EEN WERELD VAN SMAAK / UN UNIVERS DE GOUT / A WORLD OF TASTE

 

 

openingsuren van onze WIJNSHOP Stationstraat 80 te Jabbeke


volgend weekend 26 augustus / 27 augustus

zaterdag 26 aug
open van 10.30u tot 17u
vanaf 19u cavabar tijdens de Nacht van Jabbeke tot 03.00u (Vrijetijdscentrum)

zondag 27 aug
open van 10.30u tot 12u

*****

 

 

woensdag 23 augustus 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Talak-talak-talak!

Tot op heden was dat voldoende voor een moslim-man in India om een einde te maken aan zijn huwelijk. Maar ook daar komt nu een einde aan. In andere moslimlanden kwamen ze er al niet meer zo gemakkelijk van af. 3 maal het woordje talak uitspreken en kruis erover. Het huwelijk werd ontbonden. Toch een rare gewoonte.

Ook al raar, maar dan in omgekeerde versie en uiteindelijk enorm romantisch. Jaan, noemt de man die zijn vriendin iedere ochtend vroeg: wil je met me trouwen. Iedere ochtend gedurende de 10 maanden dat ze elkaar kenden. Geen gewone die Jaan.

Was het zijn broer of de hare die in Rusland was getrouwd en dat nu op het Oostendse stadhuis wilde overdoen?

Feit is dat het koppel vorige zaterdag zoals de rest van de familie naar het stadhuis trok om de ceremonie van die broer bij te wonen.

In de hall vroeg Jaan haar naar dagelijkse gewoonte of ze met hem wilde trouwen.  
Ja,  antwoordde ze naar dagelijkse gewoonte.
Laat het ons dan nu doen, antwoordde hij haar.

Hij opende de dubbele deur van de trouwzaal en leidde haar binnen, waar gans haar en zijn familie samen met de burgervader hen stond op te wachten.
Luid applaus weerklonk, niet voor dat zogezegde herdoen van het trouwfeest van het Russiche koppel, maar voor haar eigen trouwfeest.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Zaterdag 18 augustus 2017, een goeiemorgen met Wilfried

Taffelen, sedert mijn connecties met de bevolking van Vlaams Brabant, meer bepaald het Leuvense, de streek van Tienen en misschien met uitbreiding naar het Truiense toe om de Limburgers al niet te kort te doen, is het een woord dat bijna dagelijks in de woordenschat opduikt.

Wij zouden zeggen, nudderen. Maar Jeroen Meeuws gebruikte het eergisteren in zijn ''Dagelijkse Kost" toen er van alles uit de koelkast op de grond tuimelde.

Taffelen zal dan ook wel 'wat onhandig te werk gaan', betekenen.
Al of niet taffelen, ik ben fan van Jeroen. Ook al onthou of noteer ik niet één van zijn gerechtjes. Het is de manier waarop. Waar het gebeurt en hoe het gebeurt.

Het was dat wat me gisteren ook te binnenschoot toen we in de chalet uit het niks  het avondeten klaar maakten.

Vooraf in gedachten en het ook zo aan de vrouw gebracht: ik zou geen goesting hebben om te koken.

En zie, bij Jeroen lijkt het allemaal zo simpel, waarom dan niet bij ons.
Ik had assistentie. Verbetering: ik moest me afzijdig houden.
Was het een idee van ons beiden, de uitvoering liet ik aan haar over.

Ingrediënten: de 3 eiers die we in de Enneille-frigo vonden. Van thuis mee: 2 tomaten, een halve paprika, een halve courgette, een ajuin, gezouten ardeense hesp, een partje van een blokje kaas uit Diksmuide.

Het werd heerlijk en ongedwongen smullen van een ardeense-westvlaamse omelet.

Dat het al anderhalve dag regende kon ons niet eens deren.
Achteraf werden we gisterenavond voor ons geduld met een prachtige hemel boven Grandhan beloond.

 

 à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

vrijdag 18 augustus 2017, een goeie voormiddag met Wilfried

 

Stel je voor: we zijn 4 dagen lang in Enneille om mezelf de nodige rust te gunnen en zo mijn klierkoorts de kop in te drukken en ik heb geen tijd om een dagbegroeting te  schrijven. Neen, geen verkeerde gedachten hebben.

Hoe het dan komt?  Ik zit zodanig in forme om mijn nieuwe presentatie Weg van Vis uit te tikken, dat ik er echt moet mee stoppen om een dagbegroeting te formuleren.

Saint-Jean de Luz

Laat het me bij die nieuwe presentatie houden. Het is een gigantisch werk. Tekst maken om straks als conference gedurende 3 uur te presenteren.
Met humor, met verrassende wendingen, met prettige anekdotes... en tussen de regels de corresponderende foto's steken.

Het zijn er meer dan...300 die straks als powerpoint zullen geprojecteerd worden.

Mijn tekst in zwarte blokjes, de tekst voor Patrick in het rood.
En dan alles van buiten leren.
Naargelang de presentaties volgen zullen die teksten een eigen leven gaan leiden. Dat was ook zo met de Wondere Wereld, maar toch: de basis moet er meteen op zijn.

Het wordt een uitdaging.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

donderdag 17 augustus 2017, een goeiemiddag met Wilfried,

 

Zaterdag en zondag gaat in Brugge de 5-jaarlijkse Gouden Boomstoet uit. Deze massa manifestatie haalt steeds weer tienduizenden mensen naar de stad.

Minder bekend maar daarom niet minder historisch is de Blindekens processie die dinsdag 15 augustus door de Brugse binnenstad trok.

Op 18 augustus 1304 kwam het tot een verwoede en verwarde veldslag nabij de Pevelenberg, een heuvel ten noorden van de stad Dowaai langs de grote baan naar Rijsel.

De jaarlijkse processie van 15 augustus heeft namelijk haar ontstaan te danken aan een tijdens die slag gedane belofte. Het is tijdens de bange ogenblikken van de strijd dat Filips van Tiëdi en zijn Brugse strijdmakkers plechtig beloofden ieder jaar op 15 augustus ten eeuwigen dage aan O.-L.-Vrouw-van-de-Potterie een kaars te zullen offeren indien zij behouden naar hun stede mochten terugkeren. Dit werd bevestigd door enkele kroniekschrijvers. Anderen daarentegen schrijven de belofte toe aan de achtergebleven Brugse vrouwen die bij de Heilige Maagd bescherming afsmeekten voor hun in het Vlaamse leger strijdende zonen en echtgenoten.

Lees er alles over op onderstaande link

 

Beknopte geschiedenis van de Brugse Belofte

Wat over beide kapellen

 

http://www.brugsebelofte.be/geschiedenis.aspx

 

Gegevens en foto's Gilde van de Brugse Belofte

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

woensdag 16 augustus 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Ik was een graficus. Eenmaal graficus, altijd graficus. Wat wil zeggen dat ik oog heb voor mooie publicaties, in tijdschriften, in boekvorm, langs de weg.

Wat vind ik een mooie slogan super. Hoe heb ik bewondering voor  mooie publiciteit op radio en TV. Een goed idee voor een slogan is onbetaalbaar. Het mag al eens ietske stout zijn, maar verras het publiek op een aangename manier.

Gisteren keek ik toch raar op toen ik voor het eerst de naam van een immobiliënkantoor zag staan: correct.
Is dat nu al of niet goed gekozen? Ik had zoiets van: nogal braafjes.
Is het niet normaal dat als je een huis verkoopt of koopt, dat dit op een correcte manier gebeurt.

Opgelet: doe het met ons, de anderen zijn niet correct.
Een correcte prijs geven, een correcte prijs krijgen: iedereen tevreden. Of toch niet?

Willen we niet allemaal dat ietsje meer. Huis geschat op 300.000 euro en voor die prijs is het dan ook van de hand gegaan. Niet meer dan correct.
Maar willen we niet allemaal dat ietsje meer of dat ietsje minder. Kunnen zeggen aan de familie en de vrienden: we hebben het verkocht aan 350.000 of we hebben het gekocht aan 250.000 euro. Fier zijn op je manier van zaken doen. Ook dat zal nog wel altijd correct zijn.

Neen, als ik in de immobiliën ga noem ik mijn kantoor: het onderste uit de kan. Niet eenvoudig om dat op een bordje aan een gevel te krijgen, maar iedereen zal het gezien en misschien nadien geweten hebben.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

Dinsdag 15 augustus 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Ik doe veel kilometers op 'n jaar. Zoals gisteren bijvoorbeeld.
Om het mezelf aangenaam te maken luister ik dan muziek van een USB-stick. Moderne pop met daartussenin liedjes die je niet zoveel op de radio hoort. Air, zaterdag nog op de Lokerse Feesten, of Jain die op Rock Werchter was.

Die leuke muziek beluisteren heeft wel z'n nadeel; als je geen radio luistert, hoor je ook niet wat op de weg gebeurt.
Gisteren was het dus van dat. Terugkerend vanuit Leuven, richting kust.

De werken in Bertem-Sterrenbeek zijn achter de rug. 7 minuten tot Groot-Bijgaarden las ik op de schermen boven de Brusselse ring. Ten laatste om 13.00 uur ben ik thuis, had ik zo in gedachten.

Toen kwam het telefoontje van An die me het leed wilde besparen door naar file-leed te googelen; 3 uur van Ternat naar Drongen.

Ik kon niet vlug genoeg naar Radio I schakelen om te horen dat het al de ganse voormiddag op de zender zat.
Afrijden Willebroek, Antwerpen was een ingeving van het eigenste moment. Om via de uitrit Zaventem terug te rijden naar... Leuven.

An zat ondertussen in Tienen, dus had ik de tijd  om een en ander te organiseren, vooraleer ze om half twee terug zou zijn.

Boontjes en een kotelet was mijn idee voor een maandagse burgerkeuken. Met de supermarkt naast de deur had ik alles binnen handbereik*.
Dus werd het... paëlla!

Precies het gerecht om bij 25°, zeven hoog, op het terrasje te serveren. En of het gesmaakt heeft.

* alles binnen handbereik: mosselen, scampi, kippenbillen, erwtjes, rode, gele, groene paprika, look, ajuin, tomaten, saffraandraadjes, kippenbouillon, pineau, rijst, olijfolie...

* Gobertange: nog even terugkomen op gisteren en de witte kalksteen uit Gobertange een gehucht van Mélin. Verschillende bekende gebouwen werden in deze steen opgetrokken. Bekend zijn het Brusselse stadhuis en de Mechelse Sint-Romboutskathedraal. Tegenwoordig is er nog één bedrijf actief die de stenen produceert voor de restauratie van gebouwen.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

maandag 14 augustus 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Geen reuzen op zondag in Zedelgem voor mij, maar een wandeling in...Mélin.

Op het programma, An die een electrische fiets wilde kopen in een zaak, wij noemen dat een stock americain, waar het aanbod aan ''van alles en nog wat'' overweldigend is. Om een idee te geven: spinning toestellen, hometrainers, loopbanden, honderden en honderden fietsen, van lig- tot mountain bikes en een gamma electrische om U tegen te zeggen. Al of niet met de mogelijkheid je te verzekeren voor pechverhelping of diefstal.

Bedoeling van die electrische fiets? Er mee rijden, natuurlijk. Samen met haar vriendin die in Mélin woont.

Nooit van Mélin gehoord? Ik ook niet.
Wij dus naar Mélin, niet om te fietsen, maar om bij te praten en een wandeling te maken.

Wat ben ik toch telkens weer verrast door de schoonheid van de streek.
Mélin, piepklein in de buurt van Jodoigne, Wavre en Beauvechin. Je rijdt er nog langs holle wegen en weggetjes naar toe.

Wat het zo mooi en typisch maakt. De huizen, opgetrokken in Gobertangesteen*.

Die gerestaureerde huizen en hoevetjes zijn de zalige optrekjes voor industriëlen en ander volk zoals kunstenaars uit het Brusselse.

De tuinen zijn het decor voor de tweejaarlijkse Open-Tuinen-Dag in Waals Brabant.

Op onze wandeling verzorgt Greet deskundig uitleg over wie, waar en wat.

Koffietje voor en glaasje champagne na, maken er een bijzonder aangename namiddag van. Met er bovenop de tip van een leuk restaurantje.

Ook dat wordt een ontdekking: een Libanees in Wavre. 3 koude voorgerechtjes, 3 warme voorgerechtjes, 'n hoofdgerecht en dessertje voor...29 euro.

Vooral de koude voorgerechtjes met de bijna onuitspreekbare namen, spreken me aan.

De keuze voor de wijn laat ik aan de sommelier zelf. Een Libanees in wit.
Is dat met typische cépages voor het land vraag ik.
De uitleg over wie, Franse wijnboeren die naar Libanon trokken om er wijn te maken, zal wel kloppen. Dat met de inheemse cépages; sauvignon, chardonnay en sémillon niet.
Geeft niet; hij is lekker.

Mooie zondag.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Zondag, reuzendag, 13 augustus 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Kermis in het dorp kent vandaag zijn apotheose. Het batjescomité deed er alles aan om er iets groots van te maken. Letterlijk en figuurlijk dan.

99 reuzen met hun gevolg maken hun opwachting op door de centrumstraten van Zedelgem te trekken. Als er om de 30 meter eer reus opstapt, dan krijgen we een stoet van meer dan 3 km.

Hoe het gisterenavond met de avondmarkt is vergaan weet ik niet. In Jabbeke kreeg ik rond 5 uur enkele druppels te verwerken, meer was het niet. Een goeie 23° maakte het aangenaam. Maar eens Aalst naderend werd ik gewaarschuwd voor aquaplanning. Zo erg werd het niet, maar ik kreeg regen tot in Leuven. Zo zie je maar: onze kust mag je niet vergelijken met het binnenland.

Ik had nog met de gedachte gespeeld naar de Lokerse feesten te trekken. Arsenal stond er op het programma. Het slechte weer deed me er van af zien. Het werd dus het zeteltje met een fles champagne.
Mooie avond

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

zaterdag 12 augustus 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Ik heb het je vroeger al verteld, ik hoor op mijn rechteroor maar voor 10%. Dat is vrij vervelend.

Je hoort alleen wat je wil horen beweren kwatongen. Kan zijn, maar een gesprek voeren terwijl je met de auto rijdt is problematisch.
Ik ga dan ook, wanneer we met meerdere personen tafelen, er voor zorgen dat ik rechts van die mensen zit waarmee ik graag in conversatie ga.

Of er iets aan te doen is. Misschien. Nadat de mond op punt werd gesteld, heb ik nu de oorspecialist geraadpleegd.
20 jaar terug was er aan het oor niets te doen. Nu nog niet, maar de apparaten zijn in die 20 jaar revolutionair verbeterd. Ze zijn klein en bijna onzichtbaar, dat helpt iemand al gemakkelijker over de brug. Maar vooral, ze zijn zo gestofficiceerd dat ze het geluid wat het goede oor opvangen en  kunnen overbrengen naar het andere oor. Dat is wat ik ga uittesten.

Maar soms komt dat slechte oor echt goed van pas. Zoals voorbije nacht.

De kermis is in het dorp. En naast een tiental attracties op het dorpsplein is er ieder jaar een waaier aan randanimaties.

Morgen is er de reuzenstoet. 99 reuzen maken hun opwachting. En ze maken geen lawaai. Dat kan niet gezegd worden aan de standjes van sport- en andere verenigingen.
Met als hoofdattractie, de tent op het plein recht tegenover mijn slaapkamer.

Ik denk dat één liedje 20 minuten lang duurt. De 'sound' wordt steeds ondersteund door zware bassen, die er voor zorgen dat al wat niet te zwaar is op tafels en kassen staat te dansen.
An belde me rond middernacht en kon mee hotsen op het lawaai.

Dank zij mijn slechte oor ben ik toch in slaap gevallen.
Vanochtend wakker geworden rond half zeven. De bassen werden tot volgende nacht opgeborgen.

De  commentaren van die hard op de eerste kermisnacht hadden het overgenomen.
Ik kon er uit opmaken dat het goed was geweest en voor herhaling vatbaar.

Gelukkig ben ik vanavond in Leuven met een lekker gambaatje op tafel en nadien  rustig in de zetel met Louis de Funes en....

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

vrijdag 11 augustus 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Kent u het meest noordelijke wijngebied in Frankrijk? Neen, het is niet de champagnestreek of de Elzas, maar Moselle.

Het omvat slechts 25 tot 30 ha wijngaarden. Ze liggen verspreid langs de Franse Moezel, in een brede straal  van 19 gemeenten rond Metz. 

Contz-les-Bains fungeert als officieuze wijnhoofdstad. Groot is het niet. het ligt tegen een heuvel aan en bestaat uit enkele hellende straten rond de kerk.

De meeste van de wijnbouwers vestigden zich langs de Rue du Pressoir. De beste wijngaard, de Rosenberg, ligt trouwens in dit stadje.

Verwonderlijk wel dat slechts ¼ van de wijngaard eigendom is van locale wijnboeren. De rest behoort toe aan wijnbouwers uit Luxemburg en Duitsland.

De wijnbouw gaat vele eeuwen terug. Dat vertaalt zich in de vele kelders die onder de huizen zijn uitgehouwen.

Voor wit gebruikt men de auxerrois, de müller-thurgau, de pinot Blanc, de pinot gris, de riesling en de gewurztraminer. Voor rood en rosé  zijn dat de gamay, de pinot noir en de pinot meunier.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

donderdag 10 augustus 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Ik heb gisterenavond met Patrick onze reis 2017 voorbereid. Het is niet zolang meer voor de 2de helft van september nadert.

Bedoeling is het stuk van Bordeaux tot Noirmoutier opnieuw te verkennen, omdat dat het tweede deel vormt van onze nieuwe reeks presentaties met o.a. mijn boek als thema.

Er moeten verschillende reservaties voor de overnachtingen gebeuren en er dienen afspraken voor bezoeken gemaakt te worden. Dat was de bedoeling van onze samenkomst, gisterenavond.

We hebben een zware klap te verwerken gekregen.
We voorzien als afsluiter van de presentaties, ons bezoek aan Daniëlle Vasse in Beauvoir-sur-Mer.

De ontmoeting met deze vrouw was zo spectaculair, dat we het achteraf bekeken als een hoogtepunt van onze reizen bestempelden.

Om alles nog eens te verfijnen planden we Beauvoir als eerste etappeplaats van onze nieuwe reis.
Landen in Nantes en dan naar Daniëlle rijden.

Zij zou ons maar al te graag meenemen op haar tocht doorheen haar streek, het Marais,het eiland Noirmoutier.
Ze zou ons tonen hoe zij de vis aan de haak sloeg of in haar netten kreeg en opnieuw zou ze voor ons haar voortreffelijke soep van crabbes vertes maken.

We zouden onze eerste twee nachten bij haar thuis slapen.
Om gasten te ontvangen had ze eigenhandig een B&B in haar tuin gebouwd.

Fier liet haar broer, een eenvoudige man die in de Pyrenëen woonde, maar er op vakantie was, toen wij er waren, het gebouw zien.
Onvoorstelbaar van wat ze gerealiseerd had.

Speciaal voor haar bezoekers, soms minder-validen, had ze zich een bestelwagen-busje aangeschaft. Wat een heerlijke vrouw.

Daniëlle zou ons...

En nu, bij het opzoeken van de gegevens rond Daniëlle stuitte Patrick op een... overlijdensbericht.
Daniëlle is niet meer, ze stierf 3 weken geleden.
Het toont opnieuw aan hoe broos het leven is. Ook diegenen die zo genereus voor anderen leven worden niet gespaard.

Beauvoir-sur-Mer
Alban Vasse, Annabelle Vasse,
Anouk Vasse et Stéphane,
ses enfants;
Jade, Ambre, ses petites-filles;
Annie Bannier, sa soeur,
ainsi que toute la famille et ses amis ont la douleur de vous faire part du décès de
Danielle VASSE
née BANNIER
survenu à l'âge de 63 ans.
La cérémonie religieuse aura lieu samedi 29 juillet 2017, à 14 h 30, en l'église de Beauvoir-sur-Mer, suivie de l'inhumation au cimetière.
Danielle repose au funérarium Fradet, 35 bis, rue des Sables à Beauvoir-sur-Mer.
Selon la volonté de Danielle, pas de visites.
Fleurs naturelles seulement.
Cet avis tient lieu de faire-part et de remerciements.
PF Fradet, Beauvoir-sur-Mer,
02 28 10 58 40.

 

Nos familles se sont croisées il y a déjà quelques années, pas très loin d'ici, dans un lieu où Danielle aimait à s'adonner à l'une de ses occupations favorites, la pêche comme vous le savez tous.
Grande pourvoyeuse de coquillages, elle ne manquait jamais de nous approvisionner lors de ses passages dans notre ile où elle avait ses lieux de pêche de prédilection.
Je tenais, aujourd'hui qu'elle nous quitte, à lui rendre cet hommage.
Danielle était une femme généreuse, affable, qui aimait donner.
Après le départ de son mari Alain, elle a su redonner un souffle à sa vie.
Elle a courageusement reconstruit, au propre comme au figuré, une maison ou chacun était reçu à bras ouverts.
Malgré les vicissitudes de la vie Danielle était restée une femme pleine de vie qui aimait rire et plaisanter, attentive aux autres et disponible.
Repose en paix Danielle, ta vie a été riche et bien remplie, tu laisses une famille en pleurs et c'est bien le plus beau signe de l'amour plein et entier qu'elle te porte.
A bientôt Danielle nous te laissons retrouver les bras de ton mari Alain.

 

Wilfried

 

*****

 

 

woensdag 9 augustus 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Haha, je dacht dat ik helemaal alleen iedere ochtend verantwoordelijk was voor een nieuwe dagbegroeting?
Niets is minder waar. Ik heb een heel research-team achter me staan. Weliswaar niet fulltime bezoldigd, maar toch.

Het gebeurt al eens  dat ik mijn online medewerk(st)ers trakteer op 'n drankje, een hapje of een dineetje.
En meer zelfs, soms mag ik ook al eens gebruik maken van hun infrastructuur.
Dan krijg ik een van de slaapkamers toebedeeld en wordt me een ontbijt aangeboden.
Of deel ik het bed. Dan sta ik 's morgens zelf in voor het fruitsapje en het koffietje.

Wat ik bedoel? Het is natuurlijk een geintje. Dat van het research-team op zich, alhoewel. De rest zeker niet.

Patrick en An zijn mijn trouwste  volgers op de webpagina. Ze verbeteren me niet alleen waar nodig, ze brengen tips aan voor wat ik schrijf en sturen me hoe langer hoe meer info om een leuke of leerrijke dagbegroeting in elkaar te steken.

Hun bronnen liggen soms ver, soms dicht bij elkaar.
Social media is voor An een dagelijkse dada. Ze kan zich dan ook beroepen op een uitgebreide schare vriendinnen en vrienden.
Of wat gedacht van haar tachtigjarige Amerikaanse homovriend die vanuit New-York wel weet wat te schrijven in het Trump-tijdperk.
Of ik kan me beroepen op Patrick's berichtgeving over zijn ex-dorpsgenoot die in Thailand een horecazaak runt, of de dochter van zijn vriend die in Afrika vrijwilligerswerk uitvoert.

Meestal verdiep ik me in hun aanwijzingen en berichtgeving over de dingen die rondom ons gebeuren.
Beiden hebben ze wat gemeen: ze weten perfect om te gaan met hun I-phone 7. Geen week gaat voorbij of ik krijg 'n mooie foto toegestuurd, of een op beeld gezette reportage uit een krant of tijdschrift.

Van Patrick: de bijlagen van de Standaard of de Tijd als bron. Voor An, de Libelle, brief uit Tienen, of een of andere groen geïnspireerde documentatie.

Wat ik in de schuif zitten heb?  Kijk van visboer Stijn op de Wereld  - Whiskytje in Casablanca - Brand bij Mint - Nieuws vanuit de materiaalpost op de dames-cyclocross in Otegem - Nieuwe poging voor Belgische mosselkweek - wijnreportages -In Blankenberge valt iedere dag iets te ontdekken - kaaskroketjes in Brugge of forel in Durbuy - de aalscholver - onze appels worden te groot - mossel met plastic - Hoe wormen ons beschermen tegen stormen....

En soms, als we bij mekaar zijn stellen we ons zelf een vraag waar we het antwoord schuldig moeten op blijven, of waar we tot op heden ook via de social media geen plausibel antwoord op krijgen.

Over welke vraag bijvoorbeeld?

Je herinnert zich ook nog wel de tijd dat voor een bezoek aan het kleinste kamertje, je de koer moest oversteken of  het toilet in een bijgebouwtje was ondergebracht.
Er was niet alleen  de houten zitbank met het ronde gat en het houten deksel, er was ook de deur met het kijkgaatje.
Waarom maakte men dat gaatje meestal in de vorm van een hartje?

Weet jij het antwoord? Dan ontvang je misschien een door Popla gesponsord cadeautje!

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Dinsdag 7 augustus 2017, een goeiedag met Wilfried

 

Ik denk in het vervolg een aanpassing in de titel van mijn dagbegroeting te plaatsen.
Zo hoef ik niet langer vast te houden aan goeiemorgen, maar houd ik het op goeiedag.
Hoe dat komt?
Een gepensioneerde  en vroeg opstaan horen niet bij mekaar. Het kan nog wel, als het moet, maar ik ondervind hoe langer hoe meer dat ontbijten om half negen me beter ligt dan het soms nachtelijk uur van vroeger.

Een tekst in de loop van de dag schrijven, laat me toe ook in te pikken op wat er 's ochtends links en rechts te horen en te lezen valt.
Maar evenzeer wordt ik beperkt in tijd als ik ' s morgens pas om 8 uur het gordijn opentrek.

Me een koffietje maken, pielleke pakken 'n kwartier voor ik ga eten, wat links en rechts opruimen en bijwerken, eten, de dag plannen en het is al vlug tien uur. Boodschappen doen en de middag nadert zonder er erg in te hebben.
Vandaar dat ik zoals vandaag pas om 14.35u deze regels schrijf.

Vandaag was dat niet anders. Samen opstaan in Blankenberge, koffietje zetten, ontbijtje verzorgen, samen eten, douche nemen, alles opruimen van enkele dagen vakantie aan zee.
Naar Zedelgem rijden om moeder stipt op te halen om 11.45u.
Dagschotel in het Oosthof in Snellegem. Alles geprogrammeerd want om 13.30u heeft moeder een afspraak.
Afscheid nemen van An, die naar Velm rijdt, om haar moeder in het home te bezoeken.
Ik met moeder naar de cardioloog in Snellegem. Vijfenveertig minuutjes in de auto wachten op moeder en een al bij al bevredigende uitslag.
En dan naar huis, waar ik me aan de computer zet.

Ondertussen nog een telefoontje ontvangen uit Zeebrugge. Een horecazaak, waar ik enkele maanden terug prospectie deed, heeft het bureau opgebeld.
Ook dat is bemoedigend.

 

Wilfried

 

*****

 

Maandag 7 augustus 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Wat 'n mooie zondag. Ik heb er dan ook optimaal van genoten.

's Voormiddags met een goed gesprek met Frank, een klant die ik de voorbije vijf of is het zelfs tien jaar uit het oog was verloren.
Er was dan ook heel wat bij te vertellen.
Het leven was dan ook voor ons beiden niet zomaar voorbij gegaan.

's Middags een aperitiefje met An en moeder en dan thuis een frisse sla met de handgepelde garnaaltjes op tafel gezet.

Eigenlijk begon de zondag met enkele opvallende details langs de weg. Ik was op weg van Jabbeke naar Sint-Andries, niet eens zover uit mekaar.

De schitterende ochtend nodigde motards en fietsers uit om op ontdekking te trekken.
Leuke passage van 2 Lotto-Soudal wielertoeristen: papa en zoontje.
Een groep wielertoeristen gebruikte het fietspad. Gebeurt ook niet elke dag.
Ze zetten er genoeg vaart achter om niet aangeklampt te worden door de plichtsgetrouwe pas geloste mannen en vrouwen, getuigen van Jehova.
Een kolonne antieke traktoren trok de baan op, richting een evenement waar ze zouden tonen hoe de boerenstiel niet meer beoefend wordt.

In een bushokje richting Brugge lag op de bank een man in een blijkbaar gelukzalige houding zijn roes uit te slapen.
Had hij de nacht doorgebracht bij de buren, die we in onze plaatselijke woordenschat de vlindertuin noemen of had hij het vertier in café Het Oud Gemeentehuis niet langer de baas gekunnen?

Driehonderd meter verder moest ik de man gelijkgeven: als je het niet langer ziet zitten, laat de auto aan de kant en maak je het jezelf gemakkelijk, al is dat dan in een bushokje. 
De verkeerstekens op de vluchtheuvel, midden de weg, waren tegen de vlakte gereden. Op zo'n stuk rechte weg moet je al goed kunnen rijden om die mee te hebben.
Dan had de man in het bushoekje de juiste beslissing genomen.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Zondag 6 augustus 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Ik ga straks een film huren. Dat wordt dan vanavond of morgenavond lekker gezellig in de zetel filmpje kijken.
Welk soort film? Het mag romantisch zijn zoals Letter to Verona. En als het eventjes kan romantiek met veel humor, zoals in Meet the parents met Robert de Niro.

Humor vind je ook in het dagelijkse leven. Dat was wat ik dacht toen ik gisteren een artikel onder ogen kreeg over voeding. Voeding dan nog wel, mijn stokpaardje. Humor, dat is mijn eindconclusie als ik alles wat de voorbije weken over voeding geschreven werd, op een rijtje zet.

Het begon allemaal met hoe wij onze eigen aarde aan het op souperen zijn. Onze consumptie ligt zodanig hoog dat er na 7 maanden niets meer overblijft van wat de aarde in één jaar opbrengt.

Remedie: minder vlees eten, minder vis eten en overschakelen naar minimum een vegetarische maaltijd per week.

Maar nu komt de aap uit de mouw gekropen.
Schrijven ze gisteren dat een onderzoek van het  Britse Medical Research Council heeft aangetoond dat vegetariërs dubbel zoveel vatbaar zijn voor depressies als mensen die vlees en of vis eten.
In dierlijke producten zit de vitamine die we nodig hebben om het leven positief aan te pakken.

Dan mag je nog zo je best doen om de aarde te redden door eenmaal per week vegetarisch te eten, als je het zelf toch niet ziet zitten.

Neen, ik doe verder zoals ik bezig ben. Gisteren lekkere lasagne gemaakt met gehakt en hesp.
Vanmiddag eten we handgepelde garnaaltjes.
Natuurlijk met de nodige groenten zoals sla, tomaat, bloemkool en boontjes erbij.

En deze ochtend?
Om de duivel te tarten: 2 gekookte eitjes.

Als je morgen geen dagbegroeting krijgt komt dat omdat ik misschien het weekend door de verkeerde voeding niet overleefd heb.
Misschien is onze aarde dan al onherstelbaar naar de wuppe.
Of misschien ben ik nog niet bijgekomen in ons zeteltje van de humor in de komedie 'Bommarrelu' of vertaald:
Love makes life beautiful.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

zaterdag 5 augustus 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Het is niet mijn bedoeling om deze site te gaan gebruiken om je ieder weekend met voetbalcommentaar rond de oren te slaan. Trouwens als Club brugge supporter moet ik tegenwoordig niet te hoog van de toren blazen.

Maar toch wil ik per uitzondering het eens over voetbal hebben. En dan niet over wat er allemaal geschreven werd en wordt over de transfer van Neymar naar Paris Saint Germain, maar over wat er geschreven werd over Standard de Liège bijvoorbeeld, of over Racing  Genk.

Standard, vorig jaar op de dool, zou verder wegzakken in de anonimiteit. Het zou opnieuw een jaar worden met veel ophef rond het bestuur en oproer rond de supporters. Racing Genk daarentegen hoorde vorig jaar eigenlijk al bij de top 6 van ons nationale voetbal en zou dit jaar moeiteloos zich daarin handhaven. Een derde plaats werd hen voorspeld.

En zie, gisterenavond in afwachting van het zien van de machtige film Dog Day Afternoon op Canvas kreeg ik een meer dan leuk voorfilmpje te zien op de sportzender: de 2de helft van de wedstrijd Standard Luik - Racing Genk.

Al wat vooraf in de kranten werd geschreven werd op 45 minuten tijd op 'n hoopje gespeeld. Met als resultaat een verdiende 2-1 overwinning voor de Luikenaars. Het is natuurlijk nog maar het begin van de competitie, maar Standard miste in ieder geval zijn start niet met een 4 op 6. Genk blijft steken op een schamele 1 op 6.

We mogen ons voorbereiden op een switch in de kranten toch wat betreft de eerst volgende dagen. En zo blijft het doen schrijven en doen lezen.

En om het nu toch over iets anders dan uitsluitend over voetbal te hebben. Eerder dan het voetbal kwam een zoveelste aflevering  van Switch met Adriaan Van den Hoof op TV 1.

De formule van het spelletje met de finale is op zich ontspannende TV op een al of niet zomerse avond. Maar wat die Adriaan uit zijn mouwen schudt is mega. En zeker als je dan nog kandidaten hebt die er mee in op gaan.

Zoals deze week toen schoolmeester Jens het in de finale niet haalde.

Adriaan: ik had het je graag gegeven.
Jens: ik had het graag gekregen.
Adriaan: gij zijt toch ne sjarel.

Of gisteren, kandidate Shiara met gebalde vuist aanmoedigend met
Shiara for Belgium. 

Dat zijn van die dingen die me vrolijk stemmen.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

Vrijdag 4 augustus 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Je hebt het de voorbije dagen en weken wellicht ook gevolgd: de merkwaardige brand in de mergelgrotten in de omgeving van Maastricht.

De brand brak op een donderdagavond uit bij het bedrijf Vrancken dat aan de Belgische kant van de grotten hooi  had opgeslagen. Volgens de brandweer ging het om ongeveer 800 kubieke meter aan hooibalen.

De brand veroorzaakte ook in de omgeving van Maastricht de nodige overlast. Rookwolken trokken door het grottenstelsel en kwamen aan de Nederlandse kant van de grens naar buiten.

Uiteindelijk bleek de brand aangestoken. Twee verdachten werden inmiddels opgepakt.

Zo heeft ook Chateau Neercanne, het kasteel met sterrenrestaurant aan de zuidrand van Maastricht, veel schade opgelopen. De bijgebouw zijn tweeënhalve maand onbruikbaar na brandstichting in de Cannerberg.

De schade is dan ook groot. De keuken, de diepvries, de koeling, de patisserie, de wijnkelder, de feestgrot en de lounges zijn onbruikbaar. Volgens de mannen van de brandweer zit alles onder een grote vieze bruine drab. Alleen al in de wijnkelder is de schade niet te overzien. Alle flessen die daar liggen hebben kurken die ook ademen.

De rookschade maakt dat die flessen  onbruikbaar zijn geworden. En er zitten nogal wat pareltjes tussen.

 

à la vôtre (maar dan met een andere wijn)

Wilfried

 

*****

 

donderdag 3 augustus 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Een zeilbootje dobbert eenzaam op zee. Alleen de strafste zeilers gaan de zee op. Het is dan ook geen weer om 'n hond door te jagen. Of dat een rol speelt voor de echte mannen onder de zeilers weet ik niet. In ieder geval, het nodigt niet echt uit.

Vandaag ben ik terug in Zedelgem, tot en met zondag. Tijd om bestellingen uit te voeren en voor de rest het rustig houden.

Dat deden we gisteren namiddag ook al. En gisterenavond was het al helemaal niks om wild van te worden. Ook gezien hoe dit Club Brugge enkele maten te licht is om Europees wat voor mekaar te krijgen. Als er al intenties waren om er iets van te maken, dan vielen die al in de tweede minuut in duigen. Wordt vanavond Oostende - Marseille iets? Ook al een bijna onmogelijke opdracht. Maar Oostende is dan ook de echte underdog, terwijl Club dat niet van zichzelf vindt.

Ook gelezen en gehoord hoe we met z'n allen de aarde aan het op souperen zijn? Nu al hebben we verbruikt waarvoor onze aarde een jaar nodig heeft om het te produceren. Eigenaardig dat we door één dag op de week vegetarisch te eten daar veel kunnen aan doen.

Eerlijk toegegeven, ik zie mezelf nog niet zo vlug hierop overschakelen. Vanmiddag staat zwaardvis op het menu. En ik weet nu al dat we achteraf onder mekaar zullen zeggen: dat was toch weer lekker.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

 

woensdag 2 augustus 2017, een goeiemorgen met Wilfried,

 

Het voelt een beetje als schoolmeester zijn: 2 maand vakantie waarbij de activiteiten sterk worden terug geschroefd.
Wijntje hier en daar leveren, orde in het papierwerk houden. En voor de rest? Profiteren van de mooie dagen, zoals  gisteren er eentje was.

Wandelen heen en terug naar het Oosterstaketsel in Blankenberge. Goed voor 5 km stappen. Met als beloning een heerlijke middagje.

Ontdekking die we eigenlijk vorig jaar, ik geloof in december, of was het toch al januari, dit jaar deden. Al waren de omstandigheden toen totaal anders.

Het was toen avond, koud, het vroor, er hangde een dichte mist en met een volgeladen bestelwagen reden we de  dijk af, het staketsel op. Patrick had er geen goed oog in. Kon ook niet met zo'n dichte mist. En het werd er niet beter op. Halverwege dat staketsel stond een mastodont van een kraan opgesteld die ons een normale doorgang belette. Het verplichte ons het geimproviseerde bruggetje naast het staketsel met hebben en houden op te gaan. Het werd sleuren op gevaar af een deel van het materiaal kwijt te spelen.

Ik herinner me nog dat we toen zegden: hadden we het vooraf geweten, we hadden in zo'n omstandigheden niet ingegaan op de vraag van Horeca Blankenberge om een presentatie in de brasserie-bistro van het Oosterstaketsel te geven.

Maar de uitbaters van die Bistro maakten bij aankomst op slag alles goed. Vriendelijk, behulpzaam, geen vraag was hen te moeilijk. We kregen er de beschikking over een kraaknette professionele keuken. Het maakte dat het voor ons een memorabele, niet te vergeten avond werd.

 

Gisteren waren  we er opnieuw, ditmaal in totaal andere omstandigheden.
Bemerkten we al toen we het vernieuwde staketsel opwandelden.
De wiebele draagleggers zijn ondertussen vervangen door een leuk wandelende boulevard (een laatste deel wordt na de zomer aangepakt).
Het zonnetje en de aangename temperatuur nodigde uit tot het terras.
De verwelkoming door de patron was opnieuw hartelijk.

Een jonge man en een niet onaardige jonge vrouw verzorgden de bediening: vlot en attent. Tafeltje voor het aperitief in afwachting van een ruimere setting voor een gerechtje.

Nootjes in een inox kommetje met deksel. Je krijgt er een minilepeltje en minibordje bij. Goed bedacht: niet iedereen zit in de nootjes te grabbelen.
Aan alles wordt gedacht: serviet in inox ringetje met een vork er bij gestoken.

Wij bestellen garnaalballetjes als apero bij het (goedkope) maar lekkere glaasje cava.

We gaan beiden voor de sliptongetjes, gepresenteerd op een rechthoekig bord. Perfect gebakken, lekker vers en de maat van een sliptongetje ontgroeid. Ik schat op 6 in één kilo. We krijgen er elk drie.
Opnieuw een detail: naast het partje citroen op het bord een minuscuul klein sauskommetje waarin wat braadjus is gegoten.
Apart, een slaatje, mayonaise en de frietjes in een stevige puntzak.

Omdat het vakantiegevoel ons danig weet in te pakken gaan we voorbij aan het glaasje wit maar bestellen we een halvetje Pouilly Fumé van Joseph Mellot.
Klein flesje, groot flesje, maakt niet uit: de wijn gaat in de ijsemmer met keiveel ijs. Idem voor de glaasjes voor onze fles spuitwater.

We laten niet na de patron te complimenteren met zijn fijne aanpak, de bediening om hun vriendelijkheid.
An vindt dat ook de kok, de dame des huizes met assistentie, een complimentje verdient. Dat gaat ze hen dan ook persoonlijk overbrengen.

Bij onze adresjes, mérite le détour, zo zou de Guide Michelin schrijven: Brasserie-Bistro Oosterstaketsel Blankenberge: Wij raden het je aan in  het  westvlaams: keerdekeerwere. Je zal het achteraf met ons beamen.

contact +32 476 66 49 98

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

dinsdag 1 augustus 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

1 augustus: we zijn in de oogstmaand aanbeland. Alhoewel, als je rondom kijkt en als je zelf al eens enkele kilometer achter zo'n mastodont op de weg bent blijven hangen, dan weet je het wel: het meeste graan is binnen gehaald. De velden wachten op een volgende behandeling.

Gisteren in Tienen zelf voor tuinman gespeeld. Doe ik graag als ik zelf kan bepalen wanneer en hoelang. Moet nog altijd opletten want de dokter verbood me inspanningen te doen. Maar in de tuin werken compenseert het buiten zijn, wat door op een appartement te wonen wordt ingeperkt.

Het is een leuke tuin midden in de stad, omringd door hoge muren met begroeing. Er zijn heel wat perkjes met buxus, hagen op 'n meter en hagen op 2 meter. Dat vraagt om regelmatig snoeiwerk. Gisteren stelde ik orde op zaken.

Wat ook opvalt, het zal wel niet altijd zo zijn, maar ik ondervond het zondag en gisteren opnieuw: de temperatuur in het binneland klimt al vlug 3° hoger dan bij ons aan zee. De twee voorbije dagen noteerde ik er 26°.

Gisteren nog binnenland, vandaag de zee. Mooi weer en uitnodigend voor 'n fikse wandeling. Dat combineren met wat rusten: een scenario waar ik me moet aan houden. Een pluspunt in die mindere periode: het verbiedt zichzelf.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

 

Maandag 31 juli 2017, een goeiemorgen met Wilfried,

 

Nog efkes aan het bekomen van Suikerrock. Voor elk wat wils op de familiedag van het Tiense muziekfeest. Straten met foodtrucks, straten waar kinderen hun hart konden ophalen in standen met behendigheidsspelen en op het grote podium Laura Tesoro.

Niels Destadsbader voor de iets grotere kleine meisjes, Matt Simon, singer songriter met één grote hit.

Dan tijd voor de jukebox van de Belpop: Soulsister met Polle Pap in grote doen. Polle Pap, zo noemen ze Paul Michiels in Tienen, in een vorig leven nog melkboer. Vandaar.

Ondertussen zag je het imago van het publiek stilaan veranderen. Plots werd de gemiddelde leeftijd met enkele jaren de hoogte ingejaagd en veranderde de outfit vande stoere grijsaards van kleurrijk naar zwarte bedrukte t-shirts. Het kon er niet om liegen: Status Quo was in aantocht.

Na een gesmaakt optreden werd het podium voor een laatste maal verbouwd.

En hoe! Er kwam zowaar een verdiep aan te pas waar 3 blazers van jetje zouden geven om het optreden van top of the bill, Zucchero Fornaciari kracht en kleur bij te zetten.

12 muzikanten in alle kleuren en sexe en een Zucchero die er zichtbaar plezier aan beleefde.

Dat kon voordien ook al gezegd worden van Jan Leyers die z'n compaan Polle maar bleef aanporren om er een extra schreeuw boven op te gooien.

Leuk dagje, met warm zomer weer. Zo goed dat we de overgang van zondag naar maandag nog op een terrasje konden vieren.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

zondag 30 juli 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Ik had het gisteren over 'stof genoeg hebben' om een dagbegroeting te schrijven.
Toen zat ik al met iets van, laat me niet alles in een dag verwerken maar spreidt het over twee. En dan heb ik het niet over forel gaan eten in Durbuy zoals Danny Horzeele het deed, het beschreef en er ook goed voor betaald werd om te zeggen dat het eigenlijk op niets trok. Een 7.5 op 10 voor het beste van 10 zaken is niet iets om over naar huis te schrijven, misschien wel in de krant.

Neen ik wil het over iets totaal anders hebben. Iets wat ik zag op TV 1 en gisteren dan ook als bijdrage in het Nieuwsblad vond.

Anthony Reyers, een blinde jonge man van 25 uit Kortenberg is de initiatiefnemer van een project dat blinden moet leren te kijken met hun tong. Het initiatief komt uit Amerika.

Door voortdurend te klikken met de tong kan men aan de echo van de geluiden die men maakt bepalen hoe  ver, hoe groot en zelfs uit welke materie een object bestaat.

Jonas Mayeur, de reporter van het Nieuwsblad werd in Leuven uitgenodigd samen met tientallen jongeren uit alle delen van de wereld deel te nemen voor het aanleren van deze techniek. Techniek die afgekeken werd van hoe vleermuizen, bepaalde vogel- en walvissoorten zich voort bewegen. En het resultaat was opvallend bemoedigend, ook al vergt het een uiterste concentratie.

Hoe het werkt?

Terwijl de blinde wandelt maakt hij voortdurend klikkende bewegingen met de tong waardoor hij zijn omgeving scant. Het vraagt training om de juiste klikgeluiden te maken.
Die geluiden weerkaatsen tegen muren, gebouwen, mensen en voorwerpen.
De echo's variëren naargelang de obstakels veraf of dichtbij staan.
De weerkaatsing van een echo van een verder afgelegen muur duurt langer dan van iets wat dichtbij is. Ook de materie op zich geeft verschillende echo's. Proef op de som werd genomen met een plastic bankkaart en een porseleinen bord.

Zo krijgen blinden een idee over de afstand, de grootte en de richting van obstakels die zich op hun weg bevinden.

Wie meer wil weten over dit prachtige initiatief vewijs ik graag naar www.iccbelgium.org

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Zaterdag 29 juli 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Op 'n miezerige zaterdagochtend een dagbegroeting schrijven? Het lukt me wel: stof te over. Sla de diverse kranten open, leg je oor te luisteren en de reportages vliegen je om de oren. Om er enkele uit te pikken?

Onze zee zit plots vol met vis. Iets wat onze vissers nu al 10 jaar lang beweren. Toch wat de twee vissoorten betreft die voor hen financiëel het belangrijkst zijn: de tong en de pladijs.
In dezelfde reportage heeft men het ook over die soorten die schaars of bedreigd blijven. Daarbij de....stokvis. 'k zou graag eens 'n babbel opzetten met de mens die dat artikel geschreven heeft. Stokvis is een bewerkt product. Weet jij van welke vis?

In een ander krantenartikel wordt  de opvolgster van Sandra Bekkari voorgesteld. Ik hou alvast van de titel van haar boek, iets om honger van te krijgen: Gezond Bourgondisch. Zonder haar boek te lezen vind ik heel veel in haar gedachtengang: weg met de blauwe-besssen-superfood, maar terug naar eigen kweek en dan nog volgens de seizoenen. Appels en peren worden pas in september geoogst. Heb ik de vorige weken tussen Tienen en Sint-Truiden meer dan ooit kunnen vaststellen.

En ook ik blijf met vragen zitten. Vanwaar de schaarste in de garnalenvangst. Nooit eerder meegemaakt.
Het water was door bepaalde stromingen te helder, hoorde ik iemand vertellen.
Iemand anders had het over het nefaste gevolg van Nederlanders die met trilnetten op garnalen vissen. Vraagt verder onderzoek naar de waarheid.

Hoe zit dat nu met die garnalenvangst en consumptie. (artikel uit Het Laatste Nieuws)

"Er is werk aan de winkel", dat was de boodschap bij de voorstelling van het themanummer (G)een kleine garnaal van West-Vlaanderen Werkt. De economische cyclus van de grijze noordzeegarnaal werd in kaart gebracht en daaruit blijkt dat de Belgen de helft van de Europese vangst van garnalen verorberen, maar daar zelf maar een fractie aan bijdragen. "De Nederlanders domineren nu de markt. Het is een uitdaging voor de Vlaamse voedingsbedrijven om nieuwe initiatieven te nemen in de garnalenbusiness. Machinaal pellen lijkt door te breken, misschien zijn hier opportuniteiten. Er is ook al een kleinschalig initiatief voor handmatig pellen in Brugge bij Footstep", zegt hoofdredacteur Jan Bart Van In.

Paradox

Er geldt dan ook een gigantisch paradox in de sector van de garnalen. "De Belgen eten immers 54 procent van de garnalen die gevangen worden in de Noordzee op, maar vangen amper 1 à 2 procent zelf. Het zijn vooral de Nederlanders die de garnaal vangen (45 procent) en verwerken (85 procent). 80 procent van de garnalen die via Nederland verwerkt worden vertrekken naar Marokko om gepeld te worden. Hiervoor zijn de garnalen zeker 10 dagen onderweg voor ze op ons bord terecht komen. Vers kunnen we ze dat niet echt noemen." Kunnen we dat niet gewoon zelf doen? "Er zijn enkele positieve factoren. Zo is er geen overbevissing. In 2014 werd maximum 46 procent van de populatie bovengehaald. Daardoor zijn er ook geen quota voor de garnalen. Voor jonge vissers is het een interessante tak doordat ze geen lange vaardagen hebben", licht Van In toe.

Hypotheek op toekomst

Toch rijst de vraag of het nog economisch leefbaar is. "Het marktaandeel krimpt waardoor we ons moeten afvragen of er nog voldoende massa overblijft om het leefbaar te houden. De grootste garnalenhandelaars kopen nu al in het buitenland." Er zijn nog grote bedreigingen voor de toekomst. "Als er niet snel nieuwe vissers komen, zullen er geen Vlaamse garnalen overblijven. "Momenteel zijn er 29 vissersschepen die op garnalen vissen. In 1957 waren dat er nog 134. De 3 grootste zijn al in Nederlandse handen. De schepen zijn gemiddeld 33 jaar oud. Met slechts twee vaartuigen die jonger zijn dan 20 jaar ligt er een hypotheek op de toekomst. De helft zit financieel trouwens in rode cijfers", zo blijkt uit het onderzoek.

Duurzame methoden

De provincie wil de Belgische garnalenvissers ondersteunen in de zoektocht naar duurzame vangstmethoden. Het instituut voor Landbouw- en visserijonderzoek verrichte al onderzoek naar het levend bewaren van garnalen aan boord van de vissersschepen. Hierdoor kan de bewaartijd verlengd worden naar 10 dagen.

De garnaalvangst in cijfers

Jaarlijks wordt zo'n 35.000 ton garnalen opgevist uit de Noordzee. De Nederlanders halen de hoofdmoot binnen (45 procent), gevolgd door de Duitsers (37 procent) en Denemarken (10 procent).

De Belgen eten weliswaar 54 procent van de garnalen op, gevolgd door Nederland (20 procent), Duitsland (15 procent) en Frankrijk (8 procent).
In Marokko werken zo'n 4.000 vrouwelijke pelsters in een zevental bedrijven.

85 procent van de grijze garnaal wordt verwerkt en verhandeld door Nederlandse bedrijven, twee bedrijven beheersen 80 procent van de markt.

65 procent van de garnalen in de Vlaamse visveiling worden opgekocht door een Nederlands bedrijf.

De garnaalkroket is een uniek Belgisch product dat voor 90 procent in België geconsumeerd wordt en voor 70 procent in Vlaanderen geproduceerd wordt.

Er zijn 18 Vlaamse fabrikanten van garnaalkroketten, die in 2014 33 miljoen garnaalkroketten produceerden. (LBB)

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

 

vrijdag 28 juli 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Gisteren mooi werk geleverd, al zeg ik het zelf. Werk dat ik enkele weken terug eerder voorzichtig opstartte en gisteren uitgebreid zijn vervolg kreeg.

Ik ben bezig met het maken van wijnfiches. Zestig in totaal. Heel netjes met het embleem MOEYAERT bovenaan, de uitleg over het domein en de wijn, de prijs per karton, per fles, de geschenkverpakking en een foto van de fles of de wijnbouwer. Ik ben tevreden met m'n werk, alhoewel het nog niet volledig is. De fiches worden geplastificeerd en komen boven op de kartons met de wijnen.

Omdat ik niet thuis op de computer maar in de wijnshop op de laptop het maken van de fiches opgestart ben, werk ik het werk verder op die laptop af.

Ik kan niet afprinten van de laptop dus heb ik ze gecopiëerd op een stick. Tot daar dan geen probleem. Tot ik de USB-stick opende op mijn computer  en moest vaststellen dat de perfecte lay-out van op de laptop niet werd overgenomen op de stick. Het loopt volledig in de soep terwijl het tenslotte toch over wijn gaat. Wat ik ook aan instellingen probeer: het lukt me niet.

Gelukkig, na uren van vertwijfeling, het met frisse moed deze ochtend opgelost. De laptop aangesloten op de printer. Niet met de bijhorende software -CD, die al lang k'weet-begot-niet-waar-die-ligt, maar met van het internet afgehaalde HP-software.

Een model is afgedrukt, geplastificeerd en prijkt nu op de  tafel van... het ontbijt. Zodat ik kan zien hoe goed mijn resultaat is.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

donderdag 27 juli 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Ik heb helemaal niets meer in huis verklapte moeder me gisteren aan de ontbijttafel.
Een goede verstaander en dat ben ik, heeft maar een half woord nodig om te begrijpen; er komt deze middag niet veel op tafel.
Of nog beter: zouden we niet beter ergens een dagschotel gaan eten.

Ik moet toegeven, ik had m'n vrouwen in Brabant in de watten gelegd, m'n eigen moeder mocht niet achterblijven. Of lees het ook zo: uit eten is een van de dingen die ik het liefst doe.

Enkele van onze traditionele adresjes waren gesloten. Patrick had me al enkele keren verteld over Bistro Boschvogel in Aartrijke. In een vroeger leven als het Balkonnetje ook al fel gewaardeerd. Met enige schaamte moet ik bekennen dat ik er eerder nooit was geweest. Na gisteren moet ik zeggen: onterecht!

Op de middag, geen uur te vroeg, kwam de zon er door piepen. In zoverre, dat wat eerst nog aangenaam was, het met de minuut warmer tot heet werd.
Een probleem voor moeder, niet voor onze gastvrouw: het tafeltje werd opzij tot onder de grote parasol geschoven.

Bij een buurtafeltje werd tonijn geserveerd.
Goed gebakken was gevraagd. Het was goed gebakken, naar mijn goesting en smaak iets wat je niet vraagt voor tonijn.
Het was een probleem voor de dame die het nog te weinig gebakken vond.
Niet voor gastvrouw Lieve die het terug naar de keuken bracht en met dezelfde glimlach de tonijn als een schoenzool terug op tafel zette.
Klant is koning en het was amazing.


We kwamen binnen langs de voordeur en gingen buiten langs de achterdeur. Dat bood me de mogelijkheid om te ontdekken hoe groot het etablissement achter de rijgevel is. Ruim en gezellig binnenin, prachtige terrastuin buiten.
Pas dan zag ik dat ik de auto, die ik aan de kerk had geparkeerd, heel dichtbij op een parking palend aan dat terras kan plaatsen.

Wat Olivier voor ons klaarmaakte? Een lunch aan 17.50 euro. Daarvoor kregen we een lekker minestronesoepje, gebakken rode poonfilet met bloemkool en worteltje, mooi op het bord gedresseerd en  geserveerd met een smakelijk sausje en als afsluiter de keuze uit een koffie of een ijsje.

Die lunch wordt geserveerd van woensdag tot en met vrijdag met telkens de keuze uit vis of vlees.

Bistro Boschvogel staat met stip in mijn restaurant-adressenboekje en kan ik u met veel overtuiging aanraden.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Woensdag 26 juli 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Na de werkdag met de verhuis van Tienen naar Velm, de kinderopvang.
De dinsdag begonnen met lekker lang uitslapen. Boodschappen doen bij de buren in Leuven, een machtige Delhaize-winkel, waar ze me best toch niet teveel in loslaten.

Inkopen doen voor ontbijt en avondeten. Voor het ontbijt, dat eerder, gezien het uur, op een brunch lijkt, heb ik brood nodig. Drie suikerprinsesjes die in de watten moeten gelegd worden, dus koop ik naast een rustiek frans brood ook een suikerbroodje. Voor het overige hebben we nog alles voorradig.

Voor het avondeten ligt dat anders. We zijn dan met zes. Ik koop mosselen, prei, aardappelen, kabeljauwfilet, lamsoor, wakame en broccoli. Tomatentapenade en andere details heb ik nog in de koelkast.

Het wordt een lui voormiddagje, ook al omdat het buiten maar zo en zo is. Na de middag verandert dat.

Het is het sein om nog iets buitenhuis te plannen.
'n Tweede keer in korte tijd rijden we naar het prachtige natuurpark van het Vinne in Zoutleeuw. Ik verdiep me ter plekke meer in de werking van dit provinciaal domein. De kinderen in de speeltuin.

In de Middeleeuwen werd het gebied tot 4 meter diepte uitgegraven voor turfwinning als brandstof. Het opborrelende grondwater veranderde de groeve in een groot meer.
Vanaf 1841 legden pompen het meer droog, waardoor er aan landbouw kon worden gedaan. Later zou men er Canadese populieren aanplanten om er lucifers van te maken.
In 2004 liet de provincie Vlaams Brabant de pompen opnieuw stilleggen. Zo werd de oude groeve terug aan de natuur gegeven. Dit schitterende uitgestrekte domein is gratis toegankelijk. Paadjes leiden de bezoekers over het water en doorheen het metershoge riet.

Wat ook bijzonder is aan dit domein; de bistro, dat als een sociaal project wordt uitgebaat.
Zowel in de keuken als in de bediening worden mensen met een beperking te werk gesteld. En ze doen dat met enthousiasme en vriendelijkheid.
Er is respect voor de korte ketting met groenten uit de eigen biotuin en leveranciers uit de onmiddellijke omgeving.
Straks wordt er een biertje getapt dat die filosofie onderschrijft.

Zoutleeuw is niet bij onze Westvlaamse deur, maar als je een weekendje of enkele dagen Brabant - Limburg uittrekt mag een bezoek aan het Vinne zeker niet ontbreken.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

dinsdag 25 juli 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Totaal andere dag vandaag: gedaan met feesten want de handen uit de mouwen steken vraagt nu de aandacht.

We sliepen in Tienen en rijden de bestelwagen aan het appartement van An haar ma rond halftien voor. Bedoeling is specifieke spullen en interieur te verhuizen naar Velm (Limburg). Daar neemt ze morgen in een appartement van een privé zorgcentrum haar intrek.

Ik zou geen minuut twijfelen als ik niet alles meer zelf kan doen. De flat is ruim, helder en spiksplinternieuw. De grote deurvensters bieden een ruim uizicht op landerijen en fruitplantages. Hier zal ze zich hopelijk vlug thuisvoelen.

Ook nu zijn haar drie kinderen, Andreas, 'n kleinzoon en An's kleinkeinderen samen in de weer om het haar zo goed mogelijk naar haar zin te maken.

Ik kan mijn steentje bijdragen, wat bijzonder geapreciëerd wordt. In goede en kwade dagen hebben we elkaar beloofd.

Vandaag gaan we op uitstap met de kleinkinderen. Vanavond kook ik. Daarna keer ik terug naar huis. Dan zal het verkeer wel geluwd zijn aan de werken in Bertem - Kortenberg, Merelbeke-Zwijnaarde en Aalter.

Na ontbijt in Leuven (vrijdag) Enneille (zat-zond) Tienen (maandag) Leuven (dinsdag) wordt het morgen nog eens terug Zedelgem.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

Maandag 24 juli 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Voor het eerst worden we gisterenochtend verplicht om binnen te eten. Ook dat lukt perfect met z'n veertienen. Opnieuw ei en spek voor de liefhebbers.

Iedereen, tot de puppy-labrador toe, heeft de vorige avond goed verteerd. Er worden nog contacten uitgewisseld want na het ontbijt gaat iedereen z'n eigen weg.

Stefaan en Cindy rijden terug naar West-Vlaanderen, idem voor Hubert en Griet. Eddy, Hilde en Peter blijven tot vandaag in de chalet. Pascale vertrekt naar Brugge. Ivan, An en Patrick rijden naar Neerpelt. Daar wordt de volgende catering opdracht, voor zaterdag aanstaande, besproken. Later op de dag zullen we foto's doorgestuurd krijgen van de mannen met een... trappist. Locatie: de abdij van Achel.

Wij, dat zijn Geert, Francine, An en ikzelf, doen niet onder. We beslissen niet rechtstreeks naar huis te rijden, maar maken een extra uitstap naar Durbuy.

Het blijft de ganse tijd droog. De 2 uur parkeergeld zal achteraf niet voldoende blijken. Komt er van als je drie en een half uur uittrekt voor een Rochforke, een bezoek aan de parfumwinkel, de Tortugabar en de Canette. Het wordt een leuke uitloper.

Om half vier nemen we afscheid van mekaar. Mijn oude buur rijdt naar Varsenare, wij naar Tienen. Op afrit Saint-Trond / Tirlemont scheiden onze wegen en komt er een eind aan een schitterend weekend.

 

a là vôtre
Wilfried

 

*****

 

zondag 23 juli 2017, een goeiemorgen met Wilfried,

 

Na de leuke start van de zaterdag, het vervolg op zondag.
Ontbijt met veertien op het terras. De weergoden zijn ons gunstig. Een telefoontje leert ons dat het aan de kust 'n stuk minder is.

Ivan maakt voor iedereen spek en ei. Er zijn pistolets, croissants, stokbrood, suiker- en rozijnenbrood.
De sfeer zit er onmiddellijk opnieuw in.

De derde fiets, tot dan voor mij een raadsel van wie hij is, krijgt een vrouwelijke wielerfan: Cindy rijdt met Stefaan en Ivan mee naar La Roche.
Wij volgen later met de auto.

In plaats van tussen 11 en 12 terug in de chalet te belanden, wordt het half één. Ondertussen zijn de vrienden van Enneille er ook.
Goegebeur, in een vorig leven Geert en Francine, hebben we onderweg naar Noiseux opgevangen. We lieten hen de keuze: ofwel doorrijden naar de chalet en de afwas doen, of, indien ze geld op zak hebben, meerijden naar La Roche.
De keuze is vlug gemaakt.

Terug in de chalet is de kennismaking met o.a. de patron van de mini-market van Noiseux en Monsieur et Madamme Tomsen, tachtigers, hartelijk.

Eddy, heeft opnieuw z'n best gedaan: niet alleen door royaal de nieuwe wijnen van Vin de Liège te schenken, maar ook met het aanbod van langoustines en crevettes royal. En dat is pas de opener.
Een zalmcarpaccio, soepje van mosselen, roodbaars met tapenade en zeebaars maken er een culinaire namiddag van.

Om 17 uur gaan we uit elkaar. Voor ons betekent dat een siësta, voor anderen een ritje met natje naar Durbuy. Om half acht komen we samen in de Passerelle voor een Irish ribstuk en dessertje.

De mooie zondag wordt in de chalet afgesloten met enkele geslaagde moppen en een afsluitertje(s).

Heerlijke dag: signature Eddy.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

zaterdag 22 juli 2017, een goeiemorgen met Wilfried,

 

Schitterende vrijdag met enkele onverwachte wendingen. Te beginnen op weg naar Namen.
Ik had contact met Ivan en Stefaan op de fiets en kreeg te horen dat hun begeleiders, Patrick en An hopeloos vast zaten op de Brusselse ring. De afspraak in Overijse liep daardoor vertraging op. Dat gaf ons de mogelijkheid om een tussestop in te lassen. Waar kan dat beter over de middag dan op een leuk terras van een restaurant.

Chez Louis net buiten Jodoigne, een adresje waar mijn An en haar ma geregelde bezoekers waren. Vriendelijke ontvangst en een lekkere coucou malinois. Adresje om te onthouden.

Op het ogenblik dat onze coureurs in Namen de Maas langs het fietspad op gingen volgden wij aan de overzijde de gewone weg.

Eerste ontmoeting en heerlijk moment: de brug over de rivier in Marche-lesDames. Het vullen van de drinkbussen kwam geen kilometer te vroeg. Tussen Namen en Enneille zouden we ze nog een vijftal keren zien voorbijrijden. Duidelijk dat Stefaan de laatste heuvels beter verteerde dan Ivan.

Die laatste kilometers zouden ze dan ook elk op hun eigen tempo afmalen.
Dat Stefaan 10 minuten voorsprong op Ivan zou nemen had een logische verklaring: Cindy, zijn nieuwe vriendin mag gezien zijn. Normaal dat je dan een tandje bijsteekt.

Ivan hoefde zich niet te haasten, niet dat zijn An dat niet zou willen, maar eens in de chalet moest hij de Vlaamse stoverij nog afwerken. Uiteindelijk won Ivan toch de etappe! Hoe dat kwam? Tussen Havelange en Enneille reed hij hopeloos verkeerd. Geen etappewinst voor Stefaan maar toch de bergprijs.

De eerste avond in de chalet, een zomerse avond  en een topsfeertje. Eddy had niets onverlet gelaten om zijn 14 gasten in de watten te leggen.

Moe maar overgelukkig liep het tegen middernacht toen we onder wol gingen. Allez: 'n dun lakentje was meer dan voldoende.

 

à la vôtre

Wilfried

 

 

******

 

 

vrijdag 21 juli 2017 (en ook nog 'n beetje donderdag 20/7), een goeiemorgen met Wilfried

 

Op de Nationale Feestdag rijdt Ivan van Torhout naar Enneille, goed voor 290 km fiets...plezier, of hoe je Vlaanderen met Wallonië kunt verbinden. Straks zijn we met... 24 in en rond de chalet om op zaterdag de nieuwe wijnen van le Vin de Liège te proeven. Het wordt dus een topweekendje.

Gisteren geen dagbegroeting wegens tijdsgebrek. Opgestaan om 5.30u. Enkele facturen gemaakt, de papieren van het 2de kwartaal voor de boekhouding gerangschikt, morgenontbijt om half acht, naar de wijnshop om wijn in te laden, bellen met Kortrijk, afspraak om 9.45u. Vertrek uit Kortrijk om 10 uur, Zeebrugge 10.50u, Knokke 11.10u, Zedelgem 11.50u, Bellem 12.30u. Oef: aan tafel voor een schitterende lunch. 14u vertrek Bellem, 14.30u Zedelgem, 15u AudioNova Loppem, 16u palet wijn lossen in Jabbeke, 16.50u Gastro Service Brugge, 17.10u Kwarto Brugge, 17.30u viswinkel Eddy, 17.50u slager Zedelgem, 18.30u vertrek Leuven, 20u aankomst Leuven. 21u??? in slaap gevallen in de zetel. Veel tussentijd om een dagbegroeting te schrijven was er dus niet.

Vandaag wel. Lekker uitgeslapen, het is nu iets na negenen.

We gaan ontbijten op terras en maken ons op om naar Enneille te rijden. Vanavond heeft An van Ivan voor iedereen Vlaamse stoverij gemaakt. Dat zal dan wel met een Waals biertje zijn.

 

à la vôtre

Wilfried

*****

 

 

woensdag 19 juli 2017, een goeiemorgen met Wilfried,

 

Wat werd er gisteren  gemopperd over de te hoge temperaturen. Het kwik klom gezwind naar 30 graden, maar er stond een wind die het allemaal draaglijker maakte. Mij hoor je niet klagen.

Wat gespetter op m'n dakvenster in de vroege ochtend vandaag. Of was het nog nacht?
Een, of waren het er meer, muggen hielden me uit m'n slaap, maar toch ook weer niet genoeg om de schade op te meten.

Vorige week voor het eerst kennis gemaakt met een teek. Die zag ik zitten op het been van An. Heel voorzichtig kon ik die er met een pincetje afhalen. Teken zijn niet te onderschatten. M'n neef Stefaan kreeg er enkele jaren terug mee af te rekenen. Meer dan een half jaar was hij buiten zijn normale doen en werden er zorgen gemaakt over de goede afloop.

Een goeie kant van de zomer is dat er prachtige foto's kunnen gemaakt worden. Met het fototoestel in de auto is het maar een vingerknip om even halt te houden en een mooie foto te maken.

Zoals gisteren in Snellegem waar men volop de tarwe aan het oogsten was. Niet gedraald en een fotootje gemaakt. Tegenwoordig moet je niet te lang wachten als de kans zich voordoet. Wat vroeger een week lang duurde wordt nu in een dag afgehaspeld.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

dinsdag 18 juli 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Gisteren een werkdag in Leuven.
Terwijl An familiezaken regelde had ik de handen vrij om technische fiches te maken van al mijn wijnen.
De kaarten worden geplastificeerd en komen in de wijnshop boven op de kartons te staan. Zo krijgt men een duidelijk en gedetailleerd overzicht van elke wijn en de wijnbouwer.

Zijn er opnieuw bij: de Morgon en de Fleurie van Gilles Coperet. Op de nieuwe jaargangen staat een bijkomende vermelding op het etiket: cru du Beaujolais. Er zijn er 10, weet je nog wel. Ken je ze nog?

Binnenkort ook een nieuw IGP Pays d'Oc: Pontificis. Wat is dit een mooie en betaalbare wijn. Typische blend met syrah, grenache en mourvèdre.

Vandaag komt een nieuwe lading Réserve van Tarriquet, Chateau Rouet uit de Provence en de Prestige van Ardonneau binnen.

Hoe het zit met mijn klierkoorts?
Ik denk van alle ziektes dat dit de minst onaangename is. Misschien ook omdat ze in variaties bestaat en ik zeker niet de zwaarste vorm heb.
Waarom niet onaangenaam?
Het is een ziekte die zichzelf beperkingen oplegt: enkele kartons wijn versjouwen en ik ben pompaf en kort van adem. Nu en dan een keelpijntje te verhelpen met een muntsnoepje. Als het zweet me uitbarst: de koelte opzoeken.

Maar pijn of andere ergere dingen: niets van. Dus mij hoor je niet klagen. Het moet zijn tijd hebben. Ik geef de klierkoorst respijt tot eind augustus.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

Maandag 17 juli 2017 (en nog wat zaterdag en zondag), een goeiemorgen met Wilfried

 

Twee dagen me gemist, noodgedwongen door het ontbreken van een internetverbinding. Daarom hem ik de voorbije twee dagbegroetingen die afgewerkt waren, maar die ik niet kon plaatsen, herwerkt in deze van vandaag.

Even resumeren: vorige donderdag sloot ik af met het onverwachte bezoek van Aidy, de bordercolli pub. Ik zou je de spectaculaire foto's willen tonen van mezelf in het zwembadje met de kinderen, één voor één stunten uithalend, rechtstaand op m'n knieën en voeten: cirque dans l'eau, moest het niet zijn dat ik vergeten was mijn fotokaart in het toestel te steken.
Geen foto's dus, maar we hebben ons rot geamuseerd. Tweede spaghetti-avond op donderdag en de reeks filmavonden afsluitend met Frozen de animatiefilm van Disney.

Vrijdag
werd het nog genieten van een voormiddag zon op het terras en dan opruimen.
Ik rij met een bestelwagen en dat was wel nodig. Ook al omdat ik naast alle bagage, de wijn van Gilles Coperet had ingeladen.

De chalet verlaten, zoals we hem gekregen hebben: proper en netjes voor het volgende bezoek.

Om half vier trokken we naar de Passerelle. Bedoeling er een snack te eten en de kids hen nog eens laten uitleven op de trampoline in de tuin.

Buiten eten moest onderbroken worden omdat een opstekend onweer er voor zorgde dat alle parasols in een mum van tijd tegen dek gingen.
Het onweer zou pas later doorzetten toen we om 17 uur in Durbuy aanbelanden.

Ik wilde onze week vakantie in Enneille afronden met een spectaculaire fotoshoot: de kinderen met de piraat van de Tortugabar. Maar die bleek pas om 19 uur open te gaan.
Spijtig, maar daar op wachten konden we niet.
Half acht toen we de kinderen afzetten bij hun mama in Tienen.

Wij hadden de keuze: nog meegaan naar het Foodtruckfestival in het stadspark of het rustig houden in Leuven. We kozen voor het laatste.

Zaterdag
gekenmerkt door een overvol programma.
Beiden naar Koen, de kinesist in Bunsbeek. Wat deed dat goed.
Op de middag zette ik An af in de kliniek in Tienen waar ze haar zieke mama hielp bij het middagmaal.
13.15u haar afspraak bij de kapper. Wasje van het Enneille- beddegoed.
15u vertrek richting Zedelgem
16.30u sleutel ophalen bij Patrick in Jabbeke. Hij gaf ons slaapgelegenheid.
16.45u moeder en tante Jenny ophalen om samen naar de Mote te gaan om iets te eten.
18.30u naaar huis en ons opmaken voor de show van Natalia in Oostende.
19u vertrek richting kust.
20.30u show In my blood met Natalia.

We kregen van Willy en Sofie een VIP behandeling aangeboden. An's dochter (ook 'n Sofie) en vriendin Els en wij beiden op 'n schitterende plaats, op armreikte van een klein geimproviseerd podium, midden in de zaal.
Ik wist van haar vorig optreden wat dat betekende: in het tweede deel van het concert ruilde ze het grote podium om daar met haar percusionist en gitarist enkele intieme nummers te brengen.

Voor of tegen Natalia, maar je kan er niet omheen: dit is een klasse-madam. Wij waren met ons vieren absoluut voor.

Nadien volgde nog de uitnodiging in de green-room voor een hapje en een drankje en een fotosessie met Natalia.
We hadden er ook een interessant gesprek met de chef licht- en klank van Natalia. Die entourage waren met.... 30 mensen al van 's morgens 9 uur in de weer.

Broer Ivan en An verzorgden de catering voor de ganse groep.

En dan op weg naar ons klasse-verblijf in Jabbeke.

Zondag
niet te vroeg, als het kan, hadden we Patrick gevraagd. Half tien aan de ontbijttafel.
Een aperitiefje (6 x spuitwater) wat bij Marie-Jeanne de vraag ontlokte: zijn jullie ziek misschien? Helemaal niet maar ik had een mooie reservatie klaarliggen.
Met ons drieën: An, Patrick en ikzelf naar de Bietenmolen.
Leuk weerzien voor An met de chef (was geleden van de presentatie van mijn boek in oktober).

Een menu, signatuur Patrick Vanneste: langoustinestaart met artisjok, zeebaars, gevulde kwartel met eendenlever, dessert, koffie en (ik kan het niet laten) de Vénérable calvados van Groult.

Om 16.30u via Jabbeke (Patrick afzetten), naar de kliniek in Tienen (18.30u)
's avonds in het zeteltje in Leuven, beentjes uitgestrekt en genieten van Vive le Vélo.

m.a.w. een gevuld programma, de voorbije dagen of hoe je puur kan genieten van het leven.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

vrijdag 14 juli 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Topdagje in de Ardennen: zon van 's morgens tot 's avonds en een super belevenis.
Ontbijt op terras wat ook goed was voor 'n middagmaal en dan tijd voor de wellness.

Linde en Lotte gaven maar sjette en wilden het zo perfect mogelijk doen. Daarvoor was het nodig om bovenop onze ruggen te gaan zitten. Of dat de ideale manier is betwijfel ik maar het leverde aardige foto's op.

Tot de wellness werd afgebroken omdat we bezoek kregen.
Niet van sympathieke Jef, die kwam gisterenavond een babbeltje slaan, maar van Aidy.

Wie Aidy is?
Een jonge dame van vreemde nationaliteit?
Het zou ook een jonge man kunnen zijn.
Zij, want dat was haar aan te zien, kende niet eens haar eigen naam. Tenminste, ze reageerde er niet eens op, toen men haar kwam halen. Meer zelfs, ze wou het liefst bij ons blijven want ze had ondertussen met Lotte een hecht vriendinnetje erbij.

Maar wat moesten wij, op vakantie met haar aanvangen. Meer zelfs, hoe zouden ze bij onze terugkomst in Tienen op haar aanwezigheid reageren.

Ik herinner me mijn eigen lang vervlogen jeugd toen ik durfde thuiskomen met:
Kijk moeke wat ik gevonden heb

In mijn armen spartelde een klein hondje of een katje. En ja het was al eens gelukt om moeke te overhalen het beest te houden.

Nu kwam dat niet eens in me op: de puppy die al kwispelend het terras van de chalet kwam opgesprongen had een halsband en wellicht ingeplante chip en was wel doorvoederd. Aan de poten te zien zou de jonge puppy een ietwat grotere hond worden. Ik gokte op een border colli wat achteraf ook juist bleek te zijn.

Lotte was de hemel te rijk. Met Linde lag het moeilijker: zij is bang van de hond en rende weg. Wat het sein was voor het beest om haar achterna te hollen.

Tot zij de bal in het zwembad zag. Wij hebben ons een uur lang rot geamuseerd. De hond van de buren was het niet, van wie dan wel?
Een oplossing drong zich op.

5 jonge mannen en een jonge dame van la Reserve Naturel waren een eind verderop het gras aan het maaien. Samen met Linde trok ik de vallei in om hen op te zoeken.
Ik knoopte de eindjes aan mekaar: la Reserve Naturel, de vallei van Eddy, schapen, border colli. Mijn vermoeden werd bevestigd. De border colli was van een collega van hen. Zij hadden niet het minste vermoeden waar de hond was gebleven. Aan het eind van hun taak hebben ze Aidy komen ophalen.

Dat ging niet zonder slag of stoot: Aidy wilde niet en Lotte wilde niet. Tranen stroomden met tuiten.

Hoe ik het opgelost heb?

Ik speelde voor....labrador. De loebas sprong, hotste en plonste samen met de kids in het zwembad. Ze hadden me zelfs aan een leiband mogen leggen. Allez voor efkes toch.

 

 à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

Donderdag 13 juli 2017, een goeiemorgen met Wilfried,

 

Goeiemorgen? Goenoene! Kan niet anders als je pas na tienen opstaat  (movies at night, weet je wel). Dan naar de Mini-market-bakker in Noiseux rijdt en je bij het buitenkomen vaststelt gecoupeerd te worden door een dertigtonner van Colruyt. Kwart na twaalf als we op ons zonovergoten terras de tafel van ontbijt en middagmaal opruimen. Tijd om deze tekst in te tikken.

Wat er de voorbije dagen op het programma stond: afwisseling zoals met het weer. Een tochtje naar La Roche met de obligatoire wafel, inkopen doen om spaghetti te maken en iedereen daarmee aan de slag helpen.

Bezoekje aan Durbuy en het kunstenfestival op woensdag langs de straat meemaken.

Ditmaal een duo dat zich voorstelt als le Canard de Zanzibar.

De ongelooflijke leuke filmavonden voor groot en klein met kaarsjes en fruitjes.

's Morgens buiten eten als het kan.
m.a.w. profiteren waar en wanneer het ook maar kan.
Voor mij is dat noodzakelijk geworden.

Ook al ben ik in de zevende hemel, er knaagde de voorbije weken iets aan mij. Zweten met emmers, vermoeid zijn zonder iets te doen, een opstekend keelpijntje, droge mond en plots ook een koortsje dat ondertussen al weer weg is.
Ik voelde dat er iets niet klopte en liet m'n bloed onderzoeken. Ik had het er al over in mijn begroeting van 5 juli. IJzer tekort was de eerste diagnose.

Vorige maandag werd een tweede reeks resultaten bekend gemaakt. En dat verklaart veel: ik zit opgezadeld met klierkoorts. De remedie: veel rusten, hygiëne streng naleven, want het is besmettelijk, veel drinken en er zijn tijd laten overgaan. Een geluk dat juli en vooral augustus mijn twee vakantiemaanden zijn.

In het kader van die rust en ontspanning kreeg ik vandaag in Grand Enneille een....wellness aangeboden.

Een onverwacht bezoek bracht wel wat extra animatie in de keet. Morgen daar meer over.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

woensdag 12 juli 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Leuk dagje in Enneille en het bleef droog, wat van vandaag niet kan gezegd worden. Morgen meer over de voorbije dagen.

Ik had het over 5 Schotten en een bijzonder verhaal. Het gaat terug naar vorige vrijdag, vandaag vertel ik het u.

De vakantie is goed op gang geschoten, kampen allerhande van tennis- tot zee- en boskampen vinden bij jeugdbewegingen een gretige afzetmarkt.

Sommige jongeren, vriendengroepjes organiseren liever zelf hun vakantie en bouwen daarbij de nodige portie inventiviteit, creativiteit en verrassing in.

En zo komt het dat vorige vrijdag in de late namiddag 5 jonge Schotten aan de receptie van het gemeentehuis van Jabbeke aanklopten met de vraag of zij geen locatie wisten om te kamperen.
Nina, de jonge dame van dienst, stuurde hen naar de  500 meter verder gelegen camping van het Klein Strand.  

Een halfuurtje later stonden de 5 bedremmeld opnieuw op de stoep van het gemeentehuis.
Ze hadden zich kamperen anders voorgesteld dan 40 euro per tent en per nacht te moeten betalen.

Of de dame aan de receptie geen alternatieve oplossing had.
Van wie konden 5 jonge gasten uit het verre Schotland 'n beter antwoord krijgen dan van Nina. Zij die uit haar jong leven wist hoe je op iemand beroep kon doen, zelfs al stond je autootje op z'n dak geparkeerd.

Een telefoontje en amper 3 minuten later waren de 5 op weg naar de Bremstraat, waar Patrick zijn riante tuin ter beschikking wilde stellen.

Dat de 5 uit Edingburg jaaaaren later aan hun kinderen zullen vertellen over hun opvang in Jabbeke leidt geen twijfel.
Waarom?
Niet alleen omdat ze 's avonds met een lekker biertje in de hand een gezellige babbel opzetten, maar omdat ze 's morgens ieder op hun beurt gebruik mochten maken van de badkamer en nadien nog een lekker ontbijt, compleet met egs aangeboden kregen.

Patrick vond het heel normaal, das toch leuk was zijn verklaring.
Absoluut buitengewoon fantastisch normaal.

 

À la vôtre

Wilfried

 

*****

 

dinsdag 11 juli 2017, een goeiemorgen met Wilfried

Er was een probleem toen we aankwamen op zondagavond. Dat was ons voordien al gebriefd door de dochter van An.
De kuisvrouw had haar werk in de chalet goed gedaan maar vergeten de douche uit te kuisen.

Toen ik het SMS-fotootje zag kreeg ik al 'n vermoeden. Uit voorzorg werd er geen douche genomen. Maar best ook.
Hevige onweders tijdens de nacht van zondag op maandag met heel veel regen. Gevolg? Wat ik al vermoedde toen we op zondagavond aankwamen: de afvoer van de douche werkte niet naar behoren. Het vuil op de vloer kwam van water dat terug gestoken werd.

Ik wist wat me te doen stond. Het circuit van de afvoer opsporen. Het regenwater van het zijdak belandde via de dakgoot en de regenpijp met een T-stuk in de afvoer. Een courbe maakte het nog ingewikkelder, maar ik had het kunnen blootleggen.

Wat was de boosdoener?  Het zeefje op het gat van goot naar pijp was verdwenen. Vogels of andere diertjes die er een versteviging voor 'n nest in zagen? Dat gaf vrijspel voor blaadjes en takjes... tot ze in de courbe voor 'n blockage zorgden.  Ik heb het kunnen oplossen en gaf mezelf een extra goed punt*.

Vooraleer dat opgelost raakte was ik te voet tevergeefs gaan aankloppen bij Jef. Een soort huisbewaarder en crème van 'n vent. Idem voor zijn vrouwtje die zo blij is iemand van ons te zien dat ze spontaan haar wang gereed houdt om er een kus op te krijgen.
Maar Jef had geen 'ratte' om de boel door te blazen.
Jef gaf me wel het adres van een maconnerie, 500 meter verder. Ik te voet er naar toe om daar te horen dat ze geen goesting hadden om zoiets op te lossen. Wel een telefoonnummer van een bedrijf in Marche die met zo'n gespecialiseerde ruimwagen van 20 ton het weggetje komen opgehotst om een halve kg blaadjes en takjes  te dynamiteren (en ook de portemonée).

Ik bedankte de mal-connerie met een wrang gevoel en liet me op de terugweg kletsnat regenen in een onweer des duivels.

Eind goed al goed - vandaag weer onder de douche.

*
en dat extra goede punt voor mij?
Na een akkefietje tussen de twee meisjes, ook meisjefluppen van 7 en 10 kunnen in elkaars haar vliegen, bedacht ik voor de rest van de week iets speciaals.

Ik liet per dag en per persoon een tabel maken. We zouden nog alleen positief zijn en positieve dingen zeggen. Iedere positieve daad of complimentje levert een goed punt op. Alle negatief krijgt een min-punt. Vrijdagavond wordt de eindbalans opgemaakt. Zou me niet verwonderen als er met ex aequo wordt geëindigd (ik bepaal het eindresultaat).

Gisteren kregen we ieder een extra punt omdat we, toen we winkelden in Noiseux, even binnen liepen in de kerk en vier kaarsjes branden voor oma, bomma, mama en alle mensen die het moeilijk hebben.

Linde (7) begon vandaag schitterend: ze zorgde voor een super propere douche. Ik twijfel nog tussen 1 of 2 extra punten.

Is dit geen goed idee om met je gabbers de vakantie op positieve manier aan te pakken?

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

maandag 10 juli 2017, (en ook nog 'n beetje zondag), een goeiemorgen met Wilfried

 

het zou allemaal moeten goed komen, maar dat is het nog niet.
Morgen, als het hopelijk opgelost is, schrijf ik er over.

Geen dagbegroeting, gisteren, omdat het een overgangsdag was op weg naar een week vakantie. Trouwens, verhalen en inspiratie genoeg, op dit ogenblik. Een verhaal over vijf Schotten hou ik u te goed. Het is te mooi om te laten passeren.

Wij gisteren vanuit Leuven naar Enneille, alover Tienen met een ziekenhuisbezoek en dan via Jodoigne en Namur naar hartje Ardennen.

Aankomst rond 17 u, om onmiddellijk in het meegebrachte zwembadje te springen. Geen prutdingetje maar toch goed voor 7m2 waterafkoeling bij 29°. Het wordt een van de attrakties tijdens de week.

En dan is er nog iets waar ik gisterenavond de kinderen (7 en 10) en de grote mensen (moeke en ikzelf) mee stil kreeg. En hoe!

Ik wist dat er geen DVD-speler was dus bracht ik mijn presentatie-arsenaal mee. Groot scherm, laptop, beamer, klankbox van Bower & Wilkins, verlengkabels.

Ik installeerde alles buiten en toen het donker werd nodigde ik iedereen in de cinemazaal uit: 4 stoelen op een rij voor Movies at Night.

Op het programma een voorfilmpje: Wilfried in de basisschool van Zedelgem met de Wondere Wereld van Vis en Vissers.

Tijdens de pauze: voor iedereen een frisco.

En dan de hoofdbrok van Disney: The Good Dinosaur, goed voor anderhalf uur fantastische beelden.

Het wordt iedere avond filmavond. Ook een beloning omdat klein en groot nu samen spaghetti aan het maken zijn.

 Morgen staat een zelfgemaakte zoektocht op het programma.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

maandag 10 juli 2017, (en ook nog 'n beetje zondag), een goeiemorgen met Wilfried

het zou allemaal moeten goed komen, maar dat is het nog niet. Morgen, als het hopelijk opgelost is, schrijf ik er over. Geen dagbegroeting, gisteren, omdat het een overgangsdag was op weg naar een week vakantie. Trouwens, verhalen en inspiratie genoeg, op dit ogenblik. Een verhaal over vijf Schotten hou ik u te goed. Het is te mooi om te laten passeren.

Wij gisteren vanuit Leuven naar Enneille, alover Tienen met een ziekenhuisbezoek en dan via Jodoigne en Namur naar hartje Ardennen. Aankomst rond 17 u, om onmiddellijk in het meegebrachte zwembadje te springen. Geen prutdingetje maar toch goed voor 7m2 waterafkoeling bij 29°. Het wordt een van de attrakties tijdens de week. En dan is er nog iets waar ik gisterenavond de kinderen (7 en 10) en de grote mensen (moeke en ikzelf) mee stil kreeg. En hoe! Ik wist dat er geen DVD-speler was dus bracht ik mijn presentatie-arsenaal mee. Groot scherm, laptop, beamer, klankbox van Bower & Wilkins, verlengkabels. Ik installeerde alles buiten en toen het donker werd nodigde ik iedereen in de cinemazaal uit: 4 stoelen op een rij voor Movies at Night. Op het programma een voorfilmpje: Wilfried in de basisschool van Zedelgem met de Wondere Wereld van Vis en Vissers en dan de hoofdbrok van Disney The Good Dinosaur goed voor anderhalf uur fantastische beelden.

Het wordt iedere avond filmavond. Ook een beloning omdat klein en groot nu samen spaghetti aan het maken zijn.

 

zaterdag 8 juli 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Gisteren had ik het over de Michelingids en hoe we ons lieten leiden.
'n Tweede gids waarop ik jarenlang geabonneerd was, was de Wine Advocat.
Het kwarto-magazine in zwaar vaal geel papier waar niet één fotootje in kwam, maar des te meer tekst.
Alles netjes op dezelfde manier geordend over de volledige breedte van het blad. Voor het ene chateau of domein al een lijntje meer dan voor het andere.
Maar waar het hem vooral over ging was de puntentoekenning op een totaal van 100.

De 85 tigers uitzoeken was de opgave. En als het even kon de absolute toppers met een notering die boven de 90 uitkwam.
Nadeel aan die kleppers: hun prijskaartje, een benadering en uitgedrukt in dollars, was navenant.

De paus van de degustatie, Robert Parker ging de wijnen proeven op vat en gaf zo zijn mening aan de primeurkopers.
En of er rekening mee gehouden werd.
Door die kopers die dachten er een slag mee te slaan. Soms kregen ze gelijk  - zeker in de hause-periode van de wijnen.
Maar er werd ook rekening gehouden door de wijnmakers zelf. Sommige van die wijnen ging men dan ook Parkerwijnen noemen.
De eigenaar ging z'n wijn manipuleren zodat hij in dat smaakpalet van Parker goed zou scoren.
Aimé Guibert, de stichter van Mas de Daumas Gassac trok in de film Mondovino van leer tegen de Parkerwerkwijze, waarbij wijnen hun eigen typiciteit verloren.

Ikzelf heb dus ook jaren de brief van Parker in de bus gekregen. Ik kocht goede wijnen die inderdaad een lang leven beschoren waren.

Het mooiste wat ik ooit kocht? La Bastide Dauzac!
Waarom?
Niet omdat ik nooit betere wijn heb gedronken, maar omdat ik zo verrast was door de kwaliteit - prijsverhouding van die wijn.

Hij kwam in promotie in de plaatselijke supermarkt anex bakkerij op de gemeente en ik kocht alles wat ze liggen hadden. En omdat ik er niet genoeg kon van krijgen, letterlijk en figuurlijk, ook nog eens van een superette van dezelfde keten, enkele dorpen verder.
Aan weinig wijnen heb ik zoveel plezier beleefd. Ook al omdat het een echte bewaarwijn betrof.
En dat is nog altijd zo: de 2012 kan je, mits hem de goeie condities te geven, tot 2030 in de kelder houden.

La Bastide Dauzac mag je niet zomaar de tweede wijn van Dauzac noemen op basis van een minder strenge selectie uit de topwijngaard. Neen de Bastidewijn komt van een apart stuk van toch 42 ha van het chateau. De druivenstokken hebben er 25 tot 35 jaar opzitten. Het zijn dus niet de groentjes.

Uiteindelijk valt de Parkergids al lang niet meer in mijn bus.
Hoe dat komt? Van de tientallen pages zat er uiteindelijk te weinig Frans materiaal in.(dat bruikbaar was naar prijs toe).
Het Amerikaanse aandeel werd heel ruim.
En vooral; de bal werd ook al eens mis geslagen. Zo overleefde mijn dure bourgogne de tand des tijds niet en werd mijn Haut Médoc nooit die lekkere wijn zoals die met het ouderen voorspeld werd.
Voor gevestigde waarden zoals een chateau Poujeaux uit Moulis of chateau Clarke in Listrac hoefde ik geen Parkergids. Ik ging ze toen ter plaatse zelf van het vat proeven.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

Vrijdag 7 juli 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

De twee beroemdste gidsen over de goeie kant van het leven gaan in de toekomst samenwerken.
Na lange onderhandelingen kwam de gastronomische gids Michelin tot een akkoord met Robert Parker's Wine Advocat.

Parker die nog de eigenaar is van zijn groep schrijft al langer niet zelf meer de resencies over de wijn.
Dat laat hij over aan een team van experts.

Over beide gidsen is men het eens; in hun respectievelijke branche zijn ze niet te verslaan en is er niemand die zoveel invloed kon hebben en heeft op het gedrag van mensen die uit eten gaan of wijn kopen.

Ikzelf liet me op reis in Frankrijk graag leiden door Michelin. Ze zitten dan ook juister in hun kwotering dan bijvoorbeeld Gault Millau.

We ontdekten  leuke plekjes  en met de tafelgenoten maakten we elk restaurantbezoek tot een levendig spektakel.
We gaven stiekem punten.
Vier onderverdelingen samen goed voor  20 punten.
We  namen de taak heel ernstig op en stelden meermaals vast dat de dames het meest kritisch waren.

Michelin leidde ons o.a. naar l'Amandier de Mougins, het 2de restaurant van Vergé in Mougins.
De meester zelf stierf in 2015

Nu nog altijd heb ik bij 'n restaurantbezoek oog voor detail. Zowel in bediening als voor het gerecht op zich. Als het kan zal ik corrigeren met de bedoeling te helpen.
Zoals gisteren bijvoorbeeld.
Een stagiair bracht ons het aperitiefbordje en zette dat eerst in bij mij en pas dan bij moeder.
Dat met tact uitleggen aan die jonge gast is voldoende omdat hij niet in herhaling zou vallen.

Morgen de bijdrage over Parker

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Donderdag 6 juli 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

De Efteling is door de website Theme Park Insider uitgeroepen tot beste pretpark ter wereld. Het stoot daarmee Tokyo DisneySea na zes jaar van de troon.

Het is al de zestiende keer dat de gerenommeerde pretparkensite de awards uitreikt. Naast het beste pretpark, wordt ook de beste nieuwe attractie, de beste nieuwe rollercoaster, het beste hotel en de beste maaltijd in de bloemetjes gezet.

"Door Tokyo DisneySea van de troon te stoten, claimt het Nederlandse park, dat al lang een favoriet was, nu voor het eerst de topplaats in onze ranking. En dat zelfs zonder hulp van hun nieuwe attractie Symbolica", klinkt het op de website.

Bij de Efteling zelf zijn ze uiteraard dolgelukkig met deze erkenning. "Het is bijzonder omdat dit een Amerikaanse site is. En Amerikanen kijken vaak niet verder van de VS", zegt woordvoerder Koen Anders in De Standaard.

Ik hou het voorlopig bij rustiger plekjes. Zo eentje ontdekte ik er eentje in Zoutleeuw. Het 130 ha grootte Proviciedomein het Vinne.
Het Vinne wat staat voor ven bezit het grootste binnenmeer van Vlaanderen. De verzameling vogels en vlinders en de rijke flora is er uniek. Hier wandelen is tot rust komen. Bovendien is het gratis.

Je kan wel een gps-toestel, verrekijker en zoektocht- rugzak huren.

Als je dan toch wat wil uitgeven is er een leuke brasserie-bistro met anex kleurrijk speelplein voor de kinderen.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

Woensdag  5 juli 2017, een goeiemorgen met Wilfried (en ook nog 'n beetje dinsdag)

 

Gisteren, dagje overgeslagen in de dagbegroeting.
Ik hoor je al denken: die zat in Leuven en had geen tijd wegens andere dingen aan het doen.

Wel ik kan je verzekeren, inderdaad ik zat in Leuven, maar andere dingen aan het doen? Helemaal niet! En waarom niet? Ik had er de 'tuk' (goesting) niet voor.

Mijn moraal zat dan ook heel laag en het idee spookte door m'n hoofd: het zal toch niet waar zijn: een gans leven niks gemankeerd en nu eens op pensioen is het van dat.

Wat dan? Ik sukkel al enkele maanden met de rug. Een opstoot van een gegeven dat... 30 jaar eerder al werd vastgesteld: de rug is niet meer je dat.
In zoverre dat ze me toen gingen opereren. Dat is niet gebeurd.

30 jaar later zeg ik: gelukkig.
Maar nu duurde de opstoot langer. Gekoppeld aan een geblokkeerde spier in de dij. Dat laatste was opgelost door...An, die de richtlijnen van haar neef Koen, kinesist, opvolgde en me thuis behandelde met vingerdruk.

Wat m'n rug zelf betrof liet ik me in Zedelgem behandelen en daar is het vrijdag mis gelopen. In zoverre dat ik zondag niet meer uit bed kon.

Daarnaast kreeg ik te kampen met een vermoeidheid die ik normaal niet ken. Het zweet brak me steeds weer uit. En dan kwam de koorts er bovenop.

Een behandeling door Koen in...Bunsbeek bracht soelaas voor de rug. Ongelooflijk sterk want de diagnose loog er niet om: door een verkeerde behandeling is er een ontstekeing ontstaan op de rugwervelkapsels.

Opa dokter trok gisterenochtend verschillende bloedstalen waarvan ik 's avonds al het resultaat kende. Geen opvallende conclusies behalve een opmerkelijk te kort aan ijzer. Dat kan veroorzaakt worden door een langere duur van ontstekingen.

Nu medicatie innemen en hopen dat ik vlug weer de oude wordt.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

maandag 3 juli 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

de laatste tijd droom ik nu en dan. Of het een oorzaak heeft weet ik niet, maar het gebeurt meestal wanneer ik in de vroege ochtend wakker word en dan weer indommel.

Mijn vorige droom, een droom die meestal uit  flarden bestaat, had weinig om het lijf maar er kwam een kikker in voor. De link was vlug gelegd: die namiddag hadden we gewandeld in het park van Hélécine en een van de speeltuigen voor kinderen had het model van een kikker.

Wat me deze ochtend overkwam in mijn droom was minder duidelijk of toch weer niet?
Moeder, m'n broer Luc en ikzelf waren op uitstap geweest en kwamen laat thuis. Zo laat dat we 's avonds nergens meer terecht konden om iets te eten en alleen een frituur nog soelaas kon brengen. We namen de frieten mee naar huis.

We waren zo moe dat Luc en ik de frieten in het grote bed deelden. Denk nu niet dat we ooit frieten in ons bed hebben gegeten.
Ik werd deze ochtend in paniek wakker. Ik was veel te laat om naar het werk in Zeebrugge te gaan en om naar school te gaan. Dus zou ik maar thuis blijven.

Toen pas stelde ik vast datLuc in slaap was gevallen vooraleer zijn frieten op waren. Frieten en mayonaise zorgden voor een grote kledderboel.
Ik uit m'n bed en nog vooraleer ik mijn kleren goed en wel aan had zat de kat in bed lustig frieten met mayonaise te eten.

Hoe die laatste droom te verklaren is weet ik niet. Vooral voor frieten in bed, de school en de kat heb ik geen verklaring.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Zondag 2 juli 2017, een goeiedag met Wilfried

 

Een druilerige dag, zo eentje waarbij je automatisch naar TV wordt gedreven en de eerste rit van de Tour de France gaat volgen. Automatisch krijg je ook nog eens de beelden te zien van de verschrikkelijke valpartij van Alejandro Valverde, gisteren in de openingstijdrit.

Op een nat wegdek begon hij te slippen en ging zwaar onderuit. De slag tegen de dranghekkens zorgde er voor dat met een gebroken knieschijf en een gebroken enkel het seizoen en wellicht ook de carrière voor de Spaanse renner er op zit. Dan train je een jaar in functie van de Tour en is het al voorbij vooraleer de eerste 20km er op zitten. Het blijft gevaarlijk. Met het hoofd vooruit op een van de staanders van die hekkens en de gevolgen waren wellicht onherstelbaar geweest.

Vandaag aankomst op 'n boulevard in Luik. Iedereen wil die eerste rit winnen. De xspurters wellicht aan het woord, hopelijk zonder ongelukken.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

zaterdag 1 juli 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

De Ronde van Frankrijk start vandaag. Om van de sfeer te proeven zond Radio 1  gisteren een Franse top 100 uit.
Ieder uur kwam Klaas Delrue een bijzonder verhaal vertellen over een van de artiesten die het voorbije uur werden gedraaid.

Ik heb er maar eentje gehoord, dat tussen 9 en 10 over France Gall. Het was zo bijzonder dat ik het u niet wil onthouden.

France, die eigenlijk Isabelle heette, ging geregeld in vakantie naar Senegal. Later zou ze er zelfs gaan wonen. Op een van die reizen werd ze aangeklampt door een jonge moeder van 18 die haar zoontje Babacar wilde afstaan omdat ze zelf voor geen toekomst voor haar zoontje kon zorgen.

Hoor je nog iets van dat kind, vroeg onlangs nog een reporter.
Kind dat nu, dertig jaar later, een volwaasen man is.
France Gall moest bekennen dat ze het kind niet had geadopteerd en dat ze er niets meer van wist.
Maar weet je wat ik wel gedaan heb, antwoordde Gall, ik heb de moeder een toekomst geboden. Ik heb haar in Dakar een huis gekocht, haar geinstalleerd en de spullen gekocht waarmee ze een naaiatelier kon opstarten.

Een bijzonder verhaal waar de de Franse zangeres een heel grote hit aan overhield: Babacar

 

https://www.youtube.com/watch?v=8HOlWFkJjqY

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Vrijdag 30 juni 2017, een goeiemorgen

 

Het eerste half jaar zit er alweer op. Tijd om conclusies te maken.

Wat mezelf betreft een bijzonder halfjaar.

Op pensioen gaan vanaf 1 januari, dat zien uitgesteld worden naar eind januari, dan eind februari en uiteindelijk 8 maart. Om er dan wat betreft als werknemer bediende in Zeebrugge een punt achter te zetten. Afgerond met een feestje voor al wie er goesting in had. Niemand uit het bureau ontbrak.

Het werd een fantastisch halfjaar naar presentaties toe. Aan Patrick had ik een vaste waarde.

Er kwam een opendeur-dag in de wijnshop op wellicht een van de heetste weekends van het voorjaar. Dat beperkte de publieke belangstelling, maar wie er was kon genieten van een uitgebreid aanbod frisse rosé's.

Wat wijn betreft nog meer heuglijk nieuws: we namen opnieuw contact met Gilles Coperet en gaan straks de Morgon en Fleurie ophalen. Wat heb ik zijn wijnen gemist. Deze week nog toen moeder cavaillon met hesp op tafel zette.

In familieverband was het ook een merkwaardig halfjaar. Moeder werd 90, broer Willy 70 en zus Hilde 50. Ons kennende weet je dan dat er driemaal serieus gefeest werd. Voor moeder werd dat zelfs in drie schuifjes.

En om mijn halfjaar 2017 echt onvergetelijk te maken is er An, mijn vriendin uit Tienen, die dit voorjaar haar nieuw appartement in Leuven betrok.
Als ik met zoveel enthousiasme over het voorbije halfjaar schrijf komt dat door haar. Ze is ondertussen iemand van mijn familie geworden en omgekeerd.
Je verdient zo iemand laat ik me in mijn kring vertellen.
En wat zo bijzonder is: in Tienen zeggen ze net hetzelfde.

Als dat niet mooi is om vanaf morgen het tweede halfjaar van 2017 aan te pakken.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

donderdag 29 juni 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Werchter van start en de druppels zijn er. Moet kunnen en iedereen is inventief genoeg om wat regen te trotseren.

Ik herinner me nog rock torhout, toen er nog geen sprake was van Werchter. Torhout vormde de basis voor Scheuremans en Werchter.

Het was een van die edities waarop het pijpenstelen regende. Zowat alles werd erbij gesleurd om het droog te houden. Dat hoefde voor sommigen niet eens zoveel om het lijf te hebben.

Een plastic vuilzak die over je heen werd getrokken was al voldoende. Bovendien bevorderde het, het sociaal contact.
Ben je van Ichtegem vroeg de jongen aan het meisje.
Dat kon al voldoende zijn om het ijs (het water) te breken. En moeilijk was het niet: in koeien van letters stond het op de vuilniszak: gemeente Ichtegem.

Als ik er muzikaal eentje moet uitkiezen uit dat ruime aanbod?
Geef mij maar Jain op vrijdag

https://www.youtube.com/watch?v=KDXOzr0GoA4

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Woensdag 28 juni 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Het zit er op. Gisteren toe aan de laatste presentatie van dit seizoen. 36 mensen schreven zich in voor het slotevenement van Markant Hillegem.

Leuke inleiding van een van de bestuursleden met een gedetailleerde opsomming wat ik allemaal deed.

Om Patrick zijn activiteiten te omschrijven was er geen info vooraf gegeven. Dus beperkte de dame zich tot:
Wilfried wordt vanavond in de keuken geassisteerd door zijn metgezel Patrick.
Lap, dachten we beiden op hetzelfde ogenblik: t'is weer van dat.
Het gaf me stof om onmiddellijk over te nemen in mijn opening met:
ik word vanavond zoals gewoonlijk geassisteerd door Patrick. Maar laat er geen misverstand zijn: we doen alles samen, we delen alles samen, behalve het bed.

De sfeer zat er dan ook onmiddellijk in. En zo zou het de ganse avond blijven.

'n Avond die perfect verliep, ook al moesten we het onder ons beiden doen om te presenteren, cava en 2 x witte wijn te schenken, een vissoepje en haringbordje door te geven en uiteindelijk een waterzooi van vis als hoofdgerecht op te dienen.

Maar het lukte zodanig dat me achteraf werd gevraagd: waar is jullie restaurant. Gisterenavond was dat van 20 tot 23 uur in de parochiezaal van Hillegem.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

dinsdag 27 juni 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

ik heb 'n nieuwe vriend op de ene plaats en ruzie gemaakt op 'n andere.
An voelde zich met dat laatste niet op haar gemak.
Voor het eerst had ze me de ganse dag in Leuven alleen gelaten.
Ga je je plan trekken vroeg ze me toen ze voor familiezaken naar Sint-Truiden vertrok.

Natuurlijk zou ik m'n plan trekken, want ik had wel een en ander in m'n hoofd.
Een dagbegroeting maken bijvoorbeeld.
Of verder werken aan de nieuwe presentatie 'Weg van Vis'.
Ik had het haar niet gezegd maar speelde met het idee om ook een natte dweil te slaan.
Bij haar terugkomst, het zou laat worden, zou ik voor haar koken.
Hou het maar eenvoudig gaf ze nog mee.
Ik hield het eenvoudig maar kocht meteen ook de groenten bij buur Delhaize voor de presentatie van vanavond in Hillegem.
Daar wordt het vanavond waterzooi van vis als hoofdgerecht. Ik heb de voorbereiding hiervoor gisteren volledig afgewerkt.

Eens dat achter de rug trok ik het stad in. Het weer was te uitnodigend om een ganse dag binnen te blijven zitten.

Van de Vest naar het centrum is het amper tien minuten stappen. Maar genoeg om de verschillende colleges te zien.

Met o.a. het heel mooie Drievuldigheidscollege.

Na een terrasje op de Grote Markt, hield ik nog even halt aan het terrasje van de Grillekens.
Een koffie met iets erbij vroeg ik aan de patron, Bojar. Dat iets erbij werd een kriekentaart.
Hoe is je naam weer vroeg hij mij.
Wilfried antwoordde ik.
Niet zo moeilijk om te onthouden want ik noem zo.
Mag ik Wilfried zeggen, zo het ijs brekend, terwijl hij me de hand schudde.
Dat mag je gaf ik spontaan aan. Je moet rekening houden dat je me in de toekomst hier veel zal zien.

Zo heb ik er met Bojar een vriend bij, vertelde ik An bij haar thuiskomst.
En waar heb je dan ruzie gemaakt, bleef ze achterdochtig.
Hier op het appartement flapte ik er uit.
Nu werd ze wel heel ongerust. Ik kon haar niet langer in het ongewisse laten.

Met uwne robot was m'n bekentenis.
Telkens ik met m'n natte dweil in z'n omgeving kwam begonnen al zijn lichtjes aan te floepen en te knipperen.
Die maakte zich echt druk omdat hij het werk, zijn werk van onder zijn roterende borstels  werd genomen.
En wat heb je dan gedaan wilde An weten.
M'n tong uitgestoken was m'n laconieke antwoord.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Maandag 26 juni 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Zus is dus 50 geworden en dat zullen we geweten hebben.

De aanhef was al super, alhoewel het niets met het eigenlijke feest van doen had.
We waren 's morgens uit Blankenberge vertrokken om de wijnshop te openen. Ik had afgesproken moeder en tante op te halen om half een. Ook Patrick zou met ons meegaan.
Kwart voor twaalf sloot ik de boetiek met de mededeling aan An, Patrick thuis op te halen.

Waar woont die dan vroeg An.
In het centrum van Jabbeke was m'n antwoord, zonder er verdere uitleg aan te geven.

We parkeerden de auto aan de kerk en keerden op onze stappen terug om binnen te gaan bij...Marie-Jeanne in café de Tijger.
Als er nu een iets was, wat An nog moest meemaken vooraleer het dorpscafé in Jabbeke tegen de vlakte gaat, dan is het deze mytische plaats.
Patrick zat er op z'n dooie gemak ons aan de toog op te wachten.

De sfeer zat er dus goed in en dat zou zo blijven.

Hilde had ruim 80 familie en vrienden uitgenodigd en koos het tuinpaviljoen van de Lodewijk Van Maele als locatie.
Ik was er nooit eerder geweest.

Schitterende omgeving, stijlvolle bediening en... een feest waarbij op geen euro werd gekeken.

We hebben ons geamuseerd en moesten met spijt Sint-Kruis te vroeg verlaten omdat een bezoek aan de mama van An in de kliniek in Tienen absoluut moest doorgaan.

Een weerzien met vrienden en bekenden, lekker eten en een toffe ambiance:
ja ook Hilde Moeyaert, ons kleine zusje, kent er wat van.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

zondag 25 juni 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Overnacht in...Blankenberge als brug van het ene feest naar het andere. Gisteren op de barbecue van m'n oude buur.
Wat een aangename kennismaking voor mijn vriendin met zijn familie.
Met als klap op de vuurpijl een gemeenschappelijke vriendin in Loppem. Niet zo evident voor iemand van Tienen.

We wisten over wat gepraat. Ook al omdat Luc eersteklas moppentapper z'n vaatje 'kluchten' aansprak. Een mop vertellen is een kunst. Hij kan dat als geen ander.

Straks naar het verjaardagsfeest van zus Hilde. Dat wordt opnieuw pure ambiance.

Ambiance was er gisterennamiddag reeds toen An aan moeder vroeg: vertel eens over Wilfried  zijn kindertijd. Dat gaf een uur lang een opsomming van mijn kwajongensstreken. En als moeder al eens iets over het hoofd zou gezien hebben, dan was er tante Jenny om aan te vullen of nog een ander kattekwaad op te halen.

Je zat erbij als een kwajongen vertelde An me nadien. Zou je niet als drie vrouwen 'sjette' geven.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

 

Zaterdag 24 juni 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Was  me dat schrikken deze ochtend. Plots leek het er op of ik de korte broek beter in de kast had laten hangen. Het is niet omdat juni tot nu toe zo super zomers was, we geen vervolg mogen krijgen. De vakanties moeten immers nog beginnen. Ik zit dan wel in een luxe positie, maar dat geldt niet voor iedereen.

Het wordt een feestweekend. Vanavond barbecue op het pensioenfeest van mijn oude buur, morgen de verjaardag van zus Hilde.

Ze kwam wel met een origineel idee: iedereen mocht zijn top 10 insturen. Aan de disc-jockey om er een goeie mix van te maken. Ik heb dan wel een probleem: mijn top 10 is een top 25 geworden, met 3 trage nummers en 22 springers.

Een voorsmaakje?


https://www.youtube.com/embed/zC30BYR3CUk

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

vrijdag 23 juni 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Deze week bleef het stil wat betreft de dagbegroetingen. Het heeft zijn redenen. Alles heeft zijn redenen, maar dit keer was het buiten mijn wil om en gingen andere zaken voor.

De mama van mijn vriendin werd vorig weekend in allerijl in de kliniek in Tienen opgenomen. De enerzijds kranige dame, maar anderzijds iemand die door haar ouderdom eerder 'n broze gezondheid heeft, kreeg af te rekenen met de typische verschijnselen waar oudere mensen bij deze hitte het slachtoffer kunnen van worden. Op dit ogenblik evolueert haar toestand naar minder kritiek maar we houden de vingers gekruist.

Dat zorgde er voor dat mijn week geen Grand-Enneille week werd met An, maar een shuttle-week Leuven-Tienen. Geen tweede rondje 'de chalet-kleuren', maar bij  het bange afwachten zich op andere manieren nuttig maken.

Wat dat was? Bijvoorbeeld een dag lang die prachtige stadstuin van An's dochter te lijf gaan. Ik kan goed tegen hitte, ook tegen koude en vorige dinsdag kreeg die hitte geen vat op mij. Ik was tevreden me het resultaat en was blij mensen op die manier gelukkig te kunnen maken.

Gisteren zorgden we voor de kleinkinderenopvang. We bezochten het park van Hélécine, waar ze school lopen. Voor mij een openbaring.

Wat een mooie omgeving, met geitjes, eendjes en een waterhennetje met haar kleintjes.

Vandaag ben ik opnieuw in Zedelgem en maak ik me klaar voor een echt feestweekend, tenminste als alles in gunstige zin blijft evolueren.
Vanavond uitgenodigd worden bij mensen die aan de hand van mijn boek een reis plannen.
Morgen zijn we uitgenodigd op het pensioenfeest van mijn oude gebuur, goegebeur voor wie hem kent.
Zondag zitten we aan de feestdis van zus Hilde die 50 werd.

 

à la vôtre

Wilfried

 

 

maandag 19 juni 2017, een goeiemorgen met Wilfried,

 

Dametjes de weg wijzen naar het toilet, wat wijn verkopen, 2 glazen met een fles rosé, twee hondjes water laten slurpen, frisdrank voor 'n koppel, Duitsers die, oh zo onhandig zijn met bankkaarten en automaten, helpen aan de pomp: een terrasjeszondag zoals het er gisteren eentje was.

Nederlanders, Vlamingen, Walen, Luxemburgers, Fransen en Engelsen met de meest verscheidene vragen over heb je dit of dat en hoe rijd ik best naar...

Duitsers spannen de kroon. An geeft me per sms een snelcursus Duits: wie geht es ihnen / was wollen sie / herzlichen dank / hoffentlich bis nächsten mahl / ich kan sie das anbefehlen...

Reeds open om halftien met het besluit niet op de middag te stoppen, maar open te blijven tot de wielerwedstrijd is gepasseerd.
Na... 30 jaar rijdt de nieuwe Elfstedentocht door Jabbeke. Ze wordt tussen één en twee op het rondpunt verwacht.

Het is pas middag als de eerste seingever zijn opwachting maakt. Niet verwonderlijk, want er zijn niet zoveel plaatsen waar je in afwachting, je op een terrasje kan installeren met een lekker koel glas wijn.

Een halfuur later arriveren de mensen van de politiezone Kouter. Ze komen tot de vaststelling dat er eigenlijk een man tekort is om alles af te sluiten. Dat wil ik dan wel doen.
De auto's die via de afrit Jabbeke van de E 40 zo naar De Haan rijden worden aan de shop opgehouden. Het zorgt voor een file tot aan de snelweg.

Een tiental vluchters en het peleton op minuten en dan is alles voorbij.

Kan het leven zijn gangetje verder gaan. Ik sluit de boetiek en rij naar Leuven, waar m'n vriendin An op me wacht.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

zondag 18 juni 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

een bloedhete zondag en een wielerwedstrijd voor de deur, dat zijn de gegevens voor vandaag.

In Brugge organiseert men een vernieuwde Elfstedentocht. Dit nadat men de startplaats voor de Ronde van Vlaanderen aan Antwerpen verloor.
Met concurrentie van de Ronde Van Zwitserland en de Tour du Sud wordt het absoluut niet de indrukwekkende deelnemerslijst zoals die van de ronde.
Maar alle begin is moeilijk.
Feit is dat na halfweg koers de tocht voorbij de wijnshop passeert. De renners worden in Jabbeke tussen 13 en 14 uur verwacht. Ik blijf zo lang open.

Bloedheet heeft ook zijn tragische gevolgen.
In Portugal spreekt men van 53 doden toen op een provenciale weg auto's door het vuur van hevige bosbranden werden ingesloten.
De bosbranden zijn zich op dit ogenblik (10.15u) nog aan het uitbreiden.

Opletten geblazen, ook in onze omgeving, is de boodschap.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Zaterdag 17 juni 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Nog even terugkomen op donderdag in Antwerpen. We hadden alle tijd zat om de stad te verkennen vooraleer de beurs van Neos van start ging. We hadden de auto in de ondergrondse parking Zoo geïnstalleerd en trokken richting Astridplein.

Spijtig dat jij geen vrouw bent zei ik ondeugend tegen Patrick.
Waarom vroeg hij verbaasd
Was je een vrouw geweest, antwoordde ik, dan had ik m'n sleutelbos in je handtas kunnen steken.

Ik vond het van mezelf een super vondst, maar kreeg lik op stuk.

Je zal binnen het uur blij zijn dat ik geen vrouw ben repliceerde Patrick schalks.

We genoten van een ontbijtje op het Astridplein, trokken richting ingang station en wandelden de Keyzerlei op. Na enkele honderden meter wist ik wat hij bedoelde

Moest ik een vrouw geweest zijn, dan hadden we nu al tien winkels binnen gelopen was het niet onlogische antwoord.

Deden we dus niet, maar hielden pas halt aan de Wapper. Niet om het Rubenshuis te bezoeken, deed ik eerder al, maar om de vroege warmte weg te spoelen met een frisse Westmalle van 't vat in wat nog een typisch dorpscafé in 't stad is. Een fris biertje en een aangename babbel met de madam van café Oud Arsenaal, die ons heel bereidwillig op de foto zette.

Had Patrick een vrouw moeten zijn, was er veel minder kans geweest dat hij dit gezellig café, waar ze Westmalles tappen aan...2,80 euro had ontdekt.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

Vrijdag 16 juni 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Gisteren waren we te gast voor Neos in de Elisabethzaal in Antwerpen. Wat 'n prachtig complex bij de Zoo. Met de renovering van zaal en die zoo werd de ingang verlegd zodat er nu een mooi parkplein is vrijgekomen waarbij je nu ook vanuit de zaal via het terras op het plein kan komen.

Met het prachtige weer van gisteren mooi meegenomen om van de aangeboden broodjesmaaltijd te genieten.

Het was een van de sterke punten die Neos in haar programma had voorzien. Niet alleen dat, maar alles van de organisatie was piekfijn geregeld.

Al bij aankomst stonden jonge mensen ons op te wachten om ons toe te laten eventjes te parkeren voor het gebouw. Waar nodig staken ze een handje toe om materialen binnen te brengen. Deskundige vlotte uitleg aan de balie met een grondplannetje lieten toe de stand vlug te vinden. Een uitrijticket voor een op wandelafstand gelegen ondergrondse parking maakte het plaatje compleet. De aankomst van de meer dan honderd standnemers werd gespreid zodat het nooit een kluwen werd.

Wij waren er om halftien. Tijd zat om de stad te verkennen. De beurs begon pas om half twee. De bezoekers aan die beurs, bestuursleden van plaatselijke Neos-afdelingen werden in twee groepen opgesplitst. De eerste van half twee tot drie, de tweede van drie tot halfvijf.

Ook het afbreken verliep op dezelfde georganiseerde wijze. Aangekomen in 't stad langs de Waaslandtunnel, er weer uit via de Kennedytunnel.

Tijd zat om een terrasje te doen in Zomergem en er orde op zaken te stellen in de aanvragen voor presentaties in het nieuwe seizoen.

Nadien werd het genieten van krab en blauw-wit rundsvlees in de Duyventooren.

Een geslaagd einde van een meer dan geslaagde dag

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

donderdag 15 juni 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Wat maakt een avond op restaurant mooi? De keuken, de bediening en het gezelschap.

Wel, gisterenavond was dat dus dik in orde. Ook al was het niet zomaar een restaurantbezoek, maar stond er verantwoordelijkheid op het programma. Die neem ik graag op me. En als het met de tafelgenoten duidelijk al vanaf de eerste minuten  op dezelfde lijn zit, is dat meegenomen.

Ik verduidelijk me.

Het gebeuren: de Hotelschool Spermalie te Brugge waar ik jureerde voor de geintegreerde proef van de laatste jaars.

De tafelgenoten, twee koppels waarvan de echtgenoten respectievelijk verbonden waren aan Roularta en Focus TV. Ik kreeg de eer  als voorzitter  te overleggen en de gezamenlijke beoordelingen op papier te zetten.

M'n taak werd vergemakkelijkt want Sasha, de jonge dame aan onze tafel, serveerde met flair en becommentarieerde wijnen en gerechten met vakkennis. Prima! Wat mij daarbij opviel? Bij haar uitleg sprak ze iedereen aan. Dit is een jonge troef voor Cuisine - Cuisine in Zwevezele.

De keuken was van hetzelfde hoogstaande niveau. Thomas uit Dendermonde, eerder schuchter in het ontvangst nemen van de complimentjes achteraf, gooit eens in de keuken alle schroom van zich, zoveel is duidelijk.

Wat we op het bord kregen?

Een hapje met kreeft
*
Griet met korst van zongedroogde tomaten, spinazie, handgepelde garnalen en Nantuasaus

*
Kalfsfilet, asperge, shii-take, kalfsjus

*
Kaasassortiment

of

Pistache, witte chocolade en framboos

 

De wijn:

Wij kozen voor een Valladolid Castilla León

en de Plan de Dieu van Le Plan Vermeersch - Rhône

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

woensdag 14 juni 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

We hebben gisteren de draad terug opgenomen. We werden  uitgenodigd in Aalst voor een presentatie voor Markant.

Voor Patrick was de overgang spectaculair. Enkele uren voordien slurpte hij nog aan zijn muntthee in... Marokko. Gisterenavond eindigden we op het leuke terrasje van het Apostelke aan de kerk van Mijlbeke.

Voordien hadden we 24 dames in de ban kunnen houden met de uiteenzetting over het vroeger, heden en de toekomst van onze visserij.

Vooral het tonen van de vissen verliep heel geanimeerd. Met voor eens en voor altijd het antwoord op de vraag:
hebben alle vissen een tong?
Alleen deze die kunnen spreken.

In dat geval nemen de roodbaars en de heek een bevoorrechte plaats in.
De roodbaars heeft een dikke tong, spectaculair zelfs. Hoeft het u te verwonderen dat die er zo maar een beetje op los lalt?

Bij de heek zit dat anders: die heeft een donker grijze - bijna zwarte vuile tong.
Dat is, moest het een zij zijn, een roddeltante.
Is het een hij, dan wordt dat vuile praat.

Neen serieus; kent u het antwoord? Heeft iedere vis een tong?

Vandaag wordt het de dag van een gepensioneerde pur  sang.
Schoonzus An heeft mij, moeder en tante uitgenodigd in haar tuin te komen luierikken. En dat terwijl m'n broer Ivan richting Mont Ventoux is vertrokken. Snikheet wordt het er, om de magische berg te beklimmen. Geef mij dan maar de 27° van een tuin in Torhout en een koele rosé de Provence.

Vanavond wordt het dan weer een stuk ernstiger. Voor het vijfde (?) jaar op rij maak ik deel uit van de jury voor de eindejaars van de Hotelschool Spermalie in Brugge. Morgen meer daarover

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

dinsdag 13 juni 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Patrick landt straks in Zaventem. Net op tijd om andere kledij aan te trekken en zich naar Zedelgem te haasten. Vandaag nemen we de draad terug op met een presentatie in Aalst. Er komt er nog eentje deze maand en dan gaan we twee maanden er tussen uit (wat presentaties betreft).

Gisterenavond een boeiend gesprekje dat uitmondde bij... een uil.

Het ging als volgt:

Ik: twee weken terug een kleine ree tegen de auto aangelopen

Hij: enkele jaren terug kreeg ik een grote ree tegen de auto met het gevolg dat er enorm veel schade aan was

Ik: het verhaal over een auto die ons voorbijstak en amper 1 km verder zich te pletter reed op een op hol geslagen paard.

Hij: een uitwijk beweging voor een... uil die doodleuk midden op de weg zat.

Dan kan je de vraag stellen: wat zit een uil midden op een weg te doen?

Het antwoord liet niet lang op zich wachten: daarvoor moet je een uil zijn.

Maar omdat psychologie aan de toog soms heel diepgaand kan zijn vroeg ik me af: waarom zegt men eigenlijk
'zo dom als een uil?

Weet jij het? Misschien verduidelijken met een voorbeeldje.

Alvast bedankt

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Maandag 12 juni 2017,een goeiemorgen met Wilfried

 

M'n terrasje mist zijn effect niet, nu het er volledig staat. het is niet zo dat het vanaf dag 1 bezet was, maar de mensen zien nu dat er wat te gebeuren valt aan de Stationsstraat 80.

Het nodigt uit om de kop eens binnen te steken en de verwondering te laten blijken: ha een wijnshop.

Dat leverde zaterdag al bezoekers met een verrassende nationaliteit op: 2 Hongaren die hier een tijdje verblijven voor een schildersopdracht. Vriendelijke mensen, waarmee de conversatie wat hortend en stotend verliep, maar toch goed genoeg was om het bv over de Hongaarse tokaydruif te hebben. De rosé de Provence vonden ze best te smaken wat resulteerde in de aankoop van magnums chateau Rouet.

Nu de texacoshop van de buren gesloten blijft op zondag dienen er zich voor mij op zondagvoormiddag nieuwe mogelijkheden aan. Van behulpzaam zijn tot verkopen. Mooie vooruitzichten.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

zondag 11 juni 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

ik nam gisteren een wijze beslissing. Ik blijf in Zottegem slapen.
Liliane en Axel, vrienden voor het leven, sedert we elkaar, nu 20 jaar terug voor het eerst in de Languedoc ontmoetten, wilden niet dat  ik terug naar huis reed.

Niet dat de barbecue te zwaar op de maag lag, maar... enkele flessen champagne en nog meer flessen rode wijn waren de reden van mijn uitslapen.

Axel heeft een voorraadje wijn om u tegen te zeggen. Flessen die ik hen verkocht en waarop ik nu een beetje jaloers omdat ik besef de mijne te vroeg uitgedronken te hebben.

Een Antonin 2000 bijvoorbeeld of wat gezegd van een Chano...2003. Een wijn waarvan ik niet het vermoeden had dat die de tand des tijds zo goed zou doorstaan. Tenslotte nu toch 14 jaar oud, maar wat een openbaring.

Ik voelde me in m'n sas met al dat moois. En legde Liliane, Axel, Marc en Christa uit hoe je een wijn op z'n status kon evalueren zonder er aan te ruiken, laat staan te proeven. De Chano was nog heel mooi van kleur. Weliswaar niet het jeugdige kersenrood, maar een diep steenrood. Wat opmerkelijk was bij het schuin houden van het glas tegenover een witte achtergrond: de overgang van de kleur van het body naar de rand toe was absoluut niet waterig, wat bij te oude wijn wel zo zou zijn.

 

Om af te ronden en uw zomerse zondag welgezind aan te pakken, nog dit.

Ik legde Werner en Marijke, op het aperitief in de shop, uit dat ik in de toekomst commerciëler zou worden.
Het wordt tijd beaamde Werner.

Ik toonde hem een serveerplateau met daarop 4 glazen.
Kijk zei ik: het kleine dreupelglaasje zal ik gebruiken om mensen te laten proeven.
Als ik denk dat ze iets gaan kopen kan ik hen het iets groter glaasje aanbieden.
Als ze uiteindelijk gekocht hebben serveer ik in dit glas.

Ik toonde Werner en Marijke een mooi ruim glas.
Ok zei Werner, maar voor wat dient dan dit grootste glas.
In vergelijking met de andere was dit een kei-groot glas.
Dit glas, knipoogde ik naar Werner, dit glas gebruik ik voor mezelf.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Zaterdag 10 juni 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Broer Willy werd gisteren 70. Begin deze week had ik het nog over 69, maar dat was om Willy niet op het juiste spoor te zetten dat er hem iets te wachten stond.

Sofie had 100 mensen een uitnodiging gestuurd voor een feest in de loungezaal van het Kursaal Oostende. Dat Willy, zelf steeds als eerste om grootse dingen te organiseren, dacht dat het iets ruimer kon worden dan onder hen beidjes de zeventig jaar te vieren, was niet onlogisch, maar dit?

Ik liep al een tijdje rond met het idee van de manier om hem te verwelkomen, maar het kreeg pas gisteren... om half een 's middags, vaste vorm.

Ik zette me achter de computer, zocht 'n foto van Willy en ging aan het werk.
Het aangezicht uitvergroten tot A4 formaat en dan maar afdrukken en uitknippen: 100 maal.

Eerste opdracht volbracht, de tweede was nog 'n stuk moeilijker: 100 koerstruien verzamelen.

Broer Ivan zette me op weg: zelf had hij er een twintigtal. Twintig is nog geen honderd.

Werner Stroo bracht met zijn connecties de redding. Een vriend in Stalhille had er ook een stuk of twintig.

De grote doorbraak kwam er met zijn telefoontje naar Freddy Casteleyn van Mez Motoren in Snellegem. Ik mocht er langs lopen. Voor Freddy was het geen moeite teveel. Als sponsor van de eigen wielerploeg kreeg ik er...40 aangereikt. In alle kleuren en maten.

Vijf alhier en enkele aldaar brachten het totaal op de beoogde honderd.

Dan was het nog de kwestie om bij de aanvang van het feest iedereen in 'n truitje te stoppen. Niet zo evident gezien het formaat van sommigen, ik op kop en de taille van het truitje. Er was discipline voor nodig, maar het lukte wonderwel.

Toen Willy, niets vermoedend, met zijn Sofie om half acht de lounge betrad, werd hij begroet door... 100 Willy's, die wanneer hij van de eerste emotie was bekomen, een voor een met het masker voor het aangezicht hem gingen gelukwensen. Honderd verrassingen.

Dat mijn idee achter de parade met de koerstruitjes niet zomaar uit de lucht kwam vallen zal je begrijpen wanneer je weet dat het verjaardagscadeau dat Willy (en Sofie) kregen aangeboden, een reis naar Zuid-Afrika was, waar hij voor het eerst buiten de Europese grenzen kon deelnemen aan een wielerrit. De  Cape Argus is de grootste georganiseerde toertocht ter wereld die jaarlijks zo'n 40.000 deelnemers van overal ter wereld aan de start mag begroeten. De rit is zo'n 117 km lang en leidt de fietsers van Kaapstad tot aan Kaap de Goede Hoop en dan terug naar Kaapstad, telkens langs de oceaan en met een paar nijdige klimmen, zoals Suikerbossie.

U kan begrijpen dat het gisteren in de loungezaal van het Kursaal een memorabele avond werd. Om de verkleedpartij, het cadeau, de hapjes en drankjes van catering Deldycke en de toffe muziek van een trio, met er bovenop een onverwacht gastoptreden van Lindsay.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

woensdag 7 juni 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Gisteren op bezoek aan boord van de Mercator in Oostende. Is toch wel een indrukwekkend schip, zonder daarom in de mast hoeven te klimmen. Wat is het prachtig gerestaureerd. Een bezoekje met gids (half uurtje) moet de moeite lonen.

Ik was er gisteren om de planning op te maken voor mijn presentatie aan boord in oktober voor de groep Febelgra. Tweemaal 60 mensen krijgen er naast de rondleiding aan boord een halfuur durende presentatie met powerpoint over de Wondere Wereld van Vis en Vissers. De presentatie die normaal meer dan twee uur duurt wordt ingekort en gaat specifiek over de Vlaamse Visserij. Het wordt uitkijken naar deze toplocatie die als referentie kan dienen.

Vandaag wordt een thuisdag om de achterstand in het papierwerk in te halen. Morgen ga ik dan de baan op.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

dinsdag 6 juni 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Een intermezzo in het mooie weer van de voorbije weken. Goed voor land- en tuinbouw. Straks ontbijt, lang geleden dat het binnen moest gebeuren.

Vandaag toch wel een wat bijzondere dag. Om 17 uur heb ik een afspraak op de Mercator, het zeilschip in Oostende. Op het schip staat in het najaar een presentatie gepland. Vandaag gaan we de mogelijkheden bekijken. De ideale dag om eens na te gaan of we ook bij slecht weer iets kunnen doen. We moeten rekening houden met een ontvangst van mogelijks 100 personen. Eventueel in 2 groepen uit te splitsen.

Heb gisteren de goeie dag uitgekozen om de voordeur van de wijnshop in een nieuwe laag te steken. Moest alleen rekening houden met rondvliegende pollen maar het lukte wel.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

maandag 5 juni 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Het terrasje bij de wijnshop werd gisteren goed ingehuldigd. In de loop van de week komt het tweede setje van tafeltje en stoeltjes aan. Zaterdag is het terrasje vanaf 11 uur open. Zondag vanaf 10.30u.

Twee verjaardagen ook in de familie: zus Hilde wordt morgen 50, Willy wordt aan het eind van de week 69. Hilde plant een groot feest aan het eind van de maand. Sofie zal wellicht wel iets plannen om de verjaardag van Willy onder hun beidjes te vieren.

Zaterdag avond ben ik uitgenodigd bij vrienden in Zottegem. Of er gewerkt wordt deze week?
Zeker! Om te beginnen, vandaag al. Naast het opmaken van facturen trek ik tijd uit om de voordeur van de wijnshop een nieuw laagje te geven. Woensdag wordt een prospectiedag voor Zeebrugge. Eventueel ook donderdag.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

zondag 4 juni 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Hoe goed de voornemens ook zijn, het lukt me nog altijd niet, om iedere ochtend een dagbegroeting te schrijven. Komt er van als je het nachtelijk ontwaakmoment hebt ingeruild voor zalig wakker worden op 'n ogenblik dat er in een vroeger leven al een halve dag opzat.

Plots worden de dagen  kort en lijkt het erop dat het leven nog vlugger passeert. Zeker als er dan al iemand is die met je mee ontwaakt en waar tegen je kan zeggen: laat ons nog even 'flokken'.

Ik weet wel flokken slaat meer op zich behaaglijk in de zetel koesteren, maar ik reken dat halfuurtje bij het ontwaken, om op een aangename manier nog wat te taffelen, er ook bij.
En als dat dan nog lepeltjesgewijs gebeurt, dan is dat een pure vitaminekuur om de dag positief aan te pakken. Zo krijgt men ook plots een hele boel goeie ideeën. Zoals bijvoorbeeld?

Een opendeur organiseren om 3 nieuwe roséwijnen voor te stellen.
Of op het idee komen een terrasje voor de wijnshop op te zetten.

Ik pakte dat gisteren aan: een set van een tafeltje, 2 stoelen en een poef. Dat alles onder een parasol in frisse blauwe kleuren. Volgende week komt er nog een setje bij.

En omdat ik tegenwoordig m'n dagen verdeel tussen Zedelgem, Jabbeke, de taalgrens en la Wallonie, waarom dan deze mooie zondagochtend niet afsluiten met die mooie interpretatie van Bart Peeters z'n lepeltjesgewijs:

Isabelle A met dormir (ronfler) en cuillère.

 

*****

 

Woensdag 31/5 en donderdag 1 juni 2017, een goeiemorgen met Wilfried

Whah, wat een meimaand hebben we gekregen. Aanvankelijk wat te kil voor de tijd van het jaar, zou Frank zeggen, maar afsluitend met een grand écart. Sorry voor de Franse woordjes in deze tekst, maar dat komt er van als je, je vrije tijd in de Ardennen doorbrengt en je daarnaast ook nog iemand kent waardoor het leven zich verlegt naar onze taalgrens. Hélécine is zo'n dorp, Jodoigne ook.

Vorig weekend waren we met 550.000 aan zee, schreef Het Laatste Nieuws. Ook voor de Ardennen werd het een topper. 2800 kayakkers vertrokken vanuit Durbuy voor de afvaart van de Ourthe.

Dat mooie weer was dus fantastisch nieuws voor de toeristische sector, waar dan ook in ons land. Maar er dreigt met het mooie weer ook een gevaar. Dan heb ik het niet over het acute gevaar van bos- en heidebranden, maar over het feit dat, als er de eerst volgende twee weken geen water valt, liefst met bakken, er water tekort voor de Ourthe dreigt. Dan moet men o.a. de afvaart van Durbuy naar Barvaux stopzetten. Vorig weekend moest men op het traject van 8 km reeds 4 keer uit de boot, om die over de keien in een droge bedding te trekken.
Niet koud genoeg en te weinig sneeuw in de winter, te droog in de zomer.

Tot daar m'n dagbegroeting voor vandaag, morgen meer nieuws, stellig beloofd.
Nu maak ik me op voor een werkdag. Gedaan met taffelen* op deze opnieuw zomerse ochtend.

*Weet iemand wat taffelen betekent?

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

Maandag 29 en Dinsdag 30 mei 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Nog even over vorige week met de afsluiter op zondag. De Open-Deur op zondag in de Wijnshop. Open-deur is nu niet het juiste woord want met 30° was het aan te raden deuren gesloten te houden.

Geen massa volk, wat had je verwacht met dat weer, maar wel doorlopend belangstelling. Dat maakte dat we tijd aan iedere bezoeker konden besteden.

En er waren er die met bijzonder veel enthousiasme praten over de kleine bereidingen. Of wat anders te denken over de aansporing om een patent te nemen op mijn tartaar van makreel.

Ik ben te oud om nog voluit te gaan voor zo'n inventieve dingen. Laat me het gewoon met u delen.

 

Neem verse makreelfilet zonder vel. Zorg voor super verse kwaliteit, absolute must. Respecteer de koude verwerking bij het verwijderen van de graatjes of snij ze weg. Snij sjalot heel fijn en doe hetzelfde met een teentje knoflook.  Hak de makreelfilets in kleine stukjes. Wrijf open, bestrooi met grof zout, dep met een mengsel van olijfolie waarbij ik een tipje mosterd met espelette toevoeg (voor de olie gebruik ik de zachte moulin de gassac die de helft olijf- en de helft druivenpitolie bevat)
Voeg de sjalot en look toe. Geef het geheel een stevige draai van de pepermolen.

Laat enkele uren trekken in de koeling en proef dan af. Werk verder af met snippers zongedroogde tomaat en verse basilicum.

Gebruik de tartaar de dag nadien. Dan zijn alle smaken door mekaar verweven. Dien op als hapje met een geroosterd chiabatta sneetje, ingewreven met wat olijfolie en look.

Seveer dat met onze nieuwe wijn: chateau du Rouêt Cuvée Belle Poule Coteaux de Provence.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

Zondag  28 mei 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Van het ene feest naar het andere, maar deze week was het wel om te werken. Na Lissewege op donderdag, het feestje dat ik bij m'n afscheid had beloofd aan de mensen van zeevis André.

Ze waren er allemaal van het bureau, zonder ook maar een enkele uitzondering. Het werd een gezellige avond met hapjes en drankjes.

In de gelegenheidstoespraak pakten de woorden van Eric me danig. Hij had het over de Bourgondiër in mij, wat zich ook gisteravond liet tonen.
En het feit dat mensen nog steeds om mij vragen als de telefoon wordt opgenomen. Dat doet deugd zoiets te horen.

Dus dacht ik bij mezelf: waarom niet m'n mooiste flessen uit het gamma bovenhalen. Het werd 'n late: toch... half drie toen ik onder de lakens, of beter nog, het laken kroop.

Slechte nacht achter de rug om 'n heel andere reden.
Grenzend aan de parking, rechtover het appartement is de politie gehuisvesd. Incluis de politiehond en die heeft de ganse nacht zodanig van jetje gegeven dat hij me wakker heeft gehouden.

Met de open-deur-dag van vandaag wordt dat 'n heuse opgave. Maar we slaan er ons door. Aan Patrick heb ik, zoals gisteravond een goeie hulp.

Ik kijk er dan ook naar uit om je vandaag in de wijnshop te ontmoeten. En laat ik je het nu alvast verklappen; er zitten mooie nieuwe wijntjes in het gamma.
Echt de moeite om er voor naar Jabbeke te komen.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

 

zaterdag 27 mei 2017, een goeiemiddag met Wilfried

 

Ik word opnieuw goed opgevolgd. Hoe anders te verklaren dat volgers me mailen dat de tijd vliegt - gebruik hem wel - maar ik daarom de vrijdag nog niet als een zaterdag moet aankondigen.

Komt er van als de dagen in mekaar lopen zonder merkwaardige overgang. Woensdag tot 23 uur de voorbereiding gedaan voor 'n feest op donderdag.
Zo moe dat zelfs eens thuis één enkel biertje er teveel aan was. Moet erg zijn. Het pintje in de gootsteen en bed in geduikeld.
Om op donderdag 's morgens om 7 uur te starten. Geweldig feest werd het in Lissewege. Neen ze waren niet content maar super-content. En dat met een ploeg waarvan alleen Roxanne, de jongste, er voor de tweede keer bij was. Alles verliep vlekkeloos of toch niet...

Ik vond het zo'n faît-divers dat ik het op hetzelfde moment aan niemand vertelde.
Op de oprit bij de mensen waar het feest was, stond hun eigen grote bestelwagen met koeling.
Die camionette stak proppensvol met twee grote tubes met ijs, 20 kisten met mijn schoteltjes met koude gerechtjes, de wijnen, de bieren, de frisdranken en de taartjes. 
Plaats om er in te bewegen was er niet. Alleen achteraan kon je er net in om schilferijs uit te scheppen.

Van de meeste bestelwagens  kun je ze van binnen uit openen. Ook bij deze, maar alleen vanuit de zijkant. En daar stond ik dan met een dichtgevallen deur. Dat geeft wel wat na uren in de blakende zon plots 5 minuten of was het 10 te acclimatiseren naar 1 à 2 graden.

In de tuin, bezijden de oprit, amuseerden de genodigden zich op de retromusic van vinylplaten in een authentieke wurlitzer jukebox. Ik kon de muziek perfect horen, maar zij mij niet. Tot op het ogenblik een van de meisjes iets uit de camionette kwam ophalen.

Was het even schrikken: een grote hap tussen alle kleintjes. Koel serveren.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

Zaterdag 26 mei 2016, (moest eigenlijk vrijdag zijn)een goeiemorgen met Wilfried

 

Een laatste keer terugkomen op het Chouffe-weekend in Enneille. Na de rit, de barbecue en de Tortugabar in Durbuy, iedereen meer dan voldaan naar bedje.

Om 's morgens om half negen gewekt te worden door de bakker aan huis. De bakker of degene die naar de bakker geweest was; schoonbroer Eddy, in al vroegte in Sint-Kruis vertrokken om in Wierde bij de bakker binnen te lopen en ons zo te verrassen met brood en gebak zoals je het bij ons niet meer vind.

Ivan voldoende gerecupereerd om spek en eieren te bakken.
Om dat op te halen was ik naar Noisseux gereden. Het werd een super ochtend. Met het hele hebben en houden naar buiten om te ontbijten.

Ondertussen had Eddy mijn schilderwerk van de chalet kunnen keuren. Hij vond het mooi werk. Iedereen dus tevreden. Nog 'n paar foto's.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

donderdag 25 mei 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Korte dagbegroeting, vandaag, want het werk wacht. Een luxueus verjaardagsfeest in Lissewege. Het moeten niet altijd communies zijn.

Broer Ivan kan er van meepraten: vandaag moet hij er op verschillende plaatsen volop tegenaan gaan. Dat neemt niet weg dat hij deze ochtend vroeg nog de tijd vond om me op te bellen en me te vragen of alles volgens planning verliep. Fantastisch toch

Wat vandaag geserveerd wordt?  Bulootjes, tongfilets, rode poon, coquilles, zalm, makreel, rundsvlees en een gazpacho van tomaat en paprika.

En het verloopt volgens planning. Zo goed dat ik nog 'n gaatje vond om deze dagbegroeting uit te tikken. Morgen 'n verslagje hierover en ook nog eens terugkomen met wat foto's van voorbije Chouffe-Enneille weekend.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Woensdag  24 mei 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Gisteren gestopt in de dagbegroeting bij de zaterdag die om 04.50u zou starten. En zo gebeurde het ook. Geen aanmaning nodig om uit bed te springen, als eerste de badkamer te gebruiken en het ontbijt klaar te maken.

Ivan motiveren is niet moeilijk, Stefaan heeft het moeilijker. En er moet opgeschoten worden. Ivan wil ten laatste om half acht in Houffalize inschrijven. Van Enneille naar de startplaats is het 50 km rijden.
De zon eist haar plaats en wedijvert met wolkenslierten.

Om halfacht wordt gestart. Goed voor een eerste fotoreeks. Patrick filmt. Zo zal het gans de dag gebeuren. Het levert mooie beelden op en leuke interventies in de zin van: hoe-voelde-ge-je en verzuurde benen?

Er zitten passages in die loodzwaar wegen, maar het gaat goed.
Voor Ivan is dit niks nieuws.
Voor Stefaan en Lieke ligt dat anders: ze zitten in, volle voorbereiding om de Ventoux met -de Verlichters- op te rijden. Deze Chouffe-klasieker is een serieuze test. En... ze doorstaan hem goed.

De Verlichters zijn een groep zelfstandigen die onder leiding van Gella Vandecaveye de Mont Ventoux gaan beklimmen. Hun naam staat voor het feit dat iedereen 10% van het persoonlijk gewicht moest verliezen.

Voor Stefaan, 'n probleem: hij is maar een rietstengel breed.

Voor Billie ligt dat anders: zonder bij de Verlichters aan te sluiten is hij met fietsen heelwat gewicht kwijt. Voor hem is de 105 km voldoende. Hij blijft uiteindelijk bij Stefaan en Lieke. Ivan heeft er nog een lus van...60 km bij afgefietst.

Hoeft het je te verwonderen dat het codewoord bij de barbecue 's avonds... AANVALLEN wordt. Super côte à l'os van Dugardeyn in Roeselare.
Ik kruid ze lekker af en wrijf ze, als ik ze van het vuur haal, nog even in met wat lookboter. Aardappel in de pel, een samengestelde sla en vinigraitte met bieslook maken er een festijn van.

We ronden af in Durbuy in de Tortuga. Een uitje hebben deze supervrouw en supermannen verdiend.

En Patrick en ik dan? Ook wel: we begeleidden ze de ganse dag zoals het hoort en zorgden er voor dat ze 's avonds de voetjes onder tafel konden steken.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Dinsdag 23 mei 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Terug na weekend Chouffe-klassieker. Ivan 165 km op de fiets met o.a. de zwaarste beklimming in de Ardennen, in de omgeving van La Roche. Neef Stefaan met z'n vriendin Lieke en Billie goed voor 105 km. Met Billie was er 'n speciale bij: goed voor 2 meter hoogte en 107kg op de fiets. Nog een bijzonderheidje: aan de fotofinish heeft hij met schoenmaat...50 een voetje voor.

Mijn opdracht op vrijdag de fietsen meenemen, op zaterdag de renners begeleiden en 's avonds zorgen voor de barbecue. Op zondag terugrijden.

Ik en Patrick maakten er op vrijdag een herneming van onze jeugdschoolreis uit de jaren stillekes van.
Ontbijt in Namen bij Le Pain Quotidien en nadien de citadel op. Ondanks het miezerig weertje toch mooie zichten op de Maas. Toch wel indrukwekkend, die Citadel. En goed voor een eerste opmerkelijk feit van de dag. Er in de afzink aan voorbij gereden maar fluks de wagen in achteruit geplaatst. Om wat te zien? In een inham in de rotsen stonden inox cuves opgesteld. De jonge man, die er aan het werk was, verduidelijkte dat het inderdaad om wijn ging, afkomstig van wijngaarden in de onmiddellijke omgeving.

Na dit intermezzo, het vervolg van onze hernieuwde schoolreis: de Maas volgen tot Dinant. Niet veel soeps qua horecabeleving maar een halte waard, alleen al om dat Dinant de geboortestad is van Adolp Sax. En dat illustreren ze op o.a. de brug over de Maas, met heel mooi kunstig beschilderde reuze saxen.

Is het bezoek aan de Citadel van Namen gratis, dan hoef je in Dinant wel te betalen voor het panorama. Het kon ons gestolen worden. Het zicht van beneden af is even mooi.

Tweede detail van de dag: langs een drukke viervaks expressweg lag een volle vuilniszak. Wie doet nu zoiets dachten we: schande. Tot we tweehonderd meter verder aan de kant van de weg het volgende grote toeristisch bord zagen: La Vallée des Saveurs. Daarom dus. Uiteindelijk bemerkten we ook de zakken die verder lagen. We begrepen: hier werd opgeruimd en alle afval in zakken gestoken. Die zakken zouden later opgehaald worden.

Dan op weg naar Rochefort: het dorp of is het stadje van mijn geliefde trappistenbier. Je hoeft niet stante pede naar ginder te rijden om er eentje te consumeren. Dat kan niet. Er is in de abdij of de onmiddellijke omgeving er van, niets te beleven.

Dat maakte dat we nooit eerder zo'n sobere voormiddag beleefden. Op de middag arriveerden we in Enneille, met nog steeds datzelfde mieserig weertje. Een aperitiefje en tartaar van blauw-wit rund brachten ons in stemming.

De chalet kon wat opwarming gebruiken. Geen hout stoken maar een electrisch vuurtje bracht genoeg soelaas om een behaaglijk gevoel te scheppen.

We hadden nog even de tijd om ons onder te dompelen in de rhumbar - Tortugabar van Durbuy. Daarna was het tijd om onze gasten te verwelkomen.

Spaghetti, die Ivan meebracht, wat saucisson met glaasje cava vooraf. Fijne afrondig van de avond en vroeg in het bedje.
De zaterdag zou immers om...04.50 startten.

als alles goed gaat krijg je morgen het vervolg.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******