EEN WERELD VAN SMAAK / UN UNIVERS DE GOUT / A WORLD OF TASTE


---------------------------------------------------------------------------------------------

OPENINGSUREN WIJNSHOP


zaterdag 16 november open van 11 tot 17 u

zondag 17 november open van 11 to 12 u

in de week op afspraak: 0472 993303 of info@moeyaert.eu

_________________________________________________________________________________

 

 

Donderdag 14 november 2019, een goeiemorgen met Wilfried

Gisteren schreef ik; er moet iets van m'n hart.
Het ging over de uitleg wat de oorzaak is als er in een stuk ronde vis een parasiet zit. Het was een vraag van een attente mevrouw in een groep mensen die mijn presentatie in Rijmenam bijwoonden.

Ook vandaag kan ik schrijven; er moet iets van m'n hart.
Van een totaal andere orde, maar ook op weg naar Rijmenam.

Of het nu op weg is naar Rijmenam, Bonheiden of waar dan ook in België, de situatie zal u wellicht ook al eens meegemaakt hebben.
Gelukkig met een goeie afloop, maar het had ook anders gekund.

Een dinsdagavond van Brugge naar Rijmenam rijden.
Keuzes maken.
Je moet om 18.45u in het dorp aankomen. Zo is het gepland.

We vertrekken om16.30u en twijfelen tot in Gent: wat doen we.
Via Brussel of via Temse rijden.
Brussel is op zijn minst file rijden van Groot-Bijgaarden tot voorbij Vilvoorde.
Via Temse zit je op gewestwegen met veel rode lichten.
We kiezen toch voor de laatste optie en we hebben tijd.
We maken ons niet druk, hebben mekaar in de auto van alles te vertellen en laten de GPS ons leiden.

En toch dreigt het in Mechelen nog verkeerd te gaan.

Als er een zaak in het verkeer is, waarmee ik nauwlettend rekening houd, dan zijn het fietsers.
Heb ik geleerd door enkele keren broer Ivan te begeleiden op tochten waar ze met honderden rijden.
Weet ik in te schatten als ik weer eens door Leuven rijd en de Tervuurse Vest afdraai. Daar passeert de ganse wereld op de fiets een van de drukste kruispunten van de studentenstad.

In Mechelen moeten we aan lichten rechts afdraaien.
Had ik tussen alle neon- en andere reclames het bord niet gezien dat aangaf dat het een fietspad in beide richtingen was?
Was het teveel aandacht voor de GPS die toonde; hier moet je er af?
Hield ik teveel rekening met het groenlicht, of keek ik te lang in de zijspiegel om na te trekken of geen achterliggende fietsers me inhaalden?

Feit is dat ik de fietser voor mij niet had gezien, of wel, maar...bijna te laat.
Door mijn late bruuske reactie, vloog hebben en houden in de laadruimte naar voor, wat het minste was.
De fietser zelf was al even alert, week een metertje uit en was in een flits weg. Niets gebeurd, oef.

Waar ik voor pleit, nu bevoegde instanties toch dagelijks bezig zijn met het veiliger maken van het verkeer.
Breek uw hoofd niet op het al of niet terugschroeven van snelheden op autowegen van 120 naar 100, maar pak de veiligheid voor fietsers aan.

Het kost geen of weinig geld om rode lichten zo aan te passen dat fietsers groenlicht krijgen en auto's moeten wachten.

Prachtig voorbeeld is de aanpassing van de lichten op het eind van de Baron Ruzettelaan als je de Brugse ring naar rechts opdraait.
Vroeger flitsten fietsers je voorbij. Nu krijgen ze voorrang op de auto's. Het verschil voor wachtende auto's bedraagt luttele minuten maar verhindert tientallen ongevallen, soms met dodelijke afloop.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*******

 

Woensdag 13 november 2019, een goeiemorgen met Wilfried


Er moet me iets van het hart.
Gisteren was ik te gast in Rijmenam en gaven we er een geslaagde presentatie over de Vlaamse Visserij.

Veel vragen uit het publiek met oa ééntje die regelmatig terugkomt.
Voor eens en altijd wil ik hier duidelijkheid brengen omdat ik weet dat onder mijn lezers er nog mensen zijn die het voorval zullen herkennen.

Een dame kocht een stuk kabeljauw in een vishandel.
Toen ze met de vis thuis kwam en hem wilde klaarmaken zag ze dat er in de vis enkele 'maden' zaten. Ze noemde het 'maden' maar in feite ging het om parasieten. Ze belde naar de winkel in kwestie om haar beklag te doen over de niet-verse vis.
De dame van de winkel antwoordde: dat kan niet mevrouw want de kabeljauw is vers want hij werd gevangen in het kanaal.

In zowel de vaststelling van de klant als het antwoord van de winkeldame zat iets fout.
De kabeljauw zal wellicht vers geweest zijn want de parasiet komt niet in de vis doordat hij te oud zou zijn.
Daarnaast zit er iets contradictorisch in de bewering van de winkeldame.
Het is niet omdat vis in het kanaal gevangen wordt dat de vis al of niet vers is.
De vis kan de eerste dag van de reis gevangen worden of de laatste dag.
Een verschil van 5 à 6 dagen.

Maar dat hij in het kanaal gevangen wordt biedt de mogelijkheid dat er 'wormpjes' in de vis zitten.
Waarom oa dat gebied?
Het heeft alles te maken met de aanwezigheid van zeezoogdieren - walvisachtigen.

Daarom is het voor een vishandel aan te raden als er vis uit dat vangstgebied wordt gekocht (bv kabeljauw) de vis op een lichttafel te controleren en indien nodig deze niet zo smakelijke indringers te verwijderen.
Een lichttafel in de visgroothandel is verplicht.

Maar vanwaar komt die parasiet eigenlijk?

bijdrage van het VLIZ

De ontwikkelingscyclus van de parasiet is complex.
De volwassen worm komt voor in de maag van veel soorten walvisachtigen en andere zeezoogdieren.
De eieren komen via het darmkanaal in het zeewater terecht.
Verschillende planktondiertjes (Crustaceae) fungeren als tussengastheer.
Zij nemen de larven op die uit de eieren zijn gekomen.
Als de geïnfecteerde planktondiertjes door diverse vissensoorten of inktvis worden opgegeten, boren de larven in deze tweede tussengastheer door de maagwand heen en kapselen zij zich in de buikholte in.
Bij overlijden van de tweede tussengastheer (bv kabeljauw) migreren de larven naar het spierweefsel.

Via predatie worden de larven zo van vis tot vis overgebracht. 
Pas bij opname door een zeezoogdier ontwikkelt zich wederom een nieuwe volwassen worm.

De mens raakt pas geïnfecteerd door het eten van rauwe zeevis met de aanwezigheid van de parasiet. Vis die diepgevroren werd of verse vis die men klaarmaakt door koken/ bakken enz... biedt geen gevaar voor de gezondheid.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

Dinsdag 12 november 2019, een goeiemorgen met Wilfried

De haas en het centje
10/11/2019

Uit de bundel 'Moeder: een leven lang'

Of ik een haas moest hebben?
Zo maar gratis af te halen, gekuist en gekamd en vacuum getrokken.

Als er een wildsoort is waar ik voor ga, dan is het precies haas, meer bepaald de rug. Ik moest er zelfs niet ver voor gaan.
De plechtige overhandiging gebeurde met de nodige egards in de vorm van traktaties aan de toog.

In tegenstelling tot fazant smaakt haas meer naar wild.
Zeker als je weet dat hij enkele uren voordien nog een onnavolgbaar parcours over de Klemskerkse velden aflegde.
Of bijna onnavolgbaar, het schot haalde hem in.
Maar ik wijk af.

Met een goeie saus wordt het een gerechtje om vingers en duimen af te likken ondanks zijn eenvoud.

Maar ditmaal was de haas in stukken verdeeld en zou het een stoofpotje worden. Iets wat ik nooit eerder uitprobeerde.
De haas ging in een marinade van rode wijn, laurier, jeneverbes, ajuin, teentje knoflook.

Het ging om een uit de kluiten gewassen exemplaar dus vroeg ik broer Willy en Sofie of ze zin hadden op vrijdagmiddag haas te eten.

Omdat moeder wil dat alles er piekfijn uitziet als er volk over de vloer komt, anders ook, vroeg ze me de donderdag of ik het zag zitten om te stofzuigen en hoekjes, kantjes, schapjes, rekjes, kadertjes en zowat alles waar stof kan op liggen met een natte doek af te vegen.

Ik zag het zitten, als ze niet op mijn handen zou staan kijken. De enige manier van uitvoeren met de garantie dat er geen opmerkingen volgen. Moeder is nu eenmaal punctueler dan ik.

Ik stofzuigde de vrijdagochtend in alle vroegte van hier tot ginder, verplaatste stoelen, bijzettafeltjes en zetels.
Ik ging tekeer alsof mijn leven er van afhing.
t'is te zeggen: hopende dat moeder door het lawaai niet wakker zou worden.

Zoals de sanitaire hulp van het hotel, het blaadje toiletpapier in een hoekje omplooit om te tonen dat er grondig gereinigd werd, zo plaatste ik de stoelen zo strategisch dat het wel moest opvallen dat er wat gebeurd was.

Met de deur van de living nog in de hand vroeg moeder: heb je al gestofzuigd misschien.
Ik keek achteloos op van mijn krant en knikte ja alsof dat de gewoonste zaak was.

En heb je het centje op het tapijt gevonden, voegde ze er in een en dezelfde zin aan toe.

Neen ik had het centje niet gevonden.
Kan ook niet repliceerde ik overtuigd: het is opgezogen.

Moeder bleek gerustgesteld.
Maar vroeg ik me af; moeder heeft dat centje toch niet laten liggen om...
Neen, dat durf ik niet te denken... dacht ik toch bij mezelf.

De voormiddag verliep perfect.
Terwijl moeder naar de kapper was sudderde de haas in de creusetpot.
Geen pottenkijkers in mijn keuken, zo heb ik het graag.

Ik maakte kroketjes van aardappel met rode biet, bakte shitaki en pink lady's, kookte veenbessen, stoofde witloof en haalde opgelucht de klok van twaalf.

Geen pottenkijkers-miserie gehad vroeg Willy wat stout toen ik de glazen vulde.
Terwijl moeder nog efkes met andere dingen bezig was deed ik het verhaal van het centje.
Wat ons beiden deed besluiten dat moeders kuisvrouw, die éénmaal in de week kwam, een 'courageus mens' moest zijn.

Ik kreeg lof voor de haas en zijn lekkere saus.
Had er dan ook van alles ingekieperd: het sap van veenbessen, sterke koffie, chocolade, vleesfond.

En terwijl we met z'n allen genoten van spijs en drank en elkaar het nieuws van de dag en die voordien vertelden schoof Sofie achteloos met haar schoen over het tapijt.

En al even achteloos bukte ze zich om... een centje op te rapen.
Moeder keek me aan, twijfelde maar eventjes, net lang genoeg om te beseffen dat ze zich op de haas in haar bord moest concentreren om verder geen onheil op haar hals te halen.

Ze geloofde me: er was gestofzuigd en goed.
Jij niet overtuigd?
Probeer het eens uit met een centje op het tapijt. Haas hoeft niet eens.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

 

Maandag 11 november 2019, een goeiemorgen met Wilfried


Gisteren was het precies 50 jaar geleden dat Sesamstraat voor het eerst op de Amerikaanse televisie werd uitgezonden.
Enkele jaren later zou er een Nederlandstalige versie op de markt komen.

Voor die gelegenheid werd Paul Haenen opgebeld.
Hij was de stem achter Bert, het figuurtje met het gele banaanhoofd.
Voor Haenen is het nog altijd leuk de stem van het poppetje te doen.

Op de vraag waarom Sesamstraat zo lang overleefde stelde hij dat de humor van Sesamstraat tijdloos was.
Hij gaf het weer met een legendarische conversatie tussen Bert en Ernie over een taart.

Bert verdeelt een stuk taart in twee en houdt het grootste stuk voor hemzelf en geeft het kleinste aan Ernie.
Dat vindt ik niet fijn laat Ernie merken.
Hou zou jij het dan doen vraagt Bert.
Ik zou het kleinste stuk voor mij houden zegt Ernie.
Dan moet je niet kwaad zijn zegt Bert; je hebt toch het kleinste stuk.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

Zondag 10 november 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Het verhaal van de haas en het centje laat ik nog even in de schuif liggen.

Deze ochtend opgestaan bij een prachtige zonsopgang die er voor zorgt dat de lichtinval op een garnalenbootje als seingeving terug gekaatst wordt.

Vandaag staat een concert op het programma.
Vanavond brengt André Hazes Junior zijn show in de kursaal van Oostende.
Voordien met hopelijk een 'meet en greet' met de zanger en zijn entourage.
We kunnen mee genieten van de catering van broer Ivan en krijgen de show aangeboden van de andere broer Willy en zijn Sofie.

Hoe de volgende week er uit ziet?
Er moeten nog enkele vraagtekens opgelost worden.
Wat ik alvast weet: dinsdag zit ik in Bonheiden.

In de loop van de week komt een levering sardienen uit Saint-Gilles Croix de Vie er aan.
Ik heb er een mooie promofoto rond gemaakt.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

Zaterdag 9 november 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Nu ik minder werk heb, begint  het te kriebelen.
Te kriebelen om bijvoorbeeld te schrijven.

Dat kriebelgevoel wordt nog aangedreven door verschillende opmerkingen die ik de voorbije dagen kreeg.

Sofie: Wilfried, spijtig dat je teksten maar enkele dagen lang te lezen blijven.
Of de vraag van Gido Van Imschoot: zie je het nog zitten om een tweede boek te schrijven.

Dat tweede boek zal er wellicht nooit komen of het zou moeten gesponsord worden.

Een bundel maken zoals ik gisteren onderaan mijn dagbegroeting aangaf zou wel kunnen.
Bijvoorbeeld, de gesprekken die ik met moeder aan het ontbijt voer.
Vaak emotioneel, vaak grappig, vaak interessant in een ver verleden teruggaand.

Ik heb er enkele in de schuif zoals het meest recente, dat van gisteren aan de koffietafel.
Een titel vinden die het verhaal doet lezen heb ik ook:
de haas en het centje.

Kom ik morgen op terug.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

Vrijdag 8 november 2019, een goeiemorgen met Wilfried

Neuroloog 2

'En' vraagt de bevallige jonge assistente van de neuroloog.
'En, hoe voelt u zich' vraagt ze moeder.

In de auto op weg heb ik haar uitgelegd niet teveel het slachtoffer te spelen.
Klinkt misschien hard, maar moeder steeds weer op weg zetten betekent het lang leven. En dat is wat we allemaal willen.

Ik heb na een vorig bezoek, het eerste na haar trombose, niet al teveel vertrouwen in de dokter van de afdeling neurologie (ander hoofdstuk).

Is het de frisse verschijning van de jonge dame, kan wel.
Het is een andere dan de vorige.
Maar het is vooral de aanpak die ons beiden tevreden stemt en toestaat vrijuit te praten.

'Kun je nog iets doen, kun je nog stappen, kun je nog dit, kan je nog dat'.
Het jonge dametje is al vlug overtuigd: moeder doet het goed.

'Ze doet nog de eigen wasjes en mijn handdoeken en voorschoten', vul ik aan.
En dat zijn er soms meer dan enkele, als ik weer eens de baan ben op gegaan om mensen iets bij te brengen over voeding.
Moet ik niet bij moeder doen, want ze kookt nog zelf, gooi ik er tussenin.

De assistente tokkelt het allemaal op de computer.
'Zet u eens op het patiëntenbed', vraagt ze moeder.
Uit haar bovenzakje haalt ze een hamertje en klopt er mee op moeders knieën, ellebogen, bovenarmen.
'Strek eens je armen en houdt je handpalmen zo'.
De enkele seconden overtuigen haar dat moeder, ook met gesloten ogen, het goed doet.

Nu één jaar later is ze goed hersteld van haar beroerte.
Ook al is de kracht op de linkerkant wat afgenomen.

'Ik ga mijn superadvisor raadplegen' zegt de assistente en weg is ze naar een aanpalend lokaal.
Ben 'curieus' denk ik.

Beiden komen na enkele minuten terug.
Ook de superadvisor is een andere dokter dan vorige keer.
Wat een verschil.
Hij aanhoort rustig moeder haar verhaal, laat me aanvullen, waar ze even twijfelt en geeft de assistente de vrijheid haar interpretatie uit te spreken.
'Een code 2, het is wat we onderling uitmaken', stelt hij moeder, die graag alles weet en begrijpt, gerust.

Code 2: staat dat voor 90%?
Het zou kunnen.
In ieder geval: als ik in de gietende regen de auto ophaal voelt het als 100%.

Ik denk dat moeder zich  ook zo voelt wanneer ze instapt en vraagt:
naar het Oosthof een dagschotel eten?

Ik knik en denk: het mag een fazantje zijn, dat heeft ze verdient.

(uit de bundel: moeder, een leven lang)

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Donderdag 7 november 2019, een goeiemorgen met Wilfried

Dan zit je daar als supporter 95 minuten lang te nagelbijten, komt er eentje die vooral opvalt door  z'n gele streep in zijn haar, die doodleuk de bal uit de handen van zijn kapitein neemt en zonder er veel woorden aan vuil te maken beslist de strafschop binnen het bereik van de doelman te schieten.

De kapitein, gentlemen in hoogsteigen persoon, wil er, terwijl gans Europa op het puntje van hun stoel gaat zitten, geen polemiek  rond maken en druipt ontgoocheld af.

Hij, DE strafschopnemer van Club Brugge, die zelden of nooit mist.
Weg kans voor Club Brugge om na Real Madrid in Bernabeu nu ook Paris Saint Germain in het eigenste Parc des Princes in bedwang te houden.

Gevolg: weg de bijna zekerheid om in de running te blijven voor Europees voetbal, weg zoveel miljoenen, toegekend volgens het behalen van punten.
Ditmaal 0 na uiteindelijk verlies met 1-0.

Onterecht na een ongelooflijke teamprestatie - 1.
Diagne, een man met een ego van hier tot ginder, die laten we hopen voor hem, door die misser misschien tot het besef is gekomen dat hij één van de spelers is van Club Brugge, niet min, maar zeker niet meer.

Komt hij niet tot dat besef, dan is het best hem nooit meer in blauwzwart shirt te zien.
You never walk alone. Al zeker niet bij Club Brugge.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

Woensdag 6 november 2019, een goeiemorgen met Wilfried

Ik had het gisteren beloofd; ik zou vandaag belangrijk nieuws te melden hebben.
Het nieuws bestond er in dat Pedro Rappé me uitgenodigd had om een meeting bij te wonen met Nina Denagtergael van de VLAM.
Locatie; de vergaderzaal van de Vlaamse Veiling in Zeebrugge.

Vraag van Pedro voor de VLAM; hebben jullie de mogelijkheid om een project subsidies te verlenen.
Vraag waarvan ik het antwoord op voorhand kende, omdat ik ze jaren terug ook al stelde.

Ondanks een negatief antwoord is de conclusie dat het voor Pedro uiteindelijk toch een positief verhaal kan worden.
Pedro, visser op de Z483 heeft een schat van beeldmateriaal verzameld gedurende 2 jaar aan boord van het Zeebrugse visserschip.
Dat materiaal zal de VLAM in de toekomst gebruiken.

Ook al heeft de meeting voor mij geen directe belangen we hebben van gedachten gewisseld om ons gezamenlijk project voor kinderen aan te pakken.
Het zou starten vanaf september 2020.

De VR-bril waarop Pedro de schitterende filmbeelden  van het werk aan boord of op de visveiling heeft geprojecteerd zou voor de kinderen naast het tonen van de echte verse vis met kop en staart een dubbel 'whah' moment opleveren.

ik kom er op terug.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

Dinsdag 5 november 2019, een goeiemorgen met Wilfried

Ik had ze u beloofd: de foto's van An zijn te mooi om ze niet in een dagbegroeting te steken.
En wat zo leuk is?
We helpen mekaar als we iets moois zien. Maar meestal hoef ik dat niet te doen.
Ook zondag in Fintele niet. Geniet mee.

foto's An Vanautgaerden

blijf me volgen want morgen kom ik waarschijnlijk met belangrijk nieuws

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Maandag 4 november 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

We zullen graag gezien zijn zeker?
En familie en vrienden weten wat we in onze vrije tijd graag doen.
Hoe anders te verklaren dat we onze agenda's bij elkaar moeten leggen om te zien wanneer het past om onze cadeaubons op te souperen.

Letterlijk dan: van de Siphon in Damme alover de Rockefort in Brugge tot Le Pied dans le Plat in het verre Hotton en terug tot de Hooipiete in Lo -Reninge aan de samenvloeiing van de Lo-vaart en de Ijzer in het gehucht Fintele.

Morgen meer over Fintele met een prachtige fotomontage van An.
Met het cadeautje van Libert en Tania op zak maakten we er een heerlijk dagje van.

Goed anderhalf uur tuffen van Blankenberge naar de Westhoek.
Ons niet laten opjagen langs de autoweg naar Veurne, maar 'de binneweggetjes', in de hoop fazanten en hazen te zien op de landerijen van dorpen zoals Zevekote, Sint-Pieterskapelle, Schore en Pervijze.

De druilerige regen  hield het wild binnenshuis.
Pas bij het wegrijden uit Fintele en het droog worden stak een haas de weg over vanuit het veld naar...de berm van de Lo-vaart.
Wat hij daar kwam doen is me een raadsel.
Komt er van als je dan eens zonder GPS de wereld in trekt.

Wij hadden geen GPS nodig om na de prachtige middag en de wandeling achteraf nog tot de Rodeberg te rijden.
In het feeërieke landhuis Molenhof zouden we onze oudejaarsavond reserveren. Maar dat is dan weer een ander verhaal.

De Hooipiete: veel over gehoord, maar eerder nooit geweest.
Je kan niet overal zijn, is wat ik aan Aukje uitlegde.

Het pittige leuke dametje is de vriendin van chef Wannes, die zeven jaar terug de fakkel van zijn ouders overnam. 
Een serieuze opgave voor een jonge gast om  het werk van zijn ouders, lid van de 33 meesterkoks, met dezelfde bravoure verder te zetten.

En of dat lukt, met eigen accenten in zowel de zaak op zich als wat er op tafel komt.
De zaal met nu het panoramische venster op de tuin.
De gerechten waarbij klassiek een moderne toets krijgt.

De huisbereide wildpastei met garnituur is een welgekomen opener bij het aperitief waarbij het moeilijk te kiezen valt tussen een glas champagne en een gin mare.
Ook al niet eenvoudig; de wijn te kiezen.
An drinkt geen rood en ik? Ik drink het alle twee.
De Hooipiete zorgt er voor dat we beiden onze gading vinden in het lijstje met halvetjes.

De Riesling uit de Elzas past perfect bij het voorgerecht: een rollade van ganzenlever met eendenborst.
Mooi geserveerd met puré van kastanjes, mango en warm briochegebakje.
Ik proef even mee met de witte wijn.

Bij het hoofdgerecht maken we een verschillende keuze; zij gaat voor het hertenkalf, ik bestel de hazenrug.
We proeven van mekaar.
Klassieke bereidingen die je blij maken met de herfst.
De druilerige regen heeft zowaar plaats gemaakt voor een schuchter zonnetje.

Wat me verbaast en me de waardering voor de Hooipiete nog doet toenemen: iedere tafel krijgt een repasse van het hoofdgerecht.
En dat loopt zo vlot, dat je je afvraagt: hoe doen ze het.
Dat is puur vakmanschap, van zowel de mensen in de keuken als in de zaal. Chapeau!

Aukje neemt zelfs de tijd om te luisteren naar mensen die uit het verre Aalst hier speciaal naartoe reden.
'En passant' schenkt ze ons bij.
Het halfje wit in de kleine koelemmer, het halfje Saint-Emilion met een verluchtingskop op het flesje.

We ronden af met een nougat glacé en koffie.

Aan het eind van het service maakt Wannes tijd voor mij.
Toffe jonge mensen die graag op de foto willen.
Het liefst buiten aan de voorgevel met de naam Hooipiete.
Want daar gaat het om; het restaurant waar iedereen graag terugkomt.

Aukje trekt Wannes tegen haar aan. We kunnen er weer tegen lacht ze blijgezind.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

Zondag 3 november 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Gisteren Gido Van Imschoot op bezoek in de wijnshop.
En Gido had tijd.

Tijd om enkele wijntjes te proeven, het over honderd en één dingen te hebben en zelfs heimelijk gezamelijke plannen te smeden.
Over dat laatste kom ik ten gepaste tijd terug.

Over wat we het zo allemaal hadden?
Over wijn die een te warme gisting kreeg, over wijn waarbij de sur lie behandeling er voor zorgt dat je de indruk krijgt dat hij wat hout heeft gekregen, over wijn met de bijzondere combinatie van syrah met cabernet-sauvignon.
Dat laatste levert dan een blockbuster op met origine...Cevennes!
Kon je dat vroeger voorstellen dat er in de Cevennes topwijnen werden gemaakt. Met dank aan Johan Claessens voor het cadeau.

We waarschuwden mekaar toch op te letten met de gezondheid terwijl we onze agenda's aan het overlopen waren.

Gido bracht m'n bestelling mee: z'n nieuwste boek over Piëmonte.
Je kan vanaf zaterdag het boek in de wijnshop komen ophalen. (29.90).
Een mooi cadeau voor de eindejaarsdagen of een perfecte reisgids voor jezelf. Piëmonte ontdekken met het boek van Gido Van Imschoot.

Of als je twijfelt welke richting de volgende vakantie uitgaat kan je m'n eigen boek over Aquitaine (30.00) er bij nemen.

Tot zolang de voorraad strekt combineer ik de twee schitterende uitgaven voor 50.00 euro.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Zaterdag 2 november 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Dat het vandaag Allerzielen grijs en somber blijft is zowat verbonden met de dag *.
Het vriesweertje met ochtendrijm en ruiten krabben was gisteren met Allerheiligen ver te zoeken. Toen ik de auto gisterenavond ging ophalen wees de thermometer nog altijd 14°.

Met de paraplu op stap.
Hoogdag of vrijdag: de markt in Blankenberge blijft.
We hadden wel enkele boodschappen te doen.
Kip voor het middageten en kippenboutjes voor het aperitief bij het avondeten. Bokkepootjes bij La Friandise, de ambachtelijke biscuiterie die er ter plaatse ook pannekoeken bakt.

5 bokkepootjes in het doosje en eentje in de hand omdat ik niet kon wachten. Goeie vriendin Katrien had de handen vol met het bedienen van de klanten.

Een adres op de markt dat je niet mag overslaan.

Dan nog kazen opslaan bij Manil: het avondeten voor gisterenavond.

Op de terugweg binnenwippen bij café Fleur, piepklein in de Visserstraat, maar oh zo gezellig met zijn ditjes en datjes op schappen en rekken.

Ik proef er de Brazilia koffie.
We wisselen er kaartjes uit.

Wat we doen op een namiddag van Allerheiligen?
Lekker in de zetel feelgood filmpje kijken.
'Wat mannen willen' zo heet de film met het kruim van het Vlaams acteertalent.

De kippenboutjes gaan de oven in en zorgen voor een hartig hapje bij het glas cava.
Glaasje wijn bij het kaasassortiment.
En dan vroeg naar bed want ik heb een opdracht die start om...03.00u.
Goe zot durven ze al eens tegen mij te zeggen.

*Herwerkte versie vandaag om 10.15u: na ontbijt met moeder in Zedelgem, nu in de wijnshop die opent om 11 u (tot 17u).
Het is opgehouden met regenen en de zon komt er zowaar doorpiepen.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

Vrijdag 1 november 2019, een goeiemorgen met Wilfried


De laatste dag van de oktobermaand werd wel een heel gevarieerde.
Het is al enkele jaren traditie: we nemen moeder mee naar Bellem waar we bloemen voor het kerkhof gaan kopen.
Bellem, in godsnaam?
Kan het niet dichter bij huis.
Dat kan, maar ik ken weinig of geen plaatsen waar je én mooie bloemen kan kopen én heerlijk kan tafelen.

Wat het een met het andere te maken heeft?
De broers van Inge hebben in Bellem serres waar ze seizoengebonden bloemen kweken.
Bloemen, ook bestemd voor Europese uitvoer.
Daarnaast ontvangen ze graag plaatselijk cliënteel. Plaatselijk dat zelfs tot Zedelgem reikt.

Inge, de volgers op deze site zullen haar ondertussen wel kennen, houdt met haar man Lieven de Duyventooren open, op enkele honderden meters van het ouderlijk huis met zijn serres.

Het bloemstukje werd het fijnste wat ik zag op het kerkhof in Zedelgem.
Vader zal, als dat kan, tevreden zijn.
Ook al omdat hij weet dat moeder in haar nopjes was met een bezoek aan de Duyventooren.

En het was er weeral top.
Proefkonijn als allereersten voor het wild in het nieuwe menu van november.

Hoofdgerecht: hert, voorgerecht een sublieme creatie met gebakken eendenlever. Een wonton van champignons, jus van aardpeer en gebakken eendenlever.
Wat wonton betekende wist ik ook niet.
Met zoiets als google kom je uit op de typische luchtige deegvelletjes die in de Chinese keuken worden gebruikt (wonton is om te koken of stomen - pangsit is om te frituren).

Mooi gepresenteerd en effenaf een topgerecht.
Met het hert in een klassieke bereiding en de moëlleux met mango roomijs; een menu waarvoor de Duyventooren gegarandeerd weer zal vollopen.

Na het diner, wijn afzetten in Beernem, het kerkhofbezoek, wijn afzetten in Zedelgem en terug naar...Aalter.

Daar werd ik verwacht om op een verjaardagsfeest oesters te serveren.
Van wijnman naar oesterman; niet meer dan een handomdraai.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Donderdag 31 oktober 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Gisteren de laatste vakantiedag aan zee voor de kinderen.
Wat al lang naar gevraagd werd hebben we uitgevoerd: een bezoek aan Seafront in Zeebrugge.



Had er vooraf mijn twijfels over.
Is een project zoals dat in Zeebrugge nodig als je in Blankenberge het verrassende Sealife hebt, in Knokke het machtige Zwin en in Oostduinkerke het prachtige Navigo. Een vergelijking zou zich opdringen.

Vriendelijk onthaal met uitleg op kindermaat.
De site van de Oude Vismijn is onderverdeeld in 3 zalen.
Het eerste deel is gericht naar de fauna en flaura van onze kust maar blijft steken op een povere illustratie. De behandeling van het onderwerp milieu zou professioneler kunnen. De aankleding met veel houtwerk brengt sfeer maar is amateuristisch qua uitbeelding en uitleg van de onderwerpen. Sommige teksten kunnen door te weinig licht niet duidelijk gelezen worden.

Zaal 2 heeft het over het verleden en heden van de Zeebrugse visserij en de veiling met de kar van waarop de veiling werd georganiseerd.
Iets wat ik zelf nog heb meegemaakt.

Raphaël Huysseune z'n oude bestelwagen is een andere blikvanger in die zaal.

Het piratendorp is op kindermaat maar ook eerder flauwtjes qua variatie. En als men er dan al eens een snoepautomaat installeert, waarom dan niet ook kiezen voor DE snoepreep die zeker niet mag ontbreken? (welke*- zou een vraagje zijn voor de kinderzoektocht).

Van zaal 3 zou men de indruk krijgen dat er hier een ander team aan het werk ging.
Deze zaal toont de tentoonstelling Operatie Oorlog 1940-1945 en dat is echt wel de moeite.
Ook als aanvulling aan een bezoek aan Raversijde, of eerder omgekeerd.
Hier is het thema wel op een moderne manier uitgewerkt. Ze maakt het waard een bezoek aan het themapark Seafront te brengen.

Na Seafront Zeebrugge en het ophalen van de mosselen bij Zeevis André terug naar Blankenberge om de namiddag af te sluiten met een kleine portie... oliebollen op de haloweenfoor van de badstad.

Kleine portie want 's avonds wachtte nog een heerlijke pot dampende mosselen om vakantie aan zee voor de kinderen af te ronden.

(* de bounty-reep)

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****


Woensdag 30 oktober 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

foto An Vanautgaerden

Terwijl de kinderen zich amuseren op het strand, maak ik er een namiddagje papierwerk van.
Zo werk ik de formaliteiten van de voorbije degustatiedagen af.

Ik heb er al enkele uurtjes nachtwerk in Zeebrugge opzitten en wat stapelwerk in Jabbeke.
Bij terugkomst in Blankenberge pas ik mijn parkeersysteem toe: de wagen langs de kustlaan plaatsen en met de tram naar het centrum.
Wandelingetje door de Kerkstraat en zien hoe mensen van alle slag een dagje zee opzoeken.

Ik wissel het papierwerk af met de voorbereiding van het avondwerk, stoemp maken: worteltjes met aardappel en om de kinderen hun zin te geven geen boerenworst maar cipolatta.
Lotte staat in voor het fruitslaatje. Linde heeft bij terugkomst van het strand nog adrenaline over.
Ze zit  in haar poetsdagje en  zet potjes, flesjes en tubes op orde in de badkamer.

Avondje tv-kijken duurt voor mij tot halfnegen. Dan is mijn kaars uit.
Niet van moeke en de kinderen die nog een stuk Fernandel op DVD te goed hebben.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Dinsdag 29 oktober 2019, een goeiemorgen met Wilfried,


Gisteren in Raversijde de Atlantikwall bezocht. Het was ons eerder aangeraden. 
Met de tram van Blankenberge naar Raversijde. Is al een belevenis op zich.
Zeker als je een stopplaats te vroeg afstapt en Raversijde in plaats van Walraversijde kiest.

Eigen schuld, maar de toegang van de dichtste stopplaats is dan ook maar povertjes aan gegeven.
Zou toch wat meer toeters en bellen mogen hebben als men mensen wil aansporen de tram te nemen om dan via een trap over de duinenrug tot bij de ingang te komen.

langs deze poort kwam de volledige bevoorrading toe. Er passeerden ook grote namen uit het oorlogsverleden


Maar eens binnen op het domein is het bezoek de verplaatsing overwaard.

Je bent er enkele uren mee zoet en krijgt een inzicht van wat de Atlantikwall als Duitse kustverdediging betekende.

Eerder zagen we al een onderdeeltje in Cap ferret Aquitaine, maar de site in Raversijde overtreft dit ruim.

Een absolute aanrader voor zowel volwassenen als kinderen vanaf 12 jaar.

Na een deugddoende wandeling met frisse wind in het gelaat tijd om terug de tram naar Blankenberge te nemen.


Niet zonder een beloning onderweg: pannekoeken in het Cultuurcafé in Oostende.

Een geslaagde vakantiedag aan zee.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Maandag 28 oktober 2019, een goeiemorgen met Wilfried

Na het werk, wat een week, volgt de ontspanning; de herfstvakantie. Wat leuks aan zee plannen met de kleinkinderen.

Deze namiddag gaan we naar Raversijde. Ook morgen en woensdag wordt er gepland.

Volgend weekend staat een etentje in de Hooipiete gepland.
We hebben nog altijd een cadeaubon voor het etablissement in Lo-Reninge liggen.

Tussenin toch ook nog een en ander doen omdat het nu eenmaal in de genen zit zeker?
Volgende nacht Zeebrugge, donderdagavond oesters openen in Aalter.

Dat de herfstvakantie in Blankenberge begonnen is zullen we geweten hebben: zaterdagavond stond de Pier in vuur en vlam.

Gisteren was er de Halloweenparade.
De kleinste, Linde, loste me voor geen vin, je kon maar nooit weten dat ze meegepakt werd op een vliegende bezemsteel.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Vrijdag 25 oktober 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Het belooft extra druk te worden in de wijnshop.
Na de Opendeur van vorig weekend zijn gisteren de eerste twee paletten met wijn aangekomen.
Vandaag volgen de wijnen uit het Bordeaux-gebied en de Loire, morgen maken we het af met de aankomst van de wijn uit de Languedoc.

Dan gaan de deuren open voor de afhalingen door onze klanten.
Enkele bestellingen ga ik zondag zelf aan huis afleveren.
Er tussenin maak ik tijd om... onze garnituur van de opendeur klaar te maken.
De variatie van champions.
Ze gaan bij de jonge duifjes, die ik bij Etienne ga ophalen.
De duifjes zijn zoals Etienne: goed doorvoed en daardoor super lekker.
Geutje cognac en geutje room zullen er aan te pas komen.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Donderdag 23 oktober 2019, een goeiemorgen met Wilfried

Ik had het u gisteren beloofd en vandaag presenteer ik u de fotomontage van enkele hectische dagen. U maakt het wel uit wie, wat en waar in Jabbeke en Zele.




 





à la vôtre

Wilfried

 

******

 

Woensdag 23 oktober 2019, een goeiemorgen met Wilfried


Na enkele schrijf-snipperdagen ben ik er opnieuw in wat voor mij de zwaarste week van het jaar wordt.

Na een geslaagd Opendeur weekend toe aan de voorbereiding van een presentatie in Zele, gisteren dinsdag.
Vandaag, morgen en vrijdag  Hilde vervangen en er nog eens Zeebrugge bijnemen.
Zaterdag en zondag de mensen bedienen die hun wijnen komen afhalen.

Maar ik doe het met plezier en...een pijntje.
Niet flauw doen dacht ik bij mezelf op zaterdagmiddag.
We hadden met succes de...zwaluwen op de draad geïnstalleerd en zo de finishing touch in de wijnshop gecreëerd.
Met een ex-kinderjuf in de ploeg weet je wel hoe je zo'n dingen moet aanpakken. An had mijn kartonnen prints uitgesneden en Françoise zette ze vakkundig op de draad.

Hij blijft nog altijd een beetje kinds lachten ze met mij.
Met de zwaluwen, vertrekkensklaar, de soorten champignons op de tafels, in plaats van een bloemetje en de rood kleurende bladeren in de hoek van de entree maakte de herfst zijn intrede in de wijnshop.

En toen was er die kleine onoplettendheid: ik stootte met de zijkant van mijn scheenbeen tegen een hoek van een palet.
Met wat  trekkebenen en een binnensmonds vloekje maakte ik me er van af. Kijken hoe en wat deed ik niet: ik weet uit ervaring dat zoiets er niet goed uit ziet (met de medicatie die ik neem na mijn hartoperatie).

Het gaat zoals het komt, mijn leuze, bleek ditmaal niet voldoende.
's Avonds, eens thuis, kon ik het niet langer voor An verzwijgen.
Ik weet hoe bekommerd ze voor me is en wilde haar niet onnodig in paniek brengen. Was dus verkeerd.
De telefonische dokters-hulplijn werd ingeschakeld.
Antibiotica werd voorgeschreven en opgehaald om te vermijden dat het de verkeerde kant zou opgaan.

Nu vandaag woensdag, voel ik me een stuk beter, maar mag ik nog altijd de plaats van 'het accident' niet aanraken.
Moeder neemt de taak van An over: haar ne 67-jarige betweter verzorgen.

à la vôtre

Wilfried

ps morgen een foto montage van de Opendeur inclusief de zwaluwen

 

*****

 

Vrijdag 18 oktober 2019, een goeiemorgen met Wilfried


Hectische dag 1, donderdag zit er op.
Hectische dag 2, vrijdag volgt.
Die startte deze ochtend om halfzes.
Ontbijt, naar Jabbeke, documenten binnen brengen bij de boekhouder in Knokke, vis ophalen van de veiling in Zeebrugge, zus helpen en na vijven 's avonds  terug naar de wijnshop.

Geladen met stofzuiger, meetlat en nog enkele ideetjes.
Vanavond moet alles rond zijn.

Wat er nog te melden is?
Onze drie kleppers die vandaag afgeleverd worden: eentje uit de appellation Margaux, eentje uit de appellation Saint-Estephe en eentje uit de appellation Pauillac. 

Heb echt ongelooflijk hard gezocht om iets te vinden die betaalbaar blijft. En... ik heb ze gevonden.
Werd wel geholpen door twee topjaren in Bordeaux: 2015/2016

Morgen zaterdag en zondag te ontdekken.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Donderdag 17 oktober 2019, een goeiemorgen met Wilfried

Overmorgen is het zover, dan starten we om 14u met ons Opendeur Weekend.

Een zaterdag en zondag om naar uit te kijken.
Het vraagt heel wat voorbereiding.

opmaak van de wijnshop

In de wijnshop: een en ander herschikken, de opmaak in herfstkleuren. Maar vooral thuiswerk: ook al veranderen de prijzen van de wijnen niet, de bestelbons moeten aangepast  worden met enkele nieuwe namen. Morgen meer daarover.

Er moeten nieuwe wijnfiches gemaakt worden.
Ik maak zoals steeds een begeleidingsbrief voor de mensen en er komen kaartjes op de tafels in de tent.

Dat we er weer een topevenement willen van maken zal u die ons al langer kent en volgt wel weten.
En sedert gisteren kunnen we daar nog een specialleke aan toevoegen.

Gido Van Imschoot publiceerde vorige week donderdag in de Hotelschool Spermalie zijn 10de boek: 'Ontdek Piëmonte'.

Na een eerdere publicatie in 2011 over de dit gebied in Italië, dat wel eens de bakermat van de slow-food  wordt genoemd, is dit opnieuw een prachtig geschreven en geïllustreerd boek. 

Wij bieden u tijdens de Opendeur de mogelijkheid het boek te kopen en het te laten signeren door de auteur.
Gido Van Imschoot zal dat doen op zondagvoormiddag van 11 tot 12 uur.


Het betekent een schitterend moment om uw zondagsaperitief bij ons te komen degusteren. (zondag starten we om 11u).
Zowel voor de mensen die nog niets op hun zondagse planning hebben staan, als voor diegenen die zich inschreven voor het diner.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Woensdag 16 oktober 2019, een goeiemorgen met Wilfried


Wat is er fijner dan de tijd te hebben om de aandacht voor de kleine dingen even vast te houden. De dingen die je dag kleuren.
Letterlijk dan: gisteren 15 oktober 2019 om 12.10u.

Al jaren zie ik die prachtige boom langs de Torhoutsesteenweg in Loppem nabij de Abdij van Zevenkerke.
Een boom die pas in de herfst opvalt.
Opvalt omdat hij zo moeilijk weet te kiezen tussen het rood van de herfst en het groen van de zomer.

Gisteren had ik de tijd om m'n auto aan de kant te zetten en hem op foto vast te leggen.

Heerlijk toch?

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Dinsdag 15 oktober 2019, een goeiemorgen met Wilfried


In de laatste rechte lijn naar het Opendeur Weekend.
Het belooft een voltreffer te worden.

De plaatsen voor het diner op zaterdagavond en zondagmiddag zijn zo goed als volzet.

Gido Van Imschoot heeft beloofd langs te komen om zijn nieuwe boek te signeren.
We laten u nog weten van welk tot welk uur dat zal zijn.

En ik doe er alles aan om mijn ontdekking in San Jordi van twee weken terug hier te krijgen.
Er zitten ook 2 nieuwe Bordeaux toppers in het gamma.

Ivan is zijn messen aan het slijpen.
En ik ga ook nog wel wat uit de kokshoed toveren.

Kortom; er niet bij zijn zou jammer zijn.
Temeer er geen reden is om het niet te doen: de strandbars zijn ondertussen afgebroken, Club Brugge speelt op verplaatsing, het WK turnen is voorbij en de viswinkel Vandenabeele is gesloten op zondagnamiddag.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Maandag 14 oktober 2019, een goeie voormiddag met Wilfried

In eten klaarmaken kruipt heel veel werk. Zeker als je het lekker wil maken.
Mocht ook wel want broer Ivan en Patrick kwamen op bezoek.
Een werkvergadering noemen ze dat.
Als voorbereiding voor het Opendeur Weekend, nu zaterdag en zondag.

Nog een tip daarvoor: er zijn nog slechts enkele plaatsen vrij voor het diner.
De degustatie zelf is onbeperkt.

 


Ik startte zaterdag met de voorbereiding van het etentje van gisteren. Wat er op tafel kwam?

Een praline van gerookte rivierpaling en rilette van makreel
*
sint-jacobsvrucht en langoustine / olijfolie / balsamico / dennepitten / limoen / sinaas
*
roodbaars / tomatentapenade / mosseljus / prei
*
lamskroon / persillade / champignoncrème / briam
*
appelstrüdel  / koffie

Voor de wijnen:

Crémant d'Alsace Keuntz
Craie d'O - Vin de Liège / Faune - Moulin de Gassac
Cuvée Jacques - Domaine Saint-Nicolas - Coté Vendéen / Chateau d'Hugues Côte du Rhône / Daumas Gassac 2007 /

Hoe ik het klaarmaakte?

apero koud:

Reepje gerookte rivierpaling in de lengte middendoor snijden
Rilette van makreel uit de viswinkel Vandenabeele
rvpaling met een prikker er doorheen in cirkeltje vormen en opvullen met rilette
het geheel borstelen met gelatine.

Apero warm:

De koude olie voor het warme gerechtje als apero: uit de viswinkel is een samenstelling van olijfolie, geplette dennepitten, balsamico, sap van limoen,
de st jacobsvruchten en de langoustine schroeide ik in een grillpan
Ik werkte af met sinaasappelzeste en gedroogde hesp.

Het voorgerecht:

sausje: mosselen koken / visfond / witte wijn / stengel van prei / inkoken / room / noilly pratt
roodbaars met vel: in vierkantjes snijden / krokant bakken op velzijde - viskant nog rauw / dan twee stukken op mekaar leggen met tapenade er tussen in en in ovenschaal plaatsen
tapenade: verse tomaten - ajuin - look - basilicum stoven in olijfolie / door zeef duwen / zongedroogde tomaten - alles mixen tot een vast geheel
prei: heel fijne reepjes snijden / bakken in olijfolie / daarna op de roodbaars in de ovenschaal leggen
tomatenblokjes snijden als extra kleurgarnering

Het hoofdgerecht

Lamskroon: bruin bakken in olijfolie, vlees nog rauw / ze daarna versnijden per beentje / de vleeszijde inwrijven met persillade en kort onder de grill plaatsen
persillade: paneermeel / boter / rozemarijn / tijm / peterselie / kervel / dragon
saus: vleesjus / balsamico / mosterd-espelette / geutje sherry
briam: courgette / tomaat / ajuin / look / aubergine / feta /
champignoncrème: aardappel koken / champignons stoven / nootmuskaat / geutje room / mixen

het dessert

Appelstrüdel: het werk van An waarbij ik me afzijdig moest houden. Het was super lekker


à la vôtre

Wilfried

 

******

 

Zaterdag 12 oktober 2019, een goeie voormiddag met Wilfried

Niets is meer wat het lijkt.

Neem nu de Zedelgemse homo universalis. Blij dat iemand van de eigen gemeente het schopt tot DE mens van het jaar.
Toch volgens Iedereen Beroemd.

En dat gaat nog een stuk verder dan alleen maar de Slimste Mens zijn.
Die jonge gast heeft zichzelf al die maanden lang bewezen tegenover TV1 kijkend Vlaanderen.
Voor die prestatie wordt hij beloond met niet één droomreis maar met één jaar lang gratis reizen.

En zie, het blijft bij droomreizen, want Thomas Cook is failliet.
Of het aan het feit ligt dat het de reis teveel wegschenken is, laat ik in het midden. Wellicht wordt er wel een oplossing gevonden.

Niets is meer wat het lijkt.

Ben ik fier als een gieter met m'n flyer voor het Opendeur Weekend van volgende week die ik heb ontworpen.
Gelezen, na gelezen, herlezen. Data juist, uurregeling juist. Alles klopt.
Krijg er complimentjes voor.

Mijn 1140 vrienden en connecties op facebook kunnen het downloaden.
Idem voor mijn mailvrienden en die van catering Moeyaert.

Omdat ik weet dat de Stationsstraat 80 in Jabbeke, waar onze wijnshop gevestigd is, niet zo gemakkelijk te vinden is zet ik bij het adres: buur van Texaco-benzinestation op weg van Jabbeke naar Vijfwege.

Kom ik de eerste dag na de verspreiding van de uitnodiging toe aan de wijnshop en kan er niet eens binnen.
Met 3 man zijn ze bezig alle borden van de overkapping van de Texacopompen, alle banners, vlaggen, muurborden en prijsindicaties weg te halen.
Texaco wordt...Esso.

Niets is meer wat het lijkt.

Tot nader order wel: Stationsstraat 80 in Jabbeke buur van een pompstation.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

vrijdag 11 oktober 2019? Een goeiemorgen met Wilfried

 

Ik vertoefde gisteren in goed gezelschap tijdens de voorstelling van het nieuwe boek, het 10de, van Gido Van Imschoot.

Er was vooreerst de entourage van de Hotelschool Spermalie met directeur de Heer Declerck die de aanwezige genodigden verwelkomde.

Daarna gaf  zaakvoerder, Paul Henri, van het restaurant Pierre de Pol uit Maarkedal meer uitleg bij de rijke wijncultuur van Piëmonte.
Paul Henri is een gepassioneerd en gediplomeerd wijnsommelier en zorgt voor een rijkelijk gevulde wijnkaart met niet minder dan 450 referenties, die steeds blijft wijzigen afhankelijk van de nieuwe pareltjes die hij her en der kan vinden. Het "fair wine restaurant-label" dat Paul de Pierre ontving geeft u bovendien de garantie een eerlijke prijs te betalen.

In 2018 behaalde deze joviale sommelier de prijs van Eerste Sommelier van België.
Onlangs legde hij ook een eigen wijngaard aan.

En dan was het tijd om het woord te geven aan Gido.  In  zijn voorstelling bladerde hij doorheen het boek. Met de kennis en de passie voor het gebied kon het niet anders of deze tiende uitgave wordt opnieuw een voltreffer.

Ook al omdat de foto's van Jan Crab tot de verbeelding spreken. Dat was te zien in de montage op het grote scherm. Het perfecte gebruik van een drone geven een absolute meerwaarde.

Na de geslaagde voorstelling pakte de hotelschool uit met een reeks van typische Piëmontese gerechtjes. De risotto en de vitello tonato vinden hun oorsprong in dit deel van Italië.

Om af te ronden kon aangeschoven worden voor een verzorgd diner in de Hoeve Kortvriendt, het gastronomisch restaurant van de hotelschool.

De griet en het lamsvlees kregen daarbij de begeleiding van een reeks mooie wijnen uit Piëmonte.

Een betere publiciteit voor het boek van Gido, de hotelschool Spermalie en Piëmonte zelf, kon men zich niet voorstellen.

Volgende week is Gido te gast in onze wijnshop. We stellen dan het boek voor.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

Donderdag 10 oktober 2019, een goeiemorgen met Wilfried


Kort van stof vandaag om u een goeiedag te wensen.
Neem nu de trein van 07.17 in Leuven, de bus in Brugge na achten.
In Zedelgem wacht m'n moeder die ik vlug vlug eventjes vastpak, haar uitleg vanavond alle details te vertellen van de vorige week.

En dan met de auto opnieuw naar Brugge om de voorstelling bij te wonen van het nieuwe boek van Gido Van Imschoot.
Een boek over die fantastische wijnstreek die Piëmonte is.

Na de voorstelling afspraak aan tafel in Hoeve Kortvriendt van de hotelschool Spermalie met een van de wijnbouwers en een aantal gelijkgezinden.

Morgen kom ik er op terug.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

Woensdag 9 oktober 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Terug thuis in Leuven en meteen kennis gemaakt met een temperatuurdaling van 11°. En dan mogen we nog van geluk spreken als we vernemen wat het hier de vorige dagen was.
Voorspoedige terugreis met Brussels Airlines.

Opvallend, ook al opgemerkt bij het doorrijden, langs de AP7 (P staat voor betalende autoweg) wordt 140 km lang van Barçelona tot voorbij Tarragona de middenberm gevormd met een haag van oléanders.
Nu op het eind van de bloei, maar nog altijd mooi.
Wat ik niet wist dat is dat je deze planten in een haagvorm kunt scheren.

Bij aankomst op El Prat wordt het wat zoeken, ook al is op deze immense luchthaven alles goed aangeduid. Kwestie om ook goed op de documenten te kijken.
We tanken vol op de luchthaven en vinden gemakkelijk Terminal 2 en de standplaats van Goldcar. De auto indienen is slechts een formaliteit.

Dan de hall binnen en kijken op het grote bord met de 'departures'
Er wordt op Bruselas om 13.05 gevlogen maar onze vlucht om 15.20 komt niet voor in de lange rij.
Kan ook niet: auto op de T2, vlucht SN3704 op de T1.

Eens dat vastgesteld is het slechts enkele minuten wachten op de gratis shuttle, die ons enkele km verder naar het andere deel van de luchthaven brengt.
Het kleine hongertje stillen we met voor de laatste keer een typisch hapje: patatas bravas.

En dan is het wachten en het boek uitlezen.
Goed boek waar Canvas op vrijdagavond zo maar een Scandinavische serie zou kunnen van maken.
Niet eind goed al goed of toch: de enige overgeblevene vliegt de bak in en het meisje keert terug naar het ouderlijk huis.
Zaak opgelost, tijd om te vertrekken.

Landing op Zaventem, precies 2 uur later, waar we opgewacht worden door onze taxichauffeur, die opvalt tussen de andere wachtende mensen.
Niet omdat hij zwart is, maar er ellenlang bovenuit steekt.

We leren van onze taxidriver dat hij de Rwandese afkomst heeft, al lang in België woont, goed onze taal spreekt, ze zijn zoon van 12 in het voetbal met Lukaku aanspreken.

Als we op de dichtgeslibte ring van Brussel zitten roept hij enkele keren 'dieven-dieven-dieven'.
Denk nu niet dat we te maken krijgen met een car-jacking of ander soort misdaad.
Neen het is zijn uitdrukking om tijd en plaats te winnen door de gaatjes in het verkeer te zoeken.

En als we al eens stil staan, blijft ook dan het gesprek geanimeerd verlopen:
profitieren van t leven, bewegen, moven,terwijl hij zijn lange armen uitslaat.
Je moet naar Afrika komen,
promoot hij zijn land.

Zelfs al is hij vergeten op welk niveau hij z'n auto in de parkeergarage van Brussels Airport heeft achtergelaten - Ik komme toe en ik doene da - hij wijst met z'n handen eerst omhoog en dan omlaag.
Wacht hier, ik lope toerke en kieke waar auto staat.

Wat is het heerlijk om door zo iemand opgehaald te worden.
Je vergeet op slag de kilte en het grijze weer.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Dinsdag 8 oktober 2019, een goeiemorgen met Wilfried

Maandag, laatste dag in l'Amettla, Costa Daurada.


Dat was het dan.
Met een laatste dag die totaal anders verlopen is van wat ik in gedachten had.
Bij het ontbijt krijgen we telefoon: omdat er niet iedere dag productie is in l'Arboç is er op deze maandag niemand om ons een rondleiding te geven.
Er is wel een winkeltje!

Dat is het verschil tussen een wijnboer van vader op zoon en een gigant waar men van 9 tot 5 werkt.
Met het madammeke of meneerke van het winkeltje kunnen we misschien nog ter plaatse afspreken om toch nog enkele foto's te nemen.
Akkoord, we hadden het beter twee weken vooraf besproken, in plaats van de vrijdag voordien.
Maar ik vind het risico te groot om 100 km te rijden en voor een gesloten Arboc poort te staan.

Tenslotte zit ik al enkele dagen op een wel-niet plan te broeden.
Waarom niet het binnenland intrekken, de Ebro volgen en dan nog een zijsprong maken naar Montblanc en zo verder tot Arboc, als de tijd het toelaat.
En dan zo verder terug richting kust.

Vanavond weet ik wel beter.
Waarom?
We nemen de tijd om op de kamer, de five-zero-nine, ons terug te trekken en op een ouderwetse manier een autorit uit te stippelen.
Geen GPS maar met de hulp van een boek, of het nu Michelin of Trotter is, de weg op te gaan.
De N340 naar El Perelló, de C42 volgen we langs de Ebro naar Tortosa....
Daar gaan we de rivier over...

Het staat allemaal in duidelijke letters en cijfers op een kwarto.

Minaret missen we. Eigenlijk niet want het dorp aan de rotsen opgehangen is alleen met een overzet te bereiken.

We hadden moeten roepen of op het knopje drukken vertelt...een oudere Engelse man ons aan een terrastafeltje van de bar Margalef, het lokaal café in  Ginestar.
Een dorpje waar het volgens hem goed vertoeven is.
Hij woont er al meer dan 10 jaar. Het missen van Minaret maakt dat we meer tijd hebben om een dorp als dit te verkennen.

Eens het dorp achter ons gelaten blijft het draaien en keren.

Soms spectaculair dalend, soms klimmend en dan... na de hectaren olijfgaarden, sinaasappel- en granaatappelplantages zitten we er plots, na de zoveelste bocht, middenin. Eindelijk, wijngaarden. En niet zomaar... want dit is priorat.

We nemen de eerste afslag en verwensen onszelf (of prijzen ons gelukkig) met het vliegtuig afgereisd te zijn. In het andere geval waren we nu nog weggetje links, weggetje rechts aan het inrijden.

Uiteindelijk belanden we via Reus in Salou. De Middellandse Zee blinkt en schittert in de late oktoberzon.

We parkeren de auto bij de eerste strandbar. Een frisse witte vino blanco kan smaken. Ook de gedeelde pizza wordt gesmaakt. Twee plaatsen op een uur van elkaar: het lokale leven in een bergdorp (cola en wijn aan € 2.70) het mondaine van kustplaatsen zoals Salou en Cambrills:, kan het meer contrasterend zijn.

Met een super goed gevoel besluiten we vandaag onze korte reis naar l'Ametlla del Mar.

Ik kom er morgen woensdag op terug met een nabeschouwing.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Maandag 7 oktober 2019, een goeiemorgen met Wilfried

Zondag 5de dag l'Ametlla del Mar

We staan op met een frisse kop. maw de wijn was ok en we hebben veel van ons afgedanst.
Toch gaan we vandaag niet van alles ondernemen.
De wandeling naar het stadje met een diner buitenshuis wordt vervangen door luieren aan het zwembad, Club-Gent volgen op de i-phone en het vervolg van mijn boek van Hakan Östlundh lezen.
In 'Man op de bodem' vallen de puzzelstukjes in elkaar.
Of toch nog niet: met het vinden van een man in een diepvrieskist, het lijk van Magnus Kvarnbäck.

Het ontbijt gebeurt ditmaal in een overvolle bezetting.
Het betekent dat de weekend arrangementen, vooral ouders met jonge kinderen, een voltreffer is.
's avonds, wanneer iedereen terug naar huis gaat, zal het net omgekeerd zijn: er zijn niet meer dan een dertigtal mensen die aanschuiven aan het buffet.

's Morgens is het leuk te zien hoe Spanjaarden genieten van hun zelfgemaakte bruschetta's. Sneetje brood, al of niet laten de grill passeren en dan inwrijven met verse tomaat en look en besprenkelen met olijfolie en wat zout.

's avonds kies ik voor de koningsgarnalen en erg lekkere almejas, een soort grote venusschelpen.
De bereiding met tomaat, olijfolie, knoflook en kruiden is overheerlijk.
De wijn is lekker maar een verkeerde keuze, te floraal.
Dan was de rode Coto de Hayas van het trouwfeest wel een schot in de roos.
In zoverre dat ik mijn voelhorens heb opgestoken of er in de toekomst geen mogelijkheden zijn. Ook dat was een deel van 'het werk' van gisteren.

Voor het eerst zijn er sluierwolken, die de 26° toch een beetje temperen.

's Avonds worden we nog verrast met een huwelijksfeest...in het hotel.
Het wordt opgevat zoals bij Sien en Koen.

Onder een prieeltje worden de beloften uitgesproken.
Decor; de rustig kabbelende Middellandse Zee en een opgetutte Audi Sport.
De auto krijgt evenveel belangstelling als het paar.

Ook dat is een van de facetten van dit hotel: bedienden komen met een bestelwagen met aanhangwagen aangereden om alles ter plaatse te schikken.
De receptie en het feest gaan dan weer in een afzonderlijk houten gebouw, palend aan het hotel, door.

Na de 02.00u van gisteren, doet het half elf van deze avond deugd.
Bewuste keuze want morgen (maandag) staat er een en ander op het programma. Na het ontbijt rijden we naar Arboç.
U begreep het al: de gemeente van onze cava. We worden er verwacht voor een geleid bezoek.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

Zondag 6 oktober 2019, een goeie morgen met Wilfried

 

Noem het the day-after of gewoon zondag.
Zoals alle dagen aan de Costa Daurada, hemelsblauw, deugddoend windje en temperaturen die het midden houden tussen 25 en 30°.

The day-after met mooie herinneringen aan een super feest.
Wat we moesten verwachten van het huwelijksfeest van Koen en Sien omringd door familie en vrienden op Spaanse bodem was vooraf moeilijk in te schatten.

Ik had ook nooit eerder een huwelijksceremonie op zo'n manier mee gemaakt. Voor mij kon het de ideale voorbereiding betekenen want binnenkort moet ik de ceremonie leiden van een gelijkaardig opgevat feest als Liesa en Sven gaan trouwen.

Het was fantastisch! Al meteen met de opener: twee vriendinnen die Alegria zongen.

Een vriend speelde met verzorgd pianospel de overgangen tussen de verschillende getuigenissen. Getuigenissen, soms ludiek, soms stout, maar stuk voor stuk recht uit het hart.
De broer van Koen, de zus van Sien en onvergetelijk de emotionele liefdesverklaring van een vader voor zijn dochter.
Liefde is een werkwoord legde hij de aanwezigen uit, maar niet als het om je kinderen gaat, dat gaat als vanzelf.

Het feest: wat moesten we ons daarbij voorstellen?
Al evenmin traditioneel zoals de ceremonie zelf.
Hapjes met oa een impanada, een gevuld bladerdeegje en later op de dag een hamburgertje, niet met gehakt maar met een sneetje biefstuk; lekker.

Stoelen voor familie, aperotafels voor de jongeren, maar vooral veel dansvloer.
Als je weet dat van de honderd mensen die er waren er ongeveer zeventig bij de jongeren hoorden, studentenvrienden en vriendinnen, dan begrijp je dat de dansvloer op geen enkele ogenblik dreigde leeg te lopen, integendeel. Ook voor mij was het lang geleden me zo actief te laten gelden.

Tussen al het 'gedans' was er nog wat tijd om een paëlla te proeven.

Ook niet klassiek zoals wij die kennen, maar toch lekker met perfect gekruide rijst en bruin gebakken kipblokjes.
Mocht eigenlijk niet aan getwijfeld worden als je het volume van de chef-kok zag. Was het kip? Ik geloof niet dat het er veel toe deed.
De mama van Sien had me eerder uitgelegd dat de uitbaters van de zaak zich niet goed herinnerden wat er maanden voordien was afgesproken.
Ook dat is Spanje.

gezelligheid troef: Vlaamse warme bakker ontmoet Spaanse kok

Het werd 01.00u toen het voor ons voldoende was.
Terug naar l'Amettla met een koppeltje passagiers. Sommigen moesten 's nachts nog het vliegtuig op om vandaag om 9u (zondag) op het werk te staan.
Wij maakten ons op voor een zalig ontbijt.

Fris in het hoofd na een super feest. Merci aan iedereen.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

Zaterdag 5 oktober 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Vrijdag - 2de dag in Ametlla del Mar


In het kleine prullaria-boetiekje in de hall van het hotel legt het vriendelijke dametje ons uit hoe we een t gevolgd door dubbele L moeten uitspreken. Geen wonder dat tot nu toe ons niemand verstond wanneer we vroegen hoe ver het was naar het dorp.
Die typische Spaanse combinatie van letters is goed voor een j. - Ameija. Kwartiertje tot twintig minuten en wat meer is: er loopt een wandelweg naar toe.

Maar eerst doen we ons te goed aan het ontbijt.
Dat is een absolute voltreffer.
Ook al is er geen gerookte zalm of zelfgemaakte confituren, het aanbod is indrukwekkend.

We gaan op stap en vinden gemakkelijk de wandelweg die zich over de rotsen en langs de kliffen slingert.

Ook al is het spectaculair, het pad is zodanig aangelegd dat de moeilijkheids- en gevaren graad beperkt blijft.

De wandelroute biedt een mooi panorama op het dorpstadje met zijn vissershaven. Opvallend we zien er zowel heel grote vissersboten als pietluttige dobberaartjes.

Op verschillende er van is men bezig de netten in orde te brengen. Die kustvissers vissen met staande netten. Het betekent het 's avonds in zee uitzetten  om ze tijdens de ochtend terug op te halen.

Deze namiddag start om 16u de veiling. We lopen de hall binnen en ontmoeten er het dametje van het prullaria-winkeltje. Zij heeft er hier in de veiling een tweede job bij.

We lopen binnen in een overdekte plaats met verschillende standen, meestal met een fruit- en groentenaanbod. Er tussen in een stand met gedroogde vis; de alhier beroemde bakeljauw.

Wat ook opvalt, zowel langs de weg in tuinen en aan gevels als in het centrum aan balkons van appartementen: de opschriften en Catalaanse vlaggen die de vrijlating eisen van politieke gevangenen.

Scoren we al omdat we Real Madrid in bedwang hielden, het feit dat we hun Catalaanse leider onderdak boden, maakt van ons graag geziene gasten.
Dat merkte ik ook deze ochtend in de lift.
Op mijn vraag: 'Espagnol' volgde prompt 'Catalane'.

Wat we ons zelf voorhouden: kies niet voor een eetgelegenheid in volle toeristenzone, passen we op de middag toe.
We nemen plaats op een terrasje in een zijstraat en bestellen er een gamba plancha en een sepia à la plancha.

Vannacht gevangen legt de patron ons uit. Kan ik me best voorstellen.
Het smaakt van hier tot ginder.

Terug in het hotel hebben we nog een tweetal uurtjes vooraleer in te gaan op een uitnodiging van Filip, broer van An en zijn Marleen. Of we zin hebben de avond bij hen door te brengen, kwestie van kennis te maken met de familie. Dat zijn Benny en Annemie met hun dochter.

Ze huren samen een villa, recht tegenover de zaal waar het trouwfeest van Koen en Sien zal doorgaan.
De jonge mensen zijn bezig met het inrichten van die plaats.
Ook ik lever een (beperkte) bijdrage:
hij kan schoon schrijven, heeft An hen uitgelegd.
Schoon schrijven qua tekst maken is nog iets anders dan letters tekenen.
Maar mijn idee voor het welkombord wordt toch danig gewaardeerd.
Ik neem het ontwerp van het gastenboek over.

Dat als intermezzo van een leuk avondje aan de barbecue.
Benny onderscheidt zich hierin.
We komen heel wat te weten over de schoonbroer van Filip en Marleen.
Wat dan wel?
Dat de bakker-op-rust uit Hoegaarden prijzen won als chocoladebewerker-pralineerder.
Dat hij nog altijd workshops geeft, lid is van de Richmondclub en goed bevriend is met Veronique en bakker Baert uit Sint-Andries-Brugge.
Laat dat nu net de mensen zijn die onze buren waren op reis met Werner en Marijke in...Tenerife.

Benny's meest spraakmakende workshops?  De verschillende demonstraties voor dames in... Japan.

Terug in ons hotel, het is na middernacht, lopen we mensen tegen het lijf die zich opmaken voor deel-zoveel, van een huwelijksfeest die er aan de gang is.

Morgen (zaterdag) is het onze beurt in San Jordi.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

Vrijdag 4 oktober 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Voorspoedige vlucht van ruim één uur naar de luchthaven van Barcelona. Aankomst om 9.30u bij mooi weer en 20°.
We hebben met Brussels Airlines een auto gehuurd bij Gold Car.
De afhandeling van de bagage en het ophalen van de auto neemt wel wat tijd in beslag.

Luchthaven Josep Tarradellas Barcelona-El Prat is de internationale luchthaven van de Spaanse stad Barcelona, Catalonië.
De luchthaven is ook kortweg bekend als El Prat.
Terminal 2 van de luchthaven ligt op ongeveer 15 kilometer van de stad, Terminal 1 zo'n 5 kilometer verder.

Ook het buitenrijden met de huurauto uit de -3 ondergrondse is even wennen.
Zeker als je al niet gewoon bent om met een auto te rijden die aan alle zijden met sensoren is uitgerust.

Maar eens op de autoweg naar Tarragona gaat het vlug en is het een punt het onder de 120 te houden.
De wegen zijn goed en Spaanse chauffeurs houden zich disciplinair aan de snelheid.
Wat me opvalt: er wordt nogal wat afbetaald om op de autopista (autoweg) te kunnen rijden. Op de 120 km zullen we 4 keer tol betalen.

Het hotel genaamd naar het dorp: l'Ametlla del Mar.
Al bij de boeking denk ik: er klopt iets niet.
We betalen 65 euro per nacht in een etablissement met 4 *, ontbijt voor 2 personen inbegrepen.

 

Ook al hebben de kamers wifi, safe, frigo, airco,  terras.
En toch klopt het wel: de kamers zijn zelfs ruim, luchtig, heel netjes, goed onderhouden en hebben een verzorgde badkamer.

Het is de bewuste keuze om een bepaald publiek aan te trekken door de prijs laag te houden.

We lachen een beetje als we onszelf als de jongsten tussen de ouderen zien laveren.
We noemen ze de Okra's, niet flauwtjes bedoeld, want wij kunnen er ook bij horen, maar omdat duidelijk wordt dat bij de hotelgasten er ook groepen horen.
Mensen die met bussen of ander vervoer Amettla del Mar op hun jaarprogramma hebben staan. 

Helemaal de jongsten zijn we dan ook weer niet: we merken enkele koppels met nog niet schoolgaande kinderen. maw het hotel heeft zich georganiseerd om zowel ouderen als jonge ouders met kinderen te ontvangen.

De buitenaccommodatie is een pluspunt: schitterende tuin met geïntegreerd kinderplons- en prachtig aangelegd zwembad met zicht op de Middellandse Zee aan het eind van die tuin.
Aparte corner met kinderactiviteiten en ontspanningshoek voor volwassenen met deze namiddag kegelspel op de programmatie.
Spaanse dames die aan het kegelen gaan, zorgen voor ambiance.

Het restaurant start pas om 13.00u met de lunch.
Zo kan men vooraf rustig genieten van het apero in een immens grote bar-ruimte. Die ruimte is ook nodig want ze wordt voor meerdere doeleinden gebruikt.

We bestellen een glaasje cava, naam onbekend, maar wel ok.
Zou spijtig zijn om hier fake aan te bieden als je in de Penedès-aria bent.
Prijs: 2.5 euro, bordje olijven: 2 euro.

Het restaurant biedt buffetvorm aan waarbij de show-cooking het niveau van middelmaat niet overschrijdt.
Dat herhaalt zich 's avonds met andere producten.
De zalm als vissoort kan me niet bekoren, dus kies ik voor vers spek met peper-roomsaus en frietjes.
Bij de desserts beperk ik me tot vers fruit (ruim) en ijs.

Iedereen lijkt gehaast aan het eind van de dag. 'die gaan naar bed', denk ik dan. Maar wat blijkt?
De bar-ruimte zit overladen vol met mensen die meedoen aan het lotto-bingo-spel. De animator heeft het goed in de hand.
We vinden nog een plaatsje aan het eind van de zaal en nemen plaats aan een tafel met naast me een moederke van 80 en dagen.

Een Spaans woord ken ik al: iOla.
Het opent vele deuren.
bv uitleggen dat wij van Brugas komen.
Brugas die 2-2 speelde in Bernabeu.
Real Madrid, wat voor Catalanen op hetzelfde neerkomt als Anderlecht voor Bruggelingen.

Als wij denken dat na de bingo het nu echt bedtijd wordt hebben we het totaal mis begrepen.
Aan de tafel waar wij de laatste plaatsjes vonden worden plots een twintigtal stoelen bijgezet en zoeken evenveel Spanjaarden een plaatsje.
Zo belanden we midden in een groep met Catalaanse vakantiegangers die hun laatste dag in Ametlla vieren.
Hoe kan het anders dan met cava, aangeboden door het huis.
De ijsemmer met flessen komt op tafel, iedereen krijgt een ferme geut: ook de 2 uit Brugas.
Er wordt geklonken: iedereen met iedereen. We hebben nog veel te leren van deze vriendelijke mensen.

Eens de cava op is het tijd.....om te dansen.
De eerste muziektonen klinken nog maar door de ruimte of er blijft niemand nog op z'n stoel zitten.
Een soort fanfaremuziek met flamenco-invloeden. De muziekstijl zal evolueren van traditional naar de muziek die we horen op MNM en Q-music, maar met de nadruk op Spaans.

Tussen de swingende, huppelende, draaiende, door de knieën gaande, en in-de-handen-klappende bende beweegt zich een opvallend ouder dametje.

Ik moet ze op foto hebben, want ze zal meer dan één uur lang geen enkele dans missen: ook al moet ze zich behelpen met een...wandelstok.
Nooit eerder meegemaakt.

Nu begrijp ik beter Samantha'sliedje: eviva Espagne.
Nooit nog flauw doen over Okra, zeker niet in Spanje.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

Donderdag 3 oktober 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Als je dit leest zijn we onderweg of reeds geland in Barcelona.
Deze nacht vertrokken we vanuit Zaventem.

Reisdoel: l'Ametlla del Mar aan de Middellandse Zee.
Daar huwen zaterdag Koen en Sien, neef van An en mijn kinesist.
Kan hij me meteen behandelen als ik uit de bocht ga op hun feest.

Berichtgeving volgt.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Woensdag 2 oktober 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Als er nu echt dingen zijn waarvan mijn haren, voor zoveel ik er nog heb, recht komen, dan is het de stiefmoederlijke behandeling van de vissector.

Maandag was het weer van dat.
Op de radio kwam de nieuwe herziene boodschap van het HGR.
Daarbij werd alles genoemd wat gezonder maakt.

Dat we in de supermarkt eerst de groenten-en fruitafdeling moeten aandoen staat niet ter discussie.
Fruit en groenten zijn noodzakelijk en blijven dan ook overeind in het lijstje.

De al of niet gezondheids waardemeter van vlees is nog altijd iets wat de ene keer wel de andere keer niet ter discussie staat.
Daarom vervang het vlees voor een keer door peulvruchten was de boodschap.

Allemaal goed en wel dat alles vernoemd wordt. Maar waar bleef de vis?
Geen woord over gehoord. Blijkbaar werd andermaal achter het net gevist.

De Hoge Gezondheidsraad had aan de hand van het advies van 30 experten een nieuwe manier van eten opgesteld.
Voor de zoveelste keer herzien en tot de volgende uitgave alles bepalend.

De krant goot  die adviezen op woensdag in 12 voedselgeboden.
Daarbij opvallend op 1: volkorenbrood redt uw leven.
Hoorde ik 20 jaar eerder van een zekere Montignac als zalig verklarend middel. Wat daarbij opvalt: alleen voor brood bepaalt de wet dat er ook 100% volkorenmeel dient gebruikt te worden. En niet voor andere voedingsproducten.

Bij gebod 7 komen we toch uit bij vis.
Het is goed als vervanger van rood of bewerkt vlees.
Alhoewel er niet veel overblijft van de waarde van vis eten.
Te veel kan contaminatie veroorzaken met toxische stoffen en /of dioxines.
En dan is er nog de druk op het milieu, terwijl de sector toch echt bezig is met milieuvriendelijker te werk te gaan en overbevissing tegen te gaan. (toch wat onze eigen sector betreft)

In ieder geval: we zijn weer voor een tijdje zoet (alhoewel zoet is ook niet goed). Niet voor lang want dan zal wel een of andere gezondheidsraad op de proppen komen met nieuwe theorieën.

En willen we dat niet geloven dan zijn er nog altijd de kleurrijke boeken met adviezen van de Pascale's en Sergio's van deze tijd.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

HERFST OPENDEUR WEEKEND
noteer nu alvast
zaterdag 19 oktober van 14 tot 21 uur
zondag 20 oktober van 11 tot 19 uur
wijnen proeven (met enkele nieuwe crus uit Bordeaux)
bereidingen proeven van An en Ivan (catering Moeyaert)


*

 

Maandag en dinsdag 1 oktober 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Laatste dagje van een weekend Blankenberge bracht nog wel een en ander met zich mee.

Het was voor mij de eerste keer dat ik de impact van stormgeweld meemaakte.
Ik vond dat het al met al nog mee viel toen ik zondagochtend opstond.
Er was wind maar niet om te spreken van stormkracht.
Dat werd tegen de avond wel anders.
In zoverre dat als je je hand op het grote venster legde, je dat voelde bewegen.
Is misschien wel nodig omdat een ruit zou stand houden.

De palmbomen, het enige wat nog niet was weg gehaald van de beachbar recht tegenover het appartement konden zich niet langer rechthouden.

Op onze strandwandeling van gisteren maandag zagen we met welke kracht wind en water op het strand hadden ingebeukt.

De kliffen waren er het gevolg van.
Een materiaalcabine lag op z'n zijde geworpen.

En alsof het in een ver verleden gebeurd was, was de wandeling van gisterennamiddag best aangenaam. Er zat nog wel kracht op de golven, maar de wind op het strand was gaan liggen. De zon kwam zelfs piepen en leverde een mooie foto op bij een van de overblijfselen van de zomeropmaak.

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

Zondag 29 september 2019, een goeiemorgen met Wilfried,

 

Wat is er eigenlijk allemaal van waar?
Laten we ons informeren door de wetenschap is de boodschap.
Wetenschappers kunnen ons zeggen hoe het in de toekomst moet.

Wat krijgen we dan te lezen: wetenschappers hebben een foute berekening gemaakt als het gaat om de opwarming van de aarde.
Wie zijn die wetenschappers? Hoe sterk staan zij in hun verklaringen?

Feit is dat de aarde opwarmt.
Dat de CO2 uitstoot daar mee te maken heeft staat buiten twijfel.
We bemerken ook de gevolgen van die opwarming.
We kregen deze week nog maar al te duidelijk een voorbeeld.

In Groenland kwamen plots honderden en honderden vaten boven het ijs te liggen. Vaten gedumpt ten tijde van de koude oorlog met de bedoeling er onder het ijs voor eeuwig begraven te liggen.

Nog 'n ander voorbeeld: een deel van de Planpincieux-gletsjer in het Mont Blancmassief - die maar liefst 250.000 kubieke meter groot is - dreigt af te breken en op een lager gelegen vallei te storten.

Eindelijk zijn we er van overtuigd geraakt dat regen zoals we die de voorbije uren en dagen over ons heen kregen welgekomen is.
Goed voor onze waterreserves. Frank kon het niet genoeg benadrukken.

De zomer is voorbij: de afbraak is volop bezig

Maar eerlijk gezegd: vond je het ook niet fijn, die heerlijke voorbije zomer.
Niet die kwakkelzomers van zovele keren, maar een zomer waarin je met zekerheid kon zeggen: kom je vrijdagavond barbecueën.
En je dan die bewuste vrijdagavond met hebben en houden naar buiten kon trekken.
Je ging fietsen en wist: ik moet me niet voorzien op regen.

Toch moeten we zorg dragen voor ons milieu: extremen die we tot nu toe rondom ons zien zouden ook ons deel kunnen worden.
We moeten elk op onze manier er toe bijdragen.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

Zaterdag 28 september 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

In bijlage de uitnodiging voor ons Opendeur Weekend op 19 en 20 oktober

Klik hier

Ander nieuws? Geen nieuws = goed nieuws. Tot morgen

 

À la vôtre

Wilfried

 

******