EEN WERELD VAN SMAAK / UN UNIVERS DE GOUT / A WORLD OF TASTE

OPENINGSUREN WIJNSHOP


WEEKENDS in  FEBRUARI

zaterdagen 1 februari, 8 februari, 22 februari open van 11 tot 17 uur
zaterdag 15 februari en de zondagen tijdens de wintermaanden gesloten


in de week op afspraak  0472 993303 of info@moeyaert.eu

*****

 

Dinsdag  28 januari 2020, een goeiemorgen met Wilfried

 

Is de fotomontage van gisteren over onze Leuvense wandeling je bevallen?
Eigenlijk heb ik er niet alles over verteld. En ben ik blij het nog te kunnen vertellen.

Vandaag zet ik dat recht.
8000 stappen ongeveer, waren er nodig om ons van de Tervuurse Vest naar de Grote Markt te brengen en dan via het stadspark terug.

Goed voor een oponthoud in het Moorinneke met straffe koffie en lekker toefje slagroom met een drupje advocaat.
Wat is er heerlijker dan iets te doen wat je beter niet doet.
Geen erg, de stappen stonden in compensatie van de caloriebom.
Deze ochtend resulteert dat in een binnen de perken gehouden 87.7.

Wat weg gestoken tussen de dikke uitspringende muren van de Sint-Pieterskerk speelt een Indiër op een sitar of instrument dat er van weg heeft.
Is de hemelse muziek een voorbode op?

Voordien hebben we langs de Naamsestraat het Kapelleke van Jezus in 't Steentje bezocht.

Moeke, mogen we een kaarsje branden vragen de kleinkinderen, als ze weer eens samen door Leuven wandelen.
Ook zonder de kleinkinderen wil moeke aan het begin van het jaar een kaarsje branden voor al wie ze kent of de Delphine's die wat geluk kunnen gebruiken.
En zie voor sommigen helpt het kaarsje branden ook echt.

Heeft ze in gedachten bij de hele wereld vergeten ons zelf te vernoemen?
Misschien wel.
Als we op het zebrapad  de rijbaan aan de Naamsestraat voor de Grillekes oversteken wacht op het eerste rijvak een galante man.
We kunnen elkaar nog net achteruittrekken wanneer we op het midden van dat zebrapad rakelings worden voorbij gezoefd door een auto op het tweede rijvak.

De stand is daarmee op 1-2 gebracht in het voordeel van de....(lees begroeting van vorige vrijdag).

Misschien is het kaarsje door de binnen waaiende wind of de tranen van Janneke de Grijzer* vroegtijdig gedoofd.

Langsheen de Naamsestraat, in de tuin van het vroegere kerkhof, bevindt zich een kapel gebouwd in 1814 (architect Ange de Bruyn).
Een steen in het altaar stelt een archaïserend Christusbeeld voor, dat volgens de overlevering ieder jaar groter wordt. Vandaar "Jezus in 't Steentje". Onder de Leuvense bevolking is de kapel meer bekend onder de benaming van "Kapel van Janneke de grijzer" naar een thans verdwenen beeldje van de wenende (in het dialect ‘grijzend') Johannes. Het werd aanroepen door menige ouders met ‘huilpeuters' opdat hun kinderen minder zouden wenen.
Volgend liedje was vroeger algemeen bekend:
"Janneke de grijzer. - Tien pond ijzer.
Tien pond lood. - Janneke de grijzer is niet dood".

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Maandag 27 januari 2020, een goeiemorgen met Wilfried

 

Zoals gisteren aangekondigd stond een Leuvense wandeling op het programma.
An maakte een fotomontage voor mijn maandagse dagbegroeting.
Een ding viel op tijdens de wandeling: we keken meer omhoog dan rondom ons.

   

 

 

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

zondag 26 januari 2020, een goeiemorgen met Wilfried


Het is zondag, en zondag is genieten.
Ik doe het met door het raam te kijken als ik deze regels intik.
Wat ik zie? Een stuk Leuven van op 7 hoog.
Geen spectaculaire wolken, ook geen grijze mist zoals de vorige dagen maar een horizon die uitnodigt tot wandelen.
Dat gaan we straks ook doen na ons ontbijt dat meteen ook de middag overbrugt.

Wat heerlijk; de zondag!
Na mijn beslissing, de wijnshop tijdens de wintermaanden niet meer op zondag open te houden, lijkt het precies een ander leven.

De zaterdagochtend, vooraleer ik de shop open, werk ik het boodschappenlijstje voor moeder af.
Traditioneel wordt dat de bakker, de slager, de supermarkt, eventueel het Kruidvat naast de deur, de groentenwinkel, de apotheek sporadisch.

Bij dat alles wat verwennerij om moeder haar weekendje zonder mij op te vrolijken. Halfje cava en wat gerookte rivierpaling bijvoorbeeld.
Grondwitloof en een kroonkotelet voor haar en ook voor ons, want ik reed gisterenavond nog naar Leuven.

Veel mist, opletten gaf moeder me nog mee.
Maar dat viel mee.
Wel druk, maar vlot.
Muziek volle bak op Sporza radio. De mooiste muziek hoor je er, tussen voetbal verslagen in.

Straks een ferme wandeling maken, eindigend met een wafel of pannekoek in de Grillekes.
Daar kun je tearoom met voetbal-kijken combineren.
Bojart, de Kosovaarse uitbater zoekt voor mij wel de juiste knop voor Kortrijk - Club Brugge.

Pannekoek, zie ik u denken. En uw poging tot dieet.
Gelijk heb je, maar ik overdrijf nu ook niet en pas het een beetje aan zoals het me uitkomt: de zondag zit daar niet bij.
En nu en dan nog wel eens wat door de vingers zien.
Zoals het moment waarop Cliff me vraagt: chocolaatje bij de koffie?
Het is dan vrijdag op zaterdagnacht, het bureau van zeevis André, Zeebrugge 03.45u.

Hij reikt me de tas koffie met het chocolaatje aan en vraagt me terzelfdertijd:
en uw dieet?
Niet 's nachts, antwoord ik hem.

Straks dus ook niet.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

Zaterdag 25 januari 2020, een goeiemorgen met Wilfried


De auto deze ochtend op controle en ikzelf volgende week woensdag.
Auto goedgekeurd, kan de rest van de winter (?) aan.

Wat mezelf betreft blijft het afwachten.
Woensdag ga ik onder de MRI.

Je gaat als een oude vent,
gaf mijn buurman me deze ochtend een zetje in de rug.
Met die rug gaat het niet zo best.
Komt van vroeger met bennen vis te sleuren, komt van kartons wijn te dragen, komt van de verkeerde houding aan te nemen, komt van 's nachts te werken en komt van te weinig te rusten.

De oorzaak(en) zijn dus bekend, nu nog een oplossing vinden.
In mijn zetel zitten is niet die oplossing want ik heb vooral last als ik een tijd niet in beweging ben geweest.

Een zaak probeer ik: iets doen aan het overgewicht want dat is natuurlijk ook niet ideaal.
En... met een succesje: van 91.2 op 2/1 naar 87.7.
Hoe ik het doe: van alles wat minder.
Het lijkt zo eenvoudig.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

 

 

Vrijdag 24 januari 2020, een goeiemorgen met Wilfried


Hiermee zal ik een deel van mijn volgers tegen de haren in strijken.
Ik weet het; mijn stelling die ik inneem op deze vrijdagochtend betreft geen absolute zekerheid.

Kort door de bocht zal u beweren.
Opletten daarmee want het gaat hem om autorijden en neen het gaat hem niet om al of niet betere chauffeur zijn.
Want dat was wat gisterenavond door mannen beweerd werd, als gevolg van mijn stelling.

Ik ben de laatste om te verklaren dat vrouwen minder goede chauffeurs zijn dan mannen. Heb ik ook de bewijzen van als ik met An meerijd naar Leuven of met Karen. Karen waarvan haar Matty, super-macho eerste klas beweert: ik ken geen betere chauffeur dan Karen, bij haar in de auto voel ik me veilig. Kan tellen!

Maar ik wijk af.
Mijn stelling: mannen zijn hoffelijker in het verkeer dan vrouwen!

Neen niet jij, lieve dame, jij doet dat goed.
Je zal afkomen met voorbeelden van hoffelijke vriendinnen en onvriendelijke vrienden in het verkeer.
En gelijk heb je.
Maar toch: mannen zijn hoffelijker.
Of een studie van een of andere universiteit dat heeft uitgewezen.
Neen! Hoe ik daar dan bijkom? Ik ben zelf op onderzoek gegaan.

De Isenbaertstraat in Snellegem: de perfecte locatie  om mijn bewering te staven.
De Isenbaertstraat is een smalle verbindingsweg tussen het centrum van het dorp en de drukke Gistelsesteenweg in Jabbeke.

Ik herinner me de straat nog als een aardeweg knikt een van mijn toehoorders.
We spreken dan wel van de jaren zestig.

Sedertdien is de weg geasfalteerd en kreeg het richting Jabbeke verschillende uitwijkstroken.
Ik gebruik de weg dagelijks op weg naar de wijnshop.
En dus ook die uitwijkstroken waarop ik geduldig mijn beurt afwacht op het doorgaand verkeer.

Wat stel ik dan vast?
Dat mannen, die me passeren, vriendelijk hun hand opsteken als een vorm van erkentelijkheid.
Negen op de tien keer gebeurt dat.
En de dames? Hoeveel keer? Moet jezelf eens uittesten.

Ik ben mild en voegde er gisteren in een trek aan toe: over stoppen aan een zebrapad durf ik me niet uitspreken.
Is te gevaarlijk om dat meerdere keren uit te proberen, nadat ik in de Groenestraat, voor mijn deur, bijna tweemaal van de sokken werd gereden.
Toen bedroeg de stand nog 1-1.

Mijn stelling leidt tot discussie.
Dat kon ik gisteren vaststellen toen ik er mijn zus mee confronteerde.
Ik kon verwachten dat zus lief dat zomaar niet gezegd wilde worden.
Ze zocht verhaal bij een dametje die ons gesprek op afstand had gevolgd, maar ze moest inbinden.

Je hebt gelijk zei het dametje: ik hou daar te weinig rekening mee en mijn man wel.
Ik ga er in de toekomst rekening mee houden.

Nogmaals lieve lezeres: ik weet dat jij er wel rekening mee houdt

 

à la vôtre

Wilfried

 

*******

 

Donderdag 23 januari 2020, een goeiemorgen met Wilfried


Eigenlijk had ik hier niet moeten zitten, waar ik zit, op mijn kamer in Zedelgem.
Maar in de chambre d'hôtes van Armalou of in le Relais de Pouilly of...
Misschien daarom dat ik nu wel helder kan nadenken als ik deze tekst opmaak.

Maar het blijft een gegeven: had ik het vooraf beter opgevolgd dan was ik er wel geweest, in Pouilly-sur-Loire.
En ik ken er aan wie ik het geen twee keer had moeten vragen.

Feit is dat gisteren in Saint-Andelain, zoals in zoveel wijndorpen in Frankrijk, het feest van Saint-Vincent, de patroonheilige van de wijnboeren werd gevierd.

Dat doen ze met stijl en...tijd.
Net als een huwelijksfeest, wat we ooit meemaakten, er drie dagen duurt, wordt ook het feest van Saint-Vincent uitgesmeerd over drie dagen.

Te beginnen met het ophalen van het beeld van de patroonheilige en eindigend op dag 3 met het ter plaatse  brengen op het nieuw verkozen domein.

En precies daar hadden we er willen bij zijn.


Vandaag de 23ste arriveert Saint-Vincent bij Monique Langoux, weduwe van Marcel waar we halverwege de jaren tachtig onze allereerste stappen zetten op weg naar een eigen handel.

Marcel overleed veel te vroeg maar kon rekenen op een kranige echtgenote die nu nog altijd deel uitmaakt van die grote familie van wijnboeren met traditie.

Patrick, Françoise, An: deze kans gemist, maar ze verwachten ons later op het jaar.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*******

 

Woensdag 22 januari 2020, een goeiemorgen met Wilfried

 

Net op het moment dat ik niet onmiddellijk weet over wat te schrijven in mijn dagbegroeting sneldt de VRT-redactie mij ter hulp.

Kristien Hemmerechts is een van de mensen die beweerd dat in de toekomst de dt-regel zal verdwijnen.
Maar tot zolang blijfd de regel wel van kracht.

Ruud Hendrickx is niettemin van oordeel dat de spellingcommissie de regel niet vlug zal overboord gooien.
In afwachting wilde hij wel eens weten hoe het is gestelt  met onze kennis van de dt-regel.

Hij stelde 10 zinnen op waarbij telkens een keuze moet gemaakd worden.
Ik haalde een 10 op 10 score. (niet te geloven).
Test ook eens uw kennis van de dt-regel.

surf met onderstaande link om deel te nemen.

https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2018/06/18/dt-quiz/

succes gewensdt

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Dinsdag 21 januari 2020, een goeiemorgen met Wilfried

 

Het blijft wat met horten en stoten, afhankelijk van hoe druk mijn dagen verlopen. En als je dan ook nog eens je computerkabel achterlaat waar je hem laatst gebruikt, dan loopt het al helemaal in het honderd.
Gelukkig, gisteren laatst gebruikt in Ruiselede en daardoor niet onoverbrugbaar ver om hem deze voormiddag op te halen bij Rudy Bert.

Neos Ruiselede met een bedrijvig bestuur die de zaal tiptop in orde zette.

We hebben er al een presentatie opzitten, hebben heel wat meegemaakt maar gisteren in Ruiselede was het naar mijn mening toch een unicum.

Ruim negentig aanwezigen die ik muisstil kreeg bij de Wondere Wereld van Vissers.
De bediening van cava met gul schenkende hand, door de leden van het bestuur leidde, niet tot het losmaken van de tongen.

Of toch wel?
Nooit eerder werden me zoveel vragen gesteld.
Hoe lang moet ik gepekelde haring laten ontzouten?
Welk is het beste hout om vis te roken?
Haalt men bij maatjes er alle ingewanden uit?
Wat met de brexit? Enz...enz...

Hoogtepunt van de namiddag: de vissen die ik mee heb.
Mijn aankondiging: de meesten zijn dood, zorgde een eerste keer voor hilariteit.

Maar het moment van het bijeen halen van de 94 mensen rond mezelf en de vis zorgde voor een unicum.

Een dametje aan het eind van de tafel verkoos om te blijven zitten.
Kom je niet mee vroeg ik haar, we plaatsen voor jou een stoel.
Aan de reactie van de mensen er rond voelde ik: dat zal nooit lukken.
Ik haalde mijn meest charmante kant naar voor, nam de arm van het dametje en leidde ze tot de stoel, aan de tafel met de vissen.

We werden op een staande ovatie getrakteerd. Mocht ook wel: als je dat nog kunt opbrengen op je...
n e g en e n n e g e n s t e!!!!

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

 

Zondag 19 januari 2020, een goeiemorgen met Wilfried


Vlaanderaars; het is een speciaal volk.
Dat was het uitgangspunt van Koen, Brabander uit het Tiense.

Dat was wat hij me voor de voeten gooide, op het feest van vorige week zondag.

Rond hem zaten al evenmin Vlaanderaars, ik was de uitzondering.
Ik heb ook nooit begrepen wat met Vlaanderaars wordt bedoeld.
Ik dacht dat het dan om mensen ging die tot in het verre Genk  en Maaseik woonden.
Neen dus; zelfs Antwerpenaren horen daar niet bij.

Vlaanderaars zijn afstammelingen van oa de Menapiërs en bewonen, nu nog altijd, het land aan de zee dat reikt tot de 'bergen' die de grens vormen met...Frankrijk.

U kent die bergen niet?
De berg met de roodbruine aarde noemen we...Rodeberg, die met de zwarte aarde... de Zwarteberg. Vlaamse logica!

Wie het eerst op het idee kwam, Fransen of Vlaanderaars weet ik niet maar onze zuiderburen passen dezelfde logica toe, zij het in omgekeerde volgorde want zij spreken over le Mont Noir op de grens en over le Mont Rouge op het land van de Vlaanderaars. 

Eerst wist ik niet goed of Koen zijn vaststelling: 'Vlaanderaars, het is een speciaal volk' nu goed of slecht bedoeld was.
Ik vreesde een beetje: had ik niet eerder vastgesteld  dat er wat minachtend over Vlaanderaars werd gedaan.

Maar Koen zijn uitspraak had een andere betekenis: commerce doen met Vlaanderaars was niet gemakkelijk.
Ze durfden zelfs over lijken gaan.
Zijn uitspraak  kreeg zelfs bijval rondom hem.
Hier keek ik van op.
Als Vlaanderaar tussen Vlaanderaars ervaar je dat niet zo.

Dus heb ik me deze week wat verdiept in deze materie. Is dat wel waar?
En wat stel ik vast?
Dat onze voorouders al te duchten waren.
Je kon ermee naar de oorlog trekken.
We zetten desnoods de boel onder water om invallers tegen te houden.

Pas op; ook de Fransen hadden het niet gemakkelijk met ons.
Uit respect noemden ze een stuk van hun land Frans-Vlaanderen en gaven ze steden en dorpen zoals Hondschote Vlaamse namen.

En het is er nooit uitgegaan.
Koen heeft gelijk: een echte Vlaanderaar is een noeste harde werker die niets of zelfs niemand ontziet.
Hij is een pure veroveraar en daarom inventief en flexibel.

Deze week kregen we er een typisch voorbeeld van.
Aangezien alle beschikbare gronden bebouwd of bewerkt zijn en leegstand ver te zoeken is ging men op zoek naar een alternatief.
Men sleurde warmte bronnen en verlichting aan, zorgde voor watertoevoer en elektriciteit.
Men kocht plantgoed en ging in alle stilte aan de slag.
Vlaanderaars zijn nu eenmaal geen lawaaimakers.

Het zou ook buiten hun wil om zijn moest hun idee de aanzet zijn voor een vervolg op de TV-serie  'Eigen Kweek'.

Ik moest Koen gelijk geven: Vlaanderaars zijn een speciaal volk.
Wie anders zou op het idee komen om in Wielsbeke wiet te kweken in de catacomben van een brug over de autoweg?

 

à la vôtre

Wilfried

 

******