt al redelijk te laat om nog aan een croissant te geraken.
Ze doen 3 bakkers en moeten zich tevreden stellen met alleen maar stokbrood. Ook dat is Frankrijk. 

We mijmeren aan tafel nog wat na over de overgang in de Belle Epoque en breiden die mijmeringen uit tot echte levensverhalen. Met andere woorden: het klikt bijzonder goed onder ons zessen.

Wat we gaan doen? Een frisse neus halen misschien? Goed idee.
We trekken onze wandelschoenen aan en maken een mooie wandeling van een vijftal kilometer. Het gaat al vlug van de dorpsweg weg, door landerijen en beemden. We zien meer fazanten dan mensen.

Terug in het huis verrassen Kurt en zijn Marijke ons met Jabbeekse fruittaart.
Mooie attentie voor de gastvrijheid voor Werner en Marijke. Het andere cadeautje, een millésimé Gobillard had er al eerder moeten aan geloven.

Na de verhalen en het invallen van de avond, tijd om aan een aperitief te denken. Ik had oesters en wulken meegebracht.
Een mandje zeeuwse creusen royal van topkwaliteit en wulken zoals alleen maar Eddy (vishandel Vandenabeele) ze kan koken.
Gelukkig ook wat gerookte rivierpaling als alternatief voor Kurt die een allergie heeft van schaal- en schelpdieren.
Het werd gesmaakt en het was ook een gelegenheid om eens uit te leggen wat schaal- en wat schelpdieren zijn.

Bij de oesters een fles Pouilly Fumé van Jean-Jacques Bardin.

Dan werd het tijd om me terug te trekken in de keuken. Ik had een voorgerechtje in petto.

Een 'mariage van coquille en griet'.

Hier dan het receptje:

  • Panko in een pan bruin bakken - aan de kant zetten

In dezelfde pan

  • Tomaat pellen, het vlees in dobbelsteentjes snijden
    de pel rijkelijk met curry bestrooien en bakken
    en wegzetten

In dezelfde pan

  • Sjalot fijn hakken, blonderen in wat boter.
  • In de pan wat visfond en witte wijn bijvoegen, laten sudderen
  • Room erbij en laten inwerken
  • Afwerken met geutje noilly pratt en tipje mosterd met espelette

Op laag vuurtje warm houden

In tweede pan

  • In boter de grietfilet en coquilles bakken

Op het bord

  • Borden verwarmen
  • Saus op de bodem
  • Coquille en griet schikken
  • Tomaat blokjes strooien
  • De gebakken pel er tussen zetten
  • Panko over strooien
  • Groen blaadje voor kleurvariatie

Tip

  • Coquilles worden nu betaalbaar

Uw speciaal-viszaak heeft nu coquilles die ze zelf uit de schelp hebben gehaald. (vishandel vandenabeele Jules delaplacestraat 35 sint-kruis / open van dinsdag tem zaterdag)

Koopt u een coquille in schelp, laat ze dan uit halen. Zo ben je zeker dat het een mooie st jacobsvrucht is. (niet alle coquilles zijn even groot of mooi en in sommige schelpen zit veel zand)

  • Grote grieten zijn duur. Vraag daarom om een klein exemplaar. (500 gram). Laat ze fileren en vouw de filetjes zelf in een pochetje (in drie plooien). Maak een inkeping zodanig dat het pochetje niet openvalt bij het bakken. Zo krijg je toch een dik fileetje dat je kort aan beide kanten bakt en het binnenin sappig blijft.

à la vôtre
Wilfried

******

 

Zaterdag 5 januari 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Soms denk ik, is het wel allemaal nodig, dat 'geschrijf'.
Iedere ochtend, of later in de voormiddag een dagbegroeting maken.
Het is niet altijd even eenvoudig: vind iedere dag maar eens een item dat mensen kan aanspreken.

Maar dan krijg ik weer een SMS of mailtje: Wilfried, wat is het fijn de dag te kunnen beginnen met het lezen van uw dagbegroeting.
Ik weet: ik heb mijn trouwe volgers, de harde kern die me met de regelmaat van een klok een hart onder de riem steken.
Dat geeft me de voldoening om het te doen.
Als er niets is uit mijn eigen ervaringen of levensgewoonten dan is er nog altijd het internet waar ik op zoek ga naar leuke en positieve zaken.

Het gebeurt ook dat een reactie uit een totaal onverwachte hoek komt, zoals gisteren met het bereicht van Jan uit Tilburg.
Langer dan 2 dagen heeft het niet geduurd vooraleer hij aan de slag ging met het recept dat ik op 2 januari publiceerde: de bereiding van de griet en sint-jacobsvrucht.

 

Als je dat dan doorgestuurd krijgt weet je: het is best ok met wat ik doe.
Meer zelfs: niet alleen met wat ik schrijf maar ook wat ik klaarmaak.

Ik hoop jullie in 2019 meermaals op een idee te kunnen brengen.
Bedankt voor jullie reacties.

 

à la vôtre

Wilfried