EEN WERELD VAN SMAAK / UN UNIVERS DE GOUT / A WORLD OF TASTE

 

 

OPENINGSUREN WIJNSHOP

 

 

 

weekend 24 en 25/3 gesloten

tijdens de week op afspraak  0472 993303

***

 

zondag 24 maart 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

laatste dag van onze vakantie. Vanavond vertrekken we om 8 uur plaatselijke tijd naar België, aankomst in Oostende.

Gisteren nog volop genoten van de zon. Ook wat gewerkt aan de nieuwe fiches die straks in de wijnshop bij de wijnen worden geplaatst.

Op de middag gewandeld tot de Bahia beach, na de middag wat zwembad-zonnen en verder gelezen in een boek van Karin Shlaughter.
In de vooravond een wandeling in Los Christianos met boten-spotting.

Opvallend hoe fris gekleurd de vissersboten er hier bijliggen.

De avond doorgebracht in een...manège met bijhorend restaurant. Een T-bone steak om u tegen te zeggen. Niet tegen de prijs: 11.00 euro pp. De eerste keer dat we vis voor vlees inruilden.

Vandaag gaan we het kalm houden. Het is windstil en op dit moment (9.36u Tenerife tijd) geen zon, maar windstil en zacht. Komt de regen er (maandag) waar iedereen hier op hoopt.
Het zou de eerste bui zijn sedert november.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

 

zaterdag 23 maart 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

We zijn terug in Zuid-Tenerife en zien de temperatuur graadje per graadje terug opklimmen naar een behaaglijke 24°.

Het ontbijt bij Piet en Deborah heeft nog een leuk extraatje in petto.
Deborah moet vroeg vertrekken voor het uitvoeren van een opdracht.
Wat dat juist inhoud weten we niet maar het heeft te maken met schminken.
Niet zomaar wat in de verf zetten maar mensen schminken voor TV- opdrachten of voor thema voorstellingen zoals Alegria van Cirque de Soleil.
Ze verschijnt zo aan de ontbijttafel, nipt van vers fruitsap met een rietje en bijt in een stuk fruit zonder de lippen te raken.

Voor ons wordt het tijd om afscheid te nemen. We rijden terug naar Palm-Mar. Maar niet zonder dat Werner ons wil laten kennismaken met de markt van Santa Cruz.

Ik heb veel marché couverts in Frankrijk gezien maar dit slaat werkelijk alles. Hier door lopen is een belevenis.

Na die stop houden we nog halt in Las Maretas waar onze vrienden nu en dan afstappen in de bistro Arena.
Zo een typische zaak, enkele tafeltjes groot, geen poespas maar een lekkere mojito voor 7 euro. Niet voor 1 glas maar voor 1 liter. Ze dekken de tafel zonder dat we van plan waren te eten. Wat doe je dan? Verhinderen dat de kleine opkomende honger zich kan doorzetten. We nemen voor elk twee tapa's, ½ litertje rode wijn en een glas wit en elk nog een barracida en betalen... 47 euro (mohito inbegrepen).

Terug in het appartement zoeken we aan het zwembad opnieuw de zon op.

's Avonds ga ik aan de slag met de rest van de merluza. Ditmaal met paprika, aubergine, champignons, ajuin, look en courgette en super coeur de boeuf tomaten.

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

Vrijdag 22 maart 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Gisteren zoals voorzien het verjaardagsfeestje voor Werner en Marijke ten huize van Piet en Deborah in Puerto de la Cruz.

Omdat de tonijn daags voordien niet mooi was in de supermarkt gaan we opnieuw op zoek maar ook nu zonder resultaat.

Laat ons naar de bergen gaan om vlees te kopen is het voorstel van Piet.
Ik vermaak me al bij de gedachte dat we bij een plaatselijke boer het mooiste lamsvlees kunnen kopen.

Net op het moment dat ik in de auto wil zeggen: Ivan zou hier moeten bij zijn, draait Piet de wagen een oprijlaan van een winkelcentrum op.
Heb ik het mis begrepen?
In ieder geval: de plaatselijke boer blijkt het grootste winkelcentrum te zijn die ik ooit ben binnengestapt.

Het is zo indrukwekkend dat de gedachte aan kleinschalig voor een keer plaats mag maken voor wat we hier te zien krijgen.

De winkeltjes zijn opgevat zoals die in een stadje.
Ze hebben allen een bovenverdieping (niet toegankelijk) met een façade zoals de huizen in authentieke Spaanse bergdorpen, met balkonnetjes en bloemen.

Waar wij moeten zijn is de bijhorende supermarkt. Hoe groot die is? Er zijn...48 kassa's, waar je zelf de producten scant.

Hoe kan het anders of het aanbod van hespen spreekt tot de verbeelding.

Wij komen voor de vis en kopen een merluza (heek-mooie meid). Het dametje is nogal verbaasd omdat we de vis op z'n geheel kopen.

Terug in Puerto gaan Werner en ik aan de slag. Het wordt een geslaagde late middag. Eten hoeft hier niet om 12 uur. Verder staat er niets op het programma. Of toch?

Piet had een verrassing. Op het moment dat we denken aan de taart gaat de deur open en komen zes mannen de living binnen: met sombrero, gekleed volgens de traditie en met trompet (2), gitaar (2) en accordeon.
De zanger heeft een stem als een klok.

Ze brengen een meer dan één uur durende serenade voor de jarigen. En het dient gezegd: dit is niet zomaar een bandje van het zevende knoopsgat. Neen die mannen spelen en zingen verrukkelijk. Het maakt indruk.

We besluiten de avond met een wandeling tot in het oude Puerto. Op een terras genieten we van een pintje en... de muziek van een duo. Ook dat haalt niveau.

Tenerife is een feest.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Donderdag 21 maart 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

We reden gisteren van zuid naar noord.
Had ik u al de reden van onze vakantie verteld? Alhoewel, is er altijd een reden nodig om op vakantie te gaan. En dan meer bepaald naar Tenerife?

We gingen ditmaal niet zomaar op vakantie maar werden uitgenodigd.
Hoe dat kwam?
Vorige zomer waren we een zondagnamiddag bij vrienden die op hun beurt vrienden uit Tenerife op bezoek hadden.
Of ik wist waar je lekkere paling in 't groen kan eten.
Niets dat moeilijker is dan mensen een restaurant aan te bevelen.
Smaken verschillen.
Dus stelde ik voor of ik de paling niet mocht klaar maken.

Het moet zijn dat mijn bereiding in de smaak viel want prompt volgde de uitnodiging.
6 dagen bij de vrienden in Zuid-Tenerife en 2 dagen bij onze nieuwe vrienden uit Noord-Tenerife.

En zo kwam het dat we gisteren van zuid naar noord reden, via Santiago del Teide. Opnieuw met indrukwekkende panorama's en de vaststelling dat de 4° frisser gecompenseerd worden met groenere begroeiing, een wildere oceaan.


Dat, met de typiciteit van deze kant van het eiland maakt dat ook hier toeristen hun gading vinden.

We zijn te gast bij Piet en Deborah maar ik word voor een keer de chef aan huis. Home-cooking met producten van de streek.
Dat proefden we gisteren avond met overheerlijke avocado's, deze ochtend met papaya en super appelsienen bij het ontbijt.

Wat ik de vorige dagen bij Werner en Marijke uitprobeerde gaan we deze middag herhalen.

U hoort er morgen meer over

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

Woensdag 20 maart 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Er zit een wolkje boven de bergen, maar of dat genoeg is om Tenerife de nodige regen te bezorgen is nog maar de vraag.
's Avonds moeten we vast stellen: neen dus.
Ook vandaag haalt de temperatuur in de schaduw een milde 24°.

We hebben een plan, zoals maandag: ons laten rondvoeren.
Vandaag niet naar het drukke Los Cristianos maar naar het meer typische van de bergdorpen.

De panorama's onderweg zijn indrukwekkend.

San Miguel en het vissersdorp Los Abrigos zijn ons doel.

We ontmoeten er in de Lonja Pesquera Estibaliz, een dametje die van aanpakken weet, zelfs met een tonijn. Dit keer geen bonito maar een tuna.

 

Werner en ik zijn van hetzelfde gedacht: voor zoveel vriendelijkheid kan je niet anders dan wat van de tonijn te kopen.
We hebben  in het appartement nog voldoende in de koelkast steken om er 's avonds mee aan de slag te gaan.

Op terugweg van Los Abrigos gaan we aan de kant van de weg staan om vliegtuigen te spotten.
Precies om de 3 minuten passeert een toestel over de weg om na de heuvel op de landingsbaan aan te vliegen.

De rest van de namiddag brengen we door aan het zwembad. Aan dit tempo zal mijn boek ook uitgelezen raken.

's Avonds ga ik aan de slag met de rest van de bonito.
Ik maak een heerlijke tonijnsalade (bonito, ajuin, tomaat, kappertjes, piment, mayonaise).
Ik rooster enkele sneetjes brood tot toastjes.We hebben een hapje voor bij het aperitief.

De rest van het brood rooster ik om ze fijn te wrijven tot paneermeel. Hiermee maak ik mijn persillade (ajuin, boter, kruidentuiltje,paneermeel)

De tonijn gaat onder de grill in de oven.
We serveren het met Tenerife-patatos en gemarineerde tomaten.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

Dinsdag 19 maart 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Een correctie op de tekst van gisteren: het is niet Palmar maar Palm-Mar.
Dat bemerk ik als we het dorp uitrijden op weg naar la Galletas waar we hopen wat vis te kunnen kopen aan de visstalletjes.

We maken 's morgens een wandeling naar de plaatselijke 'Belgische' bakker en krijgen een mooie indruk van het rustige Palm-Mar.

Het is ondertussen middag geworden en maandag. Niet zo evident om dan nog veel mogelijkheden te vinden. En inderdaad, het aanbod blijft beperkt tot 2 kraampjes en twee soorten. Toch genoeg om een volledig menu samen te stellen.

In het eerste kopen we bonito, een kleine tonijnsoort, in het tweede een caba ala de sur wat je het best kunt vergelijke met een soort makreel.
Moet de kop er af vraagt het madammeke.

Dat hoeft niet maar ik vraag haar de vis te fileren, kwestie van thuis niet met een portie ingewanden opgescheept te zitten. Fileren hoort niet bij het aanbod van een locaal viskraampje, dus doe ik het maar zelf ter plekke.

Een terrasje met een tweede passage van een Vlaams gezicht (vroegere buurvrouw uit Gistel). Zondagavond ontmoette ik een vishandelaar uit Nieuwpoort.

Terug in ons appartement is het tijd voor de eerste portie zon aan het zwembad.

In de vooravond rijden we naar Los Christianos om er te genieten van de zonsondergang en onze inkopen te doen voor het menu.

Hier blijven alle winkels open tot...10 uur. Ik vergaap me er in de supermarkt aan de uitgestalde mij onbekende vissoorten in de vistoog.

In het appartement is het tijd om aan de slag te gaan.

De makreel heb ik 's middags al gemarineerd (olijfolie- grof zeezout)

Nu krijgt hij er wat tomatensalsa bij, sjalot en kappertjes. Een snuifje piment maakt het af. Alles gaat in de blender. Ik rooster brood.

Mijn sous-chef (!) ontfermt zich over de groene boontje, de rode paprika en de patatos.

Dat wordt met sjalot een lekker gebakken allegaartje, pittig met de tomatensalsa).

In de pan bak ik  de bonito.

Als voorgerechtje maak ik avocado (gepureerd met wat mayonaise en piment) met gerookte zalm en geroosterde havermout.

Een cavaatje bij de makreel tartaar, een chardonnay bij de avocado en de bonito en om de avond, het is ondertussen middernacht, en de gesprekken af te ronden, een licor de Hierbas, een soort plaatselijke limoncelo.

Of hoe mooi vakantie kan zijn.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Maandag 18 maart 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

4 uur vliegtuig en je belandt in een andere wereld.

 

Werner en Marijke halen ons op in Santa Cruz. Samen gaan we nog iets eten in de oude stad van Los Christianos. Voor mij wordt dat loubina à la sal. Of zeebaars in zoutkorst. Die wordt dan vakkundig aan tafel van zout ontdaan en gefileerd.

Alleen de tortelduiven hebben dezelfde manieren: ze kirren je wakker zoals bij ons wanneer de lente in de lucht hangt.
Hier is dat niet anders, alhoewel de lente hier hoogzomer bij ons zou betekenen.

Is het nu kwart voor acht, voor negen of voor zeven?
Het is kwart voor acht op de slimme i-phone, die zich overal thuis voelt.
Ook voor ons zal dat zo zijn, ik voel het.

Op dat uur plaatselijke tijd, één uur vroeger dan bij ons, begin ik op het terras aan mijn eerste Tenerife-dagbegroeting.
Meteen al goed voor een verrassing van formaat.
Onze naaste buur in het vliegtuig, een dametje uit Sint-Andries reist ook naar Palmar.
Dat dametje, Véronique, is de eerste Vlaamse die, terwijl ik dit intik, over het gazonneke naar het terras aan het zwembad loopt.
Of hoe klein de wereld is.

Morgen ben ik er terug met meer Tenrife nieuws.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

 

Zondag 17 maart 2019, een goeiemorgen met Wilfried

Bij ontij vertrekken richting luchthaven Oostende om de zon tegemoet te vliegen. In Blankenberge is men in die helse omstandigheden begonnen met de opzet van de...strandbars.
Geen paniek, vorig jaar viel er nog sneeuw uit de lucht in diezelfde periode en zie welke zomer we kregen.

Wij gaan er niet opwachten en kiezen voor een weekje Tenerife.
Zal er deugd van hebben na een hectische week.

Afgesloten gisteren in de Mast te Torhout met de Schlager-parade waar we de cava-bar verzorgden.

Leuke ambiancevolle avond, maar tegelijkertijd hard werken tot...halfdrie.

Vrijdag was er nog het visdagje in Sint-Kruis, zaterdag een reeks van afwerkingen om een week met vakantie te kunnen gaan.

Wellicht komen er leuke beelden in de loop van volgende week.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Zaterdag 16 maart 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Een overzicht van de voorbije week in beeld: 3 presentaties

 

À la vôtre

 

Wilfried

 

Donderdag en vrijdag 14 en 15 maart 2019, een goeiemorgen met Wilfried

Zoals aan het begin van de week gemeld: er zal weinig tijd overblijven om iedere ochtend een dagbegroeting te schrijven. Er stond te veel te gebeuren.
Ook vandaag moet ik me beperken.
Vanavond kan dat wel.
Morgen krijg je uitgebreid verslag met foto's. Nog even geduld.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

Dinsdag en woensdag 12 en 13 maart 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Kort van stof, verdeelt over 2 dagen omdat het werk op de eerste plaats komt. Dat zal ook de volgende dagen zo blijven. Pas maandag wat op rust komen in...Tenerife.

Vanavond te gast in Dilbeek, morgen in Neerpelt, vrijdag in Sint-Kruis, zaterdag in Torhout. Met tussenin afspraken in de ziekenkas (voor moeder) bij de boekhouder, in het Zwin, lampje voor beamer ophalen, heen en terug naar Zebrugge....

Toch nog even terugkomen op de schitterende namiddag van gisteren in Ronse. Ook al was het opstarten met horten en stoten. Mijn beamer die niet wilde opstarten, en het model van de zaal dat al evenmin veel goesting had. Gelukkig kon ik rekenen op de kalmte van de voorzitter en de bereidwillige medewerking van een bestuurslid die er z'n eigen model bijhaalde.

Maar eens van start: alles er op en eraan. Met een hoofdgerecht voor... 63 personen. Goed uitgeruste keuken die mogelijkheden bood. Perfect doorgeven van de gerechten als gevolg.

Met applaus voor mijn medewerkers.

Toffe aandachtige groep die me de boodschap meegaf: we zullen veel reclame voor jullie maken. Super!

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

 

Maandag 11 maart 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Het programma voor ons open deur weekend van 6 en 7 april ligt vast.

De zaterdag van 14 tot 21 uur, de zondag van 11 tot 19 uur.

Het is ook de ideale gelegenheid om Moeyaert-catering van broer Ivan en Ann en vishandel traiteur Vandenabeele van zus Hilde en Eddy te leren kennen. Zij verzorgen met allerlei lekkere hapjes de begeleiding van onze wijnen.

Om alles vlot te laten verlopen zullen we de ruimte van de wijnshop verdubbelen. Hoe we dat doen? Door een tent te plaatsen. Niet op de parking vooraan omdat we dan de doorgang naar de benzinepompen zouden belemmeren, maar achteraan de wijnshop in de bestaande garage. 
Zo maken we er een geheel van. In dat tweede deel komt de viskar met lekkers uit de zee.

In de opgefriste en herschikte tussenruimte gaat Ivan met show-cooking lekkers uit pannen en potten halen.

Nooit eerder zal u zoveel nieuws in ons gamma wijnen ontdekken. En we maken het zoals steeds super gezellig.

Om enigszins zicht te hebben op het aantal aanwezigen kan je vooraf inschrijven. Het is niet verplicht, maar als je het doet hebben we voor ieder koppel (of jonkman, jonkvrouw ook al is het maar voor een dag) een flesje cadeau.

Inschrijven doe je door een mail naar info@moeyaert.eu of SMS 0472993303.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*******

 

Zondag 10 maart 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Ik wil het op deze zondag hebben over een vrouw met ballen: Delfine Persoon.

Ik ken niets van boksen, weet zelfs niet hoe lang een ronde duurt.
Heb wel bemerkt dat tussen de rondes in, een dame met weinig verhullende ballen telkens de ring oploopt met een bordje waarop de volgende ronde wordt aangekondigd.

Dat zijn er 10 als geen van beide kampsters er voordien de brui aangeeft.

Gisteren in de expohallen van Kortrijk waren die 10 rondes zelfs niet nodig om aan te tonen dat ook na de tiende kamp op rij Delfine een vrouw met ballen is.

Haar Amerikaanse uitdaagster besefte na ronde 6, het best was er mee op te houden.

Als ik over Delfine spreek, als een vrouw met ballen, dan heb ik het niet over uiterlijk vertoon, maar over het karakter van deze sportdame.
Een grote dame, niet eens zo groot, maar groots.

Niet te beroerd om als ze in haar thuishaven Izegem het opneemt, ze nadien met sympathisanten en organisatoren mee helpt de zaal op te ruimen.
Ik zie het Messi niet doen: de lijnen kalken op Nou Camp.
Jij zegt dan: olah, maar dat is dan ook Messi.
Ik zeg u: dit is Delfine Persoon die haar volgende kamp bokst tegen de Olympische kampioene, de legendarische Katie Taylor. Die kamp gaat door in New York in het al even legendarische Madison Square Garden.

Chapeau.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

Zaterdag 9 maart 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Hoe een zaterdag zoals vandaag er uit ziet?

Ontwaken in Blankenberge, kijken of de zee er nog is, wassen, koffietje maken, piellekes pakken

Stoppen bij de bakker in Blb, pistolets, croissants, klein wit en 16 fondant chocolade-eitjes kopen

Op weg naar Zedelgem 1 eitje opeten en sneetje brood proeven

Bij de slager in Zedelgem toespijs kopen

Tijd nemen om te ontbijten en te babbelen met moeder - planning opmaken voor haar volgende dagen

Eten mee voor haar zaterdag en luisteren of ze het klaarspeelt op zondag

Afwassen en iets sjiekere kledij meedoen

Om groenten voor mezelf: 8kg prei en 5 kg wortelen

Stoppen om wijn af te zetten (10.10 u) maar zaak nog gesloten (merde)

Aankomst wijnshop: 10.25u

Laptop installeren

2de laag verf op muren tussengedeelte wijnshop schilderen

Deze tekst uittikken

Bestelling vis zeebrugge opmaken

Bestelling huur gastroservice opmaken

Rekeningen controleren - overschrijvingen uitvoeren

Bellen 't Zwin voor eventuele presentatie in hun gebouwen voor groep uit Brasschaat

Mail sturen naar Deborah - verantwoordelijke voor het beantwoorden van mijn vraag

Groenten snijden in fijne reepjes voor waterzooi, wassen en wegzetten

Shop sluiten om 16 u

Naar Blankenberge voor opfrisbeurt

Naar Ichtegem waar ik in Salons de Vrede oesters open maak voor feest VLD

Uitgenodigd op het feest

Naar Blankenberge om....u

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

Vrijdag 8 maart 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Zoals beloofd vandaag het tweede deel van de verrassingswoensdag.
Na de rondleiding op Club Brugge, waar het inderdaad uitliep op extra-times, op weg naar d'Hoeve bij de Kinepolis Brugge.
Ruim na 13 uur maar toch nog volzet.
Lang hoefde er niet gewacht te worden om te zien hoe twee tafels bij mekaar geschoven werden en er zo plaats voor zeven werd gecreëerd.

D'Hoeve staat voor traditionele verzorgde gerechten en bereikt daarmee een trouw cliënteel.
Wat ook opvalt: hoe lang kan men hier al rekenen op hetzelfde personeel?
Het schept een band met de klanten.

Na het gerecht en de irish coffée tijd om op te stappen, andermaal de regen te trotseren en richting het Boudenwijnpark te rijden.
Ook al zo'n locatie dat kan bogen op jarenlange standvastigheid.

En toch had ik het eerder nooit gezien: de dolfijnenshow.

Ook voor de kinderen een openbaring.
En het dient gezegd: het loont de moeite.

Of Dolfijnen nu al of niet tevreden zijn met hun leven in een beperkte ruimte is een vraag die alleen maar dolfijnen kunnen beantwoorden.
Het was hen in ieder geval niet aan te zien tijdens de show die werd opgevoerd.

Vroeger stond het Boudewijnpark voor oa de Oberbayerenfeesten, waarvan ik me herinner dat ik er als kleine gast met m'n ouders enkele keren naar toe ben geweest.

Oberbayeren is al lang afgevoerd, maar nu werd er in de zaal een speeldorp omgevormd. Het wordt met een combiticket gekoppeld aan de dolfijnenshow.

Dat werd dan tot sluitingstijd het derde luik van die keileuke woensdag.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Donderdag 7 maart 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

En of het leuk was, het vakantiedagje van gisteren?
Niets dan blije gezichten bij Lotte en Linde, Clement en Julien.
Mijn petekind, Bart, kwam na de kerkelijke verplichtingen (Clement doet zijn plechtige communie) in allerlei tegen elf uur naar de shop van Club Brugge.
Wij hadden eerder al de regen getrotseerd om tijdig aan 'bluven goan' op post te zijn.

Reden van de ontmoetingsplaats: een rondleiding met gids doorheen het Jan Breydelstadion. Het zal zoals een match anderhalf uur duren kondigde Luc, de gids aan. Maar er kunnen ook verlengingen komen.

Om de geschiedenis van de Club en het voetbal in het algemeen te horen moesten we ons in een halve ronde rond de gids opstellen.

Kent er iemand een ander woord voor halve ronde was  zijn eerste vraag.
Meteen zat de sfeer van zijn uiteenzetting er in.
Een ander woord voor halve ronde is een woord (?) dat door een echte Clubsupporter nooit wordt uitgesproken. Net als het woord 'Anderlecht'.

Interessant was te leren hoe en waar het voetbalspel was ontstaan.
En het was toch wel Linde (8 jaar) die het antwoord wist zeker: Engeland.
Hoe het spel ontstond en waarom met elf tegen elf en er niet met 10 of 12 tegen mekaar werd gespeeld?
In de Engelse colleges waren er externen en internen. Die internen sliepen in slaapzalen met 11 bedden. Zo ontstond het voetbalspel met elf van kamer tegen kamer.

Ook de geschiedenis van Club Brugge zelf, opgericht in 1891, is interessant. Zo noemde het allereerste veld, het ratteplein. Omdat aanvankelijk op die plaats hondenclubs wedstrijden organiseerden waarbij honden losgelaten ratten moesten vangen.

Na die uitgebreide toelichting was het tijd om het stadion en de catacomben te bezoeken.

Twee opvallende vaststellingen daarbij: hoe uitgebreid de werking rond een voetbalclub als Brugge is en ten tweede: hoe hoognodig het is dat Club, zijn status waardig, een nieuw stadion krijgt.

Dat kwam het best tot uiting in het gemeenschappelijk gebruik van Club en Cercle. Bij de  thuismatch van een van de twee worden verschillende onderdelen aangepast aan hun kleuren.
Zo worden meters grote foto's en slogans verwijderd, ook de dugouts worden aangepast. De doelpalen krijgen blauwzwarte- of groenzwarte netten.

Maar het meest schrijnend is het verschil bij de bezoekers kleedkamers. Ook hier wordt onderscheid gemaakt en hebben beide clubs een afzonderlijke bezoekerskleedkamer.
Die van Club is opgefrist en een eerste klasse waardig, die van groen-zwart haalt zelfs niet het niveau van provinciale. Zo zijn er verschillende plafondtegels verdwenen.

Twee uur rondleiding zonder een moment te vervelen, noch voor volwassenen, noch voor kinderen: dat was de kunst van onze gids Luc, die iedereen in zijn ban hield met bezoeken aan de business-seats, de perszaal, de trofeeënzaal en ook opmerkelijk de politiezone.

Via camera's in het stadion die 360° draaien en camera's buiten het stadion heeft men niet alleen een zicht op wat binnen het stadion gebeurt maar ook in het centrum van Sint-Andries of tot op het knooppunt Torhoutse steenweg-Veemarkt. Kan men inzoomen op personen en gedetailleerd die personen fotograferen.

Dat het Club Brugge menens is werd duidelijk met de video waarin getoond werd hoe Club straks zal trainen. Het nieuwe oefencomplex in Westkapelle met hotel wordt een pareltje en wordt hopelijk de eerste stap naar een evenwaardig stadion voor Royale FCB.

Zo sloten we ons eerste deel van deze krokus-vakantiedag af.

Morgen krijg je een even verrassend deel 2.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

Woensdag 6 maart 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Schoolvakantie betekent dat me gevraagd wordt iets te organiseren met de kleinkinderen.

Deze week in de krokus heb ik weinig tijd vrij. Alleen dinsdag- en donderdagvoormiddag en vandaag woensdag.

Toch pakte ik maandag al uit met iets speciaals.
Je kon het lezen in de dagbegroeting van gisteren.
Met een 'grote' aankondiging: hun eerste 'betaalde' vakantiejob. En of ze er van genoten hebben.

Vandaag organiseer ik een echte 'verrassing'.
De twee voetballertjes in Lotte en Linde zullen het fijn vinden. Clement en Julien, de kinderen van neef en petekind Bart hopelijk ook.
Ik ga nu niet meer verklappen, maar morgen krijg je tekst en foto's van wat wellicht een leuk dagje zal worden

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

Maandag en dinsdag 5 maart 2019, een goeiedag met Wilfried

 

Geen dagbegroeting op maandag wegens volle voorbereiding voor een namiddagsessie in Vivenkapelle.


52 dames en heren verwachtten me er in de Broederschool om hen wegwijs te maken in de Wondere Wereld van Vis en Vissers.

Een primeur want ik kreeg extra hulp van de kleinkinderen Lotte en Linde die maar al te graag tijdens de krokusvakantie 'Frietje' voor een eerste keer aan het werk wilden zien.

Daarbij niet schuw om de handen uit de mouwen te steken, te helpen met de bestelwagen te lossen, de garnaaltjes in de schaaltjes te doen en rond te gaan met de haringbordjes.
Vertederend voor de mensen, voor hen een moment om zich 'groot' te voelen.
Natuurlijk was het visnetje, het tonen van de vissen en de zovele andere dingetjes ook voor hen een openbaring.

Nog een dankwoord aan het bestuur, de vriendelijke ontvangst van Annemie Kerckhof en het leuke achterafje met het streek- of moet ik zeggen dorpsbiertje, een Viven.

De rest van de week staat in functie van de vakantie van de kinderen en het werk bij zus Hilde. Na een voor hen deugddoende vakantie gaat de winkel vandaag weer open.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

Zondag 3 maart 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Linde wordt negen, Lotte twaalf.
Als het waar is dat de waarheid uit een kindermond komt, dan zit dat goed voor An en mezelf.

Daarnaast zijn er ook de raadgevingen aan mijn adres. Raadgevingen waarbij je dan denkt: hoe komen ze er bij.
Maar soms ligt het ook voor de hand, zoals gisteren.

Na een dagje muren schilderen in een koude wijnshop heb je niet veel nodig om na een deugddoend bad weg te dommelen in de zetel en de behaaglijke warmte van een gezellig appartement.

De kleinste komt zich tegen me aan vleien, een Suske en Wiske boek in de hand.
Ze heeft het moeilijk om zich wakker te houden, want gisteren was het laat.

Maar als ze ziet dat mijn ogen toevallen berispt ze mij:
Wilfried ga naar bed!

Eerder op de dag hebben ze moeke al op hun kant gekregen met hun hulp bij het schillen van de appeltjes.

Samen maken ze appelmoes.
Ik breng ribbetjes mee die we in de oven zullen afbakken.

Midden in de bezigheid verrast Linde moeke met een zelfverklaarde vaststelling:
ik ben toch veel braver dan vroeger hé moeke. Vroeger was ik een duiveltje, nu ben ik nog maar half rood.
Twee deugnieten zijn het, dat zeker.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*******

 

Zaterdag 2 maart, een goeiemorgen met Wilfried

 

Intrigerend avondje, gisteren in Zerkegem-city.

Intrigerend, alleen al vanwaar de dorpsnaam  Zerkegem.
Ben ik nooit eerder zelf bij stil gestaan, tot gisterenavond op weg naar de deelgemeente van Jabbeke, toen de twee gabbers, Lotte en Linde, achteraan in de auto vroegen: waar is da feestje?

In de Linde naast de kerk, in Zerkegem dus.
Trouwens, prachtig belichte toren van die kerk, met daarrond nog een authentiek kerkhof. Vandaar misschien de naam.

Ook intrigerend rond de figuur van Benedicte, jarige zonder leeftijd. Of jarige zonder begrenzing.
Hoe verklaar je anders dat Benedicte ons via messenger had laten weten, graag te hebben dat we er bij waren.
Hoe anders te verklaren dat Benedicte bezig is met een succesvolle oplossing van het probleem 'knelpuntberoep'. Ze studeert momenteel voor een nieuwe loopbaan als onderwijzeres Nederlands.

Dat vertaalde zich gisteren in de aanwezigheid van medestudenten, die er alleen op het zicht wat jonger uitzagen. Anderzijds waren er de habitué's van de plaatselijke kroeg en geen onbekenden van Benedicte en Paul.

En ten derde intrigerend rond het jonge grut, een coverband, met een naam als TwolfNolf dat op het podium hartstochtelijk werd toe gejuicht door vrienden, kennissen, feestvierders en ondergetekende.

met Benedicte (achteraan midden) en jonge fans (Lotte en Linde vooraan midden)

Ja, reken mij er ook maar bij, want wat de toetsenist, twee gitaristen, een drummer en twee lieve zangeresjes er brachten was niet zo gewoontjes. Nummers met ballen van nu en uit de tijd van hun grootouders en van Chuck Berry toen Johnny nog 'n goeie was.

Dat de naam Zerkegem gebaseerd is op de zerken rond de kerk, zou kunnen.
Maar waarvoor TwolfNolf staat kon ik in de verste verte niet bedenken. Heeft niets te maken met afstand, maar met tijd.
Toetsenist Ernest Van Mullem (wat speelt die goed) stuurde me deze ochtend de verklaring.
Het bandje werd twee jaar terug opgericht toen ze school liepen bij 'de frères' in Brugge.
Ze repeteerden er steeds onder de pauze om half één, of wanneer beginnen we? ten twolvennolf!
Dat werd dan TwolfNolf.

Gisteren zorgden ze er in Zerkegem voor dat niemand bleef stil zitten.
De buren grootvaders- en moeders zullen het, zij rusten in vrede, blij aangehoord hebben.

https://www.youtube.com/watch?v=6ROwVrF0Ceg

contact voor TwolfNolf  ernest.vanmullem@gmail.com

 

******

 

 

Vrijdag 1 maart 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Hoe langer hoe meer zien we ze.
2019 zou wel eens het jaar van de deelsteps kunnen worden. Want na Brussel en Antwerpen gaat nu ook Roeselare in zee met een bedrijf die de deelsteps verhuurt.
Ook Brugge heeft een aanvraag ingediend bij dat bedrijf.

Het systeem is eenvoudig. Je betaalt via een app op de smartphone 1 euro bij de start en vervolgens 15cent per kilometer gebruik.
Na de rit kun je de step gewoon achterlaten.
Het bedrijf rekent op de discipline van de gebruiker om de step niet zomaar op een onverantwoorde plaats achter te laten.

Of dat lukt blijft de vraag want er is ook een andere kant aan de medaille.

De elektrische deelsteps in de Brusselse gemeente Sint-Joost ten Node hebben veel succes, en het is daarom belangrijk volgens de burgemeester om het gebruik ervan te reglementeren.
"We zijn uiteraard allemaal voor alternatieven om luchtvervuiling tegen te gaan, maar er zijn ook steeds meer elektrische fietsen en steps op de trottoirs. Ze verhinderen de doorgang van voetgangers en mensen met een beperkte mobiliteit, en ze vormen ook een gevaar wanneer gebruikers met volle snelheid op het voetpad rijden".

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

donderdag 28 februari 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Het heeft moeder dinsdag zo'n deugd gedaan, dat ze er niet genoeg van krijgt.
Wat ik in gedachten had met bloemkool of champignons of witloof, blijft in de koelkast steken.

Gaan we nog de laatste zonnige dag meepakken vraagt ze bij het ontbijt. Zoiets hoef je geen twee keer aan mij te vragen.
Alleen, waar kunnen we lunchen op een zonnig terras.
Lang hoef ik niet na te denken: bistro Boschvogel in Aartrijke stel ik voor. Het terras achteraan de zaak is super en dat zullen we dan ook uittesten.

Op de site vind ik geen voorstel voor de lunch, maar in het verleden was het altijd al lekker, waarom zou het dan nu niet zo zijn.
Temeer omdat je er kan kiezen tussen een vis- of vleesgerecht. Voorafgegaan door een soepje, achteraf een koffie of ijsje. Prijs: 18.50 euro.
Mits opleg van 5 euro wordt het soepje een voorgerecht.

Ik denk dat de zaak van Lieve en Olivier nog altijd onderschat wordt. Wat we er geserveerd krijgen moet een bordje wegens volzet heel regelmatig rechtvaardigen.

We kiezen voor het voorgerecht: avocado met gerookte zalm.
De avocado lekker op punt, de gerookte zalm van fijne kwaliteit.
Vermoed ik een puntje piment in de smeuïge mayonaise?
Het leistenen bordje draagt een afgewerkte presentatie.

Idem voor het hoofdgerecht: we kiezen beiden voor de lovefish of hoe de skrei door het leven gaat.
Ook die presentatie is af. Net als de smaken met de krachtige saus op basis van schaaldieren.

We ronden af met koffie. Alles samen voor...23.50 euro.

Vandaag wordt het thuis bloemkool met hamburger. Zeker weten.

boschvogel in Aartrijke

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

Woensdag 27 februari 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Ik had moeder beloofd, als het weer goed komt, dan nemen we je dit jaar nog eens mee voor een lang weekend of midweek.
Ik weet dat ze graag Honfleur nog eens zou willen zien, of waarom niet Grande Enneille als mooi weer geprogrammeerd staat.

Zo ver is het nog niet, eerst moet ze weer op krachten komen.
En hoe kom je op krachten?
Door buiten te komen, wanneer het ook maar kan.

maw, gisteren was het zo'n dag.
De zon scheen zoals nooit voorheen op 26 februari en liet ons genieten van een deugddoende 18°.
Het plekje dat ons werd aangeboden kon niet beter: een tafeltje op het terras van het Oosthof in Snellegem.

En of we genoten hebben.
Moeder vergat dat wat ze op het bord kreeg met voor- en hoofdgerecht thuis goed was geweest voor twee middagmalen.
Ze vergat ook dat ze thuis al lang aan haar middagdutje toe zou zijn.

We waanden ons even in het zuiden.
Zie je wel dat je niet altijd op reis hoeft te gaan, glimlachte de garçon naar moeder.

Wat je ook niet onmiddellijk in het zuiden zou meemaken, dat is dat je er mensen ontmoet van je leeftijd waarmee je jarenlang bevriend bent geweest.
Dat was wat gisteren gebeurde toen Odiel en Maria ons tafeltje passeerden. Odiel de oude postmeester van ons dorp, nog altijd gezond en wel en schalks.
Weet je nog rakelde Odiel op, dat jij de eerste klant was toen Maria haar kapsalon aan de Kezelbergstraat opende?

Moeder is altijd een fiere vrouw geweest, nu nog. Met of zonder zonnehoed.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

 

Dinsdag 26 februari 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Werk op de plank: 2 paletten van domaine des Graves d'Ardonneau moeten vandaag gestockeerd worden.

Ik heb het gamma nog verder uitgebreid: voor het eerst zitten er ook enkele kartons moëlleux (zoet) tussen.
Wat we nu in voorraad hebben?
De sauvignon Tradition en de Prestige in wit.
De moëlleux en de rosé.
Voor rood de Tradition, de Prestige en de Grand Vin.

   

In maart komt het gamma van Moulin de Gassac binnen met een superieure Faune en hun nieuwe olijfolie, nu voor het eerst van de typische olijvensoort van Aniane en Gignac, la Lucques.

Op de middag gaan we met moeder dagschotelen in het Oosthof. Is echt nodig want moeder komt zo voor een eerste keer buiten na haar operatie. Het zonnetje zal deugd doen.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Zondag 24, maandag 25 februari 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Tweede poging om een dagbegroeting te schrijven.
Was er gisteren voormiddag mee begonnen toen klanten in de shop binnen kwamen. Nadien had ik er de tijd niet meer voor.

Vandaag dus tweede probeersel om u te melden dat de voorbije dagen heel gewoon waren met uitzondering van de zaterdagavond.
Toen waren we uitgenodigd bij vrienden in hartje Brugse binnenstad. 
We waren er nooit eerder, maar 2 minuten waren genoeg om er m'n hart te verliezen.

Wat kan er toch schoonheid verschuilt zitten achter de gevel van die rijhuizen. Weliswaar een bredere voorgevel dan het raam en de deur en daardoor ook bredere binnenruimte en aansluitend een koer als stadstuin aangekleed. Nu al zo mooi, wat moet dat geven als heesters, planten en bloemen in bloei staan.

Geen foto's want het gaat hier om privésfeer.
Dus trok ik gisteren het balkon op, acht hoog, met voor me de zee, rechts de pier en een sierlijke meeuw voor de lens. (geplaatst met uitvergroting van de meeuw)

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Zaterdag 23 februari 209, een goeiemorgen met Wilfried

 

Het is beslist: het Open-deur weekend voorzien voor het laatste weekend van maart wordt verplaatst naar een week later, zaterdag en zondag 6 en 7 april.

Waarom deze verschuiving?

Voor het eerst gaan we weer samenwerking met broer Ivan, die op die manier de ideale gelegenheid ziet om zijn cateringbedrijf aan het publiek voor te stellen.

Enig beschikbaar weekend om dat te doen is 6 en 7 april.

Het Opendeur weekend zien we dan ook groots.
Ivan nodigt zijn cliënteel uit en dat van vishandel Vandenabeele.
Ik schrijf mijn publiek aan en de...1003 'vrienden' op facebook.
Patrick en Françoise en Werner en Marijke versturen de uitnodigingen naar hun vriendenkring.

Er staat wel wat te gebeuren op 6 en 7 april.
We plaatsen een tent, achteraan de wijnshop, die aansluit op de tussenruimte.
In die tent staat de viskar en de Berkel vleessnijmachine.
In de tussenruimte klopt Ivan béarnaise en geeft hij uitleg over Moeyaert catering. 
We draaien nonstop beelden over onze presentaties over de Wereld van Vis en Vissers en maken bereidingen met onze exclusieve sardienen uit Saint-Gilles Croix de Vie (de nieuwe jaargang 2018 is ook binnen) en verwennen u met lekkers op basis van de olijfolie van Daumas Gassac.

Kortom: nu noteren, 6 en 7 april. Wijnshop Moeyaert Stationsstraat 80 te Jabbeke. Vooraf inschrijven hoeft niet, maar als je dat doet (info@moeyaert.eu) hebben we een extra verrassing voor jou.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

Vrijdag 22 februari 2019, een goeiedag met Wilfried

 

Vandaag ga ik nog even door op de rijke carrière van steracteur Jo Demeyere.

In 1969 brak Jo door in de Tv reeks, Wij Heren van Zichem. Daarin speelde hij de rol van Herman, zoon van boer Coene. In die reeks gebaseerd op een boek van Ernest Claes qstudeerde hij voor priester.
De vertolking van priester was hem op het lijf geschreven: eind de jaren 70 vertolkte hij in de Nederlandse reeks 'Dagboek van een herdershond' de figuur van kapelaan Odekerke.

In de reeks Hard Labeur kregen we een andere Demeyere te zien.
In zijn rol als Speeltie was hij de seizoenarbeider met het onverzettelijke karakter die ging inwonen bij boerin Mie, vertolkt door Chris Lomme.

Een overzicht van TV-reeksen, TV-films en films waarin Jo Demeyere te zien was1967 Midas Ali televisieserie 

1969 Wij, Heren van Zichem (Herman Coene) televisieserie 

1969 Die ene dag (Hughie)  televisiefilm 

1970 Het Kleine Mahagonny (Charly Brown)  televisiefilm 

1970 De nacht van de moordenaars (Lalo)  televisiefilm 

1970 Christoffel Marlowe Shakespeare  televisiefilm 

1971 Gemengd dubbel  televisiefilm 

1971 De Alchemist Ananias, (een Amsterdams diaken) televisiefilm 

1971 Play of the Month  tv-episode Candida 

1972 De Vorstinnen van Brugge (Edgar Onghenae)  televisieserie 

1972 Het Gesticht  televisiefilm 

1973 Een vlo in het oor (Romain Tournel)  televisiefilm 

1973 Driekoningenavond (Rosten Tjeef)  televisiefilm 

1973 Candida (Marchbanks)  televisiefilm 

1973 Gered Maurice televisiefilm 

1973 Een mens van goede wil (Karel)  televisieserie 

1973 De Paradijsvogels (Mentie)  televisiefilm 

1974 Yerma  televisiefilm 

1974 Schapenborre (Frondoso) televisiefilm 

1975 Dood van een non (Nikki) 

1975 Het recht van de sterkste ('t Slijperke)  televisiefilm 

1976 De herberg in het misverstand (Maarten Deyssenbloem) televisiefilm 

1976 De komst van Joachim Stiller (Secretaris) 

1977 Le mur italien (Garcia) televisiefilm 

1977 Geloof, hoop en liefde (Hoofdinspecteur) televisiefilm 

1977 Het mirakel van St. Antonius (Sint-Antonius)  televisiefilm 

1978 Dagboek van een herdershond (Kapelaan Erik Odekerke)  televisieserie 

1978 Toch zonde dat 't een hoer is (Vasques)  televisiefilm 

1979 Tabula rasa (J.E. Dielman) televisiefilm 

1980 Laat de dokter maar schuiven (Dokter Angelino) 

1981 Wacht tot hij opbelt (Herman)  televisiefilm 

1982 Au bouillon belge (Jos)  televisiefilm 

1982 Ekster (Ekster)  televisiefilm 

1983 De Nand functie (Johan) televisiefilm 

1983 Lente (Standje)  televisiefilm 

1983 Daar is een mens verdronken  televisiefilm 

1983 Tien jaar later (Albert) televisiefilm 

1983 Geschiedenis mijner jeugd (Pierre Conscience) televisiefilm 

1984 Levenslang  televisiefilm 

1984 Klinkaart (Mandus)  televisiefilm 

1984 De burgemeester van Veurne (Hubert Kempenaar)  televisiefilm 

1984 De surprise  televisiefilm 

1984 Willem van Oranje (Admiraal Lumey) televisieserie 

1985 Vluchtafstand (Herman)  televisiefilm 

1985 De Leeuw van Vlaanderen (Bauden de Vos) 

1985 Hard labeur (Speeltie) televisieserie 

1986 Het Pleintje (Pol Six)  televisieserie 

1986 Adriaen Brouwer (Raimondi)  mini-televisieserie 

1987 Het Hemelbed (Hij)  televisiefilm 

1988 De kleine reder (Vader Janssen) televisiefilm 

1988 De zoete smaak van goudlikeur (Inspecteur) 

1988 Het Begeren (Balten)  televisiefilm 

1989 Villa des roses (Henri Martin)  televisiefilm 

1989 Het zilveren hoekske (Directeur Schouters)  televisiefilm 

1990 Late zomer (Dr. Vlaeminck)  televisiefilm 

1990 Alfa Papa Tango (Adjudant Maurice Haegeman)  televisieserie 

1991 De Bossen van Vlaanderen (Constant Reynaert)  televisieserie 

1991 Oog in oog (Slager) televisieserie 

1994 De Put (Pa Jans)  televisieserie 

1996-1998 Heterdaad (John Nauwelaerts)  televisieserie 

2001 De onvrijwillige poëet  

2001 Stille Waters (Alexander 'Alex' Vorlat)  televisieserie 

2003 De zaak Alzheimer (Baron Gustave De Haeck) Film 

2003 Het geheugen van een moordenaar? Film 

2003-2009 Flikken (John Nauwelaerts)  televisieserie 

2005 Als 't maar beweegt (Frack)  televisieserie 

2007 Katarakt (Pierre Hellemans) televisieserie 

2011 Witse (Karel Dubois) televisieserie 

2012 Salamander (Procureur-Generaal Armand Persigal)  televisieserie 

2013 Het Vonnis (Karel Puype)  film 

2016 Achter de wolken (Gerard) film

musicals

2008 de musical Daens(bisschop Stillemans)

2014  musical '14-'18, als generaal.

2018 deelde De Meyere de rol van verzetsstrijder Leon met Herbert Flack in de spektakel musical 40-45 van studio 100 dat 7 oktober in première ging in het studio 100 pop up theater in Puurs

 

À la vôtre

Wilfried

 

********

 

Donderdag 21 februari 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Een van onze grootste acteurs ooit wordt vandaag 80. Jo Demeyere voelt zichzelf nog een prille zestiger en acteert nog altijd even graag.

In 2003 verloor hij zijn echtgenote Arlette Teys.
Na een lange ziekte (astma) raakte ze plotseling in een coma waaruit ze niet meer ontwaakte.
Dit brak hem. De Meyere gaf tien jaar na haar overlijden aan zijn vrouw nog iedere dag te missen.
Hij verwoordde het zo:
 "...Thuiskomen en merken dat er niets of niemand is, behalve ikzelf en de stilte, dat vreet aan mij. De echte liefde komt maar één keer langs, al de rest zijn afkooksels. Toneel is mijn redding, optreden mijn overlevingsmechanisme...".

Jo, vader van een zoon en een dochter en grootvader met 5 kleinkinderen bereidt zich momenteel voor op een rol van wat zijn 100ste theaterproductie kan worden.
Want dat blijft hij in hoofdzaak: een acteur pur sang die te zien was in grootse stukken zoals Cocktail Party (1963) van TS Eliot met Daniël De Cock en Roger De Wilde aan zijn zijde.

Jo De Meyere uit Eeklo ging snel nadat hij het diploma maatschappelijk assistent had behaald studeren aan de toneelacademie van Gent. In 1965 werd hij beroepsacteur bij het NTG.

Eind jaren 70, begin jaren 80 speelde hij meestal in Gent Beckett en Pinter in onvergetelijke ensceneringen, naast Luc Philips en vooral Julien Schoenaerts.

Zelf zet hij zijn rol als Clov in "Eindspel" van Beckett helemaal bovenaan.
Ook "Wachten op Godot" was een van zijn lievelingsprestaties op de planken.

In 2013 verscheen Jo De Meyere weer op de planken in "Achter de wolken" van Michael De Cock, een weemoedig stuk over een ouder koppel.
"Achter de Wolken" was ook de hereniging met Chris Lomme.

Van het hele acteergebeuren valt alleen het instuderen van een rol hem zwaar.
Nu bereidt hij zich voor op een personage dat hij al lang ambieerde, "Boer Van Paemel'' van Cyriel Buysse, met amateurspelers in de nieuwe schouwburg van Deinze.

Met die rol wordt hij weer een koppige agrariër, een rol die hem uitstekend ligt, ook al was hij ooit de brave kapelaan.

 

Morgen heb ik het over Jo Demeyere in zijn rollen in films en TV-reeksen.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

 

 

Woensdag 20 februari 2019, een goeiedag met Wilfried

 

Het feest kan niet blijven duren.
Dus gingen we na drie daagjes Ardennen opnieuw aan de slag.

Maandag werden we in Bassevelde verwacht.
Het RVT Sint-Bernardus als locatie had een mooie cafétaria, maar voor ons geen keuken ter beschikking.
Dat maakte dat we ons met de afwasbak aan de toog moesten verhelpen. Dat lukte. Soepje op onze inductie en wel een ruime afzonderlijke zaal om de koude hapjes uit te zetten.

Heel vriendelijke ontvangst van de dame die eerst en laatst was.
Zelden meegemaakt dat onmiddellijk bij aankomst gevraagd wordt wat we willen drinken.
Het was de kat bij de melk zetten met zo'n naam voor een rust- en verzorgingstehuis.
En als het abdijbier goed is voor de ouderen, wat zou het dan niet goed zijn voor ons.
Al moet ik zeggen, dat het eerder voor de droge keel soepel te houden, dan om het drinken ging.
Om 22u, aan het eind van de presentatie stond er nog steeds een verschraalde halve Bernardus in het glas.

Leuke groep met 31 dames, wat opvallend is voor een niet eens zo grote gemeente als Bassevelde (geen 4000 inwoners).

Naast de dames een bijzondere gast: Pedro Rappé, visser op de Z483, had me nooit eerder aan het werk gezien en wilde het absoluut meemaken.
Hij voelde zich verrast door het professionalisme.
Bracht ook enkele aanvullingen zoals bij het stukje over de haring en de bijzonder grote aanvoer tijdens WOII -  het jaar 42/43. Haring die bij vele families hongersnood vermeed.
De koning besliste, dat door die bijzondere inbreng van de vissers, de kinderen die op zee zouden gaan als visser nooit geen legerdienst meer moesten doen. Dat bleef zo gehandhaafd tot de afschaffing van de legerdienst.

En of de dames luisterden. Het zette me er toe aan op te merken dat er mocht gepraat worden tijdens de pauzes waarin wijn en gerechtjes werden geserveerd.

Kortom: ik denk dat we andermaal gescoord hebben.

 

À la vôtre

Wilfried

 

******

 

 

Dinsdag 19 februari 2019, een goeiedag met Wilfried

De zondag in de chalet in Grande Enneille.
Werner en Ivan rijden naar de bakker in Noiseux.
De dames maken zich op en zetten de tafel.
Ik schrijf m'n dagbegroeting.

Heerlijk zonnetje van 's morgens vroeg, die de temperatuur van twee graden onder nul al vlug naar enkele graden er boven jaagt.

ivan met fans

Ontbijt met alle erop en eraan. Ivan maakt zich klaar om een rondje te fietsen. Eindpunt wordt Durbuy met tussenin La Roche, Samrée, Erezée en Barvaux. Wij zullen volgen met de auto.

Tussen Hotton en La Roche passeren we onze 'courreur'.
Wij, Ivan indachtig - rij nooit voorbij een artisanale producteur, houden halt bij een winkeltje waar ze appelsap, youghurt en honing verkopen. Ook al is de boetiek buiten het seizoen op zondag gesloten, voor 50 euro open je toch al eens de deur. In La Roche wordt het zoeken voor een vrij plaatsje op de terrassen.

Ivan, een koffie, de rest iets straffer om de tocht nadien verder te zetten naar Erezée.

Werner kent er een Jabbekenaar die er jaren terug een camping overnam en prachtig uitbouwde tot wat het nu is: domaine de Val de l'Aisne

Ik heb in gedachten zoiets wat ik al tien keren gezien heb langs een riviertje in de Ardennen, maar de camping van Kristof  kan in niets hiermee vergeleken worden.
Het ligt inderdaad aan een riviertje, de Aisne, maar daar houdt dan ook alle vergelijking op.

In het 'dode' seizoen zijn uitgebreide infrastructuur werken aan de gang. Ze moeten klaar zijn met Pasen. Er wordt dan ook tijdens de weekends door gewerkt.

Centraal tussen de honderden sta-caravans ligt een uitgestrekte waterplas. Er kan gezwommen worden of  zoals nu, ik zie enkele vissers hun geluk beproeven.

Andere aantrekkingspool is de verzorgde speeltuin die aansluit op het cafétaria.

In dat cafétaria laten we ons verleiden tot een gerechtje, raken we aan de babbel met sympathieke Kristof en valt ons oog op een verzorgd programmaboekje. Wie hier naar toe komt zal zich niet vervelen.

informatie: https://levaldelaisne.be/nl/

Na deze uitgebreide stop, Ivan is ondertussen al weer vertrokken, rijden we richting Durbuy.
Nog voor we Durbuy bereiken is Ivan op z'n stappen terug gekeerd.
Het kleinste stadje van België zit overvol.
We vinden een terrasje op het knooppunt Barvaux-Hotton-Durbuy.

Recht tegenover de brasserie is er de nieuwe optrek van de boulangerie Delhaye en de boucherie Baltus.

Vooral die laatste is een bezoek waard. Hoe ze hier hun zaak hebben opgebouwd spreekt aan. De foto's spreken voor zich.

In de koelkast van de chalet steekt iets kouds, in de boucherie kopen we nog enkele saucissons.
An en Ivan hebben een stoofpot van thuis meegebracht.
Op TV zien we in uitgesteld relais Club van Genk winnen.
Of  hoe alweer een perfecte dag eindigt.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*******

 

Maandag 18 februari 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Hoe we gisteren doorbrachten (oa op de camping Val d'Aisne) lees je morgen.

Vandaag nog even terugkomen op het Valentijndiner in Les Pieds dans le Plat.

Het restaurant liep vol, wat te verwachten was.

Wij kregen een heel speciale plaats toegewezen: de verandakamer die aansloot op de keuken.
Aan de masieve leisteentafel plaats voor zes.

Het werd een super ervaring.
Niet alleen wat de gerechten betrof, maar alleen al door het unieke zicht op de handelingen in een sterrenkeuken.

Wat daarbij opviel: de beperkte equipe en de rust die ze uitstraalde. De chef, een erg jonge sous-chef, die geregeld overnam, en een commis. Twee dames in het service, die meehielpen op de momenten van het doorgeven en de dame des huizes, die met elegance coördineerde.

Wat we op en in de bordjes kregen.

Foie gras mi-cuit de canard-met geconfijt vlees van de billetjes.
Ravioli van kreeft in zijn coulis.
Coquille uit Dieppe, salade van venkel en vinaigrette van sinaasappel. Duifje uit Anjou, het billetje in tempura met een oriëntaalse bouillon.
De plateau de fromage.
Als afsluiter, het verloren brood met vanille-ijs en appel.

Hoeft het gezegd dat we er een perfecte avond meemaakten.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*******

 

Zondag 17 februari 2019, een goeiedag met Wilfried

 

Een ferme wandeling stond gisteren op het programma.
Langs de Ourthe naar Durbuy.

Een aperitiefje in de Ardenaise en dan hop naar omhoog, tot het hoogste punt van het stadje: de top van de rotsen.

Een wandeling die in de kuiten bijt maar het mooiste panorama over Durbuy biedt.
Dan een afdaling waarbij je bij de pinken moet blijven.
Gelukkig is de grond wat uitgedroogd zodat uitschuivers kunnen vermeden worden. Het gaat vqn rots naar rots.

Ondertussen loopt het stadje vol. Wij wachten op een terras in het zonnetje op Ivan en An die om 13u uit Veldegem vertrokken zijn.

's Avonds stond het Valentijndiner op het menu in Les pieds dans le Plat in Marenne bij Hotton. Het wordt een speciale gelegenheid waarover morgen meer.

 

À la vôtre

Wilfried

 

****

 

Zaterdag 16 februari 2019, een goeiedag met Wilfried

 

Wat is er leuker wakker worden dan met zo'n panorama waarop de zon schijnt.

Ze heeft zelfs beloofd van de partij te zijn voor de ganse duur van ons verblijf in Grande Enneille. Voor Werner en Marijke, de eerste keer als gasten in het chalet.

We hebben een mooie avond achter de rug. Onverwacht vlot verkeer van Jabbeke naar Leuven. Dan druk maar vlot richting Namen en Marche. Aankomst rond half acht. Iedereen de handen uit de mouwen voor uitladen en installeren. Ik in de weer met een kistje platte zeeuwse oesters, Werner met de fles champagne de Henri de Veaucasy.

Wij moesten voor niks zorgen: Werner en Marijke hadden thuis een stoofpot van everzwijn klaar gemaakt. De lekkere geuren verspreidden zich al vlug door de ruimte. Ideaal om de everzwijnen buiten te verwittigen: héla mannekes, niet opnieuw hé, want ruik ne keer wat er dan met u gebeurt. De voorbije maanden hadden ze lelijk huisgehouden met het doorploegen van de tuin. Van gras bleef niet veel over.

Vandaag komen Ivan en An toe. Gisterenavond zorgden ze voor verwarring met het sturen van een filmpje. Gefilmd uit de auto op de autostrade met bijhorende toelichting: we zijn op weg naar jullie, de stoofpot zal moeten verdeeld worden onder zes. Bij gedetailleerde controle van de beelden bemerkten we een bord boven de weg met aanduiding Brugge-Zeebrugge. Net duidelijk genoeg om te kunnen vast stellen dat we in de maling werden genomen.

Het beloven leuke dagen te worden.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Vrijdag 15 februari 2019, een goeiedag met Wilfried

 

Nooit eerder zoveel mannen zien winkelen als gisteren.
Zus Hilde, het zit in de familie, had aan de venster van de winkel een groot plakkaat opgehangen met daarop een niet te mis verstane boodschap: viert Valentijn met lekkers uit de Noordzee.
Boodschap die wel zeer goed werd opgevolgd en er ook voor zorgde dat ik gisterenavond kattelam was.
Kattelam; nog zo'n woordje voor de Westvlaamse vocabulaire van Brabantse An.

Toch moest ik gisteren nadien nog richting Heist voor een afspraak met Pedro Rappé, de visser van de Z483 waarmee ik in zee ga. Dat staat vast, al is het ook figuurlijk.

Met hem zet ik in de toekomst een nieuwe reeks presentaties op.
Het vervolg op de eerste die handelt over de Vlaamse Visserij.
Werktitel en wellicht ook definitieve titel:
Pedro! Als hij maar geen voetballer wordt.

Ontleend aan het liedje van Boudewijn de Groot: Jimmy of de Eenzame fietser, waarin het zinnetje komt; als hij maar geen voetballer wordt, ze schoppen hem misschien halfdood.

Mysterieuze titel die een verklaring nodig heeft.
De allereerste vraag die ik aan vissers stel tijdens mijn interview-ronde als voorbereiding op de nieuwe reeks:
hoe reageerden uw ouders toen u op een dag zei; ma, pa ik wil visser worden.

Ik heb dus werk voor de boeg.
Pedro wordt de man die me de contacten aanreikt van vaders en grootvaders van de huidige generatie vissers.
Volgens hem wordt die huidige generatie ook de laatste, want buiten de eigen families in de visserij gaan geen 'vreemde' kinderen naar de vissersschool.
We horen het en stellen het vast tijdens mijn informatie bezoeken. Volgende week ga ik hiermee van start.

Nu eerst een weekendje 'repos' in de Ardennen. Vanavond vertrekken. Morgen lees je mijn schrijfsels vanuit Grand Enneille.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

 

Donderdag....... Februari 2019, een goeiedag met Wilfried

 

Valentijn
De hoeveelste zijn we vandaag?
Doe er niet flauw over omdat je de stoere wil uithangen.
Ik doe daar niet aan mee
en
het is alle dagen 14 februari
of nog
dat is iets voor watjes
nog eentje
Het is allemaal pure commercie

Kan wel zijn, wat dat laatste betreft, maar toch, is het niet leuk te willen en te kunnen tonen dat je elkaar graag ziet.

Toen ik 2 jaar terug mijn nieuwe relatie startte zei ik: huwen? Hoeft dat? Maar ik wil wel de rest van mijn leven, iedere dag, je lief zijn.

Niet altijd gemakkelijk, verre van eenvoudig.
Soms durf ik het (bijna) vergeten in de drukte van het bezig zijn.
Maar nu en dan krijg ik een uitgelezen kans om het te tonen.

Dus dacht ik gisteren, daags voor de 14de: laat ik in plaats van bloemen of een ander cadeautje te kopen, het zo doen.
Er van overtuigd zijnde dat ze zoiets duizend maal meer zou waarderen. En of ze het gewaardeerd hebben: niet alleen zij, maar met hun... vieren!

Ik verklaar me nader.

Enkele weken voordien al wist ik dat gisteren in Ottignies (Louvain la Neuve) er een scholencross van Adep, de Waalse tegenhanger van Bloso werd georganiseerd.
Alleen de geselecteerden uit de plaatselijke scholenwedstrijden mochten als bekroning hieraan deelnemen.

Lotte en Linde, kleinkinderen van An, hadden toen hun wedstrijd gewonnen en werden gisterennamiddag in het Waalse stadje verwacht, samen met ongeveer... 1000 andere jonge kinderen uit het Waals gewest.

Was er een mooiere locatie dan het natuurdomein Bois de Rêves om een droom na te jagen. De papa van de kinderen nam een halve dag verlof in plaats van te staken en trok met moeke en de kinderen naar Ottignies.

Ik hield me de voorbije dagen gedeisd, liet vooraf niet in mijn plannen kijken en sprong om half elf in Zedelgem in de auto.
Op de GPS stond 136 kilometer.
Buiten m'n eigen familie, niemand die er iets van af wist.

Anderhalf uur later ontrolde die uit de Vloanders langs het parcours zijn spandoek met daarop hop hop allez Lotte & Linde.

Brut weg getekend, maar ik hoef er geen tekeningetje bij te maken welk effect dat gaf op Marc, moeke, Lotte en Linde.

Zo'n effect dat ze in hun leeftijdscategorie op de telkens ongeveer 100 deelneemstertjes respectievelijk 7de en 6de eindigden.
Of goed voor een volgende selectie.

Dat is wat ik bedoel met mekaar graag zien.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

woensdag 13 februari 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Het is onvoorstelbaar dat deze tijd van het jaar zoveel Vlaamse vissers de netten uitgooien in de Ierse Zee. Zou het te maken hebben met de brexit? Het was de vraag die schoonbroer Eddy zich maandag stelde bij het overzicht van de aanlandingen, die dag op de veiling.

Voor mij genoeg om eens op onderzoek uit te gaan. Wat betekent die Ierse Zee voor onze Vlaamse vissers. De Keltische Zee, het Bristol Kanaal, de Ierse Zee: ze vormen de doorgang tussen Engeland en Ierland en zijn belangrijk voor onze visserij waar oa op tong wordt gevist.

volgende tekst: bron ILVO

De tongstock in de Ierse Zee (2016) is er volgens de wetenschappelijke gegevens slecht aan toe, maar dat strookt niet met wat de Belgische vissers ervaren. Hun waarnemingen vertellen ons dat er nog steeds veel tong van alle leeftijden te zien is. Sinds 2013 werd de toegestane vangst (TAC) drastisch verminderd en voor 2016 werd de directe visserij op tong volledig verboden. De gegevens verzameld door de Britse wetenschappelijke survey in het gebied geven echter geen enkel signaal van herstel. Niet alleen tong doet het slecht, ook andere stocks zoals kabeljauw en wijting hebben het hard te verduren. Men spreekt daarom van een crisis op het niveau van het Ierse Zee ecosysteem. Wetenschappers en sector buigen zich over de vragen waarom visstocks het hier zo slecht doen en of deze verwachtingen wel kloppen met de werkelijkheid.

De Belgische vloot vaart al jaren af naar de Ierse Zee voor tong. Sinds de visserijmogelijkheden merkelijk afnamen en de onzekerheden omtrent de wetenschappelijke survey toenamen (2013), besliste ILVO om de koppen bijeen te steken en samen met de sector initiatief te nemen. Een dergelijke "fishery-science partnership" (FSP) biedt voor de sector een kans om beter vertrouwd te raken met wetenschappelijk onderzoek. Wetenschappers leren op hun beurt de waarde van lokale ecologische kennis in te schatten en hoe ze dit kunnen meenemen in hun onderzoek. Concreet stelde ILVO voor om een wetenschappelijke survey aan boord van een commercieel schip te organiseren, een "industry-science survey". Daarbij kan de vangst vergeleken worden met de wetenschappelijke survey en er kan ook op plaatsen gevist worden die minder gekend zijn voor de wetenschap om na te gaan of het tongbestand zich al dan niet verplaatst heeft. In de gebieden die belangrijk zijn voor de tongvisserij (tussen 53° en 55°N) zullen in het najaar van 2016 verschillende stations bemonsterd worden, meer bepaald 1 vissleep in elk vakje van 10x10 zeemijl.

De Baai van Liverpool wordt aanzien als het gebied met de belangrijkste tongconcentratie in de Ierse Zee, waardoor voor het afstellen van de bestandsraming enkel de survey stations in dit gebied in rekening gebracht worden. Indien de nieuwe gegevens afkomstig uit het beviste raster aantonen dat ook andere gebieden belangrijk zijn voor tong, of dat de wetenschappelijke survey de werkelijkheid niet correct weerspiegelt, dan kan overwogen worden om een alternatieve survey (i.e. een bedrijfssurvey) naast de conventionele wetenschappelijke survey in te richten in de Ierse Zee. Op basis van het antwoord op de vraag "Hoe is het nu eigenlijk écht gesteld met de tong in de Ierse Zee" kan het proces gestart worden om, bij positief antwoord "GOED", de wetenschappelijke survey bij te sturen, of, bij negatief antwoord "NIET GOED", de visserijinspanningen in samenspraak met beleid en sector te verplaatsen.

Project: Tong in de Ierse Zee / Looptijd: 2016 - 2017

Volgende tekst: bron Metro

Vissers mogen dit jaar (2019) minder tong en kabeljauw bevissen. Dat is beslist op de Europese Visserijraad. Elk jaar buigt de Europese Visserijraad zich over de vangstquota. Onderzoeksinstellingen werken internationaal samen en verzamelen gegevens over de aangroei van de visbestanden en de geslachtsrijpe jonge vissen. Op basis van wetenschappelijke adviezen beslist de raad wat er moet gebeuren met de visquota om op die manier de visserij duurzaam te houden.

De visserijbestanden waar de Belgische vloot op vist, zijn de laatste jaren sterk geëvolueerd naar een duurzaam of bijna duurzaam peil. Dat blijkt uit de jongste wetenschappelijke bevindingen. Waar de bestanden het goed doen, werden de vangstmogelijkheden behouden of opgetrokken. Bij bestanden die het moeilijk hebben, werden de visserijmogelijkheden verminderd, zodat deze vissoorten de tijd krijgen om zich te herstellen.

Soorten die voor onze visserij belangrijk zijn, zoals pladijs, zeeduivel, tarbot, tongschar en roggen, doen het over het algemeen goed. Er is ook een minkantje want de quota voor kabeljauw, ook een belangrijke vissoort voor de Belgische vloot, is stevig naar omlaag herzien. Hiervoor dalen de vangstmogelijkheden in de Noordzee en het aanpalend Engels Kanaal met 30 procent en in de Keltische zee met 50 procent.

Voor tong is er goed en minder goed nieuws. In de Iers zee mag er terug meer bevist worden, in het Bristolkanaal waar Belgische vissers veel rechten hebben minder. Op dezelfde wijze schommelen de rechten voor tongvangst in het oostelijk deel van het Engels Kanaal: vorig jaar een stijging van 25 procent, dit jaar een daling met evenveel procent.

 

à la vôtre

Wilfried

PS morgen komt er wel een heel opmerkelijke dagbegroeting, om naar uit te kijken!!!

 

******

 

 

Dinsdag 12 februari, een goeiedag met Wilfried

 

Valentijn staat voor de deur.
Bloemen geven is nog altijd het meest gegeven en gekregen cadeau. Rode rozen spannen daarbij de kroon.

Ons land telt twee grote rozenkwekerijen: Wimceco in Boechout en Scheers in Kontich.
De kwaliteit van de bloemen is goed. Het weer valt mee, het is niet te koud en niet winters, dat heeft natuurlijk een invloed op de kwaliteit van de rozen.

De bloemen worden bovendien niet op voorhand in de koeling geplaatst om ze te kunnen 'inhouden' tot Valentijn. Ook dat zorgt ervoor dat de kwaliteit van de in België gekweekte rozen erg goed is.

Op een vierkante meter kweekt een kweker gemiddeld zes rozen per week. Die hoeveelheid gaat natuurlijk niet naar omhoog met Valentijn, hoewel de vraag stijgt.
De prijs van de rozen stijgt dus uiteraard met Valentijn. Dat is het spel van vraag en aanbod.
De bloemen zullen in prijs stijgen bij vorige week, maar niet duurder worden dan op Valentijn vorig jaar.

Rozen geven is leuk maar wat symboliseert hun kleur

d'Orangerie Groenestraat 42  8210 Zedelgem 050 20 87 63
http://dorangerie-zedelgem.be/?q=contact

Rozensymboliek

Donker roze = dankbaarheid
Licht roze = verlangen, geluk, jeugdigheid, energiek
Roze = liefde
Bordeaux = schoonheid
Rood = gepassioneerde liefde
Wit = verlegenheid
Geel = vergeving na negatieve daad
Oranje = verlangen, passie
Lavendel = liefde op het eerste gezicht
Rood en wit samen = samen een eenheid
Rood en geel samen = vreugde, geluk en opwinding
Doornloze rozen = liefde op het eerste gezicht

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

Maandag 11 februari 2019, een goeiedag met Wilfried

 

Valt er u iets op?
In mijn aanspreking is de goeiemorgen vervangen door goeiedag.
In de toekomst stuur ik u mijn dagbegroeting zoveel mogelijk 's ochtends maar zoals vandaag vanuit Leuven na het uitslapen.
Mag wel na een drukke voorbije week.
Ook deze week belooft het: Hilde zit met de bof wat betekent dat ik ga inspringen.

Nog even terug op een heerlijk voorbij weekend.

Zaterdagavond kwam mijn petekind met zijn twee gabbers nieuwjaren.
Ik wilde het simpel houden.
Had quiche en pizzabaguette uit de viswinkel van Eddy meegebracht. Super lekker is dat bij een aperitiefje.

An had charlotte-aardappel al-dente gekookt. Heerlijke vaste aardappel die ik in de pan gooide om te roerbakken met tapenade van tomaat. Poepsimpel en lekker kruidig zuiders, terwijl het buiten over de Noordzee tegen storm aan ging.

Van mijn Zedelgemse slager Hullebusch had ik een uit de kluiten gewassen entrecôte.
Daarbij een gemengde sla en een vinaigrette.

Nadien lekkere chocolade-mousse waar klein en groot verzot op is (recept An).

Voor de kleine Julien en de iets minder kleine Clement had An gehaktballetjes in tomatensaus gemaakt.
Best ok, maar Clement lustte ook wel de biefstuk.
Een nieuwe gastronoom in de familie Moeyaert in wording?

Zondag-moederdag! Dat is de afspraak nadat we moeder het werk van eten klaarmaken om beurt uit handen willen nemen.
De zondag is het mijn beurt.

Ik kon bij dezelfde slager niet weerstaan aan de lamskroon.
Deed mijn inkopen en haalde bakajuintjes, boontjes, tomaat en worteltjes in huis. Witloof stak nog in het koelkastvak.

Aan de slag met het maken van een persillade (boter-chapelure-tijm-rozemarijn-peterselie-wat kruidentuiltje-mosterd met espelette).
Ik maakte de groenten klaar en hield ze warm.
De gehalveerde minitomaat kreeg nog wat tapenadevulling en zou met de koteletjes onder de grill gaan.

De patatjes kregen ditmaal wat room over de schijfjes gekieperd en een geraspt kaaskleedje er bovenop en zo in de oven gezet.

De lamskroon ging in de creusetpot 'om en om' tot knapperig bruin, maar rauw binnenin.
Ik sneed de kroon in koteletjes en wreef ze in met de persillade.
Ik plaatste ze in de oven onder de grill.

Wat hebben wij...gesnoept!
Lekkere pittige persillade en rosé vlees er onder.
Het verwarmde bord opgemaakt in de kleuren van rood-oranje-groen, wat gratin dauphinois in het midden (zo noemen ze die klaargemaakte aardappel), twee koteletjes er bovenop.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

zondag 10 februari 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Deel 2 van voorbije vrijdag omvatte het serveren van een glaasje aan de 240 aanwezigen op de nieuwjaarsreceptie van de VLD Ichtegem.

Een opvallende locatie: garage Cappon in Eernegem. Vooraf al een pluim voor de hartelijke ontvangst van beide broers Cappon die ons alle ondersteuning aanboden.

We serveerden onze lekkere cava l'Arboç bij het binnenkomen van de mensen. 240 mensen is een pak volk, maar het liep perfect. Maar best ook want buiten was het geen weer om ook maar iemand zonder blauw gevoel er door te jagen.

Lekkere hapjes waarvoor Eric Cobbaert, de voorzitter, had gezorgd. Ook een welgemeend dank-u-wel was op zijn plaats voor de bereidwillige medewerking van sympathisanten. Gerookte zalmstukjes, tonijn met sesamdressing, ansjovis met olijfjes en couscous met kalfshapje werden gesmaakt.

Er werd van gedachten gewisseld, er werd gespeecht, er werden plannen gesmeed en wat maar normaal was in zo'n mooie locatie: er werd naar auto's gekeken met de prachtige nieuwe Peugeot 508 berline als blikvanger.

In mooi rood, maar voor een keer stoorde er zich niemand aan.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*******

 

 

Zaterdag 9 februari 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Goeiemorgen die goeiemiddag wordt want eerst toch wat uitgeslapen.

Was echt nodig. Uitslapen betekent uit bed om kwart na acht in plaats van de voorziene kwart voor zeven.
Huurmateriaal terug brengen, vis ophalen in Sint-Kruis, samen met moeder ontbijten, naar de slager om vlees voor onze nieuwjaarders, vanavond in Blankenberge, vlees voor morgenmiddag waar ik kook voor moeder (het wordt lamskroontje), materiaal ophalen in Eernegem van de VLD-receptie, wijn leveren in Oudenburg voor de sponsoravond en aankomst in de wijnshop om half een, waar ik een afspraak had met een klant.

Of hoe een zaterdagvoormiddag er uit ziet.

Terug naar gisteren deel I: de presentatie voor Okra Assebroek.
Honderd aanwezigen, voor mijn uitleg over de Vlaamse Visserij en een koffietafel.

Een halfuurtje pauze er tussenin, zodat de organisatie ook wat kon verdienen aan een drankje.

Veel vragen en veel verhalen.
Logisch misschien?

Hoe ouder het publiek, hoe meer (levens)verhalen er verteld worden.
Het is moeilijk om de tijd er voor uit te trekken om iedereen aan bod te laten komen. Maar soms zitten er mooie in.

Zoals de mevrouw die vertelde dat op de boerderij van haar ouders, de vissers met hun paander kwamen (paander of deelvis). Die ruilden ze om voor eieren en een kip.

Soms ook boeiende vragen waar het antwoord voor de hand ligt: is het waar meneer dat je door vis te eten slimmer wordt*. Laat ik je tweemaal raden wat m'n antwoord was*. Antwoord waardoor de zaal plat ging.

Morgen ben ik er weer terug met een mooie receptie bij garage Cappon te Eernegem.

 

* slimmer of eventueel mooier

*mijn antwoord: kijk naar mij

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

 

vrijdag 8 februari 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

We hebben in het verleden onze presentaties op de meest verscheidene locaties gebracht, maar de aankomst, gisteren in Grimbergen oogde wel heel spectaculair.

De kerk van de Abdij torent op een indrukwekkende manier boven de huizen uit.
Wij werden verwacht in de Ostzaal.

Straks gaan de paters zelf bier brouwen.
Als dat het allure heeft van haar omgeving kan het niet anders of dit wordt een indrukwekkend abdijbier.

We hadden geluk: honderd meter voorbij de uitrit stond alles stil op de Brusselse ring.
Wij konden ons stresloos in de keuken installeren en kregen al dadelijk de bereidwillige medewerking bij het opzetten van de tafels in de zaal.

Het werd een gevarieerde en gevulde namiddag voor een enthousiaste groep.

Garnaaltjes pellen, vissoepje, haringbordje en waterzooi van 3 vissoorten: en of het gesmaakt werd. Het verleidde de voorzitter tot de melding: binnenkort is er een samenkomst van het gewest en dan ga ik jullie zeker promoten.

Dat doet deugd en verleidt ons telkens tot een high-five na het doorgeven van de borden: eys!

kom meer te weten over de abdij van Grimbergen en haar vriendenkring op http://www.abdijgrimbergen.be

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

Donderdag 7 februari 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Hoezo, politiek moeilijk? Hoezo, klimaat moeilijk?

Ik heb al tientallen reacties gehoord op de heisa rond ministers en klimaatspijbelaars; de ene al meer gefundeerd dan de andere.

DE oplossing is zo eenvoudig en stelt iedereen tevreden.
We plaatsen naast de bestaande windmolens er 15001 nieuwe bij. Eén windmolen levert  10 miljoen kWh groene stroom goed voor 1500 gezinnen.

Logisch dat het verkrijgen van een  toelating een fluitje van een cent is. Te optimistisch bekeken? Bijlange niet.

Er kwamen in Brussel naar schatting 60.000 mensen opdagen voor een protestmars voor het klimaat.

Reken 4 betogers voor een gemiddeld gezin.
Dat zijn 15.000 gezinnen die ongeduldig zitten te wachten op een windmolen in hun tuin.

15000 en 1? 
Ik denk positief over de aanpak van de klimaatproblemen.
Ik ben kandidaat voor een windmolen in mijn tuin.

Als de 15000 me volgen hebben we groene stroom voor 22.500.000 gezinnen.

Wie volgt? Doen!!!!!!!

 

à la vôtre

Wilfried

 

*******

 

Woensdag 6 februari 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Nu al vrijhouden: het laatste weekend van maart, zaterdag 30 en zondag 31 maart.

Dan organiseren  we onze LENTE-OPEN-DEUR.
We presenteren dan enkele nieuwe wijnen met een fris lente-gevoel en stellen u in primeur de 2 nieuwe doosjes sardienen millésimme 2018 van La Perle des Dieux voor.

Opnieuw met de schitterende ontwerpen van Coralie Joulin en Delphine Cossais.
Vandaag geven we het ontwerp Delphine Cossais vrij.

Je kan de nieuwe sardienen proeven tijdens onze open-deur en verwelkomen u ook met lekkernijen waarvoor vishandel-traiteur Vandenabeele en catering Moeyaert garant staan.

De Open-Deur staat immers in het teken van onze samenwerking.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

 

Dinsdag 5 februari 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Niet te lang wachten want Moniqueske van café de Oude Schelde in Kluisbergen zou ook wel eens de laatste generatie kunnen zijn die de volkse herberg openhoudt.

Afgelegen aan de Meersestraat, aan een zijarm van de Schelde.
Daarom was het ook wat zoeken en hadden we een vermoeden, als het al open was, we de enigen zouden zijn op deze druilerige maandag.

En zie, vier jonge gasten dronken aan de toog bier uit het flesje en Moniqueske zelf genoot aan een tafeltje met andere gasten van een Ename.

De Oude Schelde was een goeie aanzet op het vervolg: onze reservatie in Koevert, een restaurant dat er al even afgelegen bij lag als het café, maar dan in Kerkhove.

Zo kwamen we een maandenlange, of is het ondertussen jaren geleden afspraak met barman-garçon Johan na.

En we waren er niet alleen in de prachtig gerestaureerde oude hoeve, want ook op deze doordeweekse avond: volzet

Een open keuken, een glazen wijnwand en de hoekjes en kantjes maken van Koevert een bijzonder knus restaurant.

We kozen er voor het menu met voor de enen de tartaar van zalm, opgediend als een schilderijtje, voor de anderen skrei met schorseneren. Als hoofdgerecht côte à l'os met verse frietjes en verschillende sausjes. Het vlees, sappig en zeer ruim bedeeld, de sausjes, lekker.
Een van de An's koos voor de rode poon en ook dat viel in de smaak. Keuze aan de kaart voor de desserts maakten er een geslaagde avond van.

Niet dicht bij huis, maar Koevert is wel een aanrader als je de streek van de Vlaamse Ardennen opzoekt.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

Maandag 4 februari 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Naar jaarlijkse gewoonte vond gisteren in het Oosthof de nieuwjaarsreceptie van de Jabbeekse middenstand plaats.

Het werd een zeer verzorgde happening met een verrassend toemaatje. Na de kennismaking met hapjes en drankjes werden we uitgenodigd om aan te schuiven voor een bord met lekker ribstuk, slaatje en frietjes.

Origineel, dat aanschuiven waardoor iedereen die het nog niet kende een inkijk kreeg in de formidabele keuken van het Oosthof.
Het werd ook nog gezellig napraten aan de tafel van langblijvers.

Deze maandagvoormiddag ga ik in Beernem een zaal bekijken waar we later op het jaar een presentatie verzorgen.

Vanavond volgt nog een tweede afspraak. Een belofte, die we maanden eerder maakten en vanavond in... Kerkhove nakomen.
Tussenin ga ik voor Eddy vis ophalen van de veiling in Oostende.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Zondag 3 februari 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Een zonnebril, een pet en een paraplu waren de attributen die er bij hoorden. Zo werd de koop afgerond.

Het regende ondertussen pijpestelen. Geen weer om een hond door te jagen, laat staan mezelf.

Ik heb nog vongolé zei de dame.
En ik, ik heb nog verse inktvis replikeerde ik.

Meer was er niet vandoen om er een gezellige avond van te maken. Mesande* niet dat ik de inktvis in de koelkast in de wijnshop had laten staan. 
Twintig minuten later, na een heen en terug Jabbeke lag een ajuin met gepelde rode en gele paprika en een teentje knoflook zich te wentelen in de Loppemse pan.


De inktvis, wat later mee in de pan, kreeg een kleurtje en vooral veel smaak.
Ondertussen werden de slierten linguine het niet gemakkelijk gemaakt. Ze konden dan ook niet langer het been stijf houden.

Nog wat groene kruiden, een geutje olijfolie en klaar was het gerecht. Opgediend met een Pontificis waar de combinatie chardonnay - viognier de rijke smaken goed ondersteunden.

Na dit heerlijk tafelen zochten we de knusse zetels bij de haard op.
Met open mond luisterend naar het verhaal van Eddy: afgestudeerd aan de vissersschool met onderscheiding als stuurman-technieker.
Maar nooit geen visser geworden wegens... te vaak zeeziek.

*vanwaar komt ons dialect mesand niet?

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

Zaterdag 2 februari 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

In samenwerking met Vishandel Vandenabeele gaan we in 2019 regelmatig een weekend-suggestie op afhaling aanbieden.

Volgend weekend starten we er mee.
Wat we u aanbieden?

Een super lekkere gourmet-schotel
met verse sint jacobsvruchten, reuze-scampi, zalm, heekfilet, gamba, grietfilet, panklaar tongetje en.....

Geen gourmetschotel zonder passende sausjes.

Wat onze eerste suggestie gaat kosten? 20.00 euro per persoon.

De afhaling in de wijnshop Stationsstraat 80 te Jabbeke kan op zaterdag vanaf 14 uur (tot 17u) en van zondag 10.30u (tot 12u).
Wij laten u bij die gelegenheid ook een fijn wijntje proeven, geselecteerd als ideale begeleider.

*

Wie is Vishandel Vandenabeele?


Deze vishandel in Sint-Kruis, met schoonbroer Eddy aan het roer als zèèkappieting, trotseert als geen ander  de woelige golven  van het bestaan van de klein- en groothandel in de vissector.

Terwijl de een na de ander van het toneel verdwijnt bouwen ze gestadig verder uit. 
Ze hebben dan ook sedert jaar en dag de ideale formule.

Eddy bewerkt en verwerkt de vis die hij op de veilingen van Zeebrugge, Oostende en Nieuwpoort zelf rechtstreeks aankoopt (alles wordt in huis gefileerd, geportioneerd). Hij heeft naam en faam opgebouwd met de specialiteit van het koken van schaal- en schelpdieren.

Zus Hilde is HET aanspreekpunt in de winkel.
Een raadgeving, een kwinkslag of een gemeend 'hoe'ist' zijn nooit uit de lucht.

Broer Ivan en echtgenote An runnen de keuken en zorgen voor een flinke meerwaarde door hun originele bereidingen die je ergens anders niet vindt.

En nu brengen ze al dat lekkers op bestelling ook op zaterdag- en zondagochtend naar de wijnshop in Jabbeke.

Hoe bestellen?

  • Bel Wilfried od SMS op 0472 993303 of stuur een mail naar info@moeyaert.eu (ten laatste op donderdag bestellen)
  • Bel de viswinkel van dinsdagochtend tot vrijdagmiddag op 050356914 met vermelding afhaling in de wijnshop in Jabbeke.
à la vôtre
Wilfried


*****

 

Vrijdag 1 februari 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Kent u de fransmans en de walemannen?

Gisteren had ik het over de Tiense suikerraffinaderij. Ze verwerkte tijdens de bietencampagne 13000 ton bieten per dag.

Bieten worden tegenwoordig uitgereden door indrukwekkende machines. Van halfweg de 19e eeuw tot halfweg de 20ste eeuw was het inzetten en rooien  van bieten handwerk.
Daarvoor trokken veel Vlamingen naar Frankrijk en Wallonië.
Vandaar de namen fransmans en walemannen.

Vanaf de eerste helft van de 19e eeuw was België het eerste land op het Europese vasteland waar de Industriële revolutie plaatsvond.
Deze bracht echter vooral werkgelegenheid in Wallonië.
Vlaanderen was daarentegen een plattelandsgebied met landbouw en veeleer ambachtelijke nijverheid.

Herhaalde mislukte oogsten en de toenemende invoer uit andere werelddelen brachten economische problemen.
Steden als Gent en Antwerpen kenden nog welvaart en industrie, maar in veel landelijke gebieden heerste halverwege de 19e eeuw armoede en ziekte.

Naast de emigratie naar Amerika trokken dan ook veel Vlamingen naar Noord-Frankrijk om er te werken als seizoenarbeider.
De meesten kwamen uit West-Vlaanderen, de Scheldestreek in Oost-Vlaanderen, het Hageland en de Zuiderkempen.
Ook uit het Waalse Henegouwen trokken jaarlijks duizenden mensen heen- en terug. De West- en Oost-Vlaamse arbeiders trokken vooral naar Frankrijk; deze uit het Hageland en de Kempen trokken ook naar Wallonië.

De seizoenarbeiders werden met verschillende namen aangeduid.
Daar de meesten naar Frankrijk trokken, sprak men vooral van fransmans. Men sprak ook van "trimards".
De naam "bietenmannen" werd gebruikt aangezien de meesten bieten gingen zetten of rooien.
Een Franse bijnaam voor de Vlaamse arbeiders was "Les Godverdommes". De seizoenarbeiders die vanuit het Hageland of de Kempen naar Wallonië trokken werden "Walenmannen" genoemd.

In de Westvlaamse  gemeente Koekelare is een museum aan de fransmans gewijd.
In het centrum staan enkele monumenten en gedenkstenen voor de vele fransmans uit de gemeente.
Koekelare onderhoudt sinds het eind van de 20e eeuw banden met het Franse Livry-Louvercy om de bietenmannen te herdenken.
In de Franse gemeente staan enkele monumenten, waaronder een beeld van Willem Vermandere.

In het centrum van Maria-Aalter staat een monument van Cyr Frimout voor de seizoenarbeiders.
In Rillaar staat een beeld van Jan Peirelinck, dat een Rillaarse seizoenarbeider voorstelt. In 2003 werd ook een postzegel uitgegeven waarop dit beeld staat.
Een monument voor de kerk van Madonna herdenkt de seizoensarbeiders.
In Klerken staat het beeld van de "seizoenarbeider", uit 1968. In het dorp is ook een straat naar deze mensen genoemd, de "Seizoenwerkersstraat".

In 1974 werd in Aalbeke langs de snelweg E17 naar Frankrijk het monument De Sjouwer opgericht ter ere van de seizoen- en grensarbeiders.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Donderdag 31 januari 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Wat krijgt u vandaag met mijn dagbegroeting  op uw boterham?

In de nacht van dinsdag op woensdag kwamen de laatste suikerbieten binnen in de Tiense suikerfabriek.
Om 6 uur 's ochtends moest alles binnen zijn om 's avonds tegen 18 uur alles verwerkt te krijgen.

 

De Tiense suikerfabriek had er dan een campagne van 134 dagen opzitten.
De campagne ging dit seizoen op 19 september van start.
De jongste jaren loopt de campagne wel meestal tot begin januari, maar nog niet zo lang geleden was alles verwerkt voor Kerstmis of Nieuwjaar.

Wel wordt volgend jaar weer een gewone campagne verwacht.
Reden daarvoor is dat het overlegplatform de boeren zal aanraden iets minder bieten uit te zaaien.
Men berekent dat de volgende campagne dan 120 dagen, tot in de eerste helft van januari, zal duren.

Het was dit jaar geen topjaar voor suikerbieten, maar ze hebben toch goed stand gehouden tijdens de droge zomerperiode", zegt Jan Ingels, directeur van de Tiense Suikerfabrieken.

Volgens cijfers van het KBIVB zou de gemiddelde suikerrijkheid dit jaar boven de 18% liggen en de opbrengst zou schommelen rond 80 ton bieten per hectare. Er zijn evenwel veel regionale verschillen.

De Tiense fabriek verwerkte tijdens de suikerbietencampagne meer dan 13.000 ton suikerbieten per dag. Tijdens de campagne waren er 250 personeelsleden actief.

 

HOE WERKT DE TIENSE SUIKERRAFFINADERIJ

 

Het productieproces: van biet naar suiker

Het rooien van de bieten

De bieten worden mechanisch gerooid. De bladeren dienen als veevoeder, de wortels worden geladen en naar onze suikerfabriek vervoerd. Daar worden ze gewo­gen en wordt er een staal genomen om het suikergehalte te bepalen. Tegelijkertijd weegt men ook het tarra, of het gewicht van de grond die nog aan de bieten kleeft.

Om deze grond te verwijderen, worden de bieten in een enorme wastrommel gestuwd, waar ze gewassen worden met water onder zeer hoge druk. De bieten worden nadien in zeer kleine stukjes geraspt (snijdsels). De werkelijke suiker-extractie kan nu beginnen.

Diffusie

Wanneer de snijdsels in warm water worden ondergedompeld, lost de suiker in de cellen van het bietenvlees vanzelf op in het water. Om dit proces zo efficiënt mogelijk te laten verlopen, ontwikkelde de Tiense Suikerraffinaderij een krachtige "T.S. Continu Diffusor".

Nagenoeg alle suikerfabrieken ter wereld hebben intussen deze Tiense uitvinding overgenomen.

foto An Vanautgaerden

De Diffusor is een grote cilindervormige trommel die in compartimenten verdeeld is. Daar worden de snijdsels tegen een sterke waterstroming in voortgestuwd. Het water dat steeds meer suiker opneemt, de zogeheten uitlogingsvloeistof, wordt aan het einde van de trommel opgevangen. Nu komt het er op aan deze vloeistof te zuiveren en de suiker van het water te scheiden.

Aan het andere uiteinde van de Diffusor worden de snijdsels geperst om het overtollige water te verwijderen. Dit noemen we pulp en wordt als kwalitatief veevoeder gediend.

Kalking, carbonatie, filtratie en verdamping

De uitlogingsvloeistof bevat naast suiker nog heel wat onzuiverheden. Om deze te verwijderen, gebruiken we kalk en koolzuurgas:

  • de gebluste kalk (Ca(OH)2) doet de onzuiverheden neerslaan
  • het koolzuurgas (CO2) verbindt zich met de kalk om calciumcarbonaat te vormen. Dit laatste fixeert de onzuiverheden en doet ze bezinken.

Het calciumcarbonaat wordt samen met de onzuiverheden weg gefilterd. Zo bekomen we een totaal doorzichtige vloeistof die 12 à 13% suiker bevat.

Om de suikerconcentratie te verhogen, wordt het sap ingedampt.
De verdampingsinstallatie bestaat uit een reeks hoge kolommen die met elkaar verbonden zijn.

De eerste kolom wordt verwarmd met verse stoom onder hoge druk (2 - 3 kg/cm2).
Voor de verwarming van de tweede kolom wordt, onder een lagere druk, de stoom gebruikt die afkomstig is van de verdamping van het water in de eerste kolom.

De achtereenvolgende kolommen worden zo verder verwarmd met de stoom uit de voorgaande kolom, steeds onder een lagere druk, tot de 4de of 5de kolom, die onder vacuüm werkt.

Kristallisatie

Het suikergehalte in de stroop is al heel wat hoger maar nog niet genoeg. De verdamping van de stroop wordt verdergezet in de kookapparatuur, onder vacuüm.
Zo ontstaat een oververzadiging die de vorming van suikerkristallen veroorzaakt. We bekomen een halfvast mengsel van stroop en kristallen: de vulmassa.
Deze gaat in centrifuges, waar de stroop en de suikerkristallen gescheiden worden. Zo ontstaat 'suiker van het eerste kooksel'.

De stroop wordt opgevangen en een tweede en derde maal gekookt en gecentrifugeerd, wat 'suiker van het tweede en derde kooksel' oplevert.
De overgebleven stroop, de melasse, wordt gebruikt voor de bereiding van alcohol, veevoeder, gist of citroenzuur.

De suikers van het tweede en derde kooksel worden opnieuw gesmolten en vermengd met de dikke stroop uit het indampingsproces.
Daarna herbegint de behandeling om suiker van het eerste kooksel te bekomen. Na droging wordt deze suiker van het eerste kooksel onder de benaming 'kristalsuiker' gecommercialiseerd. 'Geraffineerde' suikers van prima kwaliteit worden eveneens op de markt gebracht.

Door een groter aantal kooksels en de ontkleuring van de tussenproducten wordt een minder gekleurd en zuiverder sap verkregen. Hiermee kunnen suikers van superieure kwaliteit geproduceerd worden.
Deze zijn voornamelijk bestemd voor de fabricatie van specialiteiten, zoals Harde Klontjes, Zeer Fijne Suiker,...

Verpakken en stockeren

De suikerproductie is dan wel seizoensgebonden, er wordt suiker het ganse jaar door gebruikt. We moeten dus heel wat suiker een bepaalde tijd opslaan in silo's. Dit zijn grote waterdi­chte metalen kuipen die licht worden verwarmd en voorzien zijn van airconditioning zodat de suiker droog en zuiver blijft. Bovendien hebben deze silo's een verhoogde beveiliging tegen ontploffingsgevaar.

Vanuit de silo's wordt de suiker hetzij rechtstreeks in bulk, hetzij via de verpakkingafdelingen geleidelijk verdeeld. Dit alles gebeurt volautomatisch, zodat vervuiling van de suiker uitgesloten is.

foto An Vanautgaerden

De Tiense suikerraffinaderij kan bezocht worden, of heb je vragen: ga naar de site

https://www.tiensesuikerraffinaderij.com/contact

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

Woensdag 30 januari 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Onze 4-daagse zit er op.
Gisteren namiddag afgerond voor de Landelijke Gilde in Eernegem.

Wat het zo boeiend maakt dat is dat er naast de vaste humor-ingevingen, waarvan wij weten dat ze zullen aanslaan steeds ruimte is voor wat nieuws, iets origineels eigen aan het moment en de groep.

In Heule op maandagavond gebeurde dat toen de aanwezige dames rond de kisten met vis stonden.
Een dame vroeg:
kun je dat zien, het verschil als een vis met de haak is gevangen
.
Waarop ik:
natuurlijk, kijk naar mij, ik ben ook aan de haak geslagen en zie ik er niet goed uit?

Kan je wel begrijpen hoe daar op gereageerd werd en mijn An, op dat ogenblik foto's aan het makend, goedkeurende gebaartjes kreeg.
Nooit eerder gebeurt dat dames ons achteraf samen op de foto willen.

 

Gisteren was het weer van dat, maar op een totaal andere manier.
De voorzitter van de Landelijke Gilde, een persoon die niet alleen door zijn verschijning indruk maakte, maar met zijn bulderstem, op de toppen van zijn tenen, mij inleidde.

Hij volgde de namiddag van op de laatste rij en liet zich pas nog een keer gelden toen ik afrondde met punt 8:
zijn er nog vragen.
Ik heb nog een vraag galmde het over de hoofden van de...106 aanwezigen.

Op het moment dat hij zijn vraag stelde stond hij al vooraan naast me:
weet je waarom het water van de zee zout is?
Iedereen werd op slag stil en wachtte op mijn antwoord dat ik schuldig moest blijven. Of zijn uitleg wetenschappelijke waarheid bevatte betwijfelde ik, maar het kwam aan.

De man raakte pas op dreef en stelde nog een vraag waar hij zonder af te wachten meteen het antwoord op gaf.
Dat is dan geen vraag replikeerde ik.
De goede verstaander lachte zich een bult.

De voorzitter dacht dat hij er zo mee weg kwam, maar misrekende zich.
Ik heb nog een vraag voor jou,
gooide ik hem en het publiek voor de voeten:
hebben vissen dorst?
Mijn antwoord was wel wetenschappelijk onderbouwd.
De zaal hing aan onze lippen.

Ik gunde de voorzitter de eer van het laatste woord: een ferme bedanking aan onze ploeg en een allerlaatste vraagje dat niets van doen had met de uiteenzetting: waarom voetbalt een boom niet?
Hij keek  triomfantelijk om zich heen.
Ik legde m'n hand op z'n schouder, we keken samen naar het publiek en ik antwoordde hem met al even bulderende stem:
omdat hij geschorst is.
Iedereen lag plat.

De voorzitter keek me met respect aan, verrast door mijn kennis, ook al had ik die pas opgedaan aan het begin van de namiddag toen hij  mij apart nam en net dezelfde vraag had gesteld.
Dat hij het vergeten was met al de organisatorische drukte was niet abnormaal.

Zijn 106 aanwezige mensen konden het best smaken en gaven mij de gelegenheid af te sluiten met:
zouden we niet best samen op presentatie gaan
.

Epiloog van deze 4-daagse:
Sint-Pieters-Leeuw voor ruim 20 dames op een schitterende privé-locatie,
Steendorp in een prachtig gerestaureerd pand voor een gemengd publiek,
Heule in het cultureel centrum 'de Vonke', voor de derde keer op rij met een whah-keuken
en gisteren in Eernegem waar de mensen van het bestuur voor de start op de middag gemoedelijk samen een boterkoek en broodje aten.

Iedere keer een andere formule, maar na afloop met dezelfde felicitaties in de zin van 'doe zo verder'.
Gevolg: telkens weer komt er een vraag uit het publiek: doe je dat ook voor...
Dat doen we met heeeeel veel plezier.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

Dinsdag 29 januari 2019, een goeiemorgen met Wilfried

Beste mensen met, heren, voor één keer de dames een stapje voor en zeker die van Heule: de dagbegroeting wordt een avondbegroeting met mooie foto's van An en Patrick van de presentatie in Heule.

Nu me aan het opmaken voor al weer een drukke dag.
Deze namiddag hebben we 220 luisterende oren.
Twijfelde nog of het er 219 of 220 zouden worden maar Vincent van Gogh is er niet bij.

Tot vanavond op deze pagina.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

Maandag 28 januari 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Strikte planning op deze maandag: ontbijt, vis ophalen in Zeebrugge, huurmateriaal bij Gastrofish, de voorbereiding voor deze avond.
Vertrek uit Jabbeke om 16u. 
Ommetje langs Ieper voor wijnlevering en zo naar Heule.
Aankomst 18u, klaarzetten om de presentatie-avond te starten om 19.30u.
Einde voorzien rond 22.30u.
Afwassen, opruimen, inladen en met de vissen met kop terug naar Zeebrugge.

Morgen een herhaling van vandaag met dat verschil dat we om 14 uur in Eernegem starten voor een namiddag-voorstelling.

Weinig ander nieuws, alleen dat we deze ochtend uitkijken op storm op zee.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

zondag 27 januari 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

ik ben blij eens lekker te kunnen uitslapen.
Ik heb het zondagse ontbijt met moeder geannuleerd om niet extra vroeg uit de veren te moeten.
Ook voor haar is het beter zo want dan hoeft ze zich niet extra druk te maken om de kleine maar voor haar zo belangrijke dingetjes zoals:
liggen de tafelnapjes goed,
zie ik er zelf goed uit want ik wil er mooi uitzien als An meekomt.

Voor onszelf idem-dito; we gaan de tijd nemen om wakker te worden en hoeven niet voor half tien te vertrekken richting wijnshop.

En zie hier zit ik dan deze tekst uit te tikken, het is pas kwart na vijf, nadat ik mezelf heb verplicht nog een half uur te blijven liggen.
Misschien kruip ik er straks nog een uurtje terug in.

De golven maken van hun oren. Het is vloed, de schuimkoppen rollen over elkaar heen en trachten de kliffen te raken. Morgen zal het wel raak zijn want ze voorspellen stormwind.

Wat er vandaag op ons programma staat?
De wijnshop gaat open om half elf tot op de middag.
Dan hebben we wel afspraak met moeder.
We nemen haar mee naar de Mote voor een aperitiefje.
Daarna maak ik een entrecote klaar met frietjes, sla, veldsla, witloof en verse mayonaise.
Gewoon maar daarom niet minder super lekker.

Ik heb nog een onderste helft van een fles  Chambolle-Musigny 1e cru Les Carrières. Wat dacht je? Een goed idee?
De bovenste helft hebben we gisterenavond soldaat gemaakt bij lekkere kaasjes van Ranson (Sint-Andries).

U leest het: een doodgewoon weekendje, zo eentje om te koesteren.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Zaterdagmiddag 26 januari 2019, een goeiemorgen met Wilfried

Ik ben er  terug, na alweer een kort nachtje. Gisteren pas om...02.00u onder de lakens.
Onze eerste tweedaagse zit er op. Maandag en dinsdag volgt er nog eentje.

En hoe het was? Tweemaal fantastisch. Tweemaal vlotjes uit Brugge weg, niet zo evident rond de klok van 4.30u- 5u 's namiddags.
Donderdag probleemloos naar Sint-Pieters-Leeuw (voorbij Anderlecht), vrijdag idem naar Steendorp bij Kruibeke. Daardoor stressloos aan het werk.

Tweemaal prima ontvangst op toplocaties.

In Sin-Pieters-Leeuw zowaar privé waar bestuurslid Trees haar ruime woning ter beschikking stelt voor de dames van Markant.

In Steendorp waar we langs het huis van Chris passeerden die ons begeleidde tot  de locatie 'de Mosterdpot', een totaal gerestaureerde oude gemeenteschool. Tweemaal de top!

Ook tweemaal een toffe groep. In de rand van Brussel voor alleen maar dames, in Steendorp waren de mannen mee uitgenodigd.

Mooie afsluiter in het huis van Trees waar aan het eind van de avond zomaar een man kwam binnen vallen. Dag vreemde man? Of toch niet, want de man des huizes bleek ook een beetje de vader van iedereen te zijn. Burgervader met stijl die elke dame trakteerde op een kus. Ik denk aan het enthousiasme te zien, waarmee dit gepaard ging, de dames kleur bekenden.

In Steendorp vroeg ik dan weer of ik er wat humor mocht insteken. Dat joeg de ambiance-barometer de hoogte in. Ik wachtte niet te lang om er een eerste joke tegenaan te gooien. De aanwezigen vonden onze hemdjes super en gingen totaal plat toen ik mijn entree maakte met het aangepaste schoeisel: een paar teenslippers in de vorm van een vis.

Het werd tweemaal goed doorwerken, maar met plezier gedaan.
Is zo als de aanwezigen van bij het begin laten merken hoe fijn ze het vinden.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

 

Donderdag en vrijdag 24/25 januari 2019, een goeiemorgen met Wilfried

U zal het 2 dagen moeten stellen zonder dagbegroeting wegens tijdsgebrek.

Nu vertrekkensklaar (06.45u) richting wijnshop waar ik ga laden, dan richting Zeebrugge, vissen ophalen + huurmateriaal in Brugge, vanavond pas thuis na middernacht en morgenochtend zelfde dagindeling. Vandaar.

Zaterdag ben ik er uitgebreid terug na 10.30u. Tot dan

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

 

Woensdag 23 januari 2019, een goeiemorgen met Wilfried


Niet te lang uitweiden met mijn dagbegroeting want er wacht wat werk op mij.
De voorbereiding voor de presentatie van morgenavond in Sint-Pieters Leeuw.

Soms komt het kind in mij naar voor en hoop ik heimelijk ' het mag gaan sneeuwen en daarna stevig vriezen'.

Allemaal leuk maar dan liefst niet morgenavond als we op weg zijn naar of terugkeren van de rand van Brussel, of vrijdag als Temse op het programma staat.

Tot gisterenavond laat nog aan de powerpoint gewerkt.
Dat komt omdat ik een mooi item op de kop tikte.
Het gaat over de historiek van de Vlaamse Visserij en ontdekte ik in het Heistse museum Sincfala.
Heb ik vandaag tijd over, dan werk ik het uit en publiceer het morgen als dagbegroeting.
Tot dan.


à la vôtre

Wilfried


******

 

 

 

 

 

 

 

 

Dinsdag 22 januari 2019, een goeiemorgen met Wilfried

Hoe (on)verantwoord is Waze? "De navigatie-app is fantastisch, maar onethisch" is het uitgangspunt van een bijdrage in 'de Ochtend' op radio 1.
Je zoekt wegen op die niet gemaakt zijn om files te vermijden.

Ik gebruik het niet en ben daarmee een van die overgeblevenen die er van uit gaat wat komt, dat komt.
Is zo als er geen kindjes meer kunnen van komen.

Wat ik wel doe is me informeren of laten informeren vooraleer ik vertrek of er op mijn route geen blokkades zijn.
Hoe ik dat dan oplos?
Door, als het kan, mijn uren van rijden zo in te delen dat ze logischerwijze buiten de spits vallen.
Niet van Leuven naar Brugge rijden om 7 uur 's morgens of 17 uur 's avonds.
Moet natuurlijk kunnen.

Rond de middag is een ideaal uur om de ring rond Brussel op te rijden.
Antwerpen is helemaal hopeloos.

Dus start ik met een ruime tijdsmarge inbegrepen wanneer ik die twee steden voorbij moet.
Eén uur extra is dan geen luxe.
In plaats van om de 10 minuten, 5 minuten verkeersinformatie te krijgen luister ik naar de muziek op mijn USB-stick.
Die is fantastisch en vult...7 volle uur. Er mag dus een en ander gebeuren.

In de voorbije twee jaar liep het tweemaal mis.
Een eerste keer keerde ik in Zaventem mijn kar en besliste pas in de late avond terug te rijden.
Nog eens: moet kunnen. Maar wat is het alternatief?
Doen zoals die andere keer toen het fout ging: afrijden in Asse om zo Brussel te vermijden.
Braafjes heb ik toen halverwege de ring weer opgezocht, me in de rij gezet en een tandje bijgestoken... op de volumeknop om te genieten van Dua Lipa, Bazart, Bart Peeters, Serge Regiani en Club des Belugas.

Ken je die laatste?
Moet je eens opzoeken als je in de file staat.
Zet wel je handrem op want met zo'n muziek kunnen ongelukken gebeuren.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

maandag 21 januari 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

in 2019 gaan we in zee: letterlijk en figuurlijk.
Letterlijk wat betreft een mogelijke samenwerking met Pedro Rappée.

Gisteren bekeken we wat we samen kunnen verwezenlijken.
Wat Pedro de voorbije jaren als visser-fotograaf-cineast verwezenlijkte aan boord van de Jasmine Z 483 was fantastisch.

Die beelden willen we verwerken in een vervolg op De Wondere Wereld van Vis en Vissers.
Hoe dat vervolg gaat noemen?
Wat dacht u van: als hij maar geen voetballer wordt, ze schoppen hem misschien halfdood.

Hilarisch?
Neen, want mijn allereerste vraag was: wat zeggen je ouders als je als kleine gast thuiskomt en zegt: pa, ma ik wil visser worden.
En, zijn er nog wel jonge gasten die niet uit een vissersfamilie komen die visser willen worden?

Figuurlijk in zee gaan betreft de samenwerking met Salons Denotter.
Vijf jaar nadat ik van Filip Huybrechts de volledige belangloze medewerking kreeg om er  een try-out te organiseren kan ik nu iets terug doen.

De groepen die op bezoek komen voor mijn presentatie ga ik in de Salons in Zedelgem ontvangen.
We hebben er de ruimte om de powerpoint te draaien, het aperitief te serveren en nog eens los van deze ruimtes de lunch te gebruiken.
Bij mooi weer  kan gebruik gemaakt worden van het grote terras.

Maar me nu eerst concentreren op wat deze en volgende week komen gaat. Donderdag Sint-Pieters Leeuw, vrijdag Steendorp, maandag Heule en dinsdag Eernegem.

We zijn nog lang niet uitgepraat.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Zondag 21 januari 2019, een goeiemorgen met wilfried

 

Ik wist absoluut niet  wat me erbij voor te stellen.
Maar zijn de onverwachte belevenissen niet de mooiste?

Wie Henk en Bea hadden uitgenodigd om zijn verjaardag te vieren wisten we niet. Welke criteria gevolgd werden om uit te nodigen, het was er het raden naar. Waarom wij dus wel, ook niet. Ik begrijp het achteraf nog altijd niet, of toch wel: Henk hoeft niet de grote woorden en gebaren maar voelt het bij zichzelf en de mensen rondom hem.

En juist daarom werd het zo'n super gezellig en intiem feestje.
Henk en Bea hadden hun best gedaan: fijne wijntjes, het hoeft niet altijd uit de Stationsstraat in Jabbeke te komen.
En hapjes van Tête Pressé uit Sint-Michiels, een referentie, zoals de oester in gelatine.

Hoe mooi de selectie van de genodigden zelf was?
Naast ons een Roemeens jong koppel, wat Vlaams maar vooral Engels in de 'coutenance'*

Ook wat Hollands, maar van de juiste kant van de Moerdijk, trouwens Bea is van Hollandse origine, al verblijft ze in Zwitserland.
Of het nu van onder of boven de Moerdijk is, aan le Lac Leman of de Grimsel pass, maakt me niet uit: super gastvrouw, net als haar gasten.

Zoals Sonia en Anthony: hij Brugs, zij Schots, maar dat was haar niet aan te horen. Sprak West-Vlaams ABN zonder accent en 'twas niet eens schots en scheef: chapeau om het op z'n frans te zeggen.

Kortom zo'n avond waarvan je vooraf niet weet wat je er mag van verwachten, maar terug naar huis keert met 'n warm gevoel dat vooraf niet te programmeren valt.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

Zaterdag 19 januari 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Het wordt een rustig weekend. Vandaag weliswaar een verjaardagsfeestje na sluitingstijd maar dat wordt een 'gezellig normaal' onderonsje en niet iets om je zorgen over te maken in de zin van ' wie rijdt er vanavond'.

Op zondag staat ontbijt met moeder gepland. Dat is een van de afspraken in familieverband nadat moeder uit de revalidatie na haar hartoperatie werd ontslagen. Om beurt ontlasten we haar van veel keukenwerk. Is niet moeilijk met allemaal koks en traiteurs in  de familie.
Dat levert nogal eens verrassende resultaten op, zoals gisterenavond; Ik maakte verse inktvis, gebakken in goei boter (niet te krenterig) met ajuin en look. Super-eenvoudig en super lekker met een boterham en glas Sancerre.

Morgen het bezoek van Pedro Rappé de visser-fotograaf. Samen kunnen we aan mijn powerpoint 'De Wondere Wereld van Vis en Vissers'. 

En dan wordt het uitblazen tot...maandag na de middag of dinsdagochtend. Afhankelijk van de weersvoorspellingen voor dinsdag.
Wordt er sneeuw voor dinsdag voorspeld, zoals nu voorzien, dan rijdt An maandag terug naar Leuven.

Wat rust kan ik dit weekend gebruiken in de aanloop naar een drukke week met voorstellingen in Sint-Pieters Leeuw en Kruibeke.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

Vrijdag 18 januari 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Wat ben ik jaloers op de jeugd, de schoolgaande jeugd.
Eigenlijk bedoel ik de spijbelende schoolgaande jeugd.

Je maakt een selfie waarvan de klastitularis kan zien dat het je menens is.
Je aangezicht is verwrongen tot een grote schreeuw naar gerechtigheid terwijl je een zelf gemaakt kartonnen plakkaat boven de hoofden van de 11.499 andere schoolgaande spijbelende jongens en meisjes de lucht in steekt.
Met daarop in grote dikke letters getekend: red onze planeet.

Wat ben ik jaloers.
Terzelfdertijd moet ik u iets bekennen.

Nu kan dat wel: meer dan 50 jaar na datum blijft dat zonder gevolgen.
De school bestaat al lang niet meer, de broeders zijn vertrokken naar het hiernamaals en hebben het  daar met mijn pa zaliger over het complot waar hij onwetend in betrokken werd.

De broeders kenden mijn vader nog, van toen ze eens langs gekomen waren om te vragen of hij het niet zag zitten om zijne Wilfried in te schrijven als intern.
Z'n zoon was een primus en met zijn levendig en opgewekt karakter een voorbeeld.

Na zijn studies lager middelbaar zouden ze hem aanbevelen in een van hun scholen buiten de provincie met als nobel doel hem op te leiden tot broeder. Broeder Wilfried redt de planeet.

Vanaf de dag nadat pa de broeders te verstaan had gegeven dat zijn zoon zelf  de beslissing moest nemen liep het mis.
Mijn neen had het effect van een politie-uniform op een geel hesje.
Van toen af aan werd ik op school gepest. Door de klastitularis en hoe langer hoe meer ook door de primus-internen van mijn klas.
Alleen, in die tijd wisten we niet eens wat pesten betekende.

De liefde voor de broeders en hun school was over.
Ik durfde al eens... te spijbelen.

Het mooie weer van de vroege lente overhaalde me niet de weg naar de schoolbanken  in  Sint-Michiels in te slaan.
Ik zocht de kleinste weggetjes en paadjes en voelde me als de Witte van Zichem doorheen dorpjes waar ik eerder nooit had gefietst.
Ik vleide me in het hoge gras bij een waterplas en telde de wolken die voorbij trokken richting duin en zee.

En dat had zo zijn gevolgen.
Ik kreeg slechte punten, een eerste keer, een tweede keer.
Die slechte punten werden breed uitgesmeerd op het krijtbord met daaraan verbonden de melding van diegenen die een strafstudie hadden verdiend.
Ik was een van de...regelmatigste leerlingen.

Het kwam zo ver dat mijn ouders per brief op de hoogte werden gesteld van het feit dat hun zoon vier woensdagnamiddagen lang op school zou moeten blijven om zijn strafstudie uit te zitten.
'Mijn ouders' schreven een mooie brief terug.
Dat het goed was dat hun zoon streng werd aangepakt en ze begrip konden opbrengen voor de opgelegde straf, maar of ze ook rekening wilden houden met het feit dat z'n moeder...hoogzwanger was en door de dokter verboden werd  de zware huiselijke taken op zich te nemen.
Wilfried was daarbij een welgekomen hulp.

Ik had er nog bij willen schrijven dat ze hun zoon bij de geboorte van zijn zusje wat  suikerboontjes zouden meegeven en of ze zouden willen kiezen uit een doosje of een puntzakje, maar dat vond ik zelf een brug te ver*

Ik had vader honderden keren aan het eind van de week mijn puntenkaarten zien tekenen en vond het logisch dat ik in mijn beste handschrift hun/mijn getypte brief ondertekende, driedubbel plooide en onder gesloten omslag aan de directie van de school bezorgde.

Het was de laatste keer dat mijn naam op het krijtbord te lezen stond.
De suikerbonen werden nooit afgegeven, drie weken na de geboorte van Hilde bracht de grote vakantie redding.

 

*Opletten met bruggen: de brug over het kanaal Brussel - Willebroek in Humbeek blijft tot nader order buiten werking gesteld.

A la vôtre

Wilfried

 

Donderdag 17 januari 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Op de toonbank stond gekookte kuit.
Weet iemand wat die kuit is en lust je het? Ik, persoonlijk ben er niet zot van, maar smaken verschillen.

Vroeger zag je meer kuit, toen kabeljauw ook nog voor onze kust gevangen werd. Kuit zijn de onbevruchte eitjes van oa de vrouwtjes-kabeljauw.
Na de paringdans, er wordt nogal wat afgedanst, deze periode van het jaar, schieten de vrouwtjes hun kuit.

De mannetjes waaieren er hun hom (sperma) overheen.
Na de bevruchting gaan er enkele dagen over vooraleer de larven verschijnen.

Zo kennen we verschillende soort kuit.
Die van kabeljauw, zalm, forel en haring zijn de populairste, die van de steur, de duurste.

De meeste vissoorten schieten de eitjes vrij rond in het water. De atlantische zalm doet het behoedzamer: ze graaft een kuiltje om de honderdduizenden eitjes in te deponeren.

Tegenwoordig worden er ook eitjes gemaakt van zeewier die gekleurd worden en waar smaakmakers en additieven aan toegevoegd worden.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

woensdag 16 januari 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Ik heb slecht geslapen.
Correctie: ik heb goed geslapen, maar kort.
Was bezig met allerlei zaken vooraleer ik in bed kroop (11.30u) en kon nadien de slaap niet vatten.
Als dat gebeurt, houdt het kleinste gerucht me bezig en lig ik daar naar te luisteren.

Bij mij is dat het tikken van m'n hart.
Niet onbelangrijk zoals bij ieder levend wezen, maar bij mij duidelijk te horen want mijn kunst-aorta-klep geeft van jetje.
Toch geruststellend want die klikt luid maar regelmatig zo'n 55-60 keer per minuut. Kan je gewoon meetellen terwijl je onder het deken kijkt op het verspringen van de cijfertjes op de tijdsklok van de i-phone.
Dat was wat gebeurde tot 'n stuk in de nacht.

Deze ochtend wakker om...04.00u, me nog eens gedraaid en gekeerd, om kwart voor vijf me een koffietje gezet en nu deze tekst om...05.15u aan het opmaken.

Wat me dan uit mijn slaap hield? De afkeuring van het brexit-voorstel van premier May?
Helemaal niet, wat dan wel?

Het verwachte bezoek in de wijnshop van Pedro Rappé, gepland voor zondagvoormiddag.
Wat daar zo speciaal aan is.
Door An, gepassioneerd bezig met fotograferen van al wat mooi of bijzonder is, kwamen we op facebook terecht bij Pedro.

De jonge Rappé, telg uit een bekende vissersfamilie, vaart met de Z483.
Op zich niets bijzonders, ook al staat de Jasmine Z483 van reder Danny Vlietinck model voor mijn presentaties over de Vlaamse visserij.

Maar wat blijkt: Pedro Rappé fotografeert en filmt aan boord.
Hij heeft oa een GoPro-camera aan boord geïnstalleerd waarmee hij waterbestendig kan filmen terwijl ze aan het werken zijn, of huizenhoge golven het schip bestormen.
Ik heb fantastische beelden gezien.

Dat zette me aan het denken om het leven aan boord op een nooit eerder vertoonde manier in mijn presentaties in te lassen.

foto Pedro Rappé

En ik wil nog verder gaan: ik wil meer weten over de opleidingen voor jonge gasten die visser willen worden.
Zo kom ik dan terecht bij schoonbroer Eddy, die goeie connecties heeft met de mensen van het schoolschip.

Kortom: de opleiding tot visser, de familie (echtgenote, vriendin, ouders, kinderen), het leven aan boord vanaf het aan boord brengen van eten, dranken, voorzieningen, de dagindeling, de weetjes over de visserij zelf, het aanlanden met de veiling van de gevangen vis...

U begrijpt dat ik het me niet kon permitteren al te lang in bed te blijven liggen. Wordt vervolgd.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

Dinsdag 15 januari 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Veel belangrijker dan het feit dat de RTBF de 18-jarige Eliot Vassamillet naar het Songfestival in Tel Aviv stuurt is het feit dat vanavond duidelijk wordt of het Britse parlement al of niet het Brexit voorstel van premier May goedkeurt.

De scenario's die volgen op een al of niet goedkeuring lopen ver uit een. De gevolgen zullen pas duidelijk worden eens het zover is. Daarom hopen enkele politici op een uitstel van de brexit.

Denken we bijvoorbeeld aan onze vissers en de gevolgen bij het verwerpen van het brexitvoorstel van de premier.

Dat het de Britten menens is, bleek op 2 juli vorig jaar. Toen maakte de Britse regering bekend het Visserijverdrag van Londen op te zeggen. Daarin erkennen dertien Europese landen de wederzijdse toegang tot elkaars kustwateren.

Voorlopig heeft die opzegging nog geen praktische consequenties, maar dat er het een en ander zal veranderen, staat vast.
In juli van dit jaar publiceerde de Britse regering een Witboek Visserij, waarin wordt gehekeld dat andere lidstaten veel meer vis in de Britse zeeën vangen dan andersom. 'Voor het eerst in 40 jaar kunnen we de voorwaarden voor de toegang tot onze wateren zelf bepalen', staat er te lezen.

De vereniging Fishing For Leave hanteert als slagzin 'Save Britain's Fish'. De mascotte is een gehelmde kabeljauw die met de Union Jack zwaait. De meer gematigde Britse vissersfederatie NFFO neemt minder extreme standpunten in, maar pleit er ook voor om na de Brexit meer vis te reserveren voor de Britse vloot. Dat Britse vissers nu maar 9 procent van de kabeljauw in het Kanaal mogen opvissen, tegen 84 procent voor de Fransen, is hen een doorn in het oog.

Vijftig procent van de vis die de Belgische vissersvloot bovenhaalt, is afkomstig uit zee die de Britten terugclaimen

Als de Britten zonder transitieperiode of overeenkomst de Unie verlaten, vallen de vissers terug op internationale wetgeving die in het VN-zeerechtverdrag is vastgelegd. Dat verdrag geeft landen het recht om zelf te vissen binnen hun 'exclusieve economische zone', die in het geval van Groot-Brittannië een groot deel van de Noordzee, het Kanaal, de Ierse Zee en zelfs de Atlantische Oceaan beslaat.

'De harde roepers willen die zone sluiten voor buitenlandse vissersschepen, maar de Britten kunnen onmogelijk alles zelf overnemen. Het zou betekenen dat de Britse wateren onderbevist worden, terwijl continentale vissers op zoek zouden moeten gaan naar alternatieve visgronden.

De EU heeft een sterke hefboom in handen om te verhinderen dat het zover komt. Driekwart van de Britse visexport gaat immers naar het Europese vasteland. Zoals continentale vissers het uitdrukken: de vis die de Britten vangen exporteren ze, en de vis die ze eten importeren ze. Als Groot-Brittannië moeilijk gaat doen over de toegang tot hun visgronden, kan het waarschijnlijk hoge importtarieven verwachten. Niet alleen voor garnalen, krabben en sint-jakobsschelpen, maar ook voor andere exportgoederen.

En net nu wordt bij ons de wijting verkozen als vis van het jaar 2019. De vis wordt vaak opgehaald in de Noordzee, de Keltische Zee en het oostelijk Engels Kanaal.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

maandag 14 januari 2019, een goeiemorgen met Wilfried,

 

terwijl Joris Depoorter, voorzitter van voetbal White Star Oudenburg, met zijn nieuwjaarsrede een pleidooi hield voor kunstgras stond Axelle Bellaert in de buurgemeente na te genieten van haar overwinning op het Belgisch kampioenschap cyclocross voor beloften. Wat een wereld van verschil.

De Belgische voetbalbond verplicht voetbalploegen vanaf 2020 te beschikken over velden met kunstgras voor hun jeugdspelers.
Een reden kan ik niet bedenken, tenzij de velden ook in de winter langer bespeelbaar blijven.
Natuurlijk is het voor de papa's en vooral mama's een stuk gemakkelijker om de schoentjes te onderhouden.

Ik zie al een glimlach verschijnen op het aangezicht van papa en mama Bellaert.
De schoenen van Axelle maken maar een klein onderdeeltje van de beslijkte outfit van cyclocrossers.
Om het dan nog niet te hebben over de fietsen.

Papa's en mama's van cyclocrossers offeren hun weekend op om zoon of dochter van kleins-af met de camper naar de wedstrijd te voeren, hun te begeleiden op trainingen en er voor te zorgen dat ze warm ingeduffeld weer thuis geraken.

De ene wintersport is ook de andere niet.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

zondag 13 januari 2019, een goeie voormiddag met Wilfried

 

Vandaag wat later op de schrijf-afspraak omdat we eerst samen met moeder aan het ontbijt zaten.

Gisterenavond aan het feest met de nieuwjaarsreceptie van White Star Oudenburg, waar ik mijn bijdrage bracht in de vorm van de cava-sponsoring.

de voorzitter, de burgemeester die later op de avond de blauwe-witte sjaal aantrok, de sponsor

Opgemerkte openingstoespraak van voorzitter Joris Depoorter.
Meteen een zware kluif voor de nieuwe burgemeester van de gemeente. Anthony Dumarey weet wat hem te doen staat met de nieuwe beleidsploeg.

Als jeugdploegen vanaf 2020 verplicht op kunstgras moeten spelen betekent dat niet alleen de aanleg er van, maar ook de uitbreiding van het aantal terreinen dat nu met 2 velden inderdaad te weinig is.
De burgemeester kon de verzuchtingen bijtreden en toonde met de White Star sjerp rond de nek, dat hij voetbal-minded is.

We hielden het kort in Oudenburg. Terug naar Blankenberge, maar via...Bredene om mijn persoonlijke fotografe, An, een extraatje aan te bieden met de aanblik van de  in de schijnwerpers geplaatste watertoren van Bredene.

Verdiende nachtrust na een wel erg heavy-vrijdag.
Toen was het werken-dag met de opening in Roeselare van een nieuw Renault-etablissement van de familie Capoen. Ik was er van de partij als de oesterman. Gillardeau's serveren voor 350 genodigden: het kruipt wel in de kleren.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Zaterdag 12 januari 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Hoeveel er verdient wordt aan pillen weet ik niet.
Maar ik denk dat het een goed opbrengende business is.
Met de winst kun je een speeltje kopen, zelfs een heus adventure- of dierenpark.
Waarom deze bedenking of vaststelling?

Moeder werd opgenomen in de kliniek waar de pilletjes van iedere dag vervangen werden door een lading met nieuwe namen.
Van de kliniek verhuisde moeder naar een revalidatiecentrum in afwachting van een operatie en prompt kregen de pilletjes opnieuw andere namen.
Moeder werd gerustgesteld want het pilletje met de andere naam had precies dezelfde uitwerking.
Terug in de kliniek werd alles overboord gegooid en startte men met volledig nieuwe verpakkingen van de eerder opgestarte reeks.
Idem na de operatie eens terug in het revalidatiecentrum.

Kan je nog volgen? Moeder ook niet want op de opgemaakte lijst vond ze niet alle namen terug die op de doosjes stonden.

 Ik heb me deze ochtend aan tafel gezet en orde in de pillenhistorie gebracht.
Niet zonder de bereidwillige hulp van de huisdokter die... 1 uur had uitgetrokken met het opmaken van een lijst waarop de namen van de te gebruiken medicamenten overeenkomen met de namen op de doosjes.

Het zijn er...12 te beginnen bij het opstaan, een reeks van 7 om 8 uur, eentje op de middag, nog entwat 's avonds en een afsluitertje bij het slapen gaan.

Is het verwonderlijk dat een mens zich vragen stelt?

 

À la vôtre
maar dan niet met een pilletje er bij

Wilfried

 

******

 

Vrijdag 11 januari 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Vorige maand lukte het zwarte piet nog om ongehinderd zijn pakjes door de schoorstenen te laten vallen, gisteren had in Rijmenam een bosuil minder geluk.
Hij kwam vol roet vast te zitten in de enge schoorsteenpijp van een huis in de Plasstraat

Specialisten van het Natuurhulpcentrum uit het Limburgse Opglabbeek kwamen ter plaatse om de uil uit de schoorsteen te halen. 
Dat deden ze door een lang touw met klevers te laten zakken in de schoorsteen. Zo kleefde de uil aan de plakkers."

Zijn verenkleed werd gepoetst en er werd gekeken of er geen roet aan zijn ogen en bek zat. De uil had geluk en kan na de poetsbeurt los gelaten worden.

Is de uil dan zo dom en is de uitdrukking of verwensing 'oei gien dommen ul' terecht?

Uit het Woordenboek der Nederlandsche Taal blijkt dat de uil vroeger als scheldwoord werd gebruikt, onder meer voor 'sukkel', 'botterik', 'vlegel' en 'onbeduidend persoon'.

Het woord uilskuiken is een versterking van uil in dergelijke betekenissen: een uil is al dom, dus dan is een uilskuiken helemáál onnozel. (Hetzelfde voor  'Wat een ezelsveulen!'.
Een ezel staat al bekend als dom; een ezelsveulen is dan extra dom.

Waaróm de uil dan zo dom en onbeduidend zou zijn, wordt helaas niet duidelijk.
Mogelijk werd de wat wezenloze, starende blik van het dier gezien als teken van domheid.

In een handschrift uit de vijftiende eeuw gaat het er vooral om dat de uil zo lelijk zou zijn: "alle andere voghelen haten desen hule (= uil) omme datti leelic es, ende daer omme soo vliecht desen voghele bi nachte".

In andere culturen wordt het dier dan weer geprezen voor zijn wijsheid

Volgens de oude Grieken was de uil juist een bijzonder wijs dier.
De Griekse godin Pallas Athene, onder meer de godin van de wijsheid en de beschermgodin van de Griekse hoofdstad, werd vaak afgebeeld met deze vogel.
De dichter Homerus noemde haar 'Athena glaukopis'.
Glaukopis betekent 'met uilenogen'.

In onze hedendaagse cultuur vind men de volgende verklaringen

Omdat het contrast tussen de uil en zijn kuikens zo groot is en je daarmee extreme vormen van zijn en handelen in de mensenwereld kan symboliseren. 
Waarom de uil onder andere symbool staat voor wijsheid? 
Omdat de uil overdag slaapt en zichzelf moeiteloos afsluit voor de chaos die overal heerst.
Omdat de uil 's nachts dingen kan zien die andere dieren of zelfs mensen niet kunnen waarnemen. 
Omdat de uil een onuitgesproken grootsheid uitstraalt die respect afdwingt. 

Waarom het uilskuiken onder andere als symbool voor domheid of onhandigheid staat? 
Omdat het jong van de uil aanvankelijk alles ineens wil kunnen wat de uil reeds kan en daardoor vliegt het als het ware zichzelf voorbij en knalt het om de haverklap tegen een tak of boom of valt het soms pardoes naar beneden.

Echter... de échte kuikens van de échte uil die leren ontzettend snel van hun 'stupiditeiten' maar bij de mens durft dat wel eens wat langer te duren...
vandaar ook dierenrijk en mensdom wellicht

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Donderdag 10 januari 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Het is goed bedoeld, de informatie op facebook gezet door Radio 2. Begin deze week berichtte men over de 10 meest opgeviste soorten door onze Vlaamse (+ Nederlandse) vissers in 2018.
m.a.w. de aanvoer in de veilingen van Zeebrugge, Oostende en Nieuwpoort.

Leuk waren de afbeeldingen van die vissen en de dialectnaam er voor.

Met zo'n zaken moet je natuurlijk opletten. (bij de naam schotse schulle = schartong staat de naam tongschar of steenschar in de volksmond)

Als je de verkeerde naam bij een afbeelding zet is het fout en verwarrend voor de klant die straks bij oa vishandel Vandenabeele binnen loopt.

En daarbij, zeg niet aan Eddy: geef me 1 kg zaihoend.
Hij zal u aankijken alsof het in Keulen dondert.
Eddy, de visboer voor de vrienden en de klanten, heeft Oostensche roots en daar noemt een hondshaai: zèehond.
Trouwens in Oostende winnen ze altijd, soms maar met èen-twèe, maar tis 't winnen dat telt.

En nog entwat: in Oostende is de vis altijd beter, mooier en goedkoper dan in Zeebrugge.
Was zo en zal altijd zo blijven.
Leerde ik toen ik 20 jaar lang mijn visjes op de Oostendse veiling kocht. Nadien werd het 13 jaar lang omgekeerd. Toen kocht ik de vis in Zeebrugge.

Terug naar de essentie: schartong (Lepidorhombus spp.) in de volksmond schotse schulle, behoort niet tot de schollenfamilie, maar tot de tarbottenfamilie en heeft zijn ogen op de linkerkant staan.
In tegenstelling tot de tongschar, heeft de schartong een grote kop - met grote ogen en een grote bek waarvan de onderkaak uitsteekt - en een grote bocht in de zijlijn.

 

De huid van de schartong is - net als die van de schar - ruwer dan die van de tongschar: je voelt meer 'weerstand' als de op de bruine kant van de staart naar de kop wrijft

De naam schartong is misleidend, want hij is noch familie van de schar, noch van de tong.  Schotse schulle, naar het vangstgebied aan de Schotse kust, of 'scheve mulle'.
De vissers van Boulogne gebruikten de schartong vroeger om er aan boord vissoep van te koken, en gebruikten de weinig complimenteuze naam 'salope', wat 'smeerlap' betekent.

En of het met al dat schar- en tonggedoe niet voldoende zou zijn heb ik ook nog een hondstong in de aanbieding (ook witje en miette genoemd).

Die lijkt op de schartong, maar is ovaler, is heel zacht van structuur en wordt in sommige restaurants aan de kust ten onrechte als tong geserveerd.Die soort is minderwaardig.

Zandtong of wilde tong en de Franse ceteau uit Oléron zijn voor een volgende keer.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

Woensdag 9 januari 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Tonnen aangespoelde producten, schadelijk en minder schadelijk, op de stranden van de Waddeneilanden in Nederland.
Parafine die aanspoelt op de stranden van Bredene tot Zeebrugge.
Een berg vet in een riool van een Engelse kustgemeente. 

We zijn pas negen dagen ver in het nieuwe jaar en de afval die op die korte tijd in zee terecht is gekomen is al onoverzichtelijk.

Parafine of kaarsvet kan niet machinaal opgeruimd worden want dan breekt het nog in kleinere stukjes.
Wat blijft er achter op zee en komt terecht bij vissen, vogels en andere dieren?

Het is niet de eerste keer dat men in Engeland een gigantische vetberg in een riool ontdekt.
Dit keer op amper enkele meters van de zee, nabij het kustplaatsje Sidmouth in het Zuid-Engelse graafschap Devon.
Het wordt gevormd door wat we weggooien en doorspoelen.
Al wat niet in het toilet hoort, samengekoekt met keukenresten, 64 meter lang! Mooi boeltje.
Meestal lijkt het een ver-van-mijn-bed-show en niet voor ons bedoelt.

Maar dat is het niet altijd: herinner u de oproep van de beleidsmensen van onze kustgemeenten nadat deze zomer tonnen afval op het strand werden achtergelaten.

Of nu pas gebeurt:
Loetje, de troetelkoe die stierf nadat ze stukjes aluminium had ingeslikt van een drankblikje.
Kinderen al of niet met een beperking kenden Loetje al toen ze nog een kalfje was.
Zij boden hulp aan Mario van hoeve Hangerijn. De boer die door zijn aanpak het Brugse aangezicht werd voor een campagne tegen zwerfvuil.

Moeten we toch niet even nadenken voor we iets doen: dat nadenken duurt... 2 seconden.
De ja kan in die flits een neen worden.
Het zou een 'berg' van verschil uitmaken.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

Dinsdag 8 januari 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

'Wat de koelkast schaft'

We hebben 2 stukken irish beef in de koelkast liggen.
Bedoeling was dat we dat gingen bakken.
Maar we hadden elkaar zoveel te vertellen dat de tijd op zondagavond vloog.
En eigenlijk hadden we ook niet zoveel goesting om nog met potten en pannen te rammelen.

Ik had een ander voorstel.
Ik sneed van het ene stuk fijne lapjes.
Het zou zoiets moeten worden wat op carpaccio lijkt, maar daarvoor waren de sneden iets te dik.
Hoe ik dat kon oplossen?
Uitrollen met een deegrol, met een fles, of met de stamper waarmee oa aardappelpuré gemaakt wordt.
Het werd het laatste en het lukte bijzonder goed.
Ik maakte er twee borden mee.
Keuze zat uit grof zout. We hebben er uit Oléron, Olonne en Noirmoutier.

Belangrijk, de fijne olie, waarvoor ik er gebruikte van Daumas Gassac.
Bij de olie mengde ik wat rode wijnazijn, peper en een ietsiepietsie mosterd. Ik borstelde het over het vlees.

Ik had nog een tomaat die ik in dobbelsteentjes sneed en op het midden van het bord legde.

Zeg nu zelf, als een van de voornemens is (voor de zoveelste keer) in 2019 op het gewicht te letten, dan was dat een goed probeersel.
Tot daar want we hadden ook nog wat kaas in de koelkast.
Die legde ik in fijne plakjes op de carpaccio.
En waarom de koelkast niet opkuisen?
Er zat ook nog een potje in met uienconfituur dat ik met kerst klaar maakte.

Ik werkte af met peterselie van eigen kweek op het terras. Die overleefde de eerste vrieskou.

De goeie voornemens haalden het niet van de verrassende combinatie.

Voordien haalde An ook nog wat oesters in huis, het was tenslotte toch zondag. Gemakkelijk met een super-grote-delhaize als buur.

Toch ook nog een woordje over oesters en oesters.
Ik kan er van meepraten want ik heb er toch al enkele (!!!) open gedaan. Uit het vak nam ze de huîtres de Normandie met de meest verse houdbaarheidsdatum.
Ook die waren in aanbieding 9+3.
Hadden ze de 3 verdeeld over de 9, dan hadden we misschien een iets vollere oester gehad.
De oesters hadden duidelijk op regime-kost geleefd.
Wij dus nog niet echt.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Maandag 7 januari 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Op de VRT loopt een reeks 'Op reis met Vlaamse meesters'.
Ik ga het nu niet uitgebreid hebben over de reeks.
Wie ben ik als leek om daar dieper op in te gaan.

En toch, soms zit er in het schilderen van mensen en landschappen veel meer dan wat men op het eerste zicht ziet.
Zo hebben  Alexander Dumarey en Jos Vandervelden, die de reeks voorstellen, het over een gegeven waar veel waarheid in schuilt:
Waarom Jezuïeten steeds met drie gingen wandelen

Het is een tafereel uit het schilderij
"Zondag aan de Leie"
van Frits Van den Berghe of het uitstapje van de drie jonge kloosterbroeders op een rustige zondagmiddag in het dorpje Drongen in 1924

Het lijkt aannemelijk dat Frits Van den Berghe mijmerende Jezuïetische kloosterlingen vereeuwigde met hun statige abdij op de achtergrond.
Ze dragen een zwart habijt met priesterhoed, de kledij die moest gedragen worden als ze de wereld introkken.
Van den Berghe beeldde de broeders af zoals het hoorde, met drie.
De kloosterorde had een oud en onbuigzaam devies dat lokaal zo klonk: "Noeit mee twieen, wriee weinig alliene, ten minste mee drijën".


Jonge kloosterlingen mochten enkel in groep van drie buiten de abdijmuren.
Alleen kun je iets doen waar niemand iets van weet.
Met twee kun je altijd iets onder elkaar afspreken.
Maar met drie zal je niet veel proberen want je loopt altijd het risico dat een derde verklikker speelt.

 

À la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

zondag 6 januari 2019, een goeiemorgen met Wilfried

Vandaag vieren we( vooral de kinderen) het feest van drie-koningen.
In Spanje gebeurde dat gisteren al en wordt het vandaag verder gezet. Drie-koningen in Spanje is wat sinterklaasfeest bij ons is: blijde intredes met parades, brieven voor de Wijzen en 's nachts een cadeautje voor de brave kinderen

In Madrid is de aankomst van de Drie Koningen traditiegetrouw gevierd met een kleurrijke parade.
De Cabalgate de los Reyes Magos is de oudste optocht in Spanje en wordt op veel plaatsen gehouden sinds 1885.

Voor het ontbijt of na de lunch eet men nadien een typisch dessert, "Roscón de los Reyes".
Dat is een grote ronde cake waarop versieringen liggen van gedroogd fruit, zij vormen symbolisch de robijnen en smaragden van de drie koningen.

Binnenin de cake is er een boon verstopt, degene die deze kan vinden is de koning of de koningin voor de rest van de dag en hij/zij mag de bijgeleverde kroon dragen.
De oorsprong van de boon is terug te vinden bij de Germanen, zij mochten in de twaalf nachten van de nieuwjaarsfeesten geen peulvruchten eten en de "heilige boon" betekende het einde van die vastenperiode.

In 1885 besloot de Spaanse regering dat er een optocht zou worden gehouden op deze feestdag.
De grootste optochten zijn te vinden in de grote steden zoals Madrid, Barcelona en Valencia terwijl een van de oudste te vinden is in Alcoy (Alicante).
Maar ook in de kleinste dorpen wordt deze optocht in ere gehouden.

*****

En op aanvraag van velen de per ongeluk gewiste dagbegroeting van 2 januari met het recept voor sint-jacobsvrucht en griet

woensdag 2 januari 2019, een goeiemorgen met Wilfried

Als de rest van het jaar op het niveau blijft van nieuwjaarsdag dan zal 2019 'dik' in orde zijn.

Mogen uitslapen en wakker worden als god in Frankrijk.
Het ontbijt voorgezet krijgen en gezien het 'aangepaste uur' ontbijt ook als middageten gebruiken. Het is 11 uur.

Werner en Kurt haalden brood op bij de bakker, het was pas half tien, maar dat blijkt al redelijk te laat om nog aan een croissant te geraken.
Ze doen 3 bakkers en moeten zich tevreden stellen met alleen maar stokbrood. Ook dat is Frankrijk. 

We mijmeren aan tafel nog wat na over de overgang in de Belle Epoque en breiden die mijmeringen uit tot echte levensverhalen. Met andere woorden: het klikt bijzonder goed onder ons zessen.

Wat we gaan doen? Een frisse neus halen misschien? Goed idee.
We trekken onze wandelschoenen aan en maken een mooie wandeling van een vijftal kilometer. Het gaat al vlug van de dorpsweg weg, door landerijen en beemden. We zien meer fazanten dan mensen.

Terug in het huis verrassen Kurt en zijn Marijke ons met Jabbeekse fruittaart.
Mooie attentie voor de gastvrijheid voor Werner en Marijke. Het andere cadeautje, een millésimé Gobillard had er al eerder moeten aan geloven.

Na de verhalen en het invallen van de avond, tijd om aan een aperitief te denken. Ik had oesters en wulken meegebracht.
Een mandje zeeuwse creusen royal van topkwaliteit en wulken zoals alleen maar Eddy (vishandel Vandenabeele) ze kan koken.
Gelukkig ook wat gerookte rivierpaling als alternatief voor Kurt die een allergie heeft van schaal- en schelpdieren.
Het werd gesmaakt en het was ook een gelegenheid om eens uit te leggen wat schaal- en wat schelpdieren zijn.

Bij de oesters een fles Pouilly Fumé van Jean-Jacques Bardin.

Dan werd het tijd om me terug te trekken in de keuken. Ik had een voorgerechtje in petto.

Een 'mariage van coquille en griet'.

Hier dan het receptje:

  • Panko in een pan bruin bakken - aan de kant zetten

In dezelfde pan

  • Tomaat pellen, het vlees in dobbelsteentjes snijden
    de pel rijkelijk met curry bestrooien en bakken
    en wegzetten

In dezelfde pan

  • Sjalot fijn hakken, blonderen in wat boter.
  • In de pan wat visfond en witte wijn bijvoegen, laten sudderen
  • Room erbij en laten inwerken
  • Afwerken met geutje noilly pratt en tipje mosterd met espelette

Op laag vuurtje warm houden

In tweede pan

  • In boter de grietfilet en coquilles bakken

Op het bord

  • Borden verwarmen
  • Saus op de bodem
  • Coquille en griet schikken
  • Tomaat blokjes strooien
  • De gebakken pel er tussen zetten
  • Panko over strooien
  • Groen blaadje voor kleurvariatie

Tip

  • Coquilles worden nu betaalbaar

Uw speciaal-viszaak heeft nu coquilles die ze zelf uit de schelp hebben gehaald. (vishandel vandenabeele Jules delaplacestraat 35 sint-kruis / open van dinsdag tem zaterdag)

Koopt u een coquille in schelp, laat ze dan uit halen. Zo ben je zeker dat het een mooie st jacobsvrucht is. (niet alle coquilles zijn even groot of mooi en in sommige schelpen zit veel zand)

  • Grote grieten zijn duur. Vraag daarom om een klein exemplaar. (500 gram). Laat ze fileren en vouw de filetjes zelf in een pochetje (in drie plooien). Maak een inkeping zodanig dat het pochetje niet openvalt bij het bakken. Zo krijg je toch een dik fileetje dat je kort aan beide kanten bakt en het binnenin sappig blijft.

à la vôtre
Wilfried

******

 

Zaterdag 5 januari 2019, een goeiemorgen met Wilfried

 

Soms denk ik, is het wel allemaal nodig, dat 'geschrijf'.
Iedere ochtend, of later in de voormiddag een dagbegroeting maken.
Het is niet altijd even eenvoudig: vind iedere dag maar eens een item dat mensen kan aanspreken.

Maar dan krijg ik weer een SMS of mailtje: Wilfried, wat is het fijn de dag te kunnen beginnen met het lezen van uw dagbegroeting.
Ik weet: ik heb mijn trouwe volgers, de harde kern die me met de regelmaat van een klok een hart onder de riem steken.
Dat geeft me de voldoening om het te doen.
Als er niets is uit mijn eigen ervaringen of levensgewoonten dan is er nog altijd het internet waar ik op zoek ga naar leuke en positieve zaken.

Het gebeurt ook dat een reactie uit een totaal onverwachte hoek komt, zoals gisteren met het bereicht van Jan uit Tilburg.
Langer dan 2 dagen heeft het niet geduurd vooraleer hij aan de slag ging met het recept dat ik op 2 januari publiceerde: de bereiding van de griet en sint-jacobsvrucht.

 

Als je dat dan doorgestuurd krijgt weet je: het is best ok met wat ik doe.
Meer zelfs: niet alleen met wat ik schrijf maar ook wat ik klaarmaak.

Ik hoop jullie in 2019 meermaals op een idee te kunnen brengen.
Bedankt voor jullie reacties.

 

à la vôtre

Wilfried