EEN WERELD VAN SMAAK / UN UNIVERS DE GOUT / A WORLD OF TASTE

OPENINGSUREN WIJNSHOP


zaterdag 21 september: doorlopend van 11 tot 17 u

zondag 22 september: van 10.30u - 12u

in de week op afspraak: 0472 993303 of info@moeyaert.eu

***

 

HERFST OPENDEUR WEEKEND
noteer nu alvast
zaterdag 19 oktober van 14 tot 21 uur
zondag 20 oktober van 11 tot 19 uur
wijnen proeven (met enkele nieuwe crus uit Bordeaux)
bereidingen proeven van An en Ivan (catering Moeyaert)


*

 

Maandag 23 september 2019, een goeiemiddag met Wilfried

 

Kort en bondig: de nieuwe flyer van de Herfst Open Deur is klaar.
Surf nu met onderstaand contact

Flyer Herfst Open Deur

 

à la vôtre

Wilfried

 

Zondag 22 september 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Gisteren te gast bij Ann en Ivan.
Het werd vooraf met niet zoveel woorden verteld, maar eigenlijk werd het menu uitgeprobeerd zoals het tijdens het Herfst Opendeur Weekend op zaterdag 19 en zondag 20 oktober zal gepresenteerd worden.

En het was heerlijk.

Bij het aperitief wat langoustinestaartjes, hesp, gebrande zalm.

Als voorgerecht coquilles met jus van zachte curry en kokos, wat fijne groenten.

Hoofdgerecht: gebakken tarbot, tuinbonen, kerstomaat en mousseline.

Niets dan lof voor de 2 super bereidingen.

Tijdens de Opendeur komt daar nog een Oostends vissoepje bij.
En is er de keuze tussen tarbot en wildragout.

De menu's worden geserveerd in een aparte ruimte op zaterdagavond vanaf 19 uur, op zondag vanaf 12 uur.
Inschrijven hiervoor is noodzakelijk. (€ 39.00 pp)

Ook dan kan je vooraf genieten van een degustatie van onze fijne wijnen.
De degustaties zelf lopen op zaterdag van 14 tot 20 uur, op zondag van 11 tot 19 uur en zijn vrij toegankelijk.

Nu al rekening houden met deze data.

 

******

 

Vrijdag en zaterdag 21 september 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Dank u, dank u, dank u: zo welgemeend was de waardering voor onze presentatie.

Wil je dan reclame voor ons maken, vroeg ik de dames.

Dat gaan we zeker doen, als jullie het ook doen voor ons, was hun antwoord.
Met ons bedoelden ze hun stad: Bilzen.

En of we dat willen doen.
In zoverre dat Patrick en Françoise onder hun beiden al besloten hadden hier een weekendje terug te komen.
Ook al hadden we op dat moment niet veel meer dan de omgeving van 'Zoemerik' gezien.
Dat er leuke terrasjes zijn is een pluspunt, maar vooral het feit dat je er heerlijk kan fietsen, bijvoorbeeld langs de Demer, gaf de doorslag.

Zaal Concordia, een prachtige theaterzaal met uitgeruste keukenfaciliteiten ligt in een pittoreske site van die Zoemerik.
Alleen spijtig dat ze bij de toegang er naar toe niet gedacht hebben aan de traiteur of het catering bedrijf die de infrastructuur wil gebruiken.
Het is een eindje lopen van de straat-parking tot de ingang.
Vele handen (het waren er zes) en een duveltje verlichten het werk.
Dus niet al teveel gemor daarover.

Ook al omdat de dames van Markant een voorbeeld vormen van hoe je een zaal aantrekkelijk maakt.

Ok, de muur met als aankleding prenten uit de filmjaren stilletjes creëren een sfeer, maar ook de aankleding van de tafels met tientallen en tientallen visjes gevormd volgens de Japanse origami-techniek trokken de aandacht.

Super avond in Bilzen.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Donderdag 19 september 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Het wordt een super lange dag vandaag.
Er uit iets voor zessen en er waarschijnlijk vannacht niet in voor 02.00u.
Ik hou het daarom kort vandaag, maar wilde u toch een mooie dag wensen.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Woensdag 18 september 2019, een goeiemorgen met Wilfried

Het is niet de eerste keer dat ik het heb over de verschuiving van mogelijkheden inzake de wijnbouw.
Met de jaren en de opwarming van ons klimaat kwam niet alleen het besef dat wijnbouw in ons land mogelijk werd, maar is er ook de vaststelling dat de kwaliteit jaar per jaar beter wordt.

Het departement Landbouw en Visserij - Wijnbouw publiceerde hierover het volgende:

De Vlaamse wijnbouw ondergaat een positieve ontwikkeling, het aantal wijnbouwers groeit jaar na jaar en ook het economisch belang blijft stijgen. Er wordt geïnvesteerd in kwaliteit en het professionalisme neemt toe. Vlaanderen voldoet aan de voorwaarden om kwalitatieve wijnen te produceren, zowel de klimatologische omstandigheden alsook de bodem, ondergrond en waterhuishouding voldoen aan de voorwaarden om wijn te produceren.

Vlaanderen telde in 2016 meer dan 90 producenten. 16 van deze producenten maakten dat jaar wijn met een beschermde oorsprongsbenaming (BOB) of beschermde geografische aanduiding (BGA).

In Vlaanderen werd er in 2017 meer dan 450.000 liter wijn geproduceerd, op een totaal areaal van 190 hectare. Voor heel België was dit respectievelijk 950.000 liter en 340 ha. Van de 450.000 liter geproduceerd in Vlaanderen, werd er in 2017 meer dan 260.000 liter geproduceerd onder een "appellatie", zijnde BOB Haspengouw (28%), BOB Mousserende Kwaliteitswijn, BGA Vlaamse Landwijn (22%), BOB Hageland (17%) en BOB Heuvelland (7%).

In Vlaanderen wordt witte wijn (52%) het meest geproduceerd, gevolgd door mousserende wijn (27%), rode wijn (18%) en rosé wijn (4%).

Dat wijnbouw in onze regio's steeds populairder wordt is ook de makers van TV-programma's niet ontgaan.
In zoverre dat men in de populaire TV I reeks 'Thuis' aan de vooravond staat om te starten met de druivenpluk.

Ook al kijk ik maar nu en dan en dan nog met één oog, wat me gisterenavond opviel was dat de druiven die Joren aftrok zooo groot en langwerpig waren.
De uitleg dat wijndruiven een dikkere pel en veel zuren (tegenover tafeldruiven) hebben klopten dan weer wel.  

Wat ik me afvraag? Zagen we tafel- of wijndruiven?

Waar ik wel van overtuigd ben?
Dat de oogst van de druiven bij mijn oude buur er nooit zo belovend uitzag.
Kan ook niet anders want zijn... één-jaar-oude wijngaard (?) is pas toe aan de eerste oogst (?).

Denk dat buur de' trukken' van de foor kent om het goed in beeld te brengen.
Komt van pas met de kermis die er in Varsenare aan komt.

à la vôtre

Wilfried

PS aan buur: wil er bij zijn als er gebotteld wordt

*****

 

Dinsdag 17 september 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Soms wordt me gevraagd: ik heb in mijn ouders hun kelder nog een aantal oude wijnen gevonden. Zouden die nog iets waard zijn?
Met waard zijn wordt bedoeld; is de wijn nog te drinken, maar ook met in het achterhoofd: is het een belegging.

Laat me duidelijk zijn: alleen de TOP-referenties zijn een belegging.
Met TOP-wijnen bedoel ik de allergrootste Bordeaux en Bourgogne om het bij Frankrijk te houden.

Enkele voorbeelden van huidige prijzen: Margaux (€1400), Ausone (€1809), de Chambertins, La Tache (€3900), de top uit de Côte Rotie (Noordelijke Rhône) of een champagne Dom Pérignon.

De namen die ik dan meestal krijg van opa's flessen  zijn onbeduidend en van een onbeduidend jaar.

Als we kijken over de laatste 5 jaar: 2013-2018 dan waren de top-bourgognes de absolute beleggingswijnen.


Ze kregen een gemiddeld prijskaartje van... + 495%.
Top-champagne + 215%, Top Bordeaux +213%.
De zuidelijke Rhone steeg met amper 24%. 

Als je al eens veel geld durft uit te geven voor een fles wijn dan moet het ook nog blijvend meezitten met de prijsevolutie.

Als je die wijnen koopt als belegging heb je er nog geen om te drinken.

Dan kan ik u onze degustatie van 19 en 20 oktober aanraden.
Het zijn geen beleggingswijnen maar ze zijn echt om er van te genieten.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Maandag 16 september 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Via facebook las ik vorige donderdag dit onderstaande bericht

Nu in oktober is het 1 jaar geleden dat ik geopereerd ben van prostaat en lymfeklierkanker en eerder  9 jaar terug van nierkanker.
Maar ik heb er tegen gevochten om het te overwinnen en tot nu toe is alles onder controle.

Ik gebruik al 11 maanden een roulartje om afstanden af te leggen.
Ik heb veel getraind om mijn rechterbeen terug mee te krijgen.

De specialisten hebben mij deze week opgeroepen naar het az st Jan Brugge voor volledig onderzoek met electronische testen.
De gesprekken met 4 dokters achteraf  leerden me dat revalidatie me niet verder kan helpen doordat lymfeklieren werden verwijderd.

Binnen 2 weken wordt er een elektrische scooter geleverd waarmee ik mijn boodschappen en ritjes kan doen. Ik heb een Renault cango met trekhaak en zoek nu iemand die een goedkoop plateautje of remorque kan leveren.

*

De wilskracht van die mens sprak me zo aan dat ik besloot zijn oproep in deze dagbegroeting te verwerken. Wie de man kan helpen kan contact met me opnemen via facebook.


Ik stuur uw voorstel dan door.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Zaterdag en zondag 15 september 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Het was gisteren wat te nipt om een dagbegroeting te schrijven.

Er uit om 02.15u - thuis om 08.15 - slapen tot... 09.00u - ontbijt - naar Oostende - starten om 10.30u met bakken van proevertjes steenbolkfilet.

Wat zeg-je meneer; steenbok?
Neen mevrouw, t'is vis, steenbolk met een drupje mosselsaus.

én vis én olijfolie én mosselsaus vonden gretig afnemers.
Is dan ook een dankbaar visje: flinterdun velletje dat à la minute knapperig goudbruin kleurt.
Bakken, alleen op de velzijde.

Het was wel een speciaal dagje in supermarkt Spegelaere in Oostende.

Klanten werden in de nieuwe vestiging verwelkomt aan standjes met...champagne, wijnen, kazen, hespen, vis, dessertjes, ijscrème, alcoholvrije gin, Filou en Omer.

's Avonds in bad om 18.30u en rond de klok van achten zelf aan het aperitiefje, gevolgd door een gamba in de oven.

Film meepikken en...niet in slaap vallen.
Johnny Depp en Leonardo DiCaprio, als tieners waren dan ook meesterlijk in What's eating Gilbert Grape.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

Vrijdag 13 september 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Kind en Gezin viert vandaag haar 100ste verjaardag.

Administrateur-Generaal van Kind en Gezin, Katrien Verhegge:
"Het belang van onze werking in Vlaanderen is zeer groot.
Wij gaan voor een volledige gezinsondersteuning voor iedereen.
We werken heel laagdrempelig, maar wel vrijwillig.
Zo realiseren we een brede dekking in heel Vlaanderen."

Kind en Gezin staat erom bekend jonge ouders advies te geven.
In de begindagen waren die adviezen vooral controlerend.
Nu is er een goede dialoog met de ouders.
Adviezen rond voeding bijvoorbeeld, evolueren ook op basis van wetenschappelijk onderzoek.

"Een goed voorbeeld is het advies dat we geven om baby's op de rug te laten slapen ter preventie van wiegendood.
Toen we ermee begonnen in 1994 stierven nog 104 kindjes per jaar aan wiegendood. Door ons wetenschappelijk advies zijn dat er in 2016 nog maar 14."
Zegt Verhegge in het interview met de vrt -redactie.

Met een academische zitting die wordt ingeleid door koningin Mathilde, trekt Kind en Gezin een dag verjaardagvieren op gang.
De rest van de dag zijn er conferenties en workshops in Brussel Expo.

"Niet veel organisaties kunnen met zoveel reden hun 100ste verjaardag vieren", zegt Verhegge.
"Wij zijn echt een unieke organisatie, waarvoor men ons zelfs in het buitenland benijdt. We gaan vandaag wat terugblikken naar onze geschiedenis, we kijken ook naar de toekomstige uitdagingen maar we gaan vooral de vele medewerkers bedanken die dat allemaal hebben waargemaakt"

Een historisch overzicht op de werking van deze organisatie op de site van de VRT

https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2019/09/12/100-jaar-kind-en-gezin/

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Donderdag 12 september 2019, een goeiemorgen met Wilfried

Vandaag iets later dan 's ochtends vroeg op het appel.
Komt omdat ik bezig ben met 'het eten' voor deze middag.
Houdt een en ander in.
oa een runderbouillon met mergpijp laten trekken. Dat wordt de basis voor mijn bordelaise saus.

Terug naar gisterenavond.
Uitgenodigd voor een 'werkvergadering' bij Patrick en Françoise.
Niets dat leuker is dan op zo'n manier te werken.

Gegratineerde oester bij het aperitief en daarna een lekkere ovenschotel.

Tussenin eens overlopen welke oefeningen goed zijn voor het versterken van de buikspieren. Is goed voor mijn lumbago.
Filmpje met de eerste oefening, uitgevoerd door drie op een rij, doorgestuurd naar An in Leuven.

14de oefening met de vorige dertien uitgevoerd? Dan applaus voor jezelf.

Er werd ook vergaderd!
De eerste presentatie in...Bilzen, de opendeur in oktober, de presentatie van Gido's nieuwste boek...

Maar wat heel bijzonder was aan de avond?
Patrick die grote schommelingen in zijn huis heeft uitgevoerd overhandigde me het laatste en meest uitgebreide deel van zijn archieven.
Met betrekking tot mezelf, Ivan, hij en ik samen.
Stukken waar ik geen vermoeden van had dat ze nog bestonden.
Ik kom er later op terug.

Maar er zit nu al iets in mijn achterhoofd waarbij die stukken kunnen omkaderd worden, letterlijk en op zich de omkadering zouden kunnen vormen als volgend jaar er... 40 jaar handel en wandel op de teller staan.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Woensdag 11 september 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Het lijkt absurd maar in ons land kan dat al eens gebeuren. Dat de verschillende gewesten niet uniforme beslissingen nemen.

Dan heb ik het niet over de snelheidsmeters of trajectcontroles in Wallonië, vergeleken met Vlaanderen.
Of over de 30km zone die men in het Brussels Gewest wil invoeren.

Neen ik heb het over het milieu.
In het akkoord van de Waalse regering staat dat men... 4000 km hagen wil aanplanten.
Of dat kilometers er over is weet ik niet.

Vlaanderen had het in een vorig regeerakkoord  ook over de aanplant van stadsrandbossen.
Hoe dat en of het gerealiseerd werd is de vraag.

Wallonië heeft bos genoeg, dan maar hagen aanplanten, waar geen bos is.
Als er straks achter elke haag een fietspad komt,zou dat alleen maar toe te juichen zijn.
Mag men in Vlaanderen in plaats van het tekort aan groen ook hagen aanplanten mits er achter iedere haag een fietspad schuilt.

Moet er natuurlijk opgelet worden dat het achter een haag niet vol ligt met lege blikjes en flesjes.
Zolang er geen statiegeld uitbetaald wordt zou de Vlaming kunnen kiezen voor de gemakkelijkste oplossing en het blik uit de auto achter de haag kieperen.

Niet als men richting -Namur où Liège- rijdt, want eens over de grens met Wallonië wil men wel geld geven voor het blikje.
Zo staat in het akkoord van de nieuwe Waalse regering. Daar geen blikjes achter de haag.

Nu nog het fietspad.

* foto van Jeroen Kuit uit een artikel van 'de Limburger' om over na te denken
Wie op de Parallelweg in Roermond rijdt, kan het bijna niet missen: een immense verzameling van 372 lege blikjes, flesjes en bekertjes.

"Ter bewustwording", zegt initiatiefnemer Dion Nijskens. Van het zwerfafval dat we achteloos achterlaten. Hij is er maar druk mee. Beroepsmatig bij de gemeente Venlo, maar ook in zijn vrijetijd.

Deze indrukwekkende collectie heeft hij in één weekend van honderd meter talud gehaald. Met zijn grijpstok, want afval, dat ligt er letterlijk voor het grijpen.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

*****

 

 

 

dinsdag 10 september 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Prachtige ochtend met de zon over zee.
Egaal glad wat aanleiding geeft aan een tiental sportvissers voor de kust om hun geluk te beproeven.
Vissen ze op zeebaars of zijn het garnaalvissers, moeilijk te zien van hier uit.
Zo nietig klein zijn de bootjes.
Zeker als je ze vergelijkt met de mastodonten van containerschepen die aan de horizon voorbij varen.

Gisteren merkte ik op dat het misschien de eerste keer was, toen ik door het raam keek, dat de Noordzee... leeg was.
Een eigenaardig zicht: alleen maar windmolens te zien.

Straks op doktersbezoek: mijn rug laat het afweten. Versleten zeker? Was...30 jaar terug al een pijnpuntje dat nu en dan de kop op stak. Huisdokter doen omdat het niet anders kan.
Me door verwijzen voor een scan en luisteren wat er aan gedaan kan worden of wat ik zelf niet meer mag doen.
Dat laatste kan ik zo raden.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Maandag 9 september 2019, een goeiemorgen met Wilfried

Zondagochtend: we worden bij het opstaan getrakteerd op een mooi schouwspel: zeilwedstrijd in zee.

Namiddag: het was eens iets anders, een scampibrochetje en een braadworst op de grill.
Had me een beetje voorzien en mijn eigen tepanyaki meegebracht voor het geval we niet tijdig zouden klaar geraken.

Best ook want 110 man en vrouw die na een fietstocht (met verschillende stops) komen aanschuiven willen aan het eindpunt wel vlot bediend worden.

Zo'n gelegenheden zijn altijd voor een stuk improvisatie.
Is er een mes om de broodjes te snijden?
Verlengkabel lang genoeg om elektriciteit van binnen in het sportcentrum naar het terras buiten te halen.
Een bain-marie installeren bijvoorbeeld: gasbek, pot van 50 liter met heet water, daar een pot als verhoog in zetten en daarop de pot met de worsten om ze warm te houden.

Johan en ik kregen hulp in de bediening en dat liep vlot.

Hadden geluk met het weer want het zonnetje kwam zowaar piepen.
Best ook want de fietsers hadden tijdens de rit een ferme regenbui cadeau gekregen. Zo erg dat iemands ondergoed onder de jeans blauw kleurde (is van horen vertellen).

Erg?
Toch eigenlijk niet: het was het passende kleur bij de VLD-fietsnamiddag.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Zondag 8 september 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Rustige zondagochtend nadat de zee gisterenavond echt wild tekeer ging.

Wat er op het programma staat?
De wijnshop is open van 10.30u tot 12u.
Daarna gaan we afscheid nemen van de uitbaters van Carpe Diem. Ik schreef er eerder deze week over.

Om 16 u wordt ik verwacht in Eernegem om mee te helpen een barbecue in goede banen te leiden.
Voor 110 mensen betekent het een jaarlijkse traditie na een fietstocht doorheen de dorpen van de  gemeente.
Wedden dat er veel blauw op straat zal zijn. En dan bedoel ik niet van ordehandhavers.

Onze vrienden zwerven  dit weekend en volgende week uit: naar Cannes, Picardie en Berlijn.
Wij houden het rustig. De week daarna begint het nieuwe seizoen van de presentaties.

 

zaterdag 7 september 2019, een goeiemorgen met Wilfried

Eén week vroeger dan in 2018 startte men begin augustus met de oogst van de muscat à petit grains in de wijngaarden van Cabestany nabij Perpignan in de Roussillon.

2018 was al gekenmerkt door een vroege vendange.
De muscat à petit grains is een druivenras dat van nature uit vroeg rijpt.

De droge en zonnige lente bespoedde dat nog.
De aanhoudende droogte tijdens de zomer zorgde voor een volume verlaging tot 30%. De kwaliteit is wel goed.

De muscat de Rivesaltes (één van de AOC's in Frankrijk voor vin doux) wordt de eerste gebottelde wijn in de Roussillon.
Na de pluk van deze druiven volgen de oogsten van de andere rassen, verspreid over de duur van twee maanden.
Er wordt om de druiven hun fraîcheur te laten behouden dikwijls 's nachts machinaal geoogst.

Naast de AOC Roussillon zijn er ook de IGP-wijnen die in de meest diverse druivensoorten te verkrijgen zijn.
Om er eentje te noemen: onze IGP Côtes Catalanes in zowel wit, rosé als rood.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

 

Vrijdag 6 september 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Vrijdag: visdag!
U kent het gezegde dat tot op heden nog voor een deel overeind blijft.

Ik kan dan ook geen betere dag uitkiezen om het te hebben over het... monster van Loch Ness.
Want als er al een monster in het meer zou leven, of geleefd hebben, monsters blijven ook geen eeuwen leven, dan zou dat monster een reuze grote...paling kunnen zijn.

Dat is de enige plausibele verklaring die wetenschappers nu hebben gevonden voor het 'iets' dat zich in het beroemde meer zou ophouden.

Voor het eerst werd een wetenschappelijke studie uitgevoerd op basis van DNA.
Nieuw-Zeelandse wetenschappers namen in totaal 250 waterstalen uit het beroemde meer in de Schotse hooglanden.


Die stalen werden vervolgens opgestuurd naar laboratoria in Australië, Denemarken, Frankrijk en Nieuw-Zeeland en onderzocht aan de hand van een genetische database. Meer dan 500 miljoen DNA-reeksen werden onder de loep genomen.

Welke planten en dieren leven in het meer? Welke niet?
En wat betekent dat voor de wildste theorieën over het monster van Loch Ness?

De resultaten zijn binnen. En wat blijkt daaruit.
Dat er geen grote dieren leven in het meer van de Schotse Highlands.
Er werd niet alleen DNA geanalyseerd van alle diersoorten maar ook van segmenten waarop eventueel DNA zou achtergelaten zijn.
Zo kon men ook teruggaan in het verleden.

Verrassende conclusie uit al die gegevens: er leeft enorm veel...paling in het meer. Misschien hebben mensen ooit een enorm grote paling gezien wat de mythe voedsel gaf om het te hebben over het monster van Loch Ness.
De oudste ooit in Nederland gevangen paling was 85 jaar.

Wat me vooral interesseert aan deze wetenschappelijke studie is het feit dat in de toekomst deze methode ook kan gebruikt worden om op een exacte manier het visbestand vast te leggen.
Nu liggen wetenschappers en vissers nogal dikwijls met mekaar in de clinch als het gaat over de juistheid van vaststellingen over het visbestand.
Die dienen oa om de visquota vast te leggen. Visquota die het visbestand moeten beschermen tegen overbevissing.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Donderdag 5 september 2019, een goeiemorgen met Wilfried

In aanloop naar onze Herfst Opendeur over anderhalve maand (19-20 oktober) berichten we u regelmatig over hoe de wijnoogsten van dit jaar (2019) verlopen. Deze jaargang komt pas volgende herfst op de degustatie. Met de degustatie van dit najaar mikken we op jaargangen 2016-2018.

Een oogst wordt bepaald door 2 factoren:

Suikers en zuren


suikers

de ban des vendanges
Het is een administratieve publicatie die bepaalt dat de oogst kan starten vanaf de 100 ste dag na de bloeitijd van de stokken. Verondersteld wordt dat vanaf dat ogenblik de druiven genoeg suikers bevatten om te oogsten

zuren

Maar even belangrijk als het suikergehalte is de zuurtegraad van de druivenpitten.
 synthese, harmonie en evenwicht bepalen de aroma's (wijnstijl) die de wijnbouwer wil bekomen. Een wijnboer knabbelt op de druivenpitten om te weten of hij al of niet kan oogsten. (er zijn natuurlijk ook de instrumenten die hier voor kunnen gebruikt worden).

oogst volgens streek, ligging  en druivenras

De graad van rijping wordt bepaald door de ligging van de heuvelruggen en de intensiteit van de zonnestralen. En wat uiteraard ook meespeelt voor het bepalen van de startdatum is de aard van de 351 Franse druivensoorten die gebruikt worden om wijn te maken.
Het is dan ook logisch dat men vroeger in het zuiden dan in het noorden gaat oogstenDruivenoogst valt gemiddeld twee weken eerder

Oogstdatum per gebied

  • Eind augustus: Corsica, Languedoc-Roussillon, Provence
  • Begin september: Beaujolais, zuidelijke Rhônevallei
  • Half september: noordelijke Rhônevallei, Bordelais, Bourgogne, Bugey en Savoie, Jura, Centre, Sud-Ouest, Val-de-Loire
  • Eind september: Elzas, Champagne
  • Begin oktober: Charentes, Cognac, Lorraine

Opwarming van de aarde 

Hoewel er in deze periode natuurlijke klimaatschommelingen optraden, met warmere en koelere periodes, bleven de gemiddelde afwijkingen van jaar tot jaar meer dan zes eeuwen lang constant. Daarom, zo schrijven de onderzoekers in vakblad Climate of the Past, blijft over de hele periode van 1354 tot en met 1987 één gemiddelde oogstdatum overeind: 28 september.

Pas daarna, vanaf het jaar 1988, verschuiven de oogstdata voorbij de natuurlijke variatie van jaar tot jaar. Over de afgelopen 31 jaar worden de druiven gemiddeld op 15 september geoogst, en in de heetste jaren begint het plukken nu zelfs al in augustus.

"We hadden niet verwacht dat de versnelling in de stijgende temperatuurtrend sinds het midden van de jaren tachtig er zo helder uit zou komen", zegt klimaatonderzoeker Christian Pfister van de Universiteit van Bern. "Het uitzonderlijke karakter van de afgelopen dertig jaar wordt voor iedereen zichtbaar."

2019

De warmte periode tijdens de junimaand zal er voor zorgen dat er tot 10% minder volume zal zijn.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

 

 

 

 

 

woensdag 4 september 2019, een goeiemorgen met Wilfried

Ik ben toch een rare kwibus stel ik van mezelf vast.
Kan niet anders als je deze ochtend om....4.43u aan het koord trekt waardoor het licht op mijn kamer gaat branden.
Ik heb dan ook het licht gezien, of meer zelfs: de muze.
Als de muze komt mag je niet twijfelen, dan moet je schrijven.
Is wat ik nu doe.

Enkele uren terug, het was al na middernacht, zat ik nog naar het scherm te staren. Wat zou ik schrijven als dagbegroeting van woensdag.
Ik mocht het nu niet laten schieten.
De voorbije twee dagen was immers massaal ingelogd op devinoclub.
Nu bleef de muze ver weg.

Het bericht dat, na eeuwen, de paters van de Abdij van het Park in Heverlee opnieuw bier zouden brouwen vond ik niet sterk genoeg.
We waren er vorig jaar in maart na mijn operatie in de bistro met familie gaan eten. Maar buiten mijn familie en vrienden van An; wie kent de paters van Heverlee?

En zie, om 4.43u raak ik aan het einde van een droom. 
Ik twijfel nog even; het morgenochtend uittikken of het nu doen.
Nu doen denk ik, nu de details nog fris in het geheugen zitten, ook al lijken enkele dingen niet te kloppen.
Geeft niet; tis dan ook maar een droom, maar een leuke.

An en ik zijn op reis, heel kort. Weekendje, midweek?
We hebben tenslotte al wel wat gehad, dit jaar.
Weekendje Sauerland, weekendje Pouilly-sur-Loire, met de boot de Griekse eilanden. En in oktober volgt er nog een trip naar lametlla del Mar, waar een neef van An in het huwelijk treedt.
Het is dan ook een low-budget reisje.
Welk land? Frankrijk!
Welke richting verduidelijkt mijn droom niet, maar het zou kunnen zoiets zijn die het midden houdt tussen Alsace en Jura.

Het is zondagmiddag, mooi weer wat ons uitnodigt om wat te eten op een terrasje. Het terrasje hoort bij een bakkerij, café, kleine superette, een moderne versie van café Chou-Fleur in Pouilly.

We laten ons het broodje met een glas witte wijn smaken, terwijl we zien hoe de laatste klanten de zaak binnenlopen om er een brood te kopen.
De zondagnamiddag is in dit deel van het land alles gesloten.
Wat ons er toe aanzet te denken aan wat we vanavond gaan eten.
Of we met de tent, caravan, mobilhome reizen of een appartementje huren laat de droom in het midden.
Feit is dat we moeten reageren.

Een oude man loopt binnen, zien we het voorlaatste brood, voorgesneden (!), uit het rek nemen.
Ga nu maar, of we hebben geen brood voor vanavond, port An me aan.

Vooraleer ik me uit mijn luie stoel optrek zie ik de oude man ook de laatste zak met brood openen, er 4 (!) sneden uithalen en die bij zijn brood steken.
Nog vooraleer ik verontwaardigd kan reageren, komt de geniepigaard terug op zijn beslissing, steekt de 4 sneden terug in de oorspronkelijke zak en loopt hij met de laatste twee broden naar de kassa.

Ik wacht aan de kassa mijn beurt af. 
De oude groet de twee tooghangers en sloft naar buiten met zijn twee broden onder de arm.
Daar sta ik dan te blinken.

Wat is het voor u vraagt de patron.
Ik voel me beduveld door zoveel onrecht en zonder eten voor vanavond.
Ik laat niet na de waard het zonderlinge voorval van de vier boterhammen te melden. Niks verkeerd mee, lacht de man.
Dat wordt hier zo gedaan.
De klant zegt hoeveel sneden brood hij extra heeft en ik reken die aan.

Ik begrijp het niet goed.
Hoe reken je dan het volgende brood aan en hoe zit dat met de hygiëne.
Zal in een droom wel niet van tel zijn zeker? Ik hoef me er niet druk om te maken.

De twee tooghangers vinden me eerder een zonderlinge gast en willen wat uitdagend dat 'toeristje' op de rooster leggen.
Petit Belge? Petit vacance? Petit tour? Retour à la maison aujourd'hui?
Kunnen ze niet nalaten wat te spotten.

Ik voel me aangesproken en replikeer nogal heftig.
Non, non, c'est notre premier jour, je veux suivre le tour de cycliste.
Quel tour? Laten de twee niet af.
Ik hoef zelfs niet na te denken om er de Ronde van Zwitserland bij te sleuren.
De twee zijn uit hun lood geslagen: wordt er buiten de Ronde van Frankrijk nog gekoerst in de wereld.
Ik weet wel dat nu de Ronde van Spanje aan de gang is, er ook eentje in Duitsland wordt gereden en er was vorige zondag in Leuven de Grote Prijs Jef (Poeske) Scheerens, dus op eentje komt het niet aan.

Ik kom nu pas goed op dreef.
We rijden straks door want ik wil vanavond in...Genève zijn, maar breng me eerst nog twee witte wijntjes vraag ik de uitbater.
Ik betaal de rekening. De twee heb ik het zwijgen opgelegd.

Ik keer zonder brood maar toch tevreden terug naar het terrasje, een en al glimlach. Wat is er vraagt An.
We rijden door naar Genève flap ik er uit.
Ze begrijpt er niet van.
En nog minder als de waard naar buiten komt en me enkele muntstukken geeft.
Hier zegt hij, neem maar aan, Zwitserse francs, ik kom toch nooit in Zwitserland.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

 

Dinsdag 3 september 2019, een goeiemorgen met Wilfried

Achter de schermen wordt al druk gewerkt.
Het lijkt nog ver af, maar de datum van de herfst open deur komt dichterbij. Zaterdag 19 en zondag 20 oktober worden voorbehouden voor de degustatie.

En er is meer.
Eddy, de visboer, werd gisteren 60 en wil na 45 jaar actieve loopbaan er mee ophouden.
Dat zal niet al te bruusk gebeuren maar met een afbouwperiode.
Wat nu al zeker is, is het feit dat het kerst- en nieuwjaartraiteurwerk zullen overgelaten worden aan Ivan en An.

Daarom wordt ook voor hen de Opendeur belangrijk.
Wij gaan ons weekend dan ook organiseren zoals we dat al in de lente deden.
Toen kwamen ruim 200 mensen af om onze wijnen en de lekkere hapjes van Catering Moeyaert te proeven.

19 en 20 oktober wordt ook voor hen heel belangrijk want dan zullen ze hun eindejaarfolder voorstellen.

Noteer alvast deze data om vrij te houden. We houden u de volgende weken op de hoogte met details.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Maandag 2 september 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Er is een tijd van komen, er is een tijd van gaan.

Echt een verrassing kon je het niet noemen, maar toch.
Ik wist dat Luc en Els uitkeken om hun zaak over te laten, te verkopen.
Na 29 jaar Carpe Diem en al een parcours daarvoor was het welletjes geweest.
Dan is het ogenblik aangebroken om de leuze van hun zaak 'Carpe Diem - Pluk de dag' letterlijk te nemen.

Maar toch kwam de originele aankondiging aan het terras, daags na de rommelmarkt uit de lucht vallen.
Rommelmarkt waar Luc al die jaren zijn schouders onder zette en ook nu weer ter gelegenheid van de kermis een massa volk naar het centrum van Jabbeke bracht.

Na Marie-Jeanne verdwijnt nog een figuur uit het Jabbeekse dorpsleven.
Een no-nonse chef die niet alleen een traditionele keuken serveerde, maar waar je ook terecht kon voor het nieuws van het dorp, de dag en bij uitbreiding het land en de wereld.

Bij Luc en Els kon je een boompje opzetten over zowat alles: van koffiemolens tot politiek.
Je startte de conversatie bij het aperitief, een lekkere picon en raakte nog niet uitgepraat op het moment dat de Irish coffée werd geserveerd.

Je was er thuis als Jabbekenaar maar ook als vreemdeling, want dat wordt misschien wel eens over het hoofd gezien.
Hoeveel Polen, Russen, Nederlanders en andere buitenlanders zouden er gelogeerd hebben? Werknemers en toeristen.

Luc en Els sluiten een hoofdstuk in hun leven af, ook Jabbeke sluit een hoofdstuk af. Aan anderen om leven in de brouwerij te houden.

Luc en Els geniet er maar van, jullie hebben het verdiend.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Zondag 1 september 2019, een goeiemorgen met Wilfried


Het is dan wel 1 september, de kinderen hebben nog één dag respijt en trekken morgen massaal naar school. 

Gedaan met de relatieve kalmte in de ochtendspits.
Kinderen worden naar school gebracht.
Het is veiliger dan ze met de fiets naar school te laten rijden.
Onderweg kunnen ze aangereden worden door auto's, bestuurd door papa's en mama's... die hun kinderen naar school brengen.

Voorrang geven aan het uitbreiden van fietspaden: dat is niet alleen een gegeven dat milieu-vriendelijke partijen aanbelangt, neen het is iets wat iedere partij zou moeten aanbelangen.

En als je dan toch maar 30 mag rijden in de bebouwde kom, waarom dan niet de hele infrastructuur van die bebouwde kom herzien?
Niet alleen de bebouwde kom, maar ook de weg er naar toe moet aangepakt worden.

En terwijl ik daar nu toch over bezig ben.
Zag laatst twee fietsers op het fietspad in Jabbeke langs de Oostendsesteenweg.
De afstand tussen fietspad en rijweg is...?
De fietsers, geen kinderen maar volwassenen, werden bijna de weg opgezogen bij het passeren van een dertigtonner: levensgevaarlijk.

Bij deze een boodschap: hou asjeblieft rekening met het feit dat we morgen de eerste van een lange reeks schooldagen zijn.
De volgende maanden zal je honderden en honderden kinderen voorbij rijden. Kinderen, soms nonchalant en onvoorspelbaar. Hoe waren we vroeger zelf?
Maak een boogje rond fietsers of beter nog, als het kan en het kan altijd: laat ze voorgaan.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

 

Zaterdag 31 augustus 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Einde van het boek?
Ik had de tijd om op reis opnieuw aan het lezen te gaan.
Ik ben een slechte lezer of is het een goeie slaper.
Geef me een boek en ik haal na 5 pagina's de verloren tijd van te weinig slapen in. Maar dat terzijde.

Toch blijven boeken mij boeien.
Alleen al rondlopen in een boekenwinkel en snuisteren in zowel 'de solden' als nieuwe titels.
Trachten uit de korte inhoud in te schatten hoe spannend of hoe literair een boek geschreven is.
Een boek ontdekken om zijn goed geschreven verhaal, de verrassende plot, of anderzijds z'n prachtige vormgeving, om zijn sublieme foto's; dat houdt me wel wakker.

Straks komt er zo een op de markt: het nieuwe boek van Gido Van Imschoot 'Ontdek Piemonte'. Het ligt vanaf halfweg oktober in de boekhandel en onze wijnshop.


En of dat alles op zich nog niet voldoende zou zijn om de stap naar het boek te zetten hebben Mechelaars er vanaf dit weekend een uniek onderkomen voor het boek bij gekregen. Wat benijd ik hen.

Na 40 jaar leegstand heropent dit weekend Het Predikheren als de gloednieuwe stadsbibliotheek  van Mechelen. VRT NWS kreeg een rondleiding in het gerestaureerde reuzenpand. Het is niet in de oorspronkelijke staat hersteld. De "schoonheid van het verval" is overal nog af te lezen en draagt bij tot een unieke ervaring. Het Predikheren is een van de bijzonderste bibliotheken van het land.

Surf nu naar VRT- site

https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2019/08/29/maak-kennis-met-het-predikheren-in-mechelen-van-klooster-en-kaz/
en maak kennis met een schitterend locatie

 

à la vôtre

Wilfried

 

vrijdag 30 augustus 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Een doodgewone vrijdag?

Het dorp ontwaakt, autoportieren slaan dicht.
Mensen halen hun krant.
Je hoort ze met elkaar praten onder het dakraam van mijn kamer.
Steeds weer dat ene onderwerp.
De bus komt er aan en neemt mensen mee.
De zon laat zijn warmte los op de achterzijde van het appartement.
De schoolkoer ligt er nog verlaten bij, een laatste keer.
Maandag is alles anders, zeker anders.
Want Xavier zal er dan niet meer bij zijn.

De goedlachse joviale vriend van iedereen.
Was er iemand die hem aansprak met Meneer de Directeur?
Amper 55 jaar en plots weg van iedereen.

Het nieuws kwam vorige vrijdag als een donderslag bij heldere hemel.
Xavier, genietend met enkele jeugdvrienden  van een laatste week vakantie, hadden ze 's morgens gevonden op zijn hotelkamer in Duitsland.

Als je hart je in de steek laat, kan niemand je nog helpen.
Een hart dat zich al die jaren aan iedereen had gegeven.
Een mooi leven, helaas veel te kort.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Donderdag 29 augustus 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Nog een keer terug komen op de Griekse eilanden reis en wel met het detail van de laatste dag.

Octopus met slaatje, octopus met geconfijte zilverajuin, octopus met panko, octopus... en niet een keer was de octopus zoals we de bereidingen bij ons kennen: mals als boter zoals het hoort.

Octopussen zijn dan ook geen gewone beestjes.
Als activisten op hun achterpoten staan als er een kreeft levend in de kookpot gaat, dan denk ik dat de Griekse welzijn-voor-dieren-beweging  er op toekijkt als men de octopus te lijf gaat.

Vissers slaan octopussen op het dek van het schip, tegen de rotsen of waar dan ook tegen.
Waarom doen ze dat?
Omdat octopussen in hun grijparmen vooral spieren hebben.
De kracht van die spieren wordt gebroken door de beestjes te slaan of zelfs met een hamer te bewerken.

Eenvoudiger is de octopus in te vriezen waardoor de ijskristallen de spieren breken.

Wat we de laatste dag op Samos meemaakten was geen van beiden.

Jacky had het bootje zien binnenlopen. We hadden nog even de tijd vooraleer de taxi ons naar het vliegveld zou brengen.
Onze bootsman wilde zich voor een laatste keer vergewissen van wat de Griekse vissers aan wal brachten.

Van zijn melk van  wat hij te zien kreeg kwam hij terug op de Grouper.
De vissers brachten octopussen aan wal.
Hoe trachten ze  die octopussen hun spierkracht te breken?
Door ze in een... betonmolen te steken, waarbij het hele zootje minutenlang draaiende werd gehouden.
Goeie poging maar niet goed genoeg om octopussen mals te kunnen serveren.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

woensdag 28 augustus 2019, een goeiemorgen met Wilfried

Een laatste keer (of voorlaatste keer) terugkomen op onze eilanden-reis.
Er was eens een tijd, lang heel lang geleden toen ik in een reisverhalenboek alles opschreef wat we die dag beleefd hadden.
Ik sloot het verhaal van die dag telkens af met een detail van de dag; een passage, soms plezierig, soms minder vrolijk maar meestal opmerkelijk.

Ik speelde ook nu met dat idee. Er was wel elke dag iets bijzonders.
En was het dat niet dan maakten we het bijzonder.
Zoals op minuut 1 van dag 1 buiten de Milas luchthaven van Bodrum in Turkije.

Ik hoef je niet duidelijk te maken wat vooraf zo allemaal uitgelegd wordt omdat ze je niet zouden liggen hebben.
Voorbeeldje: opletten hé met die Turkse taxichauffeurs.
Die zouden met je durven rondrijden, letterlijk en figuurlijk.
En als je dan nog wil betalen in euro's in plaats van Turkse lire zal het helemaal fout lopen.

Ik kan je zeggen: het liep niet fout.
De afstand van luchthaven tot jachthaven was correct.
De prijs in Turkse lire was dat ook en zelfs het omzetten naar euro kon niet beter. Hadden we allemaal vooraf nagetrokken.

Moet je alleen nog weten waar je naartoe wil: de Marina van Bodrum heeft een naam.
Was het één of twee lettertjes verkeerd?
In ieder geval An had het juist.

Eens dat tussen ons vier en de drie taxichauffeurs geregeld kon onze reis echt van start gaan.
Taxichauffeur 1 gaf taxichauffeur 3 de opdracht ons weg te brengen.
Niet zonder dat ik de Turken uitlegde dat de Marina ook bij ons in België zeer bekend is.
Ik voegde er aan toe: we hebben er zelfs een liedje over.
Toen begon ik op het voetpad voor de luchthaven van Bodrum aan een onnavolgbare serenade: Marina van Rocco Granata.
In de perfecte toonhoogte om Rudy Jones jaloers mee te maken.

Toen al voelde ik: deze reis kan niet meer stuk.

Morgen toch nog één detail van de dag en dan is het 'over en uit'.

 

à la vôtre
Wilfried

 

*****

 

Dinsdag 27 augustus 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

De eerste avond, het eiland Leros.
De electrische minifietsen worden bovendeks gehaald. We gaan op boodschappentoer.

De voedingswinkels zijn maar zus en zo, van een supermarkt is hier geen sprake. Toch moet je geen uitleg vragen om te merken dat de kippenbillen in de koeltoog  van een ander kaliber zijn dan de billen + rest van de kip die bij ons aan de grillkramen hangen rond te zwieren.
We kopen er 8 ook al zijn we met z'n zevenen. Misschien heeft er wel iemand heel grote honger. Die achtste bil is er teveel aan voor de ovenplaat.

Terwijl Nicolas de bakker opzoekt fiets ik de groentewinkel tegemoet.
Die is wel ok.
In zoverre dat ik me qua inkopen wat voorzie.

De rit naar de village liep hellend de heuvel op.
Logisch dat de terugkeer in dalende lijn gaat.
En dat terugrijden gebeurt niet op een elegante manier.

De zak met producten aan het stuur hangen is geen optie.
Dan maar ergens tussen de benen op een tussenstuk van het kader plaatsen.
Al zwiebelend, mensen denken dat ik aan de ouzo gezeten heb, tracht ik te starten. Dat lukt uiteindelijk maar ik heb de helft van de (slechte) weg nodig om overeind te blijven.

Een auto achter mij claxonneert.
Zal't gaan ja, denk ik in mezelf, zie je dan niet hoe ik geladen ben en een poging doe jullie economie er bovenop te helpen.
Maar het claxonneren blijft aanhouden, ook al is de wagen tientallen meters achter mij gestopt.
Plots roept een jongetje naar mij.
Ik zet voet aan de grond, ook dat lukt, en zie hoe het manneke me komt na gelopen met...mijn bril, die met al dat gemanoeuvreer uit mijn broekzak is gevallen.

Spreek me nooit meer over pickpockets in die landen.

Hoe ik de kippenbillen de dag nadien in Samos klaarmaakte heb je al kunnen lezen.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Zondag en maandag 25/26 augustus 2019, een goeiemorgen met Wilfried

Er werd nogal om gevraagd: kun je de receptjes doorgeven van wat je aan boord hebt klaargemaakt.
Het is zo; koken is bij mij voor een groot deel intuitie.
Ik heb geen blaadje naast me liggen waarop ik per product de hoeveelheden schrijf.
Mijn ratatouille zal vandaag dan ook anders smaken dan morgen.
'messant' nie!

Ik kook met wat ik heb of met wat ik kan vinden.
Op een boot ben je afhankelijk van het aanbod waar je aanlegt.
Verse kruiden waren daar niet bij. Dus moest ik me beperken tot gedroogde.

Op een boot ben je afhankelijk van tijd.
Op een jacht kook je niet terwijl je vaart.
Op een vissersboot is dat anders: daar staan de potten op het vuur in een kader.  Een vissersboot heeft niet die luxe om aan te meren om de bemanning toe te laten te eten.

We legden een stuk van een boterham onder ons bord vertelt schoonbroer Eddy, dat maakt dat het bord niet schuift.
Interessant weetje.

De kok is een van de belangrijkste personen aan boord verklaarde William, commandant op rust van de Godesia, me gisteren, terwijl we samen van een drankje genoten.
De kok moet...160 man aan boord tevreden houden.

Voor mij was het een stuk gemakkelijker: het waren er maar zeven.
Daarbij iemand met een intolerantie voor zuivel. Wat daarbij allemaal hoort!

Morgen krijg je nog enkele bereidingen. Vandaag het koude pastagerecht.

Voor de pasta gebruik ik gekleurde spirelli.
In een van de keukenkasten van de Grouper vind ik een blik mais, een blik jonge erwtjes, mayonaise en mosterd. In de hoofdstraat koop ik van die geweldige tomaten en ajuin.
In de koelkast steekt Griekse worst.
Alleen al de naam van deze worst 'loukanika' intrigeert me.

Dus ga ik in de schaduw van het zeil op het bovendek op zoek naar de oorsprong er van.

Hoewel het woord "loukanika" terug te voeren is naar de Lucanio-regio in Italië, is het recept zelf een Griekse creatie. Het is ook interessant om op te merken dat het woord "worst" eigenlijk is afgeleid van een woord dat zowel het Latijnse als het Griekse deel heet, genaamd Isica, dat verwijst naar een hamburger-achtig gerecht dat werd geserveerd in zowel het oude Griekenland als het oude Rome. Het voedsel dat bekend staat als "salami", hoewel het wordt geassocieerd met Italië, heeft ook zijn wortels in Griekenland en verwijst naar de zoutmijnen op een Grieks eiland in de Sardonische Golf. Ergens te midden van deze lange geschiedenis van worsten en gerechten die op worsten lijken, werd het moderne recept voor loukanika geboren.

Zeg dus niet zomaar worst tegen een loukanika, die ook heel veel in een meze wordt verwerkt.

  • 450 gr lamsvlees, in blokjes gesneden
    1 kg varkensschouder, in blokjes
  • 1 tl roze zeezout
  • 4 preien, schoongemaakt en fijngesneden
  • 100 gr feta verkruimeld
  • 2 el sinasappelrasp
  • 1 el vers gemalen zwarte peper
  • 1 tl gedroogde tijm
  • 3 el rode wijnazijn, gekoeld
  • 400 gr varkensvet in blokken
  • 3 el zout
  • 2 el olijfolie vérge
  • 9 teentjes knoflook, fijngehakt
  • 1 el gemalen korianderzaad
  • 1 el gedroogde oregano
  • rode wijn, gekoeld ½ Kopje

Na de bereiding worden de worsten eventueel gedroogd en gerookt

Morgen meer van dat

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Vrijdag 23 augustus 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

We liggen lepeltjes gewijs in bed, is wel eventjes geleden.
In onze kajuit op de Grouper waren het twee één slapers.
Ik probeer nog even dat gevoel vast te houden van op een boot slapen.
Als An zich tegen me aanschurkt maak ik geluidjes in haar oor: klok-klok-klok.

Ja we zullen het missen, het geluid van het klotsende water tegen de romp van de boot. Het op en neer deinen.
Ik zal het missen, als eerste op staan, koffie zetten, Eddy en Marianne begroeten, genieten van de eerste tas koffie, teksten schrijven op het achterdek.

Maar ik trek deze ochtend het gordijn open en ik krijg er veel voor in de plaats: de Noordzee met de opkomende zon.
Het belooft een super weekend te worden.

Een super weekend na een super week.
Toch veel vraagtekens vooraf.
Iemand zei me: pas op Wilfried, acht dagen met mensen op een boot leven, mensen die je niet kent (Jacky, Marianne, Nicolas) is anders dan op reis gaan met iemand.

Nu terug in Blankenberge kan ik zeggen; het was een fantastische ervaring.
Met Jacky praten over de visserij en dingen leren die ik niet wist.
Hoogtepunt daarbij: de yellow dolfish (goudmakreel-Coryphaena Hippurus) die we kochten van een visser in Samos Marina.

 

Van Nicolas dingen opsteken over de autosport, verwonderd zijn over wat er komt bij kijken met de traffic van containers.
Nicolas en Marianne zitten in die business.

Bewondering voor Gina omdat we absoluut vooraf geen besef hadden welke zorg aan een boot moet besteed worden.
Niemand anders dan Gina doet dat met zo'n bezieling.

Respect voor the Captain: Eddy die weigerde risico's te nemen om zijn doel te bereiken. Zo dicht mogelijk bij de thuishaven Marina di Pisa te komen en ons daarmee enkele dagen van niet-zo-gelukkig-op-zee-zijn zou bezorgen.
Zelfs aan de trossen aan de kade van het  pittoreske Pythagoreio voelden we soms wat de zee met een boot kan doen. 
Laat staan als we bij 7 beaufort de oversteek op open zee hadden gewaagd.

Akkoord we hebben niet die variatie van eilanden gehad die hij voor ogen had, wij niet, ook hij niet. Maar in plaats daarvan kregen we enkele dagen fijn genieten op het mooie Samos.

Ik heb dingen geleerd die ik voordien niet had ingeschat.
Bijvoorbeeld over koken aan boord.
Had ik vooraf zo een idee over: dan dit, dan dat.
Mis: terwijl de boeg door de golven klieft moet je niet proberen iets in de oven te garen of te bakken.
Moet je niet proberen de sauteuse op het vuur te houden.

Voordeel was dat ik geen zwemmer ben.
Terwijl An en de vrienden snorkelden zat ik op m'n knieën voor de oven om de kippenbillen in de gaten te houden.
Goudgeel wilde ik ze. Goudgeel en niet meer.
Om dan 's avonds als we aan wal lagen met groenten te laten sudderen.

Ik heb een fantastische reis mee gemaakt en heb kunnen doen wat ik wilde: inkopen doen in de dorpen en daarmee aan de slag gaan.
Genieten op het bovendek van de zeebries bij 30°.
Puffen en hijgen als ik de trappen opliep naar het hoger gelegen gedeelte van het dorp om zo weidse panorama's te ontdekken.

Genieten van het fijne gezelschap.

Eddy en Gina zijn gisteren van Samos vertrokken naar het Turkse Kusadasi en zijn daarmee geen zeemijl dichter bij Pisa gekomen.
De Grouper wordt daar gestationeerd omdat de faciliteiten er beter zijn.
Hij blijft er liggen tot ze een nieuwe oversteek plannen.
Dat kan misschien pas volgende lente zijn.

Hoe dan ook: ik wil wel vooraf stage lopen: 'knopen leggen', 'fenders vieren' en 'ankeren'.

Koken kan ik al. Ja toch?

 

à la vôtre

Wilfried

 

PS morgen rond ik af met een foto montage.

 

*****

 

 

Donderdag 22 augustus 2019,  een goeiemorgen met Wilfried

 

Als u dit leest zijn we op weg naar de vlieghaven van Samos en zit onze vakantie er op.
We vliegen met een tussenstop in Santorini en komen rond 16 u aan in Zaventem.

Uiteindelijk is het dagje auto op het eiland er niet van gekomen.
We doen al genoeg  kilomters in ons land en hotsen al genoeg van her naar der. Te beginnen met de volgende twee dagen.

Dus werd onze laatste dag een farniënte.
Ik ben toch ook 's morgens steeds anderhalf uur in de weer met de dagbegroeting. Mijn taak is het koffiezetten. Alhoewel taak: het is iets wat ik op mij heb genomen terwijl Eddy de bakker doet.

We nemen tijd om te ontbijten en trekken nadien het stadje in. An en ik, onder ons beidjes.

Leuk terrasje met verse juices en van alles en nog wat.
In de superette krijgen we proevertjes van kaas.
It's for making beaf carpaccio.
De knappe dame vraagt ons oordeel waarbij we kiezen voor een local product gemaakt van zowat alles wat op 4 poten loopt.
De smaak is ferm, net wat ik wil.
We love's local products, they are beautiful prijst An het dametje voor haar keuze. Ik voeg er aan toe: and the people are beautiful.
Het zet de vriendelijke Griekse er toe aan ieder product dat we wensen zelf uit de rekken te halen. Schitterend toch?

Iets moeilijker gaat het bij de χασάπης (slager).
Schitterende kleine toonbank met allemaal vers vlees, oa een helft van een lam(?), schaap(?) geit(?).
Ze zijn met drie aan het werk in het kleine winkeltje-atelier + een dame aan de kassa.
Wij willen rundsvlees voor carpaccio.
Carpaccio from beaf: het werk wordt aan een van de drie uitgegeven. Probleempje: men heeft geen machine waarmee men charcuterie snijdt.
Dus gaat de jonge man aan de slag met een stuk vlees dat hij met de hand snijdt. En daarna met een cilindervormig voorwerp met handvat uitrolt.
Het lukt hem bijzonder goed.
Tegen dat het werkje is opgeknapt weet hij dat we van Brugge zijn en FCB goed op weg is om champions league te spelen.
Rucola vinden lukt ons ook.
We hebben met een nieuw flesje balsamico alles wat we moeten hebben om er een leuke lunch van te maken.

Om wifi te bemachtigen hebben we een beproefde methode gevonden.
Eddy ontmoeten we bij een koffie op het terras recht tegenover de Grouper. Hij kent hun code en die draagt tot het salon van de boot. Zo deden we het eerder al met Therapy Street.

De namiddag wordt het luierikken op het bovendek  en verslind ik de laatste pagina's van de Balducci thriller.

De avond wordt een tweede keer Aphrodite.
Ik proef er een heerlijke Griekse syrah die veel gelijkenis vertoont met onze Antonin.
Geen octopus maar squid (pijlinktvis) dit keer. Opgevuld met tomaat, paprika en fetakaas.

We nemen afscheid van het vriendelijke personeel met de belofte volgend jaar terug te komen. Zo is iedereen tevreden.

We maken onze valiezen drinken nog een glas...fanta en genieten van een heerlijke nachtrust, de airco aan.

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Woensdag 21 augustus 2019, een goeiemorgen met Wilfried

Vandaag varen we uit.
De beslissing is genomen: we gaan een baai opzoeken om wat te zwemmen en keren nadien niet terug naar de Marina maar gaan opnieuw aanleggen in Pythagoreio. Het is er een stuk aangenamer.

En vooral het feit dat we in de Marina geen plaats gevonden hebben die ons meer beschut tegen de wind.
Dat ondervinden we wanneer we ons willen losmaken van de kade.
De harde wind op de lengte van de Grouper drijft ons steeds opnieuw tegen die kade.
Het is alle hens aan dek om met de fenders er voor te zorgen dat de boot geen schade oploopt.
We krijgen hulp van de havenverantwoordelijke die met zijn zodiac helpt de boot van de kade weg te trekken.

Eens dat maneuver geslaagd valt alle stress weg en wordt het puur genieten.

We varen tussen de zee-engte van het eiland Samos en Turkije.
Missen is niet mogelijk: ik heb nooit eerder zoveel vlaggen gezien om aan te duiden welke heuvel, welke rotspunt of welke vallei tot een land behoort.

Een eerste idee om in een baai aan te meren is geen goed idee: de diepgang loopt van 68 meter terug tot 3.00 meter zelfs tot minder. De boot heeft een diepgang van 1.85m.

We varen verder en belanden in de kleine baai van Poseidonio.
Het is een weg zoeken tussen de aangemeerde zeiljachten.
Er moet rekening gehouden worden met de wind die vat heeft op de boot en hem rond het anker laat draaien.
Maar het lukt en maken zo enkele uren vrij om ons te ontspannen op het water.

De zodiac wordt van boord gehaald en draait enkele rondjes.
Iedereen gaat het water in, behalve Gina en ik.
Het verbaast me ook hoe veel werk er op een boot is.
Telkens als er gevaren wordt moet de boot afgespoeld en geborsteld worden om zoutaanslag te verwijderen.

Enkele dagen met zeven aan boord verblijven brengt ook werk met zich mee.
Gina is in de weer met zeemvel en spons, ik met potten en pannen.
Alhoewel ik het me gemakkelijk heb gemaakt door gisteren al een stuk voorbereiding te doen.
Deze middag zet ik 2 pasta's op tafel: eentje met de yellow dolfish en eentje met de Griekse worst. Men kan kiezen.
Gorgonzola zet ik apart maar smaakt lekker bij de vleespasta.
Algemene waardering.

Na de lunch trek ik me terug om de om het vervolg van Balducci's boek aan te pakken.

Rond 4 uur varen we terug naar Pythagoreio.
Een nieuw stressmoment want hoe zal de Grouper zich bij het aanmeren gedragen met de wind in de flank.
Het wordt uitkijken voor een ligplaats tussen de andere boten.
We vinden er een en het maneuver kan worden ingezet.
Ditmaal lukt het zonder grote moeilijkheden.

Tijd om een wandeling in het dorp te maken en op zoek te gaan naar een restaurantje waar het niveau toch wat hoger ligt dan voorgaande.

Ik kom terug met mooie foto's maar zonder nuttig adres.
Marianne en Nicolas hebben eerder al Aphrodite in een zijstraat opgemerkt.
Het is geen garantie op lekker eten maar het oogt gezellig: een binnenplaats onder de limoenbomen.

En we hebben geluk: ik kies voor octopus met gemarineerde zilverajuin.
Ook nu is de octopus eerder taai, of moeten we beetgaar zeggen, maar het sausje is echt lekker.
Wordt het deze nacht nog winderiger, dan nemen we dat er maar bij. Hoofdgerecht: gegrilde tonijn met groenten.
Ditmaal zijn de groenten zoals groenten moeten zijn.
De boontjes, brocolli en worteltjes perfect gegaard en lekker op smaak.
An kiest voor gamba waarbij het body gepeld werd.
Ook opnieuw met die lekkere groentjes.
We betalen gemiddeld voor ons zeven vgr + hfdg met wijn 34 euro pp.

Gevolg: geen risico nemen en meteen reserveren voor onze laatste avond. Daardoor word ik ontlast van veel keukenwerk op onze laatste dag Griekenland.

Op de terugweg laten we ons verleiden tot een ijsje.

Aan boord is het wachten op de processie met de...300 maagden.
Die komen met fakkels uit de straat die precies op de Grouper uitloopt.
Zo  hebben we seats op de eerste rij.
Het wordt een schouwspel waarvan we weinig begrijpen maar toch uitmondt in een feeërieke apotheose.

De maagden stappen na hun podiumact op 2 aangemeerde grote boten.
Bengaals vuurwerk wordt ontstoken.

De verlichte boten dobberen voorbij de jachten in de haven.
Er wordt gezwaaid  en geapplaudiseerd.
Ik overweeg even enkele maagden aan boord te halen maar Gina en An zijn niet te vinden voor mijn voorstel. (onze andere vrienden liggen dan al in dromenland).

Toch gelukkig met wat ik heb, mijn An en haar goeie vriendin Gina, en na een mooie dag besluiten we ook onze slaapplaats op te zoeken.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

Dinsdag 20 augustus 2019,  een goeiemorgen met Wilfried

 

Is er veel te melden vandaag?
Eigenlijk niet, de captain met zijn echtgenote en onze medereizigers trekken er op uit met hun scooter, ik wacht nog 'n dag om een auto te huren.
Vanavond wil ik de yellow dolfish klaarmaken en er is wat voorbereiding voor nodig.

En er moeten boodschappen gedaan worden.

Vaststelling daarbij: hier vind je alleen maar gedroogde kruiden.
Ik heb oa gedroogde oregano nodig voor een 'briam'.
Het is een gerecht die je een soort Griekse ratatouille zou kunnen noemen met daarbij aardappeltjes en feta kaas.
Ik maak er een variatie op en hou de feta kaas apart.

In de boodschappentas (2 rugzakken en een draagtas) aubergine, ajuin, look, oregano, witte wijn, tomaten, chapelure, boter, melk, paprika, courgette, aardappelen, hesp, gouda kaas, enkele biertjes.

Omdat we eens de producten gekocht de terugweg langs de rotsen zo vlug mogelijk moeten doen besluiten we eerst een halte op een terrasje in te lassen.

Hier zouden we een ganse dag kunnen vertoeven.
Mensen bakken op ligzeteltjes. Mensen dik, mensen dun, mensen kort, mensen lang, maar allemaal, een uitzondering niet te na gesproken, bruin en bruiner.

Mensen, allemaal met kledij aan, een uitzondering niet te na gesproken, bij wie de boobies hun gang gaan.
Topless zonnen zie je hier niet.

Ook hier valt weer op hoe vriendelijk garçons zijn.
Ze brengen ook steeds gratis water.

 

Wij zoeken de schaduw op en genieten van een babbel en het fotograferen van kleine details.
Rond 2 uur zijn we terug op de boot. Iedereen is weg.
Ik kan m'n gang gaan.
Persillade maken, gazpacho en deegwaren voor morgenmiddag (dinsdag). Ratatouille voor deze avond en aardappelen in de pel die ik opvul met de puré en fetakaas.

We blijven bovendeks en trotseren de harde wind.
Toch ongelooflijk dat hij alleen maar op een zeldzaam moment gaat liggen.
Maar de hemel? Die blijft staalblauw.

Zo gaan we naar de avond toe.

Tijd voor het diner.
De gevulde aardappel in de oven.
Op de 2de bakplaat de vismoten bestreken met de persillade.
Op het vuur de ratatouille die nu al enkele uren heeft kunnen trekken.
Met ons wijntje van euro 2.70 komt het niet op een fles.

Het nodigt na het diner uit tot een muzikale quiz.
Wie herkent dit nummer en deze song. Van Marvin Gay al over the Stylistics tot André Hazes kleine jongen.


De captain en de kok, een Griekse versie van Gert en James wagen zich aan een dansje.

Schitterende avond.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Maandag 19 augustus 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Wat staat er vandaag op het programma (zondag)?
Marianne en Nicolas hadden het al gisterenavond beslist.
Voor hen is er geen twijfel, ze gaan het andere deel van het eiland met de scooter ontdekken.
Gina en Eddy twijfelen tussen auto of scooter huren. Het wordt het laatste.
Mij wordt het besturen van een scooter afgeraden omdat de wegen, zeker in de bergdorpen, in slechte staat zijn, er harde wind staat en men het toch een beetje gewoon moet zijn om met zo'n vehikel rond te hotsen.

Wij besluiten vandaag te wandelen.
Het hoeft daarom niet 'kweet-ni-wat-te-worden'.
Misschien Pytagorio eens binnenste buiten verkennen.

Maar vooraleer het zo ver komt presenteert er zich nog een specialleke aan waarop we al lang niet meer gerekend hadden.
Een nietig klein vissersbootje komt de Marina binnen gevaren.
Het is Jacky die het ding opmerkt.
Ik kan niet vlug genoeg m'n schoenen aantrekken en over boord springen.
Het bootje met de onmogelijke naam heeft zich aan de kade aangelegd.

De twee vissers zijn bezig met de laatste opruimingen vooraleer van boord te gaan.
Op het dek de vangst:....4(!) vissen. 
3 kleine zwaardvissen en een vierde exemplaar waarvan we de naam  niet kennen en we niet veel wijzer worden met de Griekse uitleg.

Jacky denkt dat het een dolfish is.
Later zal blijken dat hij het juist voor heeft: het is een yellow dolfish.

We vragen of we een vis kunnen kopen.
We onderhandelen en it's possible vertelt een man die er bijgekomen is en de toestemming voor de verkoop geeft.

20 euro de kg, voor het middenstuk van de vis.
Zonder een weegschaal er bij te halen betalen we 60 euro.
Met nog wat napraten blijkt dat de vis niet naar de restaurants gaat maar naar de viswinkel waar we eerder onze vis kochten.
Men doet nog een poging om de kop die ook meer dan één kg weegt aan ons te verkopen for verry good soupe, maar we hebben al onze handen vol met de vis op zich.

 

Omdat de Grouper nu eenmaal geen keuken heeft die berekend is om zo'n grote vissen van bloed te ontdoen, halen we de messen van boord en zetten ons aan het werk op de kade.

Het tafereel zet de dames aan tot filmen van het gebeuren.
We lachen nogal wat af.
We gaan Eddy en Gina wijsmaken dat Jacky, die tot op heden 2 mini-mini brasems met de lijn gevangen heeft, deze yellow dolfish aan de haak kreeg met plastic zak verpakt.

Nadat dit werkje opgeknapt is, trekken we er op uit.
2 scooters op pad, wij op wandel naar het dorpje.
We doen een terrasje, eten een ijsje, slenteren wat langs uitstalramen van snuisterwinkeltjes en zetten onze tocht verder, richting het hoger gelegen Panagia Spiliani.

We krijgen een mooi beeld van de baai met een 4-master voor anker.

Het is nu al de tweede keer dat Grieken mij de weg komen vragen.

Het wordt een mooie wandeling met langs de weg vijgenbomen, granaatappels en druivelaars.
Wanneer we terug aan de Grouper is het al 6.30u en hebben we er bijna 10 km opzitten. Leuke ervaring.

Tijd voor een wijntje en het uitwisselen van de ervaringen.
We gaan ons opfrissen en gaan op weg naar Faros, het restaurant aan het begin van het dorp waar ze vanavond...grouper serveren.

Wat opvalt langs de landweg: er zijn voor het eerst wolken die over de bergen van het eiland komen aangewaaid.
Roze tot meer rood in de lucht, zelfs met grijs-dreiging. Krijgen we onweer?
Het zijn de allereerste wolken die we zien sedert onze aankomst.

Later zal men ons vertellen dat het geen wolken zijn maar rooksluiers van bosbranden in het Bodrumgebied.

Ook in het Faros restaurant zijn de mensen super vriendelijk, maar met goeie punten geven raken we niet verder dan die bediening.
Het eten is er niet wat we er van verwachten.
De octopus is taai, de 'salad' is iets voor konijnen.
De katten doen we er ook al geen plezier mee.

De grouper als hoofdgerecht scoort wat de vis betreft maar ook hier salade die er niet uitziet.
Dat volle borden afgeruimd worden kan de pret bij de garçons niet bederven.
Er is nog een traktatie van de mama: mama's baklava.
En die taart is wel super lekker.
Eind goed al goed zou je kunnen besluiten, maar het is toch wat te weinig.

Morgen chez Wilfried zal het lekkerder zijn besluit Nicolas.
Zo is iedereen toch weer tevreden bij het afsluiten van onze zondag op Samos.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

 

 

 

 

Zondag 18 augustus 2019, een goeiemorgen met Wilfried


De sombere vooruitzichten van gisteren worden bewaarheid.
De wind zwengelt aan tot hard.
Toch blijft het eigenaardig: er zit geen constante in.
Soms moeten we bovendeks alles vastsjorren en enkele ogenblikken later  gaat de wind volledig liggen.

Eddy bestudeert de kaarten op de i-pad maar vindt geen opening om onze tocht verder te zetten.
Niet voor vandaag en wat spijtig is, ook niet voor de volgende dagen.
Hij is er het hart van in, voor ons minder erg want veel mooier dan op het eiland Samos kunnen we niet liggen.

Komt daarbij dat het eiland een vlieghaven heeft en we zoals voorzien op donderdag voor een schappelijke prijs kunnen terugvliegen. Weliswaar met een tussenstop in Santorini.

We gaan een van de volgende dagen een auto huren om het eiland te verkennen. Marianne en Nicolas zijn door hun eerdere scootertochten de ideale gidsen.
Wat je vooraf niet weet, waar je op hoopt en waar we maar blij mee kunnen zijn: het klikt bijzonder goed.

We beginnen hoe langer ook een team te vormen om de stress bij het aanmeren en vertrekken op te vangen. Iedereen krijgt zijn taak bij het lossen of aansjorren van de trossen. Ook zo deze ochtend wanneer we ons verleggen van het centrum van naar de Marina. Daar moeten we nog meer beschutting krijgen voor de felle windstoten. Vergis u niet: het blijft super weer met temperaturen die flirten met 30°. De Griekse hemel kleurt zoals haar vlag: staal blauw.

Ik heb u nog niets verteld over de honden en katten die op Samos vrij rond lopen.
Ze rekenen er op dat toeristen ze verwennen met restjes. Ze zijn niet opdringerig zoals de meeuwen aan onze kust en maken ook geen lawaai.

Nog geen enkele keer een hond horen blaffen. Het lijkt er op dat iedere hond zijn buurt heeft: recht tegenover de aangemeerde Grouper is er een bakkerij in het straatje.
'Onze' hond volgt steevast de eerste klanten die het straatje komen ingewandeld.
Er is ook een aanlokkelijk tafereel: de lichten van de aangemeerde boten trekken kleine visjes aan.
Door de golfslag van het water belanden de minst weerbare nu en dan op de trappen die aflopen in het water.
De katten zitten geduldig te wachten tot er weer eentje op de stenen beland.
De drie-vier  katten hoeven niet eens ruzie te maken maar wachten geduldig hun beurt af. Vis is er genoeg.

Eens opnieuw aangemeerd bereidt ik me voor op lunch en diner. Het mag vanavond iets meer zijn. Het is tenslotte weekend. Vanmiddag nog sober met restjes. Restjes van het brood, kaas en hesp. Ik maak er mini croque s van.

De electrische minifietsen staan nog op de kade in het centrum.
Eddy en ik gaan ze te voet ophalen.

Vanaf de Marina loopt er een landweg langs de rotsen.
Het is de kortste verbindingsweg tussen centrum en jachthaven.
Iedereen maakt er gebruik van: wandelaars, jong en oud met bromfietsen en scooters, auto's.
Zot doen hoeft niet: de verpulverde kalkrotsen zouden je wel eens aan het slippen kunnen brengen.
De weg is mooi en zet deze voormiddag...... nog meer in kleur.

Zo komen we in het meest traditionele gedeelte van de kade: ook hier een aaneenschakeling van restaurantjes.

John had het gisteren over een van zijn favorieten 'Faros'.
En laat het nu precies de Faros-Griek zijn die bij het passeren Eddy bij de arm neemt en naar binnenlokt met: kom eens kijken naar mijn vis.
Eddy weet  dat hij mij geen groter plezier kan doen dan in te gaan op het verzoek.

Binnen krijgen we een koelkast met schuiven te zien. Daarin zwaardvis, brasems, inktvis: verser dan dit kan niet. Het roept bij mij terug het beeld op van het restaurant in Saint Jean de Luz.(boek Weg van Vis in Aquitaine).

Aan tafel zit een ouder dametje een soort garnale n te pellen die niet zullen gekookt maar wel gemarineerd worden.

We beloven de Faros-man hier morgenavond (vandaag zondag als u dit leest) te komen dineren. Ik kijk er naar uit.

Eddy gaat prijzen vragen voor autoverhuur, ikzelf sla nog wat wijn in. We hebben ondertussen ons favoriete terrasje gevonden, met favoriete serveusje. We hebben ogen in onze kop om te zien dat Griekse dametjes mooie dametjes zijn en zoals de mannen super vriendelijk.
Voor Eddy een Erdinger, voor mij een Six, een Griekse pils die lekker smaakt.

Na de lunch aan boord werk ik nog een beetje aan de voorbereiding voor het diner. Nadien is het genieten op het bovendek van zon en boek.

De twee verhaallijnen in mijn boek komen bij elkaar wat te verwachten was, maar ik zit nog maar halfweg.

In de vooravond krijgen we een melding dat om de Griekse wateren te bevaren er een taks moet betaald worden. Een jaarlijkse en een maandelijkse, afhankelijk van de lengte van boot of schip.
Dat brengt het invullen van formaliteiten met zich mee. Voor een tweede keer wandelen we naar het centrum.

Ik keer wat vroeger terug  om te starten met het keukenwerk.

Wat het wordt

voorgerecht

Een tapenade met rauwe makreel (sjalot/zongdr tomaat/kapper/olijolie/peper/zout)
gerookte zalm op een gebakken aardappelschijfje (aardappel/sojasaus)

Hoofdgerecht

Tomaten in de oven (toaamt/olijfolie/peper/grof zout/rozemarijn)
Aardappelen in de oven
beryx, poon en inktvis (alles kort bakken)
jus van de inktvistentakels

Dessert
vers versneden fruit (marinade vin doux)
sausje van watermeloen/sinaasappel/ gele gepelde paprika

Het wordt opnieuw een mooie afsluiter van een perfecte dag.

Op naar de zondag.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

Zaterdag 17 augustus 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

16 ampère is te weinig om de boot van airco te voorzien.
Dat bemoeilijkte m'n slaap en maakte dat ik al vroeg uit de veren was.
Goed om veel tekst te schrijven en te publiceren.
We halen het internet binnen via the theory street en hebben niet eens een code nodig, een onverwachte luxe.

Vroeg op wil daarom niet zeggen vroeg wakker.
Ik zet koffie, schenk in voor Marianne, Eddy en mezelf en stel vast dat de koffie in plaats van heet alleen maar lauw is. Een raadsel?
Ik test de knop van het koffieapparaat maar meer kan je er niet mee doen.
Wat ik merk: dat de koffie  in het apparaat wel warm is.
Het mysterie wordt opgelost als iemand me vraagt: was er misschien nog koffie in de serveerkan.

Ontbijten op de boot of in een van de etablissementen het 'πρωινό' nemen.
We willen Gina een beetje ontlasten want met gasten op je boot zitten brengt extra werk met zich mee.
Toch blijven we op de Grouper en verplicht ik haar aan tafel te gaan zitten.
Er zijn nog eitjes en er is nog spek.
Goed want we moeten toch wat 'fond' hebben om te doen wat we willen doen, vandaag.
Wat dat is?
Een dagje niets doen. Toch wat ons betreft.
Marianne en Nicolas gaan met de scooter het eiland verkennen.
Ik lees in m'n boek, een spannende thriller van David Baldacci.

De boodschappentour wordt opgesplitst: deze voormiddag lopen we binnen bij de plaatselijke visboer.
De keuze is niet zo groot maar toch een beetje verrassend.
Er liggen roggen en gekuiste hondshaai. Niet onmiddellijk hier te verwachten en het kan ons ook niet bekoren.
Wat super vers is zijn de rode ponen en kleine beryx. Ik koop er enkele van.
Er ligt ook makreel die niet groter zijn dan een sardien en kleine pijlinktvissen.

Eens terug op de boot heb ik wel wat werk aan het fileren. Het maakt dat we plaats in de koelkast sparen. De afval gaat de container in op het einde van de kade.

De middag staat een eenvoudig gerecht op het menu.
Ik heb nog grote champignons die ik opvul met griekse worst en gorgonzola.
We hebben ook nog wat koude aardappeltjes die in de mayonaise worden gedraaid.
En dat is het.
Toch smaakt het met het glas Griekse droge witte wijn die we in de superette vonden aan meeneemprijzen., variërend tussen 2.50 en 2.90.

In de late namiddag pakken we tweede ronde boodschappen aan. Niet zonder en dat voor een eerste keer een brasserie op de kade aan te doen.

Ondertusen komen Nicolas e Marianne terug van hun scooterrit.
Het eiland laat op hen een diepe indruk.
Afhankelijk van waar we zijn plaats ik het ook op het programma.
Bedoeling is om ons morgen zaterdag te verleggen naar de Samos Marina yachthaven.
Er zijn meer faciliteiten voor bv elektriciteit. Hopelijk loopt de internetverbinding er ook zo vlot.

Tijdens de  avond ontmoeten  we 'den John' (niet de echte).
Hij raadt ons een restaurant aan op de kade. 
Den John en echtgenote verblijven hier 6 van de 12 maanden en zijn hier kind aan huis.
Of zoals John het ons deze namiddag al uitlegde: steek langzaam uw hand op en wacht, wacht op het ritme van het eiland. We zijn hier niet in België.

 

Het restaurant, het Casa di Roma is niet slecht maar mérité le détour  zoals de Fransen het zo mooi kunnen zeggen zit er ook niet in.
Wel super vriendelijk in de bediening.
Misschien zijn we wel wat te kieskeurig geworden.

We laten het niet aan ons hart komen.
De mannen bijeen, de vrouwen bijeen, laat me toe bij te leren over boten en schepen, over cart- circuit rijden, over wijn...

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Vrijdag 16 augustus 2019, een goeiemorgen met Wilfried


Na een deugddoende nachtrust, er is zelfs airco op de slaapkamer,  zijn we klaar om de tweede dag aan te pakken.
Voor mij wordt het een eerste test in de keuken. Ik zie het zitten.

Bij Eddy ligt dat wel even anders.
Via een speciaal programma kan hij de weersverwachtingen opvragen en dat is op zijn zachts uitgedrukt niet rooskleurig.
De zon is ook de volgende dagen van de partij maar het is de wind die grote spelbreker zal spelen.
In zover dat de geplande oversteek onmogelijk lijkt.
4 tot 5 beaufort op de kop is voldoende om het toeristen zoals wij onaangenaam te maken.
En het is de voorbode voor oplopend tot 7 tijdens het weekend.
Er wordt gehoopt dat de weerskaarten wat te voorbarig zijn.
De veranderingen in het weerpatroon zijn hier moeilijk te voorspellen.
Nieuwe vaarroutes worden besproken.
In plaats van dichter bij Athene te komen  lijken we verder af. Maar we maken er het beste van.

Als we vertrekken is de keuze gemaakt: het wordt Samos. Laat dat nu net het eiland   zijn waarover ik me het best over informeerde.
Hoe dat komt: Samos is bekend om zijn wijn! (oa vin doux naturel van de muscat à petit grains)

Als we de baai van Leros uitvaren laat niets vermoeden dat er harde wind op komst is.
En eigenaardig genoeg, dat zal ook niet gebeuren.



Rond 11 uur maken we een keuze: de baai van Nicolaie oogt zo mooi dat we er niet kunnen aan weerstaan. We leggen ons voor anker en kiezen voor relax-time. Eddy, Nicolas, Jacky en An gaan het water in.

Ik trek me terug in de keuken en laat me door Gina nog eens wegwijs maken. Moet me nog wat aanpassen aan het ritme van met een boot reizen.

 

Mijn idee: koken terwijl je vaart is geen goed idee: de kippenbillen zouden nogal tekeer gaan in de oven, de groenten op het vuur.

Nu we voor anker gegaan zijn krijg ik ruim de tijd. Deze middag is er nog wat koude pasta over en er is charcuterie, dat is een aanzet. De karbonkels van tomaten die ik gisteren kocht worden gepeld in schijven gesneden en gaan in een kom in laagjes. Met telkens per laagje wat grof zeezout, olijfolie en tipjes balsamico. Het oude brood  krijgt een laagje tapenade, gaat onder de rooster en wordt afgewerkt met een reepje gezouten ansjovis.

Ondertussen krijgen de kippebillen hun kleurtje in de oven en stoof ik de groenten. Alles klopt perfect: we eten bovendeks de lunch. Iedereen is verzot op mijn tomaten. 'n Idee om te herhalen.

Na een siësta in deze kleine baai zetten we koers naar Samos, goed voor ruim 2 uur varen.

We kijken of het idyllisch  haventje van Pythagoreio op het eiland Samos boten  met 2 meter diepgang toelaat. Het lukt.

De ontvangst door de aanlegverantwoordelijke is verre van allergewoonst:
hoe lang blijven jullie vraagt de Griek aan Eddy
op Eddy's antwoord één of twee dagen replikeert hij: 2 maanden, het wordt slecht weer om uit te varen.

Wat kost het is Eddy niet uit zijn lood te slaan
zoveel voor aanleg, zoveel voor het water en zoveel voor de ouzo lacht de Griek.
Het gevoel van welkom zijn kan niet meer stuk.
Onze buren op een catamaran zijn...Nieuw-Zeelanders.
Het wordt duidelijk: we zijn in een top-toeristische locatie aanbeland.

Er is een maar: de electriciteits voorziening bedraagt amper 16 ampère en dat is te weinig én voor airco én pompen én keuken. Het wordt behelpen maar ook dat komt in orde.

Marianne en Nicolas  huren een scooter en trekken er op uit.
Jacky, Eddy en Gina kuisen de boot op.
Een ritueel na iedere trip. De zijkanten van de boot worden afgespoten en gereinigd om zoutaanslag te verwijderen.
An en ik werken een eerste boodschappenlijstje af.

Terug op de boot is het aperitieftijd. Ik trek me (met wit wijntje) terug in de keuken. De pot gaat op het vuur om het geheel; kipbillen en groenten te laten sudderen.

We eten bovendeks en genieten van de gezelligheid en het briesje.
Mijn privé beoordelingspanel keurt het allemaal goed.
Ik scoor hoog en beloof die score ook de volgende dagen aan te houden.

Het gerecht:

Kipbillen in de oven ingestreken met olijfolie en zachte curry.
ze laten kleuren tot goudgeel (niet te ver laten gaan want ze moeten nog de pot in)
de jus en olie opvangen en in de koelkast wegzetten.

Groenten in de wokpan in volgorde:
ajuin, wortel, courgette met olie, kruiden met peper en zout

Aardappelen apart in een pot

's avonds alles in de pot met vers gesneden rauwe champignons, een geut kokosmelk, de braadjus van de kip ontvet, een 15 tal korianderbollekes, nog wat ras el hanout.

Alles komt perfect gelijktijdig gaar.

Daarvoor krijg ik een 5 op 5.


à la vôtre

Wilfried


******

Donderdag 15 augustus 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

 

 

 

 

 

Voorspoedige rit naar Zaventem en al even voorspoedig naar Boudrum met Tui Fly.
Voorziene tijdsduur: 3.30u en dat wordt mooi gehaald.
We hebben de luxe te beschikken over drie zetels en dat geeft wat meer beenruimte.
Is ook wel nodig voor mij.

In de check-inn 31 maken we kennis met Marianne en Nicolas  met wie we de volgende dagen aan boord zullen doorbrengen.

Het aanvliegen op Bodrum is fantastisch. Het heldere weer zorgt voor prachtige beelden van de grillige Turkse kust met eilanden en baaien.

De Turkse douane geeft ons probleemloos toegang tot het land.

Ook de taxichauffeurs  zijn behulpzaam en rekenen ons de correcte prijs aan voor de rit naar Bodrum Marina waar de Grouper voor anker ging. Ze maken er werk van ons zo vlug mogelijk ter bestemming te brengen. 130, 140 per uur lijkt de norm.

Het weerzien met Eddy en Gina verloopt allerhartelijkst, maar we kunnen onze ogen niet afhouden van het mooie schip.

De rondleiding maakt indruk: 20 meter lang, prachtige afwerking van het binnen- en buitengedeelte met alle denkbare comfort.
Dit is...whah!

Tijd voor het uitpakken, een welkomsdrankje en wat uitleg.
Maar er staat ons nog een formaliteit te wachten.
We zijn het land, Turkije, binnengekomen, straks is het ook weer de bedoeling het te verlaten.
De capitainerie wordt met de nodige papieren op de hoogte gebracht. Bedoeling is nu al te vertrekken om koers te zetten met het eerste Griekse eiland, Leros, als bestemming.

Gina heeft gezorgd voor een lichte lunch: koude pasta met wat groentenmacedoine.
Ik maak van de gelegenheid gebruik me wat vertrouwd te maken met kassen en schuiven.
We versnijden noch wat gekookte hesp die de pasta compleet maakt.
Er is lekker brood. Frisse watermeloen voor achteraf is dorstlessend.

Rond 13 uur zetten we koers, de Egeïsche zee op richting Leros.

Voor een stukje open zee en dan de passage langs de kusten van piepkleine en iets minder kleine eilanden waarvan we vermoeden dat ze onbewoond zijn.

Eens voorbij Kalimnos krijgen we de wind pal op kop.
Geen probleem voor de Grouper en ook niet voor ons waarbij nu blijkt dat zeeziekte niet aan ons besteedt is. Gelukkig maar er wacht ons meer.

De aankomst in de Marina van Leros verloopt probleemloos.
De 2 electrische minifietsen  worden bovendeks gehaald.
Eddy en Nicolas gaan de capitainerie inlichten.

Nadien gaan Nicolas en ik op boodschappentoer.
Lermos heeft meer te bieden op postkaart en folder dan hoe het werkelijk is.
Eerder stoffig en allemaal een beetje micmac.
Maar vriendelijk zijn ze wel.
We worden de weg gewezen naar een van de twee superettes, de grootste. Amaai!
Toch vinden we er kippebillen, meer ligt er niet in de koeletalage.
Dus wordt ons eerste gerecht iets met kip.
Niet voor vanavond want er werd voorgesteld uit te gaan eten.

Is de superette niet veel zaaks, de groentenwinkel is dat wel.
Een druk beklante zaak met marktallures die zowat alles te bieden heeft. Ik wordt zowat gek van de tomaten, van het fruit.

Nicolas is ondertussen op zoek naar een bakker die nog een brood op het rek heeft.
We zijn mekaar waard: iedereen kijkt ons zowat ongelovig aan wanneer we terug aan boord gaan.
Zowel met de groenten als het brood komt het over alsof we lichtelijk overdreven hebben; we zien wel.

We frissen ons op en gaan rond de klok van 20 uur uit eten.

Het is maar stappen-ver.
Het restautant, de Skipper, wordt in tripadvisor met het maximum beoordeeld.

De inplanting van een klassiek gebouw tegen 'n rotswand geeft het extra allure.
Ook wat op het bord komt rechtvaardigt de score.
Een cevische, een carpaccio en inkvistentakel in panko verdelen we onder zevenen als voorgerecht.
Lamskroon en open ravioli met kreeft en krab krijgen algemene waardering.

Het wordt 22 uur wanneer iedereen zijn kooi opzoekt.
Moe, want we zijn op van 02.00u, maar super gelukkig met wat we op onze eerste dag meemaakten: fijn gezelschap, de luxe van de Grouper en de mooie natuur bij een zalig weertje.

 

Top!

 

 

 

à la vôtre

 

Wilfried


*****

 

Woensdag 14 augustus 2019, een goeiemorgen met Wilfried

Voilà, onze meest memorabele reis (?!) start over een uurtje.
Ivan komt ons thuis in Zedelgem ophalen en brengt ons naar Zaventem waar we om 04.30u inchecken voor vlucht FH 3740 van Tui die ons naar Bodrum Turkije brengt.

In de haven van Bodrum worden we opgewacht door Eddy en Gina die ons aan boord brengen van hun boot Grouper I.

Bedoeling is met hun yacht waarmee ze van Cyprus kwamen een deel van de reis mee te maken richting Italië waar ze hun vaste ligplaats hebben.

Een exacte planning kan men ons niet meegeven.
Afhankelijk van het weer is het de bedoeling door de Egeïsche zee naar de straat van Corinthië te varen om zo in de Ionische Zee te belanden.

Warm is het zeker met temperaturen die boven de 30° blijven, maar de eltèmi, een soort mistral in die Egeïsche Zee, hield er de voorbije dagen nogal huis.
Afwachten dus.

Vandaar dat de terugvlucht momenteel nog niet geboekt werd.
Wel is het zo, dat wij ten laatste volgende week vrijdag terug in België moeten zijn.

Afhankelijk van al of niet wifi hoop ik u dagelijks te berichteLukt dat niet dan moet ik het uitstellen tot eind volgende week.

Wat de volgende dagen allemaal te gebeuren staat, wat ik op het menu plaats en hoe en waar ik op de Griekse eilanden m'n inkopen daarvoor ga doen leest u vanaf morgen of eind volgende week.

Blijf het volgen.

 

à la vôtre

 

Wilfried


*****


Dinsdag 13 augustus 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Het aftellen is begonnen: nog 22 uren, 120 km rijden en 2u lang wachten op de echte start.
We nemen mee: een valiesje.
In het valiesje een fototoestel en een fileermes.
Neen onze vakantie (of moet je het anders noemen) gaat niet richting Languedoc. Het wordt reizen met een opdracht die ik heb aangenomen. Het is weer eens iets anders.
Misschien toch best pillekes meenemen.
Ivan brengt ons naar...Geboekt voor een heenreis.
Terugreis: de plaats en datum nu nog onbekend!!!
Visum aangevraagd.
Toch maar beter geen fileermes meedoen, maar toch wel mijn koksmuts. Mag in de valies? Anders zet ik hem op.
Ben vreemde talen aan het leren: bijvoorbeeld  γιαούρτι!
Het wordt zeker en vast een van de producten waarmee ik ga werken.
De manier van reizen zou je 'columbussen' kunnen noemen moest het niet zijn dat...
Kan je nu al verklappen. Het wordt geen Jordanië, maar het gaat die richting uit.

 

We zijn met 7 mensen om te doen wat we gaan doen. Alhoewel de Turkse Frank Deboosere het heeft over wind met mistral-allure.

 


 

We vertrekken met Ivan om 03u naar Zaventem. Met Tui vliegen we naar... Bodrum. Daar worden we rond 10 uur verwacht op de...

Blijf onze onderneming  de volgende 11 dagen volgen in mijn dagbegroetingen.

 

à la vôtre

 

Wilfried

 

******