EEN WERELD VAN SMAAK / UN UNIVERS DE GOUT / A WORLD OF TASTE

 

openingsuren van onze WIJNSHOP Stationstraat 80 te Jabbeke

volgende weekends: zat 21 oktober / zond 22 oktober
zaterdag open van 10.30u to 17 uur / zondag gesloten

OPENDEUR-WEEKEND  zat 18 nov / zondag 19 nov telkens vanaf 11 uur

*****

devinoclub krijgt een nieuwe naam: vanaf 2018 eenwereldvansmaak

*****

 

 

dinsdag 17 oktober 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

We waren voor een tweede keer te gast onder de kerktoren van het rustige Bellem.

Rijkelijk te vroeg ondanks de file tussen Loppem en Oostkamp op de E 40.
Het is me gisteren opnieuw wat geweest op onze snelwegen.
An deed er ruim 3 uur over van Blankenberge naar Leuven.

Wij zo vroeg dat we dachten even af te stappen om de plaatselijke neringdoener een hart onder de riem te steken en onze kelen te smeren. Maar maandag was sluitingsdag. Evenzeer voor de zaak die 'Goesting' noemde, maar dan niet op maandag.

Kwart na zes was de afspraak en we hielden ons op de minuut er aan.

bellem 2

Kleine groep van Femma, maar bijzonder aandachtig, met onmiddellijk al enkele vragen die er op waren.

bellem 3

5 + 1 griet

Hilariteit onder de dames bij de uitleg over het kleine tongetje: sliptongetje-met-p, zoals het kleine broekje; een slipje.
Toen ik liet opmerken dat er nog kleinere dingetjes bestaan was de reactie heftig. Zodanig dat Patrick diende tussenbeide te komen, toen iemand het had over slippertje.
Niet altijd zo eenvoudig als je weet dat de volgende vis die uit het ijs te voorschijn kwam een griet was. Maar dan wel een super gekoelde.

Wil ik maar zeggen: het hoeft geen saaie materie te zijn: ruim twee uur 'klappen' over vis en vissers.

 

à la vôtre

Wilfried

*****

 

maandag 16 oktober 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Super Sunday!
Stoppen bij het Korentje in Sint-Andries voor pistolets en stokbrood en in Zedelgem bij Gerdy voor croissants en bruin boerebrood.

Met Willy en Sofie bij Ann en Ivan voor een ontbijt met alles er op en er aan. Hesp, paté, soorten kazen, eitjes al of niet met spek en zoetigheden om de erst van het jaar lief bij te blijven.

Wat te frisjes om een laatste keer buiten te ontbijten, maar nadien wel van het zonnetje in de tuin profiterend. Serieuze na-babbel, zodat het ruim na de middag werd toen we uit elkaar gingen.

Wij naar Brugge, waar het er op leek alsof we midden in de vakantie, ergens in juli-augustus zaten.
Overvol Walpleintje, overvol Minnewater, idem voor de Rozenhoedkaai.

Toch een plaatsje gevonden en genietend van al wat en wie die passeerde.

De avond besloten bij goeie vriend Ivan Verhelle van Tanuki. Onverwacht surplusje: de entree van wellicht mijn liefste klanten uit mijn ganse Zeebrugge-periode: Geert en Chris uit Maldegem. Prachtige zondag!

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

zondag 15 oktober 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Fijne zaterdag met een onverwachte afsluiter in de wijnshop, het ophalen van een boeketje bloemen voor Ann van Ivan, want daar gaan we straks ontbijten en een in-een-handomdraai-gemaakte-fruits-de-mer schotel.

Dat laatste was voor mijn An en mezelf bedoeld. Een verplicht maar graag gedaan nummer.
Kan niet anders als je elf dagen lang over niets anders praat dan oesters en er iedere dag ook nog 'n fotootje van doorstuurt.

Ik heb zo'n goesting voor oesters had ze me gezegd.
Ik had de hint begrepen maar zou het geheim houden.
Uiteindelijk kon ik niet anders dan het verklappen.
Ze was samen met een vriendin op de middag iets gaan eten. Was het gemeend of deed ze het om me uit mijn kot te halen?
Ik denk dat ik oesters ga eten, had ze me gezegd.
Riskeer het niet had ik geantwoord, met mijn bekentenis er achteraan.

Dus gisteren, tussen de Kampioenen en Salamander in, wij met ons tweetjes aan tafel voor een lekker bord.

Het natje mocht er ook zijn: champagne van Etienne Doué. Meer moet dat niet zijn.

 

à la vôtre

Wilfried

 

 

Zaterdag 14 oktober 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Wat een heerlijk ontwaken, deze ochtend. Nevel en grijs in het binnenland, ongeduldig wachtend op de zon die boven zee al kwam piepen.

Dat leverde prachtige beelden van grote schepen die met de boeg nog in de nevel zaten, maar met de achtersteven lagen te blinken in het water.

Op armlengte, volgens de foto, beproefden 23 sportvissers hun geluk met de vangst op garnaaltjes. Het is nu wel de periode hiervoor.

Blankenberge kwam stilaan tot leven. Voor mij het sein om naar de wijnshop te vertrekken.

Ik heb net mijn...300ste beeld in de powerpoint gestoken en ik zit amper Arcachon ver.
Gisteren een eerste keer geoefend in de auto met het voor me zelf declaren van de teksten. Ik kom op anderhalf uur. Er blijven dus vraagtekens over hoe ver we in onze presentatie kunnen gaan.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

 

vrijdag 13 oktober 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Gisteren samen met Patrick mijn powerpoint voor Saint-Jean de Luz en Capbreton bekeken. Hij vond het heel geslaagd. Ikzelf ook trouwens.

Maar we komen beiden tot de vaststelling dat we zo vlug mogelijk de tekst eens moeten opzeggen, al is het tegen de muren, om te zien waar we uitkomen in tijd.

Het zou wel eens kunnen dat we nooit tot in Noirmoutier raken, wat aanvankelijk de bedoeling was.
Of dat erg is? Neen, want ook al houden we ons aan het boek, dan zit er nog genoeg variatie en verrassing in om er een boeiende avond van te maken.

We moeten ook rekening houden met de tijd die we nodig hebben om de bereidingen te serveren. Op dit ogenblik dus nog vraagtekens die we zo vlug mogelijk willen beantwoorden.

Als je me de eerstvolgende dagen ergens tegen komt  en ik ben luidop in mezelf aan het murmelen, gepaard gaande met heel wat mimiek, eventueel de handen in de lucht, idem voor Patrick, maak u dan niet ongerust.

Bel ook geen hulplijn, of de staatsveiligheid.
Wij zullen er voor zorgen dat we niet naar het oosten gekeerd staan, als we 'weg van vis' aan het declameren zijn.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

 

 

Donderdag 12 oktober 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Internationale meisjesdag was het gisteren, een mooiere dag dan dat kan er niet zijn als je moet spreken voor een groep van 27 dames. Ditmaal was Kachtem aan de beurt.

Mooi zaaltje, pas sedert juni in gebruik met anex een open keuken.
Een probleemje: de deuren werden geopend met een badge en sloten automatisch om 23 uur.  

Korte en krachtige inleiding van An, verantwoordelijk voor de regio.
We hadden dus 3 uur om ons ding te doen en het ook op te ruimen. Het zou nipt worden  want er moest naast het klassiek programma ook een warm hapje geserveerd worden.

De grote muurklok tikte ongenadig de minuten weg. We hadden precies 4 minuten over om iedereen van het bestuur te bedanken en een hand te geven. Hadden het er vijf geweest, dan had er misschien zelfs nog een kus van af gekund. Op meisjesdag zou dat wel mogen.

U hoort het al, ook gisteren brachten we de voorstelling met een gevoel voor humor. Dat de dames het konden smaken was niet onlogisch. Bijvoorbeeld toen Patrick de dubbele deur opende om me binnen te laten met mijn gigantisch klein kruinetje.

Er was ook een primeur; midden de mooie meiden had ik mijn mooie meid  (heek) meegebracht. Ditmaal gefileerd. Je zag kop en graten en de 27 stukjes vis op plateau om daarna klaar gemaakt te worden.

Leuke avond voor een heel geanimeerde groep

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

woensdag 11 oktober 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Wij hebben een nieuwe wijn toegevoegd aan ons gamma.
Het is de sauvignon Robert Cantin  cuvée Les Grèzes afkomstig van wijngaarden in Thauvenay bij Sancerre.

De wijn genoemd naar de grootvader van de huidige eigenaar heeft dat typische Loire karakter met frisse zuren en een mooie afdronk.

Robert Cantin was niet alleen een begenadigde wijnmaker, hij was ook poëet en zanger van volkse liedjes in het Sancerrois-dialect. Dat wijn een hoofdthema vormde in zijn teksten hoeft dan ook niet te verwonderen.

Deze wijn in ons gamma aan 7.90 euro.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Dinsdag 10 oktober 2017, een goeiemorgen met Wilfried,

 

Yves Vanderhaeghen gaat AA Gent weer leren wat winnen is in het voetbal.

Hein Vanhaezebrouck gaat aan de slag bij zijn favoriete ploeg.
De grootste club van België getuigt hij in een liefdesverklaring voor de Brusselaars,  voor wie hij al van kindsbeen supporter was.

Als Club Brugge een nieuwe speler binnenhaalt verklaart hij voor de camera's dat het precies de ploeg is waar hij altijd al van droomde er ooit te spelen. En in een adem voegt hij er aan toe: het is mijn bedoeling ze te helpen om kampioen te spelen.

Waar gaat dat allemaal eindigen aan het eind van het seizoen.

Voor één man moet het alvast een droom zijn die hij zelfs niet durfde te dromen: Gino Caen, nobele onbekende in de hoogste regionen, maar niet in... Zerkegem waar hij ooit zijn trainersloopbaan begon.

In Zerkegem was er de zekerheid: je kon er met je ploeg niet zakken, ze speelden immers in de laagste provinciale afdeling.

Ondertussen heeft Gino Caen een parcours afgelegd via Blankenberge en Kortrijk tot Oostende en kreeg hij waardering van overal. Ook van Hein dus, die hem er absoluut bij wou.

Mevrouw Gino Caen vergezelde vorige week haar man naar de hoofdstad om het flatje een persoonlijke toets te bezorgen. Is dat niet mooi.

En zeggen dat ze indertijd ook in Zerkegem reeds haar inbreng had. Toen had ze na ieder weekend een wasmachine vol met 13 beslijkte voetbaltruitjes.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

maandag 9 oktober 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Gisterenochtend dacht ik terug aan HET moment van onze reis naar Frankrijk.

Nu moet je weten, je moet iemand meehebben zoals Patrick om je als god in Frankrijk te voelen.
Wat ik daarmee bedoel? Het was Patrick die reeds maanden vooraf bezig was met de reis op punt te zetten.

Het begon al met: vanwaar vertrekken we: Charleroi of Brussel. In Charleroi konden we mer Ryanair op Bordeaux vliegen, met Flybe vanuit Brussel naar Nantes. Het werd het laatste omdat dat perfect paste in onze ritindeling.

De hotels en chambres d'hôtes regelde hij met Booking.com vanaf de keukentafel in Jabbeke. Ik had wel mijn inbreng met 2 keuzes, maar dat was het dan.

Bordercontrols in Zaventem en Nantes vanaf zijn i-phone voor ons beiden.

De autohuren in Nantes, hij deed het: lowbudget of toch maar een gevestigde firma à la Hertz. Ter plaatse kiezen automatic zonder GPS of met 'vitessen' en GPS. Ook dat werd het laatste. De Renault Captur was op onze maat geschreven.

Hij nam op de parking van de verhuurfirma in Nantes het stuur in handen en gaf het pas af in Bordeaux op de parking van Hertz. GPS tientallen keren instellen, ook hij deed het. De vlugste weg, de kortste weg: hij zocht het op.

Eénmaal, slechts eéénmaal hoefde ik te vragen: daar afrijden Patrick? We waren het nog niet beu en namen voor de zoveelste keer een afrit Site Ostréiculteurs. Meestal was het hij die me er op wees: rijden we daar eens naar toe, er voor zorgend dat ik aan een totaal van 1000 foto's zou komen.

Kortom: ik heb me op mijn luie kont gezet en het allemaal laten op me afkomen.

Tot die ene ochtend. Het was aan dat moment dat ik dacht toen moeder zondagochtend me zoals gewoonlijk twee eitjes serveerde. Geen sicure: een eitje heb ik graag lopend, maar zonder blubber. Half minuutje langer en ze zijn niet langer lopend. Ik ben me er van bewust.

Het was vrijdagochtend in hotel Foncillon in Blaye. Ik denk me te herinneren dat het, het mooiste ontbijt uit de reeks was.
Patrick had zijn rondje voorzieningen afgewerkt, nu was het mijn beurt.

o.a. in Saint Christophe in La Rochelle had ik het nog laten aan mij voorbijgaan, maar nu kon ik er niet aan weerstaan.
Ik stelde de graden van de eierkoker op 90 en wachtte tot het water aan het brobbelen ging.

Ondertussen mezelf een espresso aan het instellen. Dat deed je in drie keer om een ietwat volle tas straffen toebak te krijgen.
Ik kon niet langer wachten op het kookpunt van de eierkoker, plaatste  een ei in het netje, liet het zakken, draaide de eierklok om en wachtte. Wachtte tot die leeg liep en telde er 30 tellen bij.

Jij ook een eitje nodig vroeg ik Patrick.
Ja antwoordde hij, maar ik wil eerst zien of het jouwe goed gekookt is.

Stel je voor: hij reed die 11 dagen 1200 km probleemloos rond, had de volledige voorbereiding op zich genomen en betaalde alle rekeningen met zijn Visakaart*.
En ik zou het nu op de tijd van twee en een halve minuut om zeep helpen.

De volgende ogenblikken waren magisch: ik klopte met het koffielepeltje hard, maar niet te hard op het kopje van het ei, peuzelde met mijn vingers de gebarsten stukjes los.
Het ei gaf zich gewillig, maar ook niet zo volmondig alsof het uren had liggen stomen.
Ik prijsde me gelukkig.
Dan maakte ik met de punt van m'n mes een inkerving rondom, strooide wat zout op het kopje en nam het er af met mijn lepeltje.
Er verscheen een rood-gele vloeibare massa, precis binnen de randen van het afgesneden eitje.

Et voilà: zei ik fier als een gieter.
Doe mij ook er ook maar eentje, zei Patrick.

Zijn dag kon niet meer stuk.

 

  • Visakaart: eens terug deelden we alle kosten.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

 

Zondag 8 oktober 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Laat het me op deze zondag eens hebben over sport. Of het nu amateurklasse of sport beoefenen op het allerhoogste vlak is.

Vandaag sta ik even stil bij sportlui op het allerhoogste vlak, die mensen die de top hebben bereikt en waarvoor we onze TV openzetten en als het moet ook later slapen gaan.

Wat zo mooi is, is dat we er in dit land enkele hebben die ons in de ban weten te houden.
Ik denk aan Stoffel Vandoorne die na een heel moeilijke seizoensstart nu op volle toeren begint te draaien. Allez, zijn wagen toch. Vandoorne pakte de 9e startplaats in Suzuka in Japan. Op dit ogenblik (07.34u) rijdt hij na een mindere start in 18de positie maar probeert hij toch nog wedstrijdpunten te halen.

Straks speelt Goffin de finale tennis in Tokio. Stilaan komt hij weer in de buurt van de top 10 ranking. Het wordt zijn 4de ATP-finale in zijn carrière.

Onze voetballende duivels ploeterden zich op de akker van Serajevo naar een spectaculaire 3-4 overwinning tegen Bosnië. Nog een puntje halen in hun groep en ze zijn reekshoofd op het wereldkampioenschap in Rusland.

En dan is er natuurlijk onze zeventienjarige Nina Derwael die geschiedenis schrijft met een bronzen medaille in het artistiek turnen, aan de brug met ongelijke leggers. Nooit eerder slaagde een Belg(ische) er in dit te doen. Ook Rune Hermans liet zich opmerken met de 11de plaats in de allround finale.

En dan te bedenken dat ze allemaal, een voor een begonnen zijn als jonge amateurs. Als kinderen die hun sport graag deden en die met de tijd droomden daarmee iets te bereiken. Hoeveel stadia in hun leven hebben ze moeten overschrijden om dit waar te maken.

 

http://sporza.be/cm/sporza/videozone/1.3079141

beelden TV 1 laatavond journaal zondag

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Zaterdag 7 oktober 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

De totale wijnproductie zou met een vijfde kelderen, waarschuwt het Franse ministerie van Landbouw.

Parijs had eerder al duidelijk gemaakt dat 2017 desastreus wordt voor de wijnindustrie. De cijfers die het ministerie van Landbouw vrijdag voorlegde lijken dat alleen maar te bevestigen. Volgens de laatste schattingen zou totale Franse wijnproductie dit jaar met 19 procent dalen naar 36,9 miljoen hectoliter. Dat is het equivalent van 4,9 miljard flessen.

Daarmee zou de productie op het laagste peil uitkomen sinds 1957, toen de wijnranken werden getroffen door late vorst. 

Ook dit jaar trof een late vorst in de lente de wijngaarden in Bordeaux. Tegelijkertijd veroorzaakten zomerstormen rotting in Champagne. Zuidoost-Frankrijk had dan weer te lijden onder zware droogte. 

Een rampjaar dus. Maar toch is de situatie iets beter dan gevreesd. Eind augustus had Parijs namelijk nog gewaarschuwd voor de laagste wijnproductie sinds 1945.

(bron  De Tijd - Bloomberg)

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

Vrijdag 6 oktober 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Ik ben bezig met een titanenwerk en moet er voor zorgen dat ieder vrij gaatje in mijn dagplanning er mee opgevuld wordt.
Ik wist het vooraf en toch weer niet. Mijn eerste presentatie 'de Wondere Wereld van Vis en Vissers' is iets wat ik opgebouwd heb over de jaren heen. We zijn bezig met ons derde seizoen en ik kan spreken over een automatisme.
Toch ontdekken we steeds nieuwe zaken en ga ik de powerpoint ook aanpassen.
Hoe lang ik er over gedaan heb om die allereerste powerpoint in elkaar te steken? Maanden? Een jaar?

Nu ben ik weer zo ver: op 7 november plannen we onze tryout voor de nieuwe voorstelling 'Weg van Vis'.
Verschil met de vorige? We praten de voorstelling nu met twee aan elkaar.

De volgorde is bepaald: we trekken van de Spaanse grens richting Bretagne. Gaan we het dorpsgewijs doen, of spreken we over blokjes: de visserij, het toerisme, de oestercultuur, de restaurants en hotels?
Ook dat ligt vast. We zijn op goeie weg: starten met de auto in Jabbeke en landen met het vliegtuig in Zaventem.

Moeten we alle teksten, meer dan 100, misschien 200 pagina's, van buiten leren?
Neen: het zit goed in ons hoofd. De volgorde en wat we aboluut moeten vertellen, de voorvallen bijvoorbeeld, die het geheel moeten kruiden en aangenaam maken staan op papier.

Dat alles in een draaiboek met fotootjes.
Hoeveel? Ik zit nu aan 42.
We zijn pas aangekomen in Saint-Jean de Luz en zitten op paaszondag in de pastorie bij de aalmoezenier.

Hoeveel fotootjes het worden? 200, 300?
Ieder fotootje staat voor een dia in de powerpoint. Iedere dia krijgt een nummer.

Bijvoorbeeld 7/1, 7/2. Zo zien we in ons draaiboek: blokje tekst aalmoezenier wordt geilustreerd met 7 dia's, die we moeten tonen terwijl het over de aalmoezenier gaat.

Ik ben dus voor een tijdje zoet, heel zoet.
Maar weet je wat het zo prettig maakt?
Telkens ik een foto selecteer komt het weer naar boven: de beelden van een ongelooflijk mooie streek, de gesprekken met al die formidabele mensen.

Ja, ik heb er echt zin in.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*******

 

donderdag 5 oktober 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

U had het nog van mij te goed, het antwoord op de vraag: hoe heet de luchthaven van Nantes voluit.
Het antwoord: Nantes Atlantique Airport

Nogal logisch dat iedereen die antwoordde het juist had. Internet staat voor niets.

Wat deed ik: de eerste drie juiste antwoorden vallen in de prijzen. 3 x 2 personen worden uitgenodigd naar de tryout van onze nieuwe presentatie: Weg van Vis.

De uitnodigingen gaan naar Eric Cool, Geert Goegebeur en Paul Crutelle.

Wat mag je van die avond in de wijnshop verwachten?
Een gemoedelijke voorstelling met als leidraad het boek Weg van Vis en het tweede deel van de reis dat hopelijk ook in boekvorm kan verschijnen.

We vertrekken met de auto in Jabbeke en landen 4 jaar en...zes reizen later in Zaventem. Daar tussenin zitten Espelette, Saint-Jean de Luz, Biarritz, Bayonne, Cap Breton, Arcachon, Andernos, Blaye, Royan, Ile d'Oléron en Marennes, Les Boucholeurs, La Rochelle en Ile de Ré, Port de Gutières, Les Sables d'Olonne, Marans, Ile de Noirmoutier en Saint-Gilles Croix de Vie.

Iedere plaats met zijn ontmoeting(en) en zijn bijzondere verhalen. En natuurlijk met de hapjes en wijntjes volgens de streek. Alles wordt in de zaal klaargemaakt.

Of het leuk wordt: een foto? Voilà!!!

Thierry Michon, DE referentie in de Vendée, maakt schitterende wijnen, speelt heel goed accordeon en gaat op z'n handen staan na een degustatie van...17 wijnen (wel alles uitgespuwd)

En natuurlijk zijn jullie zessen, samen met 20 andere genodigden onze soort tripadvisors-jury. Wordt het 4.5 of anderhalve ster.

Dinsdag 7 november 19.30u, wijnshop Jabbeke, hou die avond alvast vrij.

Vanaf 3 januari op verschillende locaties doorheen Vlaanderen.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

woensdag 4 oktober 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

om onze Frankrijkreishelemaal af te sluiten, nog een laatste keer terugkomen op een leuke anekdote. Vanaf morgen is het opnieuw er helemaal tegenaan gaan. Daumas Gassac levert 2 paletten en volgende week komen er 2 binnen van Ardonneau. We hebben ook een nieuwe Loire wijn.
Maar nu nog even de anekdote.

Ligt het aan mij, zal wel zeker. Of was er toch al een barstje in de sleutel doordat het slot niet echt meewilde en de vorige huurders er al moeite mee hadden?
Wie zal het zeggen. Feit is: ik had prijs.

Met nog slapersogen probeerde ik de deur van onze kamer in de b&b Villa Surcouf in Andernos te sluiten.
Bij de derde poging had ik prijs: alleen het ronde stukje van de sleutel hield ik nog in mijn hand. De rest zat mooi opgeborgen in het slot.

Toen ik aan de ontbijttafel aan madame Corine uitlegde dat ik een petit grand accident  voor had trok het timide dametje wit.
Ze wist niet goed hoe ze zoiets moest aanpakken.
Tot Werner, die met ons meereisde, haar suste met de mededeling: ik ga dat straks eens bekijken.

Zolang wachtte Werner niet, stond op, trok Patrick in zijn zog mee, terwijl Marijke en ikzelf aan het ontbijt begonnen met de stellige zekerheid: als Werner aan iets begint, dan komt dat goed.
Madame Corine, Werner niet kennend bleef met argwaan achter.

Hoelang het geduurd heeft? Vijf minuten? Niet eens zolang.
Werner kwam heel bedaard de mooie living opnieuw binnengestapt met de rest van de sleutel in zijn hand.

Hoe hij dat gedaan heeft gekregen? Vooraf had hij ons in beschaafd Jabbeeks gezegd: we draaien er het slot uit en schudden de sleutel er uit. Zover hoefde het zelfs niet te komen.

Nog vooraleer madame Corine van haar verbazing was bekomen en die grote struise man kon vragen hoe hij dat voor mekaar had gekregen diende ik haar van antwoord.

Haar verbijstering werd er alleen maar groter door:

Werner? Il était cinq ans en prison.

In het prison leert men de knepen en doet men de klusjes.
Werner un prisonnier qui est sympa*,
want de zonnestoor van Villa Surcouf werd later op de dag ook onder handen genomen.

*Voor alle duidelijkheid: Werner heeft nooit in het prison gezeten, maar heeft twee heel goeie rechterhanden, waar ik ook heel regelmatig gebruik mag van maken.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

dinsdag 3 oktober 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Hoe gaat het er mee? Vandaag even terugkijken op 11 dagen Frankrijk.

Het was de absolute moeite. Telkens als we denken: nu hebben we alles gezien, ontdekken we toch weer iets nieuws.
Praten met mensen helpt daarbij: met de mevrouw van het hotel, met de mevrouw van de rhumbar.
Trouwens, zeg niet rhum in Frankrijk van dan denken ze dat je, je wat griepjes voelt. Maar zeg rhom en dan schenken je ze een ferme slok (al of niet tegen tandpijn) of omdat je een kenner  bent.

Die mevrouw verwees ons naar les Boucholeurs, het dorp van de mosselkwekers. We herinneren ons ook maar al te goed, wijnboer Thierry Michon die niet alleen accordeon speelt en op z'n handen gaat staan om een van zijn wijnetiketten uit te beelden, maar fantastische wijnen maakt en ons mee op sleeptouw nam naar een van zijn favoriete restaurants.

En we lieten niet na om zelf de hoofdweg te verlaten om leuke plekjes te ontdekken: Marans aan de marais Poitevin of le Port de la Guittière.

Kortom; wat hebben we genoten, gelachen, beleefd. Als dat niet reizen is.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Maandag 1 oktober 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Onze  vakantie zit erop. Vandaag keren we terug via Bordeaux naar Zaventem.

Onze laatste dag werd weerkundig de minste van de anderhalve week. We moesten dus wat gaan improviseren.

Met de hulp van de uitbatster van onze b&b vonden we een van de typische café's van Andernos. Niet onbegrijpelijk aan de haven.

Vriendelijke dame die bij de bestelde fles wijn een bordje met salami, chorizo en paté bracht. Gratis en voor niks. Of dat bij de kostprijs van de fles wijn was bijgerekend? Ik denk het niet want de fles, een niet onaardige witte wijn, kostte ons... 9 euro.

Op de middag hadden we gereserveerd bij Francois Delage. Ondanks het niet zo warme en druilerige weer raakte de tent toch met 20 mensen bezet. Francois staat nu zelf achter het fornuis van zijn cabane.

Wat maakt hij zijn tentakels van inktvis heerlijk klaar. Nadien kozen we voor dorade en merlu.

Wat zouden we doen na de middag? Toch tot het eindpunt van het eiland rijden?
We deden het en zagen in de regen aan Cap Ferret welk 'n verschil er was tussen het bassin en de oceaan. Het water in het bassin lag er gladjes bij, dat van de oceaan rolde met krachtige golven: indrukwekkend. 

Ik herinnerde me het gesprek met Delage die ons zei zich misrekend te hebben toen hij zijn nieuwe boot had gekocht. Bedoeling was hiermee de oceaan op te gaan. Voordien viste hij als cotier in het bassin d'Arcachon met een lichter type. Maar ook de nieuwe was niet krachtig genoeg en had hij van de hand moeten doen. Ondertussen was die vervangen voor 'n geschikter type boot.

We houden de uitkijk op de oceaan zo kort mogelijk. Maar we hebben meer geluk bij het terugrijden. In Piraillan is er een typische site van oesterboeren. Toen we er doorheen wandelden bleef het droog.

De laatste dag van onze vakantie viel letterlijk in het water. Dat belette ons niet er toch opnieuw het beste van te maken.

Voor Werner en Marijke zetten we het vervolg van hun reis nog eens op punt. Ze hebben een vijftiental boeken om af te geven. Ongetwijfeld zullen het vijftien plaatsen worden waar ze met open armen zullen ontvangen worden.

Wij stappen vandaag om halfdrie op het vliegtuig in Merignac-Bordeaux.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Zondag 30 september 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

De eerste dag aan het Bassin d'Arcachon wordt 'n leuke, ook al staan we op met regen.

Een schitterend ontbijt in de B&B La Grange luidt de dag goed in. Regen voorspeld tot 10-11uur wat ook uitkomt. De laatste druppels vallen om halfelf. Nadien halen we niet de 28° zoals in Blaye maar de zon is er opnieuw.

We moeten keuzes maken: eerst onze aankomst melden in de B&B Villa Surcouf in Andernos en dan kijken of François Delage in zijn cabanne de Pêcheur aanwezig is.

Hij is er. Dat betekent 'n hartelijk weerzien en de reservatie voor een tafel voor deze zondagavond.
We raken er niet weg zonder een welkomsdrink.
Dat we in tijdnood komen moeten we erbij nemen.

én de oesterbar van Laban én Les Chipirons aandoen is niet haalbaar.
We kiezen voor het laatste en bestellen er viermaal chipirons à la plancha: heerlijk.

We hebben een boek voor de patron en Marijke wil het hare laten signeren. Omdat het er nog te druk is spreken we af na een wandeling terug te keren.

We verkennen de binnenstad en wandelen de twee staketsels op. Nadien keren we terug naar Les Chipirons. Wat krijgen we een waardering voor ons werk. De babbel op het terras met de patron doet ons goed.

Het wordt hoog tijd om naar Tête de Buch te rijden. Daar willen we de mensen van Fleur d'Ecume opzoeken.
Groot is onze verwondering bij het zien van de massa volk.
Wat blijkt? Ieder laatste weekend van september is er aan deze inham van het bassin een kunstenfestival.
44 exposanten brengen opvallende beelden: van minuscuul klein tot vervaarlijk groot.

Het is het derde jaar op rij dat Florian en Cristelle mee organiseren en optreden als gastheren. Rond half zeven houdt de burgemeester een toespraak en volgt er een receptie. Wij zijn 'n beetje de onverwachte eregenodigden. Marijke laat opnieuw haar boek signeren en ook de burgemeester schrijft er een woordje in.

Op het ogenblik van zijn toespraak wordt hij luidruchtig onderbroken door een squadron straaljagers van de Franse luchtmacht die overvliegen, een tricolore-rookpluim achter zich latend. Dat zorgt voor algemene hilariteit. Wat moet dat gekost hebben om de Franse luchtmacht zover te krijgen. Geen kat die weet waarom de straaljagers precies nu en hier overvliegen.

We besluiten de avond in de cabanne van Huguette in Andernos. We krijgen er een reuze fruits de mer voorgezet. Het is de afronding van alweer een fijne dag. Maandag komt nu wel heel erg dichtbij.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Zaterdag 30 september 2017, een goeiemorgen met Wilfried

Wat ik vooraf gedacht had, wordt bewaarheid: kaviaar van wild gevangen steur kan nog wel ergens aan de Kaspische zee, maar in Frankrijk? Neen! Maar toch wordt ons bezoek, aangebracht door de patron van ons hotel in Royan, interessant.

De vrouw van de burgemeester van Saint-Seurnin wil ons graag de historie van Frankrijks eerste kaviaardorp uit de doeken doen. Tegenwoordig is door overbevissing door de jaren heen, de vangst van steur verboden. Wat overblijft zijn een zes- of zevental kwekerijen die in Frankrijk steureitjes tot kaviaar produceren.

Na deze tussenstop volgt er een tweede: chateau Beaulon, geen wijnkasteel, maar een cognac- en pineauproducent die tot de top behoort. We kochten er eerder.

Met Marijke en Werner spraken we af om 13 uur aan de Citadel van Blaye. Samen zullen we nog twee en een halve dag optrekken. Op het programma: Arcachon. Nadien trekken zij verder richting Baskenland en Pyreneeën en keren wij via Merignac terug naar huis.

Wat ik vooraf niet had gedacht, wordt 'n verrassing. De citadel van Blaye is de  derde Vaubanvestiging die we aandoen en absoluut een bezoek waard.

Op de middag eten we op de Place des Armes een slaatje. Voorafgegaan door elk drie oesters als aperitief. Dat maakt dat we, wat oesters eten betreft, geen enkele dag zullen overslaan. Straks vertrekken we immers richting Bassin d'Arcachon en zitten we er opnieuw middenin.

Na deze mooie stop rijden  we naar Domaine Graves d'Ardonneau waar de ontvangst bij de ouders Rey, en de kinderen Fanny en Laurent zoals steeds heel hartelijk verloopt.

Ook al hebben ze geen tijd wegens de laatste dag van de vendange, zal ons bezoek al vlug uitlopen tot twee uur. We maken het afsluiten van de oogst mee. Ze hebben geluk gehad: ze oogsten een week lang bij prachtig weer.

Wanneer ik deze regels intik, zaterdagochtend 7 uur, regent het.

Nadien trekken we naar ons nieuw verblijf. Ditmaal geen hotel, maar een heerlijke chambre en table d'hôtes in Saint Civrac en Blaye, bij mensen, afkomstig uit La Louvière.

Onze kamer, Entre Ciel et Terre, biedt een onderkomen aan een compleet gezin. Ze omvat een salon, dubbelbed, toilet en inloopdouche voor twee. Op de bovenverdieping staan nog eens... drie éénpersoonsbedden.

Het is er prachtig en het illustreert de boodschap 'als God in Frankrijk'. Als we er toekomen is de dame bezig met de rijpe vijgen te plukken.
Ik bezorg je morgen het adresje, want dit is 'n zalige plaats.

We sluiten de avond met ons vieren af in het salon met een flesje van de familie Rey.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

Vrijdag 28 september 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Op aangeven van de mevrouw van het hotel Les Jardins d'Oléron moeten we volgens haar een dorp opzoeken dat beslist de moeite waard is: Hiers - Brouage.
Historisch kan dat belangrijk geweest zijn, maar zo zijn er nog in Frankrijk. In die zin valt het tegen.

De marché couvert in Saint Pierre d'Oléron heeft, wat ons aanbelangt, meer te bieden. Wat kijken we onze ogen opnieuw uit naar de producten die hier geetaleerd worden.

Op de middag zijn we opnieuw bij onze eclade-producteur. Ik denk dat we met dit bedrijf een van de meest vooraanstaande hebben getroffen.

Na dit leuke middagtreffen rijden we naar Royan, amper 30 kilometer verder.
We hebben deze namiddag nog een opdracht.
De grotten opzoeken in Meschers waar eeuwen geleden protestanten tijdens de godsdienstoorlogen hun onderkomen opzochten. Het is een merkwaardige en spectaculaire site in de falaises.


Ook het haventje van dit dorp is mooi. We zitten aan de monding van de Gironde bij eb. Een immense vlakte loopt hier dan droog. Het levert merkwaardige foto's.

 

Terug in het hotel Le Foncillon in Royan verrassen we de eigenaar met ons boek. Hij steekt z'n bewondering niet onder stoelen of banken. We krijgen een kaartje met daarop de coördinaten van 'n mevrouw die verantwoordelijk is voor de associatie van de wilde steur en de kaviaar in Saint Seurin d' Uzet.

Zonder dat ik er om vraag maakt hij het contact. Zij verwacht ons morgen in de loop van de dag. Onze reis wordt opnieuw een ongelooflijk verhaal.

PS zou je ook niet graag op zo'n manier oud worden?


 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

Donderdag 27 september 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Zon, zon, zon bij het ontbijt en een buitenzwembad dat tot 29° opgewarmd wordt: wat wil 'n mens meer om er een luie dag van te maken.

Alhoewel ik Ile d'Oléron voor de derde keer aandoe zijn er misschien nog onverwachtige wendingen die een nieuw op zoek gaan verantwoorden.

En dat zal het zeker. Om 'n voorbeeld te geven: Chateau d'Oléron met heel wat oesterbedrijvigheid en oude cabanes die men restaureerde in kleurrijke onderkomens voor artiesten en mensen van boetiekjes van alle slag. Heel mooi.

Op de middag gebeurt iets heel merkwaardigs: we houden halt bij 'n producteur waar we kunnen degusteren. We gaan voor onze traditionele douzaine (oesters), maar hebben ook oog voor wat rondom ons gebeurt: l'éclade des moules en les gambas bio vivante. De uitleg hou ik voor onze toekomstige presentaties.

éclade de moules: mosselen worden rechtstaand op een plank gezet, er wordt een dikke laag dennennaalden opgestrooid en die worden in brand gestoken.


Fort Boyard, bij ons vroeger gekend van TV, hier te zien vanaf het eiland

We ronden de dagtrip af in La Continière. Kopen 'n halve kilo gekookte bulots, en 12 grote crevettes cuites uit Equador. We gaan die opeten op het terras van le Cave Nouveau. Het dienstertje brengt met twee glaasjes wit ook citroendoekjes voor onze handen. Pas bij het verlaten van het terras zien we dat men hier precies hetzelfde serveert. Onmogelijk dat men bij ons zoiets toelaat.

We ronden onze woensdag af op de kamer. We hebben in de Super U een fles Bourgueil gekocht. Op TV gaan we de match PSG - Bayern bekijken. De fles hebben we soldaat gemaakt om 23u. Op dat moment hebben we nog altijd geen bal van voetbal gezien. Hier wordt alles blijkbaar op betaaltv uitgezonden.

Ik ga me dan maar meer op het inlassen van de foto's toeleggen, maar ook dan draait het internet niet zoals het hoort. Spijtig want ik heb de voorbije 6 dagen opnieuw meer dan...700 foto's opgeslagen. Morgen (donderdag) misschien beter vanuit Royan.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*******

 

Woensdag 27 september 2017, een goeiemorgen met Wilfried


PS Meer foto's opslaan, deze ochtend, lukt niet. Het internet werkt te traag. Vanavond 'n nieuwe poging

 

Een ontbijt met alles erop en eraan en dan tegen tienen vertrekkensklaar voor een 80 km lange rit naar Ile d'Oléron.

Het worden er 'n stuk meer omdat we besluiten de hele omtrek van het Marennesgebied af te rijden. We hebben er de tijd voor en het wordt opnieuw 'n mooie dag. De tegenvaller van gisteren is al vergeten.

De tip van 'n mevrouw gisteren indachtig rijden we in Chatelaillon de autoweg af om les Boucholeurs op te zoeken. Het dorp dat genoemd werd naar de vissers op de bouchotmosseltjes. De mevrouw zei ons dat het er heel mooi was.

Wat we ons daarbij moesten voorstellen wist ik niet, maar krijgen we vlug in de gaten. We parkeren de auto bezijden het dorpje en trekken te voet verder langs een van de mooist aangelegde dijken die we ooit zagen. Ze zijn hier en daar nog bezig om le visage nouveau du village Les Boucheleurs af te werken. Wat moet dit geld gekost hebben.

Wat we echter niet te zien krijgen zijn de palen waaraan de mosseltjes groeien. In 'n plaatselijk winkeltje van een producteur krijgen we tekst en uitleg en een oester om te proeven, er bovenop. De vriendelijk vader en zoon leggen ons uit dat de percelen enkele km ver in zee liggen en alleen met 'n boot te bereiken zijn. Vandaag gebeurt dat om 15.30u. Zo lang kunnen we niet wachten. Wat we wel vaststellen is de volle krachtige en jodiumrijke smaak van de hier geoogste oesters.

Tijd om door te rijden, maar na enkele km op aangeven van Patrick al opnieuw te stoppen. We rijden af voor de site van le falaises de baie de Yves. Mooie omgeving met de typische carreletnetten.

Na dit intermezzo rijden we door tot Marennes, de hoofdplaats van het wereldbekende oestergebied. Tot Le Guyat is er niets te zien. Wordt dit 'n overbodige rit?
Neen, vanaf l'Eguille begint het en zal het niet meer ophouden. Iedere afslag van de weg leidt naar oesterbedrijvigheid. De kreken en geulen leiden allemaal naar de Seudre, die op haar beurt in zee uitmondt.

In Chailevette is er het haventje van Chatressac met een mooi beeld in metaal.

Uiteindelijk zullen we uitkomen op voor ons bekend gebied: La Tremblade.
Tijd, hoog tijd om 'n hongertje te stillen. Dat gebeurt met een bord oesters en een bord gambas bij Wilfried Tortillon. Met dat laatste ontdekken we een nieuw aspect van de visserijsector in Frankrijk. Typisch voor hier zijn de gambakwekerijen. We krijgen er de uitleg van deze super vriendelijke man bij. Het brengt ons op ideëen voor onze toekomstige presentaties.

Het wordt iets voor zessen als we toekomen in ons hotel Le jardin d'Oléron. Eenvoudig na de luxe van La Rochelle, maar het is er proper en de mensen zijn vriendelijk. En de zon schijnt en zo zal het ook morgen zijn. Wat kan 'n mens meer wensen?

 

à la vôtre

Wilfried

******

 

 

 

Dinsdag 26 september 2017, een goeiemorgen  met Wilfried

 

We starten de maandagochtend met 'n folie. Internet is de max.
Ik lees dat m'n ploeg los aan de leiding staat en Patrick verneemt dat zijn chouchou Axelle provinciaal kampioen cyclocross is geworden.

Patrick, is wel niet haar mecanicien tout-court maar iemand die begaan is met alles wat er komt bijkijken. Voor mij de gelegenheid om hem te jennen. Hoe kan  dat zonder zijn assistentie in de materiaalpost?
Het kan toch niet dat in een en dezelfde week én Weiler én Vanderhaeghen ook hij nu nog aan de kant geschoven zal worden.

We moeten  onszelf wat opvrolijken want het weer laat het afweten. De buienradar kondigt regen aan van 9 tot 11, nadien wordt het zonnig.
Perfect, dachten wij: het zal droog blijven, maar de zon laat het grotendeels afweten.

Het wordt 10 uur als we het hotel verlaten om ons op weg te begeven naar Ile de Ré. Nooit eerder aangedaan, dus hoog tijd om deze leemte op te vullen.
Blijft alleen de vraag vanaf waar we fietsen gaan huren.

Die vraag lost zichzelf op. Na een periode waarbij de zon het lijkt te halen van de wolken begint het opnieuw te regenen. Het is nu niet de bedoeling dat we vandaag kleddernat willen worden.
Er komt op het eiland ook een wind opzetten die bij ons de twijfel wegneemt: we gaan de 40 km met de auto afrijden. Het zal droog blijven maar met 18° kil en winderig.

Wat is de conclusie achteraf? Als je het eiland bezoekt, kies dan de juiste dag: windstil en zonnig. Met de fiets moet het zoveel mooier zijn dan met de auto. Je kan dan perfect de kustlijn volgen.

Ile de Ré verwent zijn fietsers: de fietspaden zijn boulevards die ver weglopen van de route voor auto's.

 

Wat we van onze dag onthouden. De fantastisch mooie brug die La Rochelle met het eiland verbindt.
De ostréiculteurs die op kleinschalige basis al bij het oprijden je 'n douzaine aanbieden. Maar ook dat de mogelijkheid om ter plekke te degusteren beperkt blijft, met een mooie plekje bij het buitenrijden van Saint Martin de Ré.
Dat dit hoofdplaatsje, een vesting van Vauban, de te bezoeken plaats is.
Wij reden tot het verste punt, de phare des Baleines, mooi gerestaureerd.

Eens terug hebben we onszelf in la Rochelle in la Bousole verwend met een cocotte de la mer (pittige curry jaune met soorten vis) en de suggestie van het moment: le wok de saint jacques  (saint jacques, lait de coco, curry rouge).

Nadien gunden we onszelf nog een extraatje met een rhum bij een mevrouwtje in haar bar.
Hoefde dat laatste? Jazeker!
We waren er de enige klanten. Door met haar en haar man te babbelen weten we dat we vandaag op weg naar Ile d'Oléronne moeten halt houden in Chatelaillon voor een ontmoeting met de boucholeurs.

Boucholeurs: de mensen die de bouchotmosseltjes binnenhalen. Het is een facet van de visserij dat we voordien nog niet meemaakten.
Volgens haar aanwijzingen moet de omgeving ook prachtig zijn.

Om straks naar uit te kijken.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

 

Maandag 25 september 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Meeuwen en klokkengelui, zo wordt onze zondag op gang getrokken. Het is wel even schrikken bij het ontwaken: kwart voor negen. Een vlug wasje, ontbijt en vloeken op het internet dat zo traag loopt dat foto's publiceren onmogeljk wordt. Vandaar dat ze gisteren pas 's avonds op de site verschenen.

Na de mevrouw van het familiale hotel Saint Antoine er op gewezen te hebben dat er reeds mensen door onze tips het hotel aandeden, is het tijd om in te pakken.

Een vooraf gepland traject Les Sables d'Olonne - La Rochelle hebben we niet. De weg loopt, tot vervelens toe,  in kilometers lange rechte stukken. We zijn amper 30 km ver als ik een bordje Village Ostréiculture opmerk. Een half woord, 'n blik naar elkaar is genoeg: doen!

De site aan een zeearm is voor ons onbekend, maar wat 'n openbaring. Le Port de la Guittière, is amper iets groter dan Hossegor qua bedrijvigheid, maar wat 'n mooie omgeving: een paradijs voor wandelaars.

Het is pas half elf, maar een bord oesters is onmisbaar om mooie foto's te maken. We krijgen een bord geserveerd met nummers 4, 3 en 2. De pied de cheval is leuk om zien, maar laten we voor wat het is. Deze 8 tot 10 jaar oude oester lijkt me niet de smakelijkste.

Ik maak er 'n mooie fotosessie. Ook al krijg ik de opmerking van een jonge dame: dit is hier verboden terrein.
Hoe klap je je er op zo'n momenten uit?
Door te zeggen: mais vous êtes jolie, terwijl je haar in het vizier neemt. Achteraf zal het boek over Aquitaine ook door haar met verbazing doorbladerd worden, hopend ooit ook in zo'n boek te staan.

Absolute aanrader, dit kleine oestergebied.

Na dit oponthoud tuffen we verder: 60 km zonder veel teken van leven, zonder veel variatie op of langs de weg tot we in... Marans belanden.



Mijn frank valt pas als ik langs la Sèvre Niortaise een standje zie: location de bateau Marais de Poitevin. We zijn in een van Frankrijk bekendste moerasgebieden beland.

In 'n folder lezen we de mogelijkheden om het marais af te varen. Het spreekt ons aan, maar hebben we er de tijd voor? Eventueel om morgen terug te keren. We overleggen op het terrasje van Le Resto des Quais.

Vooraleer we tot een besluit komen, worden we verrast door  de prijs die we zullen betalen voor 2 ricards, een karaf sauvignon, 2 koffies en 2 x salade magret de canard. De magret in dikke plakken versneden en rosé perfect gebakken op 'n slaatje met balsamico-dressing, nootjes en tomaatjes (... 7 euro). We betalen voor ons tweetjes voor de hele smiksmak 30 euro.

Het wordt half vijf als we in La Rochelle aankomen. Vooraleer het hotel op te zoeken rijden we nog door naar de site van de visveiling en de bunkers. Deze laatste zijn een overblijfsel uit WO II.

Ons hotel Saint-Nicolas bevindt zich midden in de stad. Dit is klasse. Van hieraf wordt de stad verkennen een makkie. Wat we dan ook doen.

We houden het verstandig en moeten na het nachtelijk uur van de vorige dag wat slaap inhalen. Het wordt halftwaalf.

 

À la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Zondag 24 september 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Excuseer als mijn dagbegroetingen er niet stipt doorkomen. Het internet op hotel is niet altijd wat het zou moeten zijn. Gisterenavond uitgevallen en pas nu 9.44u opnieuw online.

Dag 2 start met een hapering.
De touch-screen van de i-phone van Patrick werkt niet meer. Stel je voor: we komen naar hier met het idee gesprekken op te nemen en te filmen. De resultaten van dag 1 mogen alvast gezien zijn. En dan; pats gedaan aan het begin van onze tweede ochtend. Het enige wat er op zit is naar de Grande Surface te rijden waar Monsieur Leclerq ons misschien kan helpen. Het is Monsieur niet zelve, maar een jonge dame die uitlegt dat door een combinatie van het drukken op de instellingen de touch-screen kan uitvallen.

Euvel opgelost en wij op weg voor een hernieuwde afspraak met Thierry Michon van het Domaine Saint-Nicolas. Best dat we terug gebruik kunnen maken van de i-phone.

Niet alleen om het feit dat we...17 wijnen zullen proeven, waaronder enkele niet meer voorradige buitenbeentjes. Maar ook omdat deze artiest in wijnmaken ook nog tot andere dingen in staat is. Hij brengt ons totaal onverwacht een accordeonserenade: la Foule van Piaf.

Of we de degustatie overleefd hebben? Ja, want alle wijnen hoe goed en groots ze ook waren spuwden we uit. De degustatie betekent niet het einde van deze opmerkelijke ontmoeting. We worden uitgenodigd voor een diner bij een bevriende restaurateur.

Noirmoutier was gepland voor de namiddag. Een planning die perfect verliep want  er was la marée basse (eb) wat ons toeliet de Passage du Gois te nemen en niet alleen te zien maar ook te praten met mensen die palourdes aan het bijeen scharrelen waren.

Leuke gesprekken met lokalen, maar ook met een vader en dochtertje die uit le Payais Nantais kwamen en 100 km reden om hier enkele uren bezig te zijn. Hun vangst, of moet ik oogst zeggen, bracht een goeie 2 kg coquillages op. Goed voor een bereiding met sjalotjes en wat look en een goed flesje Muscadet, legt hij ons uit. Opvallend hoe het bezoek aan le Passage du Gois voor sommigen als een daguitstap met picknick wordt aanzien.

Ook opmerkelijk hoe graag de mensen over die manier van schelpen zoeken praten. Wij hebben ook een neus om de juiste mensen te vinden.

Alhoewel, moeilijk is het niet. Als je twee mannen opmerkt die met een kronenbourg in hun hand, het onder elkaar hebben over de voorbije uren, ben er dan maar zeker van, dat die jou ook iets te vertellen hebben.

Eens terug in Les Sables d'Olonne werden we nog verwend met een prachtig zonnetje en 23°. Goed voor ons, voor een terrasje, maar voor honderden, duizenden (?) misschien een laatste strandweekendje van 2017. Ook voor vandaag (zondag) beloven ze 'n mooie nazomerse dag.

Hoe onze avond verliep?
Thierry Michon haalt ons iets na achten op aan het hotel en rijdt eerst met ons naar 'n bevriende cavist.
De ontmoeting verloopt hartelijk. Het terrasje zit vol.
Het wordt half tien wanneer het terrasje met gezamelijke hulp met z'n hele hebben en houden is binnen gezet.

Stel je voor bij ons: iets voor tienen binnenkomen in het restaurant. Hier kan dat.

De kaart inkijken en zoals verwacht de keuze van de wijn aan hen overlatend. Alhoewel ik als gast de eer krijg de wijnen te proeven.
Dat wordt dan een Alsace riesling, een gamay Côte Roannaise (nooit eerder deze AOC geproefd), een Cahors en een geopend flesje van Michon zelf.

Wat we eten? o.a. tartaar van ombervis en tonijn. Pure super lekkere smaken.
De rekening betaald onze gastheer. Als dat geen vakantie is!!!!

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

zaterdag 23 september 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

er zullen er wel enkele zijn die op het thuisfront getikketakt zijn om mijn eerste reis-dagbegroeting te lezen. Niet in het minst de dames, zoals An, Marijke, Heidi...

Wel het was zo super, dat nog moeilijk de eerste dag kan overtroffen worden. Het liep dan ook allemaal zo ideaal en wat we vooraf niet gepland hadden kreeg zo'n ongelooflijke invulling dat dag 1 een absolute voltreffer werd.

Samengevat:

  • Een probleemloze autorit naar Zaventem. Mag je wel zeggen als je slechts 10 minuten verliest door vertragingen.
  • Een al even probleemloze vlucht naar Nantes met een minivliegtuigje van flybe.
  • De auto-afhaling bij Hertz
  • De aankomst in Saint-Gilles Croix de Vie, met het bezoek aan het dorpscafé, nog altijd uitgebaat door hetzelfde madammeke (een mooitje) van 4 jaar terug. Waar we toen de conserverie leerden kennen.
  • Een lunch met wijn voor 13.50 euro, geserveerd op het terras (rilette of museau als entree, merlu voor hoofdgerecht, een koffie en een karafje rosé pp)
  • De fantastische rondleiding in de Conserverie Gendreau met de commerciële afspraken om de sardienes millésimé in te voeren.
  • Het pas voor vandaag geplande bezoek aan het wijndomein Saint-Nicolas van Thierry Michon in Brem-sur-Mer. Een steurse dame op het ene adres verwees ons naar een andere plaats, maar monsieur Michon zou toch geen tijd hebben voor ons. We zetten toch door en zijn er moeten weglopen omdat we anders nooit het hotel zouden halen.
  • Het adresje dat we van hem kregen en de reservatie voor ons tafeltje in Le Quai des Saveurs in Sables d'Olonne.
  • De culinaire hoogstandjes in dat restaurant, waar ons een vijfgangen menu werd voorgezet voor de prijs van een driegangen. (feit dat Thierry Michon voor ons reserveerde)
  • En het heerlijke bed in ons eerste hotelletje. Zo goed dat de oogjes onmiddellijk toe vielen en de snaveltjes dicht. Wat niet kon gezegd worden van de vele reigers die we onderweg zagen aan de drooglopende schorren in deze prachtige Vendéestreek.

In details gaan? Het zou teveel van onze dag 2 in beslag nemen. We moeten immers richting Noirmoutier.
Wat ik nog kwijt wil.

We zagen nooit een wijnboer op zo'n inventieve manier aan het werk. Domaine Saint-Nicolas haalde eerder de uitzending Vive le Vélo.

De rondleiding bij Gendreau was impressionant: er werken... 250 mensen, die zowel de conserverie, voor een deel volledig geautomatiseerd, voor een deel handwerk draaiende houden. Van mei tot eind september aangevuld met 100 tijdelijken om de sardienen millésime volledig met handwerk te preparen.
Le Quai des Saveurs was een absolute ontdekking. Dat belooft voor vanavond, want we werden uitgenodigd door Thierry Michon om samen te gaan eten op een ander favoriet adresje.

 

à la vôtre

Wilfried

 

+++++

 

Vrijdag 22 september 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Kan ik er een verkeerd woord over zeggen?
Als de voorzitster bij haar inleiding zegt: we starten dit nieuwe werkjaar met een mooie spreker.
Neen toch?
Ik kon Patrick ternauwernood in de keuken houden want die wou de voorzitster er op te wijzen dat..en dat...

Grapje, de voorzitster dacht bij 'mooi' aan de inhoud van de eerste avond van het nieuwe werkjaar.

En wat hebben ook wij genoten. 
De ontvangst van de  dames in Kasterlee, de aandacht tijdens de presentatie en de woorden van waardering achteraf waren gemeend.

Wat we ook nooit eerder meemaakten. Als allereersten gebruik te kunnen maken van het nieuwe cultureel centrum van een gemeente.
Een infrastructuur om whah tegen te zeggen.

Met een keuken waarvan we het spijtig vonden dat hij moest gebruikt worden.
Wat daar aan professioneel materiaal stond opgesteld tart de verbeelding.

Ook wat de presentatie betrof werden we in de watten gelegd. Eerder werkten we al met een vaste beamer en een scherm eigen aan de zaal. Hier konden we gebruik maken van rollend materieel. Scherm en beamer met elkaar verbonden en in hoogte met afstandsbediening te regelen.

Het werd een keitoffe avond waarvoor we het anderhalve uur fileleed op de ring in Antwerpen er graag bijnamen.

Wat we met die tijd deden? Onze elf dagen 'Frankrijk' doornemen. Als je dit leest zijn we op weg naar Zaventem, of hangen we in de lucht, of zijn we geland in Nantes, waar we deze namiddag onze eerste opdracht afwerken.

U leest er morgen alles over.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

Donderdag 21 september 2017, een goeiemorgen met Wilfried

START VAN DE HERFST

 

Voor de dames in Kasterlee: ik kom morgen terug op jullie eerste festiviteit, met foto's.

In afwachting daarvan heb ik een heel mooi verhaal over catering Moeyaert.
Catering Moeyaert staat voor broer Ivan en zijn echtgenote Ann.
Hun cateringbedrijf organiseert allerhande feesten. Van babyborrel tot bedrijfsfeesten.

Soms horen daar buitenbeentjes bij, zoals je de voorbije dagen en weken op deze site kon lezen.
Een zaak is zeker: aan Ivan zal het niet liggen als er ambiance ontbreekt.

Vorige zondag verzorgde hij voor Concert Events de catering bij het optreden van Patricia Kaas in de Kursaal van Oostende.

40 mensen schoven 's middags aan voor de kip in witte wijn of de geroosterde zalm. 's Morgens was hun al een luxueus ontbijt voorgezet, 's avonds volgde er nog ter plaatse gebakken biefstukken of tongrolletjes.

Het is voor een groot stuk improvisatie, daar in de green room van de Kursaal: 'n keuken is er niet. Geen nood voor Ivan die op alles raad weet. Zelfs al bestaat de bezetting van de muzikanten uit Fransen en Engelstaligen.

Alhoewel, leg maar eens uit in het Engels: purée-aardappelen.
Hij kon er maar niet opkomen.
Het meest voor de handliggend schoot hem te binnen: puréeeiii!!!

Toen hij zag dat hij niet begrepen werd zong hij, zo voor de vuist:
puréeeii, puréeeii, it's a summer holiday.

Wat niet alleen onthaald werd op gelach, maar op spontaan meezingen.
Tot tevredenheid van Patricia Kaas, die het allemaal magic en fantastic vond.
De puréeii haalde het van de deegwaren.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

 

Woensdag 20 september 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Nog tot 15 oktober heb je de kans om in te schrijven op de primeurverkoop van de wijnen van Daumas Gassac. Voor rood is dat de 2016, voor wit de 2017. Levering tijdens het voorjaar van volgend jaar. Voor het eerst leveren we de rode wijnen in houten kist per 6, de magnums per 3.

Wat kost die primeurwijn?

De 75 cl in zowel wit als rood: 28.50 euro
De magnum in rood: 77.50: 74.00 euro

Hoe noteren we deze primeurwijnen:

Le rouge 2016, "une poigne puissante enrobée de velours"!

C'est un millésime singulièrement similaire au 2015 par sa structure tannique. Deux années s'inscrivant parmi les plus grandes du domaine!

Ce 2016, c'est beaucoup de fraîcheur, de fruits mûrs (cassis) et de notes épicées, avec une très longue amplitude, tout en finesse. Ce vin présente une très belle concentration de fruit s'affinant actuellement dans nos chais souterrains gallo-romain.

Pour rappel, au Mas de Daumas Gassac nous utilisons au maximum 10 à 15% de bois neuf de façon à ce que l'élevage se fasse sans être marqué par le bois.  

Issu d'un vignoble de plus de 40 ans, la finesse du fruit et l'élégance naturelle de ce millésime lui offrent une jeunesse explosive et un potentiel de garde immense!

Le 2016, avec un rendement naturel inférieur à 35hl/ha, risque d'être en rupture avant la fin de l'offre En Primeur, comme le 2015 l'a été. Le nombre de bouteilles est limité!

2016 marque aussi un "retour dans le temps" en ce qui concerne les pratiques viticoles du domaine. Le labour au cheval ayant été remis en œuvre ainsi que la réintroduction d'un troupeau de brebis et de béliers chargé de brouter l'herbe du vignoble - alternative au désherbage mécanique - avant de partir en transhumance sur le plateau du Larzac durant l'été.

Enfin, 2016 restera l'année où nous a quitté le "Vigneron Fondateur" Aimé Guibert.

Nous levons à nouveau notre verre à l'homme avec qui la grande aventure du Mas de Daumas Gassac a débuté il y a plus de 45 ans.

Sincèrement

Samuel, Gaël, Roman et Basile Guibert - Vignerons

Hoe deze wijnen bestellen

Stuur een mail naar info@moeyaert.eu. Wij sturen je het bestelformulier met de totale prijs. Betaling: uiterlijk 15 oktober.

Hou er mee  rekening dat deze topwijnen eens de primeur-periode voorbij al vlug 35.00 gaan kosten, prijs die op het domein kan oplopen tot...60 euro per fles.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

Dinsdag 19 september 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Laatste voorbereidingen voor onze afreis naar Nantes van aanstaande vrijdag. Patrick en ik zijn weg tot en met maandag 2 oktober.

Bedoeling is er de mensen te ontmoeten die we eerder spraken en die we willen inpassen als straks onze 2de reeks presentaties met 'Weg van Vis' van start gaat.
We zouden ook graag stukjes film maken om in te lassen in de powerpoint.

Een van de hoogtepunten van deze reis wordt het bezoek aan de sardienen van Saint-Gilles Croix de Vie.

Bedoeling is dat we doosjes sardienen met millésime gaan gebruiken als een van de hapjes bij de voorstellingen.

De reis start in Nantes en eindigt in Bordeaux. We doen Noirmoutier aan, Ile d'Yeux, Saint-Gilles Croix de Vie, Les Sables d'Olonne, La Rochelle, Ile d'Oléron, Marennes, Royan, Blaye en Arcachon.

Het wordt dus een super druk programma met strikte timing.
We keren via de luchthaven van Mérignac- Bordeaux terug naar Brussel.

  • Wij houden voor de tryout van onze nieuwe reeks nog 3 x 2 plaatsen vrij.
  • Ze gaat door in de wijnshop op dinsdag 7 november.
  • Maak kans om die in te vullen door uw naam op te geven via e-mail en te antwoorden op volgende vraag:
  • hoe noemt de vlieghaven van Nantes voluit?

mail naar info@moeyaert.eu en lees op 3 oktober of je bij de gelukkigen hoort

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

 

maandag 18 september 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Het scheelde geen haar of broer Ivan kwam voor de tweede zondag op rij op TV.
Hoe dat kwam? Vorige week zondag was er het buurtfeest van de dame in Sint-Kruis. De dame, zelf weduwe sedert 'n jaar, maar erg aktief, wou met haar feest de aandacht vestigen op de vereenzaming.
Ze nodigde alle buren uit de straat uit op een grandioos dessertbuffet. Ivan en Ann verzorgden dat buffet.

Het initiatief kreeg zoveel weerklank dat  de nieuwsdienst van TV1 naar Brugge kwam afgezakt om er een nieuwsfeit van te maken. Ivan kwam dan ook uitgebreid in beeld.

Gisteren was het bijna weer van dat. Het laatavondnieuws op TV 1 werd afgesloten met het optreden van Patricia Kaas in de Oostendse Kursaal. Een enig optreden voor Vlaanderen van de grote dame van de Franse muziekscène.

En wie organiseerde dat concert? Juist: broer Willy en Sofie van Concert Events.

De grande dame had wel enkele speciale wensen. Zij en haar equipe van 25 mensen wilden een ontbijt voorgezet krijgen. Ook een lunch op de middag stond in het wensenlijstje van Patricia Kaas. Iemand die haar die dag kon begeleiden en een....naaister, om de onvoorziene akkefietjes op te lossen.

De naaister was niet van doen. Wat Ivan en Ann serveerden was licht en erg smakelijk. Er was dan ook grote tevredenheid bij de Fransen.
Het  resultaat was een concert  dat bekoorde.

Eenmalig in Vlaanderen: voor Willy en Sofie een uitdaging die succesvol werd afgerond. Voor Ivan en Ann een nieuwe naam op het Moeyaert-catering palmares.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

Zondag 17 september 2017, een goeiemorgen met Wilfried

LAATSTE DEEL ALSACE

 

U had het nog van mij te goed, de laatste dag van onze vierdaagse in de Elzas. Zondag en meteen ook de mooiste van de vier. Spijtig voor de renners die er de dagen voordien niet hadden kunnen van genieten.

We hadden op zaterdagavond afscheid genomen van Ivan en Pieter. Zij zouden om 8 uur vertrekken. Ivan had 's namiddags een heel speciale cateringopdracht, waarmee hij zelfs het nieuws van TV 1 zou halen.

Koen zou samen met ons ontbijten en dan vertrekken, afspraak aan tafel om 9 uur.

Wat An en ik zouden doen lieten we afhangen van het weer.  De keuze viel op een tochtje doorheen de mooie dorpen om dan 's namiddags te vertrekken. Verder dan het 3 km verder gelegen Munster zijn we niet geraakt.

Eerst reden we nog naar het slagveld van Le Ligne, waar tijdens de WO 'n nutteloze maar bloedige strijd werd geleverd.

Eens terug beneden in de vallei viel het onmiddellijk op hoe druk het in Munster en omgeving was.
Na wat zoeken vonden we toch een plaatsje voor de auto en konden we de...producentenmarkt bezoeken. Markt opgebouwd met standjes waar boeren en handelaars in klederdracht hun lokale waren aanprezen.

Honing, confituren, macrons, wijnen, bieren, peperkoek, kazen konden geproefd worden.

Enkele koeien, 'n paard en heel pronkerig pluimvee vormden het middelpunt.

En precies om die koeien was het te doen. Het was de dag van Transhumance. De dag dat de terugkeer van de koeien uit de hoger gelegen weiden naar de stallen werd gevierd.

Ik denk dat heel Munster en omgeving op de been was. We kochten kazen en peperkoek om mee te nemen en lieten ons een bord met Munster, barakaze en tom voorzetten. De Alsacewijn werd geschonken in glazen die met de aankondiging van die dag waren bedrukt.

Zonder dat we het vooraf wisten kregen we zo een extraatje aangeboden. Het moment afwachten dat de koeien door de straten trokken  konden we niet. Dat gebeurde pas na 16 uur. Toen waren we al een flink stuk op de terugweg.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Zaterdag 16 september 2016, een goeiemorgen met Wilfried

 

De Sportdienst van Zedelgem organiseerde voor het gemeentepersoneel een teambuilding dag.

Mooi initiatief waarop 120 mensen inschreven voor een broodjesmaaltijd en de deelname aan 2 verschillende sessies.
Bij de 10 aanbiedingen mijn Wondere Wereld van Vis en Vissers.

12 mensen schreven in voor mijn project. Niet veel, maar ook niet verwonderlijk als je moet opboksen tegen zoektochten, spelprogramma's en vooral iets met chocolade.

Zeven dames en vijf heren mocht ik begroeten.
Is het gelijk waar we zitten vroeg een dame, of is het dames aan de ene tafel en heren aan de andere.
Maakt niet uit voor mij, gaf ik hen mee, maar de dames liefst het dichts bij mij.

Het is een manier om het ijs te breken.
En of dat niet voldoende zou zijn voegde ik er aan toe: we zullen er eens voor zorgen dat de genen die hier niet zijn jaloers zijn op jullie.


Ze werden dan ook in de watten gelegd. Een voordracht + het tonen van de vissen, een glaasje cava, 'n haringbordje en een vissoepje.
Dat allemaal gebundeld in één uur en 'n kwartier.

Achteraf niets dan tevreden gezichten en de felicitaties van de inrichters, David Rubben op kop. Hij stuurde me enkele foto's.

Voilà, als dat nog niet had moeten zijn, dan weten ze het nu; de Wondere Wereld van Vis en Vissers ook op de eigen gemeente.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

vrijdag 15 september 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Waren ze nu met 109, 110 of 112, ik weet het nog altijd niet op één plaats na. Feit is dat we 104 bordjes hadden klaar staan er steeds mensen bijkwamen die zich vooraf niet hadden ingeschreven.

Toen ik de powerpoint had opgestart kwam er de automatische melding: norton security, abonnement verlopen. Dat vulde een volledig beeld.
Walter, de secretaris, kwam de keuken binnen met die melding.
Wat betekent dat, vroeg hij ietwat ongerust.
Dat betekent dat de namiddag niet zal kunnen doorgaan was mijn laconieke antwoord.
Walter, ook niet van gisteren speelde er gevat op in.
Laat dat maar staan, zei hij, dat kan wat voor paniek zorgen.

Dat moet je me geen tweede keer zeggen. Toen de voorzitter me had ingeleid, begon ik mijn voordracht met:
beste mensen er is een probleem. Een namiddag zoals deze wordt opgebouwd rond 250 dia's, maar die kan ik nu niet tonen omdat ik mijn abonnement op norton niet heb verlengd. Je hoorde en kon de ontgoocheling van de gezichten aflezen.

Langer ze in spanning houden, mocht niet. De sfeer zat er meteen in en dat zou zo blijven, 'n ganse namiddag lang.

Veel helpende handen van het bestuur maakten er een vlotte bedoening van. Voor het eerst verzamelde ik meer dan 100 mensen rond de kisten met vis.

Super namiddag.

*

Het laatste stuk van de Elzas publiceer ik morgen en... het is de moeite!

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Donderdag 14 september 2017, een goeiemorgen met Wilfried

DEEL 4 VAN DE ALSACE

De derde dag van onze Elzastrip en meteen ook de tweede dag van Climbing for Life en het zit echt niet mee.

Vanuit de grote vensters van het restaurant hebben we niet alleen zicht op Munster in de vallei, maar ook op de bergen rond die vallei. En het ziet er niet zo fraai uit. m.a.w. het is duidelijk dat straks op de toppen in de wolken of de regen zal moeten gereden worden.

Pieter is categoriek en blijft bij zijn eerder gemaakte beslissing: met gisteren te rijden is het genoeg geweest.
Twijfelgeval Koen bijt door mits eventueel aanpassingen aan het parcours.
Ivan rijdt sowieso. 

Om iets voor negen vertrekken we richting Gérardmer. Opvallend: we zien heel weinig renners die ons kruisen.
Het zal duidelijk worden waarom: men rijdt niet via de gemakkelijkste weg over de Schlucht, maar het gaat via Longuemer en dat is andere koek.

Het is een mooi alternatief, maar het kruipt meteen in de kleren. En die worden  nat. Het is bovendien winderig en koud.

Op de top van de Schlucht moet er beslist worden: de 140 km doen via Le Markstein of alternatief rijden.

Er wordt beslist om Le Petit Ballon aan te pakken.
Voor Koen is dat nieuw. Hij reed die nooit eerder.

Tijdens de afdaling van de Schlucht rijdt Koen lek.

Het sein om de fiets in onze auto te stoppen en enkele km verder hem in de bevoorrading in Munster weer in orde te laten brengen.

In de vallei blijft het droog. En dan beginnen ze aan Le Petit Ballon, het tegenovergestelde van wat zijn naam laat vermoeden.

12 km klimmen, gemiddeld 8.5% en de laatste 3 km onbeschut tegen de beukende wind.

Koen komt eerst boven, Ivan volgt.

Eens op de top is het voor Koen genoeg geweest. Ivan doet niet alleen  de afdaling, maar wil ook nog terug naar boven en het hotel in Hohrodberg rijden. Voor dat laatste moet hij tot het uiterste gaan. Het is ondertussen bijna 14 uur.

Iedereen maakt zich op voor dat andere doel, waarom men naar de Elzas kwam. Een bezoek aan de prachtige wijndorpen Riquewhir en Kaisersberg.

foto AvA

Ik zie af van het bezoek aan Moulin de Duschenbach in Ribeauvillé omdat Koen me een alternatief aanbiedt: Engel in Riquewhir. De ontvangst is er hartelijk en de wijn heel lekker. Ik ga voor de Riesling Grand Cru Schönenbourg.

In Kaisersberg laten we ons uitzakken in de herberg van een oud Ronde van Frankrijk renner. Logisch dat er over koers geklapt wordt.

Terug in het hotel, het wordt laat, genieten we voor een laatste keer van het halfpension-menu en het salon achteraf.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Woensdag 13 september 2017, een goeiemorgen met Wilfried

DEEL 3 ALSACE

Laat werd het niet, vandaag staat de eerste dag van het tweeluik voor Climbing for Life op het programma. Er moet vòòr 10u in Gerardmer gestart worden om het parcours te kunnen rijden.

We vertrekken iets na negen uit het hotel. Het is droog en zo zal het blijven. Daarmee is alles gezegd. Op de Hohneck worden we bijna van de weg geblazen en haalt de temperatuur amper 8°. Voor de fietsers wordt het een zware opgave.

Nu vanuit Gérardmer langs de andere kant van het meer naar La Bresse. Een mooi parcours doorheen de bossen in vooral dalende lijn.

Vanuit het stadje wordt het andere kost.  Men laat de deelnemers een lus rijden die serieus in de kuiten bijt.
Voor ons volgers komt het er op aan de windvestjes aan te nemen bij iedere klim en ze op de top terug aan te reiken.

An is in haar nopjes: ze kan naar hartelust filmen. De beelden en de klankopname van de i-phone 7 zijn top.

foto AvA

Op de middag belanden we aan de lac des Corbeaux, mooi verscholen in het groen. Voor ons het sein om een eerste stop in te lassen.

Is ook nodig want in mijn verstrooidheid heb ik vergeten de batterijen van mijn fototoestel op te laden. En, waarom niet van de gelegenheid gebruik maken om in dit eenvoudig maar typisch en proper oord iets te nuttigen. Het wordt een salade van geitenkaas op toast en voor mij de beroemde tartiflette.

foto AvA

De fietsers zetten door en bereiken de splitsing Le Markstein- Hohneck. Ze zitten er volop in de wind. Voor Pieter het sein om op de Schlucht richting Munster te kiezen. Ivan en Koen krijgen er nog niet genoeg van. Via le lac Blanc en Le Ligne rijden komen ze van bovenaf naar Hohrodberg gereden.

Ik wacht hen op om te  fotograferen. Koen krijgt de bolletjes trui.

In de tussentijd van het wachten observeer ik de kat van het hotel. Ze steekt de weg over en komt zich poeslief tegen me aanwrijven. Dan is het voor haar tijd om de er werk van te maken. Ze sluipt naar een struik, bezijden het wandelpadje en wacht  geduldig. Het duurt niet lang vooraleer ze in de struik verdwijnt. Ogenblikken en wat gefladder later, komt ze triomfantelijk met een vogel in haar bek aandraven.

An, Ivan en Koen maken optimaal gebruik van de faciliteiten van het hotel: ze gaan enkele baantjes trekken in het zwembad. Ik ga met Pieter naar Munster. We krijgen een opdracht mee: breng iets mee voor bij het aperitief. Dat wordt Munster en Barakaze en saucissons.

Dat aperitiefuurtje gaat door op het terras van kamer 117, gevolgd door het diner half-pension.

Ook vandaag wordt het niet laat, morgen staat de tweede dag van Climbing for Life op het programma. Wie en hoe men die zal rijden blijft vooralsnog wordt nu nog in vraag gesteld. De weersverwachtingen voorspellen niet veel goeds.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Dinsdag 12 september 2017, een goeiemorgen met Wilfried

DEEL 2 ALSACE

 

Zoals beloofd, vandaag het 2de schuifje van dag 1, vorige donderdag, in de Elzas.

De samenkomst in Gerardmer verloopt zeer hartelijk. Voor An is het een eerste kennismaking met Koen en Pieter. Op de vraag, vooraf van An, 'hoe zijn die gasten', kan ik niet anders dan geruststellen: het zal meevallen, Ivan heeft geen andere vrienden of die vallen mee.

Gerardmer (foto AvA)

Of het weer ook meevalt? Het zou beter kunnen. Het blijft droog, maar daarmee is alles gezegd.
De  pannekoek en wafel eten we binnen in 'n etablissement aan de boord van het meer.
Van de garçon die ons bedient, wordt je ook al niet vrolijker. We zullen het dus zelf moeten doen. Dat doen we dan ook.

We rijden elk op ons eigen ritme naar het hotel in Hohrodberg. Voor  de drie fietsers is het de bedoeling de benen nog even los te rijden.
An en ik hebben geen haast. We willen genieten van de prachtige omgeving van de Col de la Schlucht.

Aan de Pont du Diable krijgen we naast het prachtige panorama op het meer van Longuemer nog een ferme extra.

foto AvA

We horen het gegrom van in de verte en kunnen ons vergapen aan de passage van een tiental....Ferrari's. Op de top verzamelen ze: ik tel er een veertigtal, die het 70-jarig bestaan van de club met een rondrit vieren Toch heel spectaculair.

foto AvA

Eens onze intrek in het hotel genomen, is een zuinig zonnetje ons gewillig. Net voldoende om op ons terrasje van kamer 105 met een glaasje crémant d'Alsace te toasten op de vierdaagse.

foto AvA

Het hotel blijkt al die dagen volzet. Prijs kwaliteit is het een voltreffer, ook al kan hier en daar aan een kamer nog wat vernieuwd worden. Men is ermee bezig. Vooral het halfpension maakt het een aanrader. Voor 40 euro krijgt men een ontbijt dat werkelijk af is. Het diner omvat een voorgerechtje, hoofdgerecht, kaaschariot en dessert.

De eerste avond genieten we van een slaatje met gerookte  eendenbout, een biefstukje met ratatouille en béarnaise (die lekker is), de kaas en het dessert.

De avond wordt in het gezellig salon besloten met irish en cognac. An houdt het bij een glaasje gewurztraminer.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

maandag 11 september 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Enkele dagen uit de ether wegens te druk, gevolgd door 4 dagen vakantie in de Elzas / Vogezen. Daarom de berichtgeving onderverdelen in schuifjes. De nieuwsgaring was dan ook zeer gevarieerd.

Het begon allemaal op woensdag in de vroege ochtend. Het gebeurt meer dat ik de avond voor afreizen moeilijk de slaap kan vatten. Die dinsdag op woensdag was dan ook heel speciaal.

Voorbereiding op een presentatie met catering, moeder beloofd boodschappen te doen en dan ook nog eens samen gaan lunchen.
Of het allemaal haalbaar was?
Ja, met de 45 minuten rustpauze als siësta inbegrepen.

Start om half zes met het versnijden van de groenten en het garen.
Daarna het klaarzetten van al het materiaal.
Om 8 uur het ophalen van de vis in Zeebrugge.
Nadien het verder voorbereiden van hapjes en hoofdgerecht.
Thuis om 11 uur om dan de boodschappenrit aan te pakken.
Luch om halfeen. Leuk in de Lekpot in Loppem. Pluim voor de vriendelijke attente bediening.
Na de middag een nieuwe afstandsbediening voor de powerpoint ophalen en dan de 45 minuten rust op gebruiken.

Het wordt een leuke avond in Nieuwenhoe bij Waregem. We bedienen er een groep van 26 en kunnen terug huiswaarts om 23 uur. Huiswaarts is een groot woord. De vis afzetten in Zeebrugge, het materiaal in Jabbeke en de valies ophalen in Zedelgem om te vertrekken naar...Leuven.

Korte nachtrust na aankomst om 02.45u.

We vertrekken de donderdagochtend zoals gepland om 9u.
Ivan en Pieter vanuit Torhout, Koen vanuit Schelle, wij vanuit Leuven. Het is niet de bedoeling om samen te rijden. Onze afspraak: mekaar ontmoeten in Gerardmer waar ze gaan inschrijven voor de rit van Climbing for Life van Studio Brussel.

(foto AvA)

Veel eerder, nog voor we Luxemburg bereiken wordt het duidelijk dat we op slechts enkele kilometer van elkaar aan het rijden zijn.

Thionville  (foto AvA)

Tussen Metz en Nancy worden we voorbij gereden door Pieter en Ivan.
Even later door Koen.
We zitten perfect op schema en rijden de overige 200 km samen.

Het vervolg vandag 1, met spectaculaire beelden krijg je morgen.

 

 à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

dinsdag 5 september 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Gelukkig oud worden, wat houdt dat in?

Voor de ene mens zullen de verwachtingen op een ander vlak liggen dan bij de andere persoon.
Maar over een zaak zijn we het allemaal eens:
als we maar gezond blijven.
Als we maar niet dementeren.
Als we maar kunnen blijven genieten van lekker eten.
Als we maar iemand hebben die zich nog 'n beetje zorgen maakt over ons.
Als we maar nog uit de voeten kunnen. Misschien hebben we er hulp voor nodig, maar onder de mensen komen is belangrijk.

En precies dat laatste, als we maar uit de voeten kunnen, al hebben we er wat hulp voor nodig, gaf me de stof om deze opmerkelijke dagbegroeting te schrijven.

'n tijd terug zaten Patrick en ik bij Marie-Jeanne aan de toog. Ondertussen, voor de mensen die me volgen, weet je wie Marie-Jeanne is.
Voor diegenen die niet van de wereld zijn; Marie-Jeanne houdt haar dorpscafé in Jabbeke.

Iedereen komt er, zoals die ene keer:  Pol van de socialisten, Frank van de CD&V, nog iemand van de groenen. Tijd voor een natje na een gemeentelijke bespreking.

Ook het koppel dat er steevast aan dezelfde tafel gaat zitten, is er die avond.
Als je mij vraagt wat doen die twee in het dagelijkse leven, zou ik zeggen:
zij, Sturm der Liebe kijken terwijl ze zit te breien, hij naar z'n grote teen aan het kijken,die uit de top van z'n versleten sloefen steekt.
Hoe spannend kan het leven zijn.

Correctie zegt Patrick: weet je dat die twee vorige week op Camping Kitch in Kortrijk gespeeld hebben.
Het zijn disc-jockey's pur sang.

Ik ben nog maar net bekomen van deze emotie of de deur gaat open en 2 oude dametjes nemen plaats aan de ronde tafel.
Beide tachtigers hebben elkaar heel veel te vertellen. 

Waar kan je dan beter zijn dan bij Marie-Jeanne. Het voordeel is dat, ook al ligt het café pal in het centrum, je er altijd achteraan kan parkeren.

Kom eens kijken, wenkt Patrick. Ik kan mijn ogen niet geloven.

Ik wil onmiddellijk tekenen:
een flink stuk in de tachtig zijn,
blij te kunnen zijn met onder de mensen te komen,
weten wat te vertellen,
een luisterend oor hebben,
kunnen genieten van het favoriete drankje
en.......

altijd een plaatsje vinden om er te parkeren!!!!!!

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Maandag 4 september 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Een Wereld van Smaak; geen betere uitdrukking dan dit, wat hoe langer hoe meer van toepassing is. Devinoclub als internetnaam is eigenlijk al jaren achterhaald.

Herinnert er zich nog iemand de tijd toen men 20 euro betaalde om lid te zijn van de vinoclub en daarvoor het magazine l'Art de Vivre ontving. Het was ook de tijd dat ik links en rechts degustatie-avonden verzorgde. M'n laatste degusatie op verplaatsing, degustatie met onderricht ligt al een hele tijd achter de rug. Het laatste magazine ook.

Ondertussen kwamen er de presentaties over onze vissers en hun visvangst. Er kwam een boek met straks de presentaties daarrond.
In mijn dagbegroetingen heb ik het over voeding in het algemeen.
m.a.w. devinoclub dekt al lang de lading niet meer.

Ik ben aan het onderhandelen met Black Lion voor een totale nieuwe look van de site. Site die met de jaren verouderde en niet meer aangepast is om bv te bekijken op i-pone en dergelijke.

Wanneer de nieuwe site online komt? Voorjaar 2018!
Wat wil ik en wat moet kunnen zijn de hamvragen. Met daaraan gekoppeld het prijskaartje natuurlijk.

Maar ook belangrijk en een eerste stap: al of niet een nieuwe naam? Die beslissing is gevallen: devinoclub wordt eenwereldvansmaak.
We hadden graag gegaan voor 'wereldvansmaak', maar precies op de dag dat ik dacht de naam in te dienen werd hij verkocht aan een firma in Brabant. Hebben ze m'n camionette langs de weg opgemerkt en gedacht: dat is nu nog eens iets.

Ik hoop dat het niet te moeilijk is om dat te onthouden en in te geven. Misschien uw gedacht hierover eens meegeven. Merci info@moeyaert.eu

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

Zondag 3 september 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Kort nachtje, ook 'n beetje akelig. Komt er van als je tot half twee naar Cape Fear zit te kijken en meemaakt hoe Robert de Niro zijn advocaat met zijn gezin terroriseert.

Vroeg wakker en mijn auto een zondagse beurt gegeven.

Ik kom nog even terug op de wijn uit de regio Fiefs Vendéens. De wijnen uit oa Brem-sur-Mer, nabij Les Sables d'Olonne, behoren tot de Fiefs Vendéens. De generiek is een IGP, de vroegere Vin de pays.

De wijnen uit Brem worden het hoogst aangeschreven en worden geclassificeerd als Appellation controlée.

Witte wijnen komen van voornamelijk chenin Blanc, eventueel in een assemblage met chardonnay en grolleau.

De rosé wordt gemaakt van pinot noir en gamay.

Voor rood gebruikt men de pinot noir, de cabernet-franc en de négrette.

Uit onderstaande lijst kan je opmaken dat het aanbod zeer gevarieerd is en de kwaliteitsverschillen dan ook legio zijn. Daarnaast komt nog eens de wijnboer zelf, die door zijn manier van werken de kwaliteit bepaald.


   -  le Fiefs Vendéens Brem blanc
   -  le Fiefs Vendéens Brem rosé
   -  le Fiefs Vendéens Brem rouge
   -  le Fiefs Vendéens Chantonnay blanc
   -  le Fiefs Vendéens Chantonnay rosé
   -  le Fiefs Vendéens Chantonnay rouge
   -  le Fiefs Vendéens Mareuil blanc
   -  le Fiefs Vendéens Mareuil rosé
   -  le Fiefs Vendéens Mareuil rouge
   -  le Fiefs Vendéens Pissotte blanc
   -  le Fiefs Vendéens Pissotte rosé
   -  le Fiefs Vendéens Pissotte rouge
   -  le Fiefs Vendéens Vix blanc
   -  le Fiefs Vendéens Vix rosé
   -  le Fiefs Vendéens Vix rouge

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Zaterdag 2 september 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Rustige zaterdag of toch niet. Tariquet staat open, dus reden om af te komen naar de wijnshop.

Gisteren me gewaagd aan de bereiding van inktvis en chorizo.

Ik zoek naar een niet te moeilijke weg om deze bereiding te presenteren op onze presentaties 'Weg van Vis'. Het eerste probeersel was niet meteen een succes.

Ik startte met een aangekocht product. Salade van pulpe met zilverajuintjes, augurken, paprika. De zuurtegraad lag te hoog en was niet te camoufleren. Daardoor kwam de chorizo niet tot zijn recht.  Het doosje met de 1kg pulpe is half leeg en zal zijn weg wel vinden.

Ik start dus opnieuw met pulpe natuur en kan zelf de andere ingrediënten toevoegen naar mijn eigen smaak. Wat wel fijn was om te proeven, het verse kruidenboeket van gesnipperde basilicum, munt en citroenmelise. Mijn tweede probeersel zal dan wel de goede richting uitgaan.

Wat we daarbij dronken: een rosé van uit de regio Brem. Nooit van gehoord? Kan best zijn. Ik kom er morgen op terug.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Vrijdag 1 september 2017, een goeiemorgen met Wilfried

Hoeveel  kindjes zullen vandaag wenend voor het eerst de hand van mama, papa, moeke, vake, oma, opa, bomma of bompa loslaten en de schoolpoort binnengaan?

Hoeveel ouders, grootouders zullen vandaag een zucht van verlichting slagen en het misschien niet luidop zeggen maar het binnensmonds denken:
oef het is voorbij.

Die grote vakantie, moet die echt zo lang duren of moeten we er toch aan denken, er twee weken af te knabbelen om die over te hevelen naar de herfst- en lentevakantie.

Gisteren stond een dame met twee kleinkinderen in de slagerij.
Twee jongens, ik schat vijf en negen  jaar.
Het minste wat je kon zeggen was dat er leven in zat.

De slager sneed zijn koteletten met een oog op het been in het vlees, met het andere de bengels volgend.

De oudste kon de durf van de jongste best smaken.

Na hun passage zal de vrouw van de slager met een zeemvelletje de vitrine van de vleeswaren een beurt gegeven hebben.

Moeke of oma of bomma kon het nog net gedaan krijgen om de speelhoek te laten opruimen.

Ik kende de dame niet, maar kon niet laten, toen we buiten wandelden en haar schatten tientallen meters vooruitlopend al iets anders in het vizier hadden, haar te zeggen:
morgen zal het een stuk rustiger worden voor jou.

De vrouw glimlachte naar mij.

U weet al, moeke, vake, oma, opa, bomma, bompa wat ze me antwoordde: hoeveel keer heb je het niet gedacht, de voorbije twee maanden:
je ziet ze graag komen, maar ook graag gaan.

Maar evenzeer: hoe zal je vanavond niet de eerste zijn om te vragen: hoe was de eerste schooldag. De voorbije twee maanden zijn dan al lang vergeten.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Donderdag 31 augustus 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

PS waarom je me de voorbij dagen niet kon lezen? Ik heb nog altijd moeilijkheden met draadloos internet op verplaatsing. Ik hoop daar vandaag of morgen een mouw te kunnen aanpassen.

Laatste dag van de vakantie. Die oh zo lange vakantie, die voor wie ze had, zo vlug voorbij is gegaan.

Voor mij is ze goed van pas gekomen. Het wat kalmer aandoen wegens omstandigheden kon niet beter ingepland worden. September is daar en de draad wordt terug opgenomen.

Hoe mijn laatste dagen werden ingevuld van die vakantie?  Op een super leuke manier. Restaurantje ontdekt waar ik volgend jaar een groep kan naar toe sturen bij hun dagje 'kustbezoek'.
Lagaar in Zeebrugge met een traditioneel 'kustmenuutje' en heel veel vriendelijkheid er boven op.

Meteen ook datgene gedaan wat de groep uit Brasschaat ook op haar programma heeft staan: een bezoek aan het Zwin.
Konden wij, dat zijn An, de twee kleinkinderen en ikzelf, een betere dag uitkiezen dan vorige maandag. 

Wat is de conclusie van dat bezoek? Ik heb er 65 jaar mee gewacht, met een uitzondering van toen ik nog te klein was en het park nog niet was wat het nu is en die keer toen alles grijs en regenachtig was en je dan beter thuis in de zetel naar natuurdocumentaires op TV kan kijken.

Nu was het weer super en is het Zwin wat het nu is: een absolute aanrader.

Ik ben een kluut en dat voor de rest van mijn leven of toch minstens tot een volgend bezoek.
Het bezoekerscentrum is nieuw en neemt je mee in de wereld van de bewoners, al of niet tijdelijk van het Zwin.
Met een paspoortje log je in en wordt je een vogel. Ik dus de kluut in het gezelschap van een bergeend, een lepelaar en een ooievaar.

Twee uur hebben we in dat bezoekerscentrum doorgebracht en toen nog kregen Lotte en Linde, 10 en 6 jaar er niet genoeg van.

Nadien volgde de wandeling langs kijk- doe- en luisterhutten en de labo's met zoet- en zeewater speldenkopjes. Groter waren de diertjes niet, die kinderen uit een bakje met water konden vissen om ze onder een microscoop te bestuderen. Wat leerrijk.
5 uur duurde onze tocht langs slikken en schorren. En dat was dan nog maar een onderdeel van het uitgestrekte natuurdomein.

Wat ik wil zeggen: doe het! Voor jezelf, de kinderen en/of de kleinkinderen.
Wacht een mooie dag af  en heb het geluk, zoals wij, dat iedere hut bemand is door een verantwoordelijke, die geduldig uitleg verschaft over het leven in het Zwin. Misschien eerst vooraf vragen naar de aanwezigheid van die mensen.

Super dag!

(foto's A v A)

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

zondag 27 augustus 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Uit de bol gaan noemen ze dat. De Nacht van Jabbeke voor volwassenen. Moeders en vaders die staan te hotsen en te springen zoals dartele veulens die voor het eerst het nieuwe gras van de weide ruiken.

Nu moet ik wel zeggen dat 'Les Truttes' er een stevige professionele en erg gesmaakte lap op gaven. Het was dan inmiddels al een half uurtje voor middernacht toen de groep de zaal in lichtelaaie zette vanaf de eertse akkoorden die ze speelden.

Theatraal met een steengoeie zangeres en een ambiancemaker waarbij die van de Dinky Toys in de leerschool mag bij gaan.

Schitterend moment waarop de zangeres een traag melodramatisch nummer met passie vertolkt en er op het hoge podium achter haar een fluitspeler het stuk instrumentaal overneemt. Die wordt dan op zijn beurt door een van de bandleden... neergeknald.

De act overschrijdt de filmpassage en laat op de eerste rij, de overgebleven kinderen  verschrikt achteruit deinen. Les Truttes, zijn geld overwaard.

Als de ingang voor alle Jabbekenaars en vrienden-van gratis is, kan je veronderstellen  dat bij het warme weer buiten en de zwoele temperatuur in de zaal, de drankjes vlot van de hand gingen.

U leest een vermoeide maar tevreden cava-man.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

zaterdag 26 augustus 2017, een goeiedag met Wilfried

 

Aanschuiven bij de bakker, een staande lamp voor moeder kopen, enkele pakken Spa natuur kopen en mensen een zoete aperitiefwijn verkopen. Zo begint deze zaterdagochtend.

Dat laatste is niet zo evident: zoet en aperitief zijn niet te rijmen. Dus loods ik het oudere koppel voorzichtig naar een chardonnay van Moulin de Gassac. Laten proeven op kamertemperatuur, wat de scherpe kantjes wat camoufleert. Iedereen content.

Ik verkoop hen ook drie geschenkverpakkingen van 2 flessen. Een er van is bedoeld om 2 flessen spuitwater er in te steken.
Het is het cadeautje dat telt.
In dit geval zal het spuitwater in plaats van alcohol noodzaak zijn. Hopelijk blijft het daarbij, het is de enige weg om je leven op de rails te houden.

Vanavond ligt mijn opdracht op 'n ander vlak. Tijdens de nacht van Jabbeke moet ik proberen zoveel mogelijk cava te verkopen. Aan het materiaal zal het niet liggen. Ik heb in ieder geval... 700 wegwerp glazen ter beschikking. Als dat op is zal het wel 03.00u worden. Tijd om af te sluiten.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Vrijdag 25 augustus 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Het laatste weekend van de vakantie gaat in. Wat wordt het met het weer? Iedere dag een variatie op de weersvoorspellingen van de dag voordien. Nuances op de 'nuages'. Het mag nog eens mooi zijn zonder haken of ogen. Zon en warm!

Na die schitterende aanloop in juni was het te verwachten dat de echte zomermaanden het met heel wat minder zouden moeten doen.
Voorlopig houdt de aarde, toch zeker in onze contreien, zich in evenwicht.
Na  de droogte kwam de regen. Soms met bakken en soms als het helemaal niet paste in wat we van plan waren.

Ook dit weekend staat er weer heel wat op het programma.
De kermis is in het dorp.
In Jabbeke, in Loppem en wellicht in nog zovele andere gemeenten.

Dat er nogal wat muziekprogrammaties zijn valt op. De hoeveelste keer is het dat de covergroep Les Truttes Jabbeke aandoet?
Edje Ska
is dan weer de jaarlijkse afsluiter van de Loppem kermis.

Na 'Loppem zingt' wordt dat 'Loppem springt'. Zelden zo'n zotte boel gezien als op het dorpspleintje. 

En dan is er ook nog het laatste weekend voor de ontelbare pop-up bars.
Vorige week heb ik er nog eentje ontdekt in het park van Di Coylde in Beernem. Heerlijk was dat.

En als het weer het toeliet was de Bambo-beach op het Blankenbergse strand de place to be.

Boeken toe na dit weekend en opnieuw de daad opnemen. De vakantie voor mij, het werk voor hen is voorbij.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

 

donderdag 24 augustus 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Ik twijfel  nog over de exacte datum, maar het zou wel eens kunnen dat je me voor het laatst leest op 1 september, of is het 4 september, of is het ergens er tussenin, of doe toch maar 1 september.

Hoe dat komt en van waar die twijfel?

Ik zit met een dilemma! En nog geen kleintje.
Je weet ondertussen dat ik op een appartement woon. De 2-1 wat een duplex is.
Tot op heden hoeft een appartement met  slechts 2 verdiepingen geen brandladder te hebben.

Verondersteld wordt dat bij het uitbreken van een brand je van het 2de naar beneden kan springen en je met wat geluk alleen poten en oren zal breken.
Dat is dus het probleem niet.

Het appartement  is een modern gebouw uitgerust met een lift. En precies met die lift heb ik een probleem. Niet echt met de lift op zich maar wat er mee te gebeuren staat. 

Beetje bange haas met een fobie?
Neen, maar wie indertijd de film 'de Lift' gezien heeft weet dat als er iets fout gaat met een lift dat geen pretje is.

Nu is het zo dat met de nieuwe wetgeving iedere lift een tussendeur moet hebben. Die tussendeur moet de veiligheid garanderen.

Wat kan er dan nog mis gaan.

Ik stel me vragen bij de uitvoering van de werken voor deze aanpassing.
Weet jij wanneer ik de lift mag of kan gebruiken van 4 tot 1 september?
En als het dan al goed zou komen vanaf 5 september, of is het vanaf 31 augustus; als ik op het knopje van de 2 duw, zal ze dan naar het gelijkvloers zoeven.

En als... en als...

Zoveel vragen waar ik mee zit. En daarbij te bedenken dat er geen brandladder is. Toch maar springen dan?

 

PS als je denkt dat ik overdrijf surf dan eens hierop

 

https://www.youtube.com/watch?v=IQx8v6Xq3ZA

 

à la vôtre

Wilfried

 

 

woensdag 23 augustus 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Talak-talak-talak!

Tot op heden was dat voldoende voor een moslim-man in India om een einde te maken aan zijn huwelijk. Maar ook daar komt nu een einde aan. In andere moslimlanden kwamen ze er al niet meer zo gemakkelijk van af. 3 maal het woordje talak uitspreken en kruis erover. Het huwelijk werd ontbonden. Toch een rare gewoonte.

Ook al raar, maar dan in omgekeerde versie en uiteindelijk enorm romantisch. Jaan, noemt de man die zijn vriendin iedere ochtend vroeg: wil je met me trouwen. Iedere ochtend gedurende de 10 maanden dat ze elkaar kenden. Geen gewone die Jaan.

Was het zijn broer of de hare die in Rusland was getrouwd en dat nu op het Oostendse stadhuis wilde overdoen?

Feit is dat het koppel vorige zaterdag zoals de rest van de familie naar het stadhuis trok om de ceremonie van die broer bij te wonen.

In de hall vroeg Jaan haar naar dagelijkse gewoonte of ze met hem wilde trouwen.  
Ja,  antwoordde ze naar dagelijkse gewoonte.
Laat het ons dan nu doen, antwoordde hij haar.

Hij opende de dubbele deur van de trouwzaal en leidde haar binnen, waar gans haar en zijn familie samen met de burgervader hen stond op te wachten.
Luid applaus weerklonk, niet voor dat zogezegde herdoen van het trouwfeest van het Russiche koppel, maar voor haar eigen trouwfeest.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Zaterdag 18 augustus 2017, een goeiemorgen met Wilfried

Taffelen, sedert mijn connecties met de bevolking van Vlaams Brabant, meer bepaald het Leuvense, de streek van Tienen en misschien met uitbreiding naar het Truiense toe om de Limburgers al niet te kort te doen, is het een woord dat bijna dagelijks in de woordenschat opduikt.

Wij zouden zeggen, nudderen. Maar Jeroen Meeuws gebruikte het eergisteren in zijn ''Dagelijkse Kost" toen er van alles uit de koelkast op de grond tuimelde.

Taffelen zal dan ook wel 'wat onhandig te werk gaan', betekenen.
Al of niet taffelen, ik ben fan van Jeroen. Ook al onthou of noteer ik niet één van zijn gerechtjes. Het is de manier waarop. Waar het gebeurt en hoe het gebeurt.

Het was dat wat me gisteren ook te binnenschoot toen we in de chalet uit het niks  het avondeten klaar maakten.

Vooraf in gedachten en het ook zo aan de vrouw gebracht: ik zou geen goesting hebben om te koken.

En zie, bij Jeroen lijkt het allemaal zo simpel, waarom dan niet bij ons.
Ik had assistentie. Verbetering: ik moest me afzijdig houden.
Was het een idee van ons beiden, de uitvoering liet ik aan haar over.

Ingrediënten: de 3 eiers die we in de Enneille-frigo vonden. Van thuis mee: 2 tomaten, een halve paprika, een halve courgette, een ajuin, gezouten ardeense hesp, een partje van een blokje kaas uit Diksmuide.

Het werd heerlijk en ongedwongen smullen van een ardeense-westvlaamse omelet.

Dat het al anderhalve dag regende kon ons niet eens deren.
Achteraf werden we gisterenavond voor ons geduld met een prachtige hemel boven Grandhan beloond.

 

 à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

vrijdag 18 augustus 2017, een goeie voormiddag met Wilfried

 

Stel je voor: we zijn 4 dagen lang in Enneille om mezelf de nodige rust te gunnen en zo mijn klierkoorts de kop in te drukken en ik heb geen tijd om een dagbegroeting te  schrijven. Neen, geen verkeerde gedachten hebben.

Hoe het dan komt?  Ik zit zodanig in forme om mijn nieuwe presentatie Weg van Vis uit te tikken, dat ik er echt moet mee stoppen om een dagbegroeting te formuleren.

Saint-Jean de Luz

Laat het me bij die nieuwe presentatie houden. Het is een gigantisch werk. Tekst maken om straks als conference gedurende 3 uur te presenteren.
Met humor, met verrassende wendingen, met prettige anekdotes... en tussen de regels de corresponderende foto's steken.

Het zijn er meer dan...300 die straks als powerpoint zullen geprojecteerd worden.

Mijn tekst in zwarte blokjes, de tekst voor Patrick in het rood.
En dan alles van buiten leren.
Naargelang de presentaties volgen zullen die teksten een eigen leven gaan leiden. Dat was ook zo met de Wondere Wereld, maar toch: de basis moet er meteen op zijn.

Het wordt een uitdaging.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

donderdag 17 augustus 2017, een goeiemiddag met Wilfried,

 

Zaterdag en zondag gaat in Brugge de 5-jaarlijkse Gouden Boomstoet uit. Deze massa manifestatie haalt steeds weer tienduizenden mensen naar de stad.

Minder bekend maar daarom niet minder historisch is de Blindekens processie die dinsdag 15 augustus door de Brugse binnenstad trok.

Op 18 augustus 1304 kwam het tot een verwoede en verwarde veldslag nabij de Pevelenberg, een heuvel ten noorden van de stad Dowaai langs de grote baan naar Rijsel.

De jaarlijkse processie van 15 augustus heeft namelijk haar ontstaan te danken aan een tijdens die slag gedane belofte. Het is tijdens de bange ogenblikken van de strijd dat Filips van Tiëdi en zijn Brugse strijdmakkers plechtig beloofden ieder jaar op 15 augustus ten eeuwigen dage aan O.-L.-Vrouw-van-de-Potterie een kaars te zullen offeren indien zij behouden naar hun stede mochten terugkeren. Dit werd bevestigd door enkele kroniekschrijvers. Anderen daarentegen schrijven de belofte toe aan de achtergebleven Brugse vrouwen die bij de Heilige Maagd bescherming afsmeekten voor hun in het Vlaamse leger strijdende zonen en echtgenoten.

Lees er alles over op onderstaande link

 

Beknopte geschiedenis van de Brugse Belofte

Wat over beide kapellen

 

http://www.brugsebelofte.be/geschiedenis.aspx

 

Gegevens en foto's Gilde van de Brugse Belofte

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

woensdag 16 augustus 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Ik was een graficus. Eenmaal graficus, altijd graficus. Wat wil zeggen dat ik oog heb voor mooie publicaties, in tijdschriften, in boekvorm, langs de weg.

Wat vind ik een mooie slogan super. Hoe heb ik bewondering voor  mooie publiciteit op radio en TV. Een goed idee voor een slogan is onbetaalbaar. Het mag al eens ietske stout zijn, maar verras het publiek op een aangename manier.

Gisteren keek ik toch raar op toen ik voor het eerst de naam van een immobiliënkantoor zag staan: correct.
Is dat nu al of niet goed gekozen? Ik had zoiets van: nogal braafjes.
Is het niet normaal dat als je een huis verkoopt of koopt, dat dit op een correcte manier gebeurt.

Opgelet: doe het met ons, de anderen zijn niet correct.
Een correcte prijs geven, een correcte prijs krijgen: iedereen tevreden. Of toch niet?

Willen we niet allemaal dat ietsje meer. Huis geschat op 300.000 euro en voor die prijs is het dan ook van de hand gegaan. Niet meer dan correct.
Maar willen we niet allemaal dat ietsje meer of dat ietsje minder. Kunnen zeggen aan de familie en de vrienden: we hebben het verkocht aan 350.000 of we hebben het gekocht aan 250.000 euro. Fier zijn op je manier van zaken doen. Ook dat zal nog wel altijd correct zijn.

Neen, als ik in de immobiliën ga noem ik mijn kantoor: het onderste uit de kan. Niet eenvoudig om dat op een bordje aan een gevel te krijgen, maar iedereen zal het gezien en misschien nadien geweten hebben.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

Dinsdag 15 augustus 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Ik doe veel kilometers op 'n jaar. Zoals gisteren bijvoorbeeld.
Om het mezelf aangenaam te maken luister ik dan muziek van een USB-stick. Moderne pop met daartussenin liedjes die je niet zoveel op de radio hoort. Air, zaterdag nog op de Lokerse Feesten, of Jain die op Rock Werchter was.

Die leuke muziek beluisteren heeft wel z'n nadeel; als je geen radio luistert, hoor je ook niet wat op de weg gebeurt.
Gisteren was het dus van dat. Terugkerend vanuit Leuven, richting kust.

De werken in Bertem-Sterrenbeek zijn achter de rug. 7 minuten tot Groot-Bijgaarden las ik op de schermen boven de Brusselse ring. Ten laatste om 13.00 uur ben ik thuis, had ik zo in gedachten.

Toen kwam het telefoontje van An die me het leed wilde besparen door naar file-leed te googelen; 3 uur van Ternat naar Drongen.

Ik kon niet vlug genoeg naar Radio I schakelen om te horen dat het al de ganse voormiddag op de zender zat.
Afrijden Willebroek, Antwerpen was een ingeving van het eigenste moment. Om via de uitrit Zaventem terug te rijden naar... Leuven.

An zat ondertussen in Tienen, dus had ik de tijd  om een en ander te organiseren, vooraleer ze om half twee terug zou zijn.

Boontjes en een kotelet was mijn idee voor een maandagse burgerkeuken. Met de supermarkt naast de deur had ik alles binnen handbereik*.
Dus werd het... paëlla!

Precies het gerecht om bij 25°, zeven hoog, op het terrasje te serveren. En of het gesmaakt heeft.

* alles binnen handbereik: mosselen, scampi, kippenbillen, erwtjes, rode, gele, groene paprika, look, ajuin, tomaten, saffraandraadjes, kippenbouillon, pineau, rijst, olijfolie...

* Gobertange: nog even terugkomen op gisteren en de witte kalksteen uit Gobertange een gehucht van Mélin. Verschillende bekende gebouwen werden in deze steen opgetrokken. Bekend zijn het Brusselse stadhuis en de Mechelse Sint-Romboutskathedraal. Tegenwoordig is er nog één bedrijf actief die de stenen produceert voor de restauratie van gebouwen.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

maandag 14 augustus 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Geen reuzen op zondag in Zedelgem voor mij, maar een wandeling in...Mélin.

Op het programma, An die een electrische fiets wilde kopen in een zaak, wij noemen dat een stock americain, waar het aanbod aan ''van alles en nog wat'' overweldigend is. Om een idee te geven: spinning toestellen, hometrainers, loopbanden, honderden en honderden fietsen, van lig- tot mountain bikes en een gamma electrische om U tegen te zeggen. Al of niet met de mogelijkheid je te verzekeren voor pechverhelping of diefstal.

Bedoeling van die electrische fiets? Er mee rijden, natuurlijk. Samen met haar vriendin die in Mélin woont.

Nooit van Mélin gehoord? Ik ook niet.
Wij dus naar Mélin, niet om te fietsen, maar om bij te praten en een wandeling te maken.

Wat ben ik toch telkens weer verrast door de schoonheid van de streek.
Mélin, piepklein in de buurt van Jodoigne, Wavre en Beauvechin. Je rijdt er nog langs holle wegen en weggetjes naar toe.

Wat het zo mooi en typisch maakt. De huizen, opgetrokken in Gobertangesteen*.

Die gerestaureerde huizen en hoevetjes zijn de zalige optrekjes voor industriëlen en ander volk zoals kunstenaars uit het Brusselse.

De tuinen zijn het decor voor de tweejaarlijkse Open-Tuinen-Dag in Waals Brabant.

Op onze wandeling verzorgt Greet deskundig uitleg over wie, waar en wat.

Koffietje voor en glaasje champagne na, maken er een bijzonder aangename namiddag van. Met er bovenop de tip van een leuk restaurantje.

Ook dat wordt een ontdekking: een Libanees in Wavre. 3 koude voorgerechtjes, 3 warme voorgerechtjes, 'n hoofdgerecht en dessertje voor...29 euro.

Vooral de koude voorgerechtjes met de bijna onuitspreekbare namen, spreken me aan.

De keuze voor de wijn laat ik aan de sommelier zelf. Een Libanees in wit.
Is dat met typische cépages voor het land vraag ik.
De uitleg over wie, Franse wijnboeren die naar Libanon trokken om er wijn te maken, zal wel kloppen. Dat met de inheemse cépages; sauvignon, chardonnay en sémillon niet.
Geeft niet; hij is lekker.

Mooie zondag.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Zondag, reuzendag, 13 augustus 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Kermis in het dorp kent vandaag zijn apotheose. Het batjescomité deed er alles aan om er iets groots van te maken. Letterlijk en figuurlijk dan.

99 reuzen met hun gevolg maken hun opwachting op door de centrumstraten van Zedelgem te trekken. Als er om de 30 meter eer reus opstapt, dan krijgen we een stoet van meer dan 3 km.

Hoe het gisterenavond met de avondmarkt is vergaan weet ik niet. In Jabbeke kreeg ik rond 5 uur enkele druppels te verwerken, meer was het niet. Een goeie 23° maakte het aangenaam. Maar eens Aalst naderend werd ik gewaarschuwd voor aquaplanning. Zo erg werd het niet, maar ik kreeg regen tot in Leuven. Zo zie je maar: onze kust mag je niet vergelijken met het binnenland.

Ik had nog met de gedachte gespeeld naar de Lokerse feesten te trekken. Arsenal stond er op het programma. Het slechte weer deed me er van af zien. Het werd dus het zeteltje met een fles champagne.
Mooie avond

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

zaterdag 12 augustus 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Ik heb het je vroeger al verteld, ik hoor op mijn rechteroor maar voor 10%. Dat is vrij vervelend.

Je hoort alleen wat je wil horen beweren kwatongen. Kan zijn, maar een gesprek voeren terwijl je met de auto rijdt is problematisch.
Ik ga dan ook, wanneer we met meerdere personen tafelen, er voor zorgen dat ik rechts van die mensen zit waarmee ik graag in conversatie ga.

Of er iets aan te doen is. Misschien. Nadat de mond op punt werd gesteld, heb ik nu de oorspecialist geraadpleegd.
20 jaar terug was er aan het oor niets te doen. Nu nog niet, maar de apparaten zijn in die 20 jaar revolutionair verbeterd. Ze zijn klein en bijna onzichtbaar, dat helpt iemand al gemakkelijker over de brug. Maar vooral, ze zijn zo gestofficiceerd dat ze het geluid wat het goede oor opvangen en  kunnen overbrengen naar het andere oor. Dat is wat ik ga uittesten.

Maar soms komt dat slechte oor echt goed van pas. Zoals voorbije nacht.

De kermis is in het dorp. En naast een tiental attracties op het dorpsplein is er ieder jaar een waaier aan randanimaties.

Morgen is er de reuzenstoet. 99 reuzen maken hun opwachting. En ze maken geen lawaai. Dat kan niet gezegd worden aan de standjes van sport- en andere verenigingen.
Met als hoofdattractie, de tent op het plein recht tegenover mijn slaapkamer.

Ik denk dat één liedje 20 minuten lang duurt. De 'sound' wordt steeds ondersteund door zware bassen, die er voor zorgen dat al wat niet te zwaar is op tafels en kassen staat te dansen.
An belde me rond middernacht en kon mee hotsen op het lawaai.

Dank zij mijn slechte oor ben ik toch in slaap gevallen.
Vanochtend wakker geworden rond half zeven. De bassen werden tot volgende nacht opgeborgen.

De  commentaren van die hard op de eerste kermisnacht hadden het overgenomen.
Ik kon er uit opmaken dat het goed was geweest en voor herhaling vatbaar.

Gelukkig ben ik vanavond in Leuven met een lekker gambaatje op tafel en nadien  rustig in de zetel met Louis de Funes en....

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

vrijdag 11 augustus 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Kent u het meest noordelijke wijngebied in Frankrijk? Neen, het is niet de champagnestreek of de Elzas, maar Moselle.

Het omvat slechts 25 tot 30 ha wijngaarden. Ze liggen verspreid langs de Franse Moezel, in een brede straal  van 19 gemeenten rond Metz. 

Contz-les-Bains fungeert als officieuze wijnhoofdstad. Groot is het niet. het ligt tegen een heuvel aan en bestaat uit enkele hellende straten rond de kerk.

De meeste van de wijnbouwers vestigden zich langs de Rue du Pressoir. De beste wijngaard, de Rosenberg, ligt trouwens in dit stadje.

Verwonderlijk wel dat slechts ¼ van de wijngaard eigendom is van locale wijnboeren. De rest behoort toe aan wijnbouwers uit Luxemburg en Duitsland.

De wijnbouw gaat vele eeuwen terug. Dat vertaalt zich in de vele kelders die onder de huizen zijn uitgehouwen.

Voor wit gebruikt men de auxerrois, de müller-thurgau, de pinot Blanc, de pinot gris, de riesling en de gewurztraminer. Voor rood en rosé  zijn dat de gamay, de pinot noir en de pinot meunier.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

donderdag 10 augustus 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Ik heb gisterenavond met Patrick onze reis 2017 voorbereid. Het is niet zolang meer voor de 2de helft van september nadert.

Bedoeling is het stuk van Bordeaux tot Noirmoutier opnieuw te verkennen, omdat dat het tweede deel vormt van onze nieuwe reeks presentaties met o.a. mijn boek als thema.

Er moeten verschillende reservaties voor de overnachtingen gebeuren en er dienen afspraken voor bezoeken gemaakt te worden. Dat was de bedoeling van onze samenkomst, gisterenavond.

We hebben een zware klap te verwerken gekregen.
We voorzien als afsluiter van de presentaties, ons bezoek aan Daniëlle Vasse in Beauvoir-sur-Mer.

De ontmoeting met deze vrouw was zo spectaculair, dat we het achteraf bekeken als een hoogtepunt van onze reizen bestempelden.

Om alles nog eens te verfijnen planden we Beauvoir als eerste etappeplaats van onze nieuwe reis.
Landen in Nantes en dan naar Daniëlle rijden.

Zij zou ons maar al te graag meenemen op haar tocht doorheen haar streek, het Marais,het eiland Noirmoutier.
Ze zou ons tonen hoe zij de vis aan de haak sloeg of in haar netten kreeg en opnieuw zou ze voor ons haar voortreffelijke soep van crabbes vertes maken.

We zouden onze eerste twee nachten bij haar thuis slapen.
Om gasten te ontvangen had ze eigenhandig een B&B in haar tuin gebouwd.

Fier liet haar broer, een eenvoudige man die in de Pyrenëen woonde, maar er op vakantie was, toen wij er waren, het gebouw zien.
Onvoorstelbaar van wat ze gerealiseerd had.

Speciaal voor haar bezoekers, soms minder-validen, had ze zich een bestelwagen-busje aangeschaft. Wat een heerlijke vrouw.

Daniëlle zou ons...

En nu, bij het opzoeken van de gegevens rond Daniëlle stuitte Patrick op een... overlijdensbericht.
Daniëlle is niet meer, ze stierf 3 weken geleden.
Het toont opnieuw aan hoe broos het leven is. Ook diegenen die zo genereus voor anderen leven worden niet gespaard.

Beauvoir-sur-Mer
Alban Vasse, Annabelle Vasse,
Anouk Vasse et Stéphane,
ses enfants;
Jade, Ambre, ses petites-filles;
Annie Bannier, sa soeur,
ainsi que toute la famille et ses amis ont la douleur de vous faire part du décès de
Danielle VASSE
née BANNIER
survenu à l'âge de 63 ans.
La cérémonie religieuse aura lieu samedi 29 juillet 2017, à 14 h 30, en l'église de Beauvoir-sur-Mer, suivie de l'inhumation au cimetière.
Danielle repose au funérarium Fradet, 35 bis, rue des Sables à Beauvoir-sur-Mer.
Selon la volonté de Danielle, pas de visites.
Fleurs naturelles seulement.
Cet avis tient lieu de faire-part et de remerciements.
PF Fradet, Beauvoir-sur-Mer,
02 28 10 58 40.

 

Nos familles se sont croisées il y a déjà quelques années, pas très loin d'ici, dans un lieu où Danielle aimait à s'adonner à l'une de ses occupations favorites, la pêche comme vous le savez tous.
Grande pourvoyeuse de coquillages, elle ne manquait jamais de nous approvisionner lors de ses passages dans notre ile où elle avait ses lieux de pêche de prédilection.
Je tenais, aujourd'hui qu'elle nous quitte, à lui rendre cet hommage.
Danielle était une femme généreuse, affable, qui aimait donner.
Après le départ de son mari Alain, elle a su redonner un souffle à sa vie.
Elle a courageusement reconstruit, au propre comme au figuré, une maison ou chacun était reçu à bras ouverts.
Malgré les vicissitudes de la vie Danielle était restée une femme pleine de vie qui aimait rire et plaisanter, attentive aux autres et disponible.
Repose en paix Danielle, ta vie a été riche et bien remplie, tu laisses une famille en pleurs et c'est bien le plus beau signe de l'amour plein et entier qu'elle te porte.
A bientôt Danielle nous te laissons retrouver les bras de ton mari Alain.

 

Wilfried

 

*****

 

 

woensdag 9 augustus 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Haha, je dacht dat ik helemaal alleen iedere ochtend verantwoordelijk was voor een nieuwe dagbegroeting?
Niets is minder waar. Ik heb een heel research-team achter me staan. Weliswaar niet fulltime bezoldigd, maar toch.

Het gebeurt al eens  dat ik mijn online medewerk(st)ers trakteer op 'n drankje, een hapje of een dineetje.
En meer zelfs, soms mag ik ook al eens gebruik maken van hun infrastructuur.
Dan krijg ik een van de slaapkamers toebedeeld en wordt me een ontbijt aangeboden.
Of deel ik het bed. Dan sta ik 's morgens zelf in voor het fruitsapje en het koffietje.

Wat ik bedoel? Het is natuurlijk een geintje. Dat van het research-team op zich, alhoewel. De rest zeker niet.

Patrick en An zijn mijn trouwste  volgers op de webpagina. Ze verbeteren me niet alleen waar nodig, ze brengen tips aan voor wat ik schrijf en sturen me hoe langer hoe meer info om een leuke of leerrijke dagbegroeting in elkaar te steken.

Hun bronnen liggen soms ver, soms dicht bij elkaar.
Social media is voor An een dagelijkse dada. Ze kan zich dan ook beroepen op een uitgebreide schare vriendinnen en vrienden.
Of wat gedacht van haar tachtigjarige Amerikaanse homovriend die vanuit New-York wel weet wat te schrijven in het Trump-tijdperk.
Of ik kan me beroepen op Patrick's berichtgeving over zijn ex-dorpsgenoot die in Thailand een horecazaak runt, of de dochter van zijn vriend die in Afrika vrijwilligerswerk uitvoert.

Meestal verdiep ik me in hun aanwijzingen en berichtgeving over de dingen die rondom ons gebeuren.
Beiden hebben ze wat gemeen: ze weten perfect om te gaan met hun I-phone 7. Geen week gaat voorbij of ik krijg 'n mooie foto toegestuurd, of een op beeld gezette reportage uit een krant of tijdschrift.

Van Patrick: de bijlagen van de Standaard of de Tijd als bron. Voor An, de Libelle, brief uit Tienen, of een of andere groen geïnspireerde documentatie.

Wat ik in de schuif zitten heb?  Kijk van visboer Stijn op de Wereld  - Whiskytje in Casablanca - Brand bij Mint - Nieuws vanuit de materiaalpost op de dames-cyclocross in Otegem - Nieuwe poging voor Belgische mosselkweek - wijnreportages -In Blankenberge valt iedere dag iets te ontdekken - kaaskroketjes in Brugge of forel in Durbuy - de aalscholver - onze appels worden te groot - mossel met plastic - Hoe wormen ons beschermen tegen stormen....

En soms, als we bij mekaar zijn stellen we ons zelf een vraag waar we het antwoord schuldig moeten op blijven, of waar we tot op heden ook via de social media geen plausibel antwoord op krijgen.

Over welke vraag bijvoorbeeld?

Je herinnert zich ook nog wel de tijd dat voor een bezoek aan het kleinste kamertje, je de koer moest oversteken of  het toilet in een bijgebouwtje was ondergebracht.
Er was niet alleen  de houten zitbank met het ronde gat en het houten deksel, er was ook de deur met het kijkgaatje.
Waarom maakte men dat gaatje meestal in de vorm van een hartje?

Weet jij het antwoord? Dan ontvang je misschien een door Popla gesponsord cadeautje!

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Dinsdag 7 augustus 2017, een goeiedag met Wilfried

 

Ik denk in het vervolg een aanpassing in de titel van mijn dagbegroeting te plaatsen.
Zo hoef ik niet langer vast te houden aan goeiemorgen, maar houd ik het op goeiedag.
Hoe dat komt?
Een gepensioneerde  en vroeg opstaan horen niet bij mekaar. Het kan nog wel, als het moet, maar ik ondervind hoe langer hoe meer dat ontbijten om half negen me beter ligt dan het soms nachtelijk uur van vroeger.

Een tekst in de loop van de dag schrijven, laat me toe ook in te pikken op wat er 's ochtends links en rechts te horen en te lezen valt.
Maar evenzeer wordt ik beperkt in tijd als ik ' s morgens pas om 8 uur het gordijn opentrek.

Me een koffietje maken, pielleke pakken 'n kwartier voor ik ga eten, wat links en rechts opruimen en bijwerken, eten, de dag plannen en het is al vlug tien uur. Boodschappen doen en de middag nadert zonder er erg in te hebben.
Vandaar dat ik zoals vandaag pas om 14.35u deze regels schrijf.

Vandaag was dat niet anders. Samen opstaan in Blankenberge, koffietje zetten, ontbijtje verzorgen, samen eten, douche nemen, alles opruimen van enkele dagen vakantie aan zee.
Naar Zedelgem rijden om moeder stipt op te halen om 11.45u.
Dagschotel in het Oosthof in Snellegem. Alles geprogrammeerd want om 13.30u heeft moeder een afspraak.
Afscheid nemen van An, die naar Velm rijdt, om haar moeder in het home te bezoeken.
Ik met moeder naar de cardioloog in Snellegem. Vijfenveertig minuutjes in de auto wachten op moeder en een al bij al bevredigende uitslag.
En dan naar huis, waar ik me aan de computer zet.

Ondertussen nog een telefoontje ontvangen uit Zeebrugge. Een horecazaak, waar ik enkele maanden terug prospectie deed, heeft het bureau opgebeld.
Ook dat is bemoedigend.

 

Wilfried

 

*****

 

Maandag 7 augustus 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Wat 'n mooie zondag. Ik heb er dan ook optimaal van genoten.

's Voormiddags met een goed gesprek met Frank, een klant die ik de voorbije vijf of is het zelfs tien jaar uit het oog was verloren.
Er was dan ook heel wat bij te vertellen.
Het leven was dan ook voor ons beiden niet zomaar voorbij gegaan.

's Middags een aperitiefje met An en moeder en dan thuis een frisse sla met de handgepelde garnaaltjes op tafel gezet.

Eigenlijk begon de zondag met enkele opvallende details langs de weg. Ik was op weg van Jabbeke naar Sint-Andries, niet eens zover uit mekaar.

De schitterende ochtend nodigde motards en fietsers uit om op ontdekking te trekken.
Leuke passage van 2 Lotto-Soudal wielertoeristen: papa en zoontje.
Een groep wielertoeristen gebruikte het fietspad. Gebeurt ook niet elke dag.
Ze zetten er genoeg vaart achter om niet aangeklampt te worden door de plichtsgetrouwe pas geloste mannen en vrouwen, getuigen van Jehova.
Een kolonne antieke traktoren trok de baan op, richting een evenement waar ze zouden tonen hoe de boerenstiel niet meer beoefend wordt.

In een bushokje richting Brugge lag op de bank een man in een blijkbaar gelukzalige houding zijn roes uit te slapen.
Had hij de nacht doorgebracht bij de buren, die we in onze plaatselijke woordenschat de vlindertuin noemen of had hij het vertier in café Het Oud Gemeentehuis niet langer de baas gekunnen?

Driehonderd meter verder moest ik de man gelijkgeven: als je het niet langer ziet zitten, laat de auto aan de kant en maak je het jezelf gemakkelijk, al is dat dan in een bushokje. 
De verkeerstekens op de vluchtheuvel, midden de weg, waren tegen de vlakte gereden. Op zo'n stuk rechte weg moet je al goed kunnen rijden om die mee te hebben.
Dan had de man in het bushoekje de juiste beslissing genomen.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Zondag 6 augustus 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Ik ga straks een film huren. Dat wordt dan vanavond of morgenavond lekker gezellig in de zetel filmpje kijken.
Welk soort film? Het mag romantisch zijn zoals Letter to Verona. En als het eventjes kan romantiek met veel humor, zoals in Meet the parents met Robert de Niro.

Humor vind je ook in het dagelijkse leven. Dat was wat ik dacht toen ik gisteren een artikel onder ogen kreeg over voeding. Voeding dan nog wel, mijn stokpaardje. Humor, dat is mijn eindconclusie als ik alles wat de voorbije weken over voeding geschreven werd, op een rijtje zet.

Het begon allemaal met hoe wij onze eigen aarde aan het op souperen zijn. Onze consumptie ligt zodanig hoog dat er na 7 maanden niets meer overblijft van wat de aarde in één jaar opbrengt.

Remedie: minder vlees eten, minder vis eten en overschakelen naar minimum een vegetarische maaltijd per week.

Maar nu komt de aap uit de mouw gekropen.
Schrijven ze gisteren dat een onderzoek van het  Britse Medical Research Council heeft aangetoond dat vegetariërs dubbel zoveel vatbaar zijn voor depressies als mensen die vlees en of vis eten.
In dierlijke producten zit de vitamine die we nodig hebben om het leven positief aan te pakken.

Dan mag je nog zo je best doen om de aarde te redden door eenmaal per week vegetarisch te eten, als je het zelf toch niet ziet zitten.

Neen, ik doe verder zoals ik bezig ben. Gisteren lekkere lasagne gemaakt met gehakt en hesp.
Vanmiddag eten we handgepelde garnaaltjes.
Natuurlijk met de nodige groenten zoals sla, tomaat, bloemkool en boontjes erbij.

En deze ochtend?
Om de duivel te tarten: 2 gekookte eitjes.

Als je morgen geen dagbegroeting krijgt komt dat omdat ik misschien het weekend door de verkeerde voeding niet overleefd heb.
Misschien is onze aarde dan al onherstelbaar naar de wuppe.
Of misschien ben ik nog niet bijgekomen in ons zeteltje van de humor in de komedie 'Bommarrelu' of vertaald:
Love makes life beautiful.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

zaterdag 5 augustus 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Het is niet mijn bedoeling om deze site te gaan gebruiken om je ieder weekend met voetbalcommentaar rond de oren te slaan. Trouwens als Club brugge supporter moet ik tegenwoordig niet te hoog van de toren blazen.

Maar toch wil ik per uitzondering het eens over voetbal hebben. En dan niet over wat er allemaal geschreven werd en wordt over de transfer van Neymar naar Paris Saint Germain, maar over wat er geschreven werd over Standard de Liège bijvoorbeeld, of over Racing  Genk.

Standard, vorig jaar op de dool, zou verder wegzakken in de anonimiteit. Het zou opnieuw een jaar worden met veel ophef rond het bestuur en oproer rond de supporters. Racing Genk daarentegen hoorde vorig jaar eigenlijk al bij de top 6 van ons nationale voetbal en zou dit jaar moeiteloos zich daarin handhaven. Een derde plaats werd hen voorspeld.

En zie, gisterenavond in afwachting van het zien van de machtige film Dog Day Afternoon op Canvas kreeg ik een meer dan leuk voorfilmpje te zien op de sportzender: de 2de helft van de wedstrijd Standard Luik - Racing Genk.

Al wat vooraf in de kranten werd geschreven werd op 45 minuten tijd op 'n hoopje gespeeld. Met als resultaat een verdiende 2-1 overwinning voor de Luikenaars. Het is natuurlijk nog maar het begin van de competitie, maar Standard miste in ieder geval zijn start niet met een 4 op 6. Genk blijft steken op een schamele 1 op 6.

We mogen ons voorbereiden op een switch in de kranten toch wat betreft de eerst volgende dagen. En zo blijft het doen schrijven en doen lezen.

En om het nu toch over iets anders dan uitsluitend over voetbal te hebben. Eerder dan het voetbal kwam een zoveelste aflevering  van Switch met Adriaan Van den Hoof op TV 1.

De formule van het spelletje met de finale is op zich ontspannende TV op een al of niet zomerse avond. Maar wat die Adriaan uit zijn mouwen schudt is mega. En zeker als je dan nog kandidaten hebt die er mee in op gaan.

Zoals deze week toen schoolmeester Jens het in de finale niet haalde.

Adriaan: ik had het je graag gegeven.
Jens: ik had het graag gekregen.
Adriaan: gij zijt toch ne sjarel.

Of gisteren, kandidate Shiara met gebalde vuist aanmoedigend met
Shiara for Belgium. 

Dat zijn van die dingen die me vrolijk stemmen.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

Vrijdag 4 augustus 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Je hebt het de voorbije dagen en weken wellicht ook gevolgd: de merkwaardige brand in de mergelgrotten in de omgeving van Maastricht.

De brand brak op een donderdagavond uit bij het bedrijf Vrancken dat aan de Belgische kant van de grotten hooi  had opgeslagen. Volgens de brandweer ging het om ongeveer 800 kubieke meter aan hooibalen.

De brand veroorzaakte ook in de omgeving van Maastricht de nodige overlast. Rookwolken trokken door het grottenstelsel en kwamen aan de Nederlandse kant van de grens naar buiten.

Uiteindelijk bleek de brand aangestoken. Twee verdachten werden inmiddels opgepakt.

Zo heeft ook Chateau Neercanne, het kasteel met sterrenrestaurant aan de zuidrand van Maastricht, veel schade opgelopen. De bijgebouw zijn tweeënhalve maand onbruikbaar na brandstichting in de Cannerberg.

De schade is dan ook groot. De keuken, de diepvries, de koeling, de patisserie, de wijnkelder, de feestgrot en de lounges zijn onbruikbaar. Volgens de mannen van de brandweer zit alles onder een grote vieze bruine drab. Alleen al in de wijnkelder is de schade niet te overzien. Alle flessen die daar liggen hebben kurken die ook ademen.

De rookschade maakt dat die flessen  onbruikbaar zijn geworden. En er zitten nogal wat pareltjes tussen.

 

à la vôtre (maar dan met een andere wijn)

Wilfried

 

*****

 

donderdag 3 augustus 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Een zeilbootje dobbert eenzaam op zee. Alleen de strafste zeilers gaan de zee op. Het is dan ook geen weer om 'n hond door te jagen. Of dat een rol speelt voor de echte mannen onder de zeilers weet ik niet. In ieder geval, het nodigt niet echt uit.

Vandaag ben ik terug in Zedelgem, tot en met zondag. Tijd om bestellingen uit te voeren en voor de rest het rustig houden.

Dat deden we gisteren namiddag ook al. En gisterenavond was het al helemaal niks om wild van te worden. Ook gezien hoe dit Club Brugge enkele maten te licht is om Europees wat voor mekaar te krijgen. Als er al intenties waren om er iets van te maken, dan vielen die al in de tweede minuut in duigen. Wordt vanavond Oostende - Marseille iets? Ook al een bijna onmogelijke opdracht. Maar Oostende is dan ook de echte underdog, terwijl Club dat niet van zichzelf vindt.

Ook gelezen en gehoord hoe we met z'n allen de aarde aan het op souperen zijn? Nu al hebben we verbruikt waarvoor onze aarde een jaar nodig heeft om het te produceren. Eigenaardig dat we door één dag op de week vegetarisch te eten daar veel kunnen aan doen.

Eerlijk toegegeven, ik zie mezelf nog niet zo vlug hierop overschakelen. Vanmiddag staat zwaardvis op het menu. En ik weet nu al dat we achteraf onder mekaar zullen zeggen: dat was toch weer lekker.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

 

woensdag 2 augustus 2017, een goeiemorgen met Wilfried,

 

Het voelt een beetje als schoolmeester zijn: 2 maand vakantie waarbij de activiteiten sterk worden terug geschroefd.
Wijntje hier en daar leveren, orde in het papierwerk houden. En voor de rest? Profiteren van de mooie dagen, zoals  gisteren er eentje was.

Wandelen heen en terug naar het Oosterstaketsel in Blankenberge. Goed voor 5 km stappen. Met als beloning een heerlijke middagje.

Ontdekking die we eigenlijk vorig jaar, ik geloof in december, of was het toch al januari, dit jaar deden. Al waren de omstandigheden toen totaal anders.

Het was toen avond, koud, het vroor, er hangde een dichte mist en met een volgeladen bestelwagen reden we de  dijk af, het staketsel op. Patrick had er geen goed oog in. Kon ook niet met zo'n dichte mist. En het werd er niet beter op. Halverwege dat staketsel stond een mastodont van een kraan opgesteld die ons een normale doorgang belette. Het verplichte ons het geimproviseerde bruggetje naast het staketsel met hebben en houden op te gaan. Het werd sleuren op gevaar af een deel van het materiaal kwijt te spelen.

Ik herinner me nog dat we toen zegden: hadden we het vooraf geweten, we hadden in zo'n omstandigheden niet ingegaan op de vraag van Horeca Blankenberge om een presentatie in de brasserie-bistro van het Oosterstaketsel te geven.

Maar de uitbaters van die Bistro maakten bij aankomst op slag alles goed. Vriendelijk, behulpzaam, geen vraag was hen te moeilijk. We kregen er de beschikking over een kraaknette professionele keuken. Het maakte dat het voor ons een memorabele, niet te vergeten avond werd.

 

Gisteren waren  we er opnieuw, ditmaal in totaal andere omstandigheden.
Bemerkten we al toen we het vernieuwde staketsel opwandelden.
De wiebele draagleggers zijn ondertussen vervangen door een leuk wandelende boulevard (een laatste deel wordt na de zomer aangepakt).
Het zonnetje en de aangename temperatuur nodigde uit tot het terras.
De verwelkoming door de patron was opnieuw hartelijk.

Een jonge man en een niet onaardige jonge vrouw verzorgden de bediening: vlot en attent. Tafeltje voor het aperitief in afwachting van een ruimere setting voor een gerechtje.

Nootjes in een inox kommetje met deksel. Je krijgt er een minilepeltje en minibordje bij. Goed bedacht: niet iedereen zit in de nootjes te grabbelen.
Aan alles wordt gedacht: serviet in inox ringetje met een vork er bij gestoken.

Wij bestellen garnaalballetjes als apero bij het (goedkope) maar lekkere glaasje cava.

We gaan beiden voor de sliptongetjes, gepresenteerd op een rechthoekig bord. Perfect gebakken, lekker vers en de maat van een sliptongetje ontgroeid. Ik schat op 6 in één kilo. We krijgen er elk drie.
Opnieuw een detail: naast het partje citroen op het bord een minuscuul klein sauskommetje waarin wat braadjus is gegoten.
Apart, een slaatje, mayonaise en de frietjes in een stevige puntzak.

Omdat het vakantiegevoel ons danig weet in te pakken gaan we voorbij aan het glaasje wit maar bestellen we een halvetje Pouilly Fumé van Joseph Mellot.
Klein flesje, groot flesje, maakt niet uit: de wijn gaat in de ijsemmer met keiveel ijs. Idem voor de glaasjes voor onze fles spuitwater.

We laten niet na de patron te complimenteren met zijn fijne aanpak, de bediening om hun vriendelijkheid.
An vindt dat ook de kok, de dame des huizes met assistentie, een complimentje verdient. Dat gaat ze hen dan ook persoonlijk overbrengen.

Bij onze adresjes, mérite le détour, zo zou de Guide Michelin schrijven: Brasserie-Bistro Oosterstaketsel Blankenberge: Wij raden het je aan in  het  westvlaams: keerdekeerwere. Je zal het achteraf met ons beamen.

contact +32 476 66 49 98

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

dinsdag 1 augustus 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

1 augustus: we zijn in de oogstmaand aanbeland. Alhoewel, als je rondom kijkt en als je zelf al eens enkele kilometer achter zo'n mastodont op de weg bent blijven hangen, dan weet je het wel: het meeste graan is binnen gehaald. De velden wachten op een volgende behandeling.

Gisteren in Tienen zelf voor tuinman gespeeld. Doe ik graag als ik zelf kan bepalen wanneer en hoelang. Moet nog altijd opletten want de dokter verbood me inspanningen te doen. Maar in de tuin werken compenseert het buiten zijn, wat door op een appartement te wonen wordt ingeperkt.

Het is een leuke tuin midden in de stad, omringd door hoge muren met begroeing. Er zijn heel wat perkjes met buxus, hagen op 'n meter en hagen op 2 meter. Dat vraagt om regelmatig snoeiwerk. Gisteren stelde ik orde op zaken.

Wat ook opvalt, het zal wel niet altijd zo zijn, maar ik ondervond het zondag en gisteren opnieuw: de temperatuur in het binneland klimt al vlug 3° hoger dan bij ons aan zee. De twee voorbije dagen noteerde ik er 26°.

Gisteren nog binnenland, vandaag de zee. Mooi weer en uitnodigend voor 'n fikse wandeling. Dat combineren met wat rusten: een scenario waar ik me moet aan houden. Een pluspunt in die mindere periode: het verbiedt zichzelf.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

 

Maandag 31 juli 2017, een goeiemorgen met Wilfried,

 

Nog efkes aan het bekomen van Suikerrock. Voor elk wat wils op de familiedag van het Tiense muziekfeest. Straten met foodtrucks, straten waar kinderen hun hart konden ophalen in standen met behendigheidsspelen en op het grote podium Laura Tesoro.

Niels Destadsbader voor de iets grotere kleine meisjes, Matt Simon, singer songriter met één grote hit.

Dan tijd voor de jukebox van de Belpop: Soulsister met Polle Pap in grote doen. Polle Pap, zo noemen ze Paul Michiels in Tienen, in een vorig leven nog melkboer. Vandaar.

Ondertussen zag je het imago van het publiek stilaan veranderen. Plots werd de gemiddelde leeftijd met enkele jaren de hoogte ingejaagd en veranderde de outfit vande stoere grijsaards van kleurrijk naar zwarte bedrukte t-shirts. Het kon er niet om liegen: Status Quo was in aantocht.

Na een gesmaakt optreden werd het podium voor een laatste maal verbouwd.

En hoe! Er kwam zowaar een verdiep aan te pas waar 3 blazers van jetje zouden geven om het optreden van top of the bill, Zucchero Fornaciari kracht en kleur bij te zetten.

12 muzikanten in alle kleuren en sexe en een Zucchero die er zichtbaar plezier aan beleefde.

Dat kon voordien ook al gezegd worden van Jan Leyers die z'n compaan Polle maar bleef aanporren om er een extra schreeuw boven op te gooien.

Leuk dagje, met warm zomer weer. Zo goed dat we de overgang van zondag naar maandag nog op een terrasje konden vieren.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

zondag 30 juli 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Ik had het gisteren over 'stof genoeg hebben' om een dagbegroeting te schrijven.
Toen zat ik al met iets van, laat me niet alles in een dag verwerken maar spreidt het over twee. En dan heb ik het niet over forel gaan eten in Durbuy zoals Danny Horzeele het deed, het beschreef en er ook goed voor betaald werd om te zeggen dat het eigenlijk op niets trok. Een 7.5 op 10 voor het beste van 10 zaken is niet iets om over naar huis te schrijven, misschien wel in de krant.

Neen ik wil het over iets totaal anders hebben. Iets wat ik zag op TV 1 en gisteren dan ook als bijdrage in het Nieuwsblad vond.

Anthony Reyers, een blinde jonge man van 25 uit Kortenberg is de initiatiefnemer van een project dat blinden moet leren te kijken met hun tong. Het initiatief komt uit Amerika.

Door voortdurend te klikken met de tong kan men aan de echo van de geluiden die men maakt bepalen hoe  ver, hoe groot en zelfs uit welke materie een object bestaat.

Jonas Mayeur, de reporter van het Nieuwsblad werd in Leuven uitgenodigd samen met tientallen jongeren uit alle delen van de wereld deel te nemen voor het aanleren van deze techniek. Techniek die afgekeken werd van hoe vleermuizen, bepaalde vogel- en walvissoorten zich voort bewegen. En het resultaat was opvallend bemoedigend, ook al vergt het een uiterste concentratie.

Hoe het werkt?

Terwijl de blinde wandelt maakt hij voortdurend klikkende bewegingen met de tong waardoor hij zijn omgeving scant. Het vraagt training om de juiste klikgeluiden te maken.
Die geluiden weerkaatsen tegen muren, gebouwen, mensen en voorwerpen.
De echo's variëren naargelang de obstakels veraf of dichtbij staan.
De weerkaatsing van een echo van een verder afgelegen muur duurt langer dan van iets wat dichtbij is. Ook de materie op zich geeft verschillende echo's. Proef op de som werd genomen met een plastic bankkaart en een porseleinen bord.

Zo krijgen blinden een idee over de afstand, de grootte en de richting van obstakels die zich op hun weg bevinden.

Wie meer wil weten over dit prachtige initiatief vewijs ik graag naar www.iccbelgium.org

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Zaterdag 29 juli 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Op 'n miezerige zaterdagochtend een dagbegroeting schrijven? Het lukt me wel: stof te over. Sla de diverse kranten open, leg je oor te luisteren en de reportages vliegen je om de oren. Om er enkele uit te pikken?

Onze zee zit plots vol met vis. Iets wat onze vissers nu al 10 jaar lang beweren. Toch wat de twee vissoorten betreft die voor hen financiëel het belangrijkst zijn: de tong en de pladijs.
In dezelfde reportage heeft men het ook over die soorten die schaars of bedreigd blijven. Daarbij de....stokvis. 'k zou graag eens 'n babbel opzetten met de mens die dat artikel geschreven heeft. Stokvis is een bewerkt product. Weet jij van welke vis?

In een ander krantenartikel wordt  de opvolgster van Sandra Bekkari voorgesteld. Ik hou alvast van de titel van haar boek, iets om honger van te krijgen: Gezond Bourgondisch. Zonder haar boek te lezen vind ik heel veel in haar gedachtengang: weg met de blauwe-besssen-superfood, maar terug naar eigen kweek en dan nog volgens de seizoenen. Appels en peren worden pas in september geoogst. Heb ik de vorige weken tussen Tienen en Sint-Truiden meer dan ooit kunnen vaststellen.

En ook ik blijf met vragen zitten. Vanwaar de schaarste in de garnalenvangst. Nooit eerder meegemaakt.
Het water was door bepaalde stromingen te helder, hoorde ik iemand vertellen.
Iemand anders had het over het nefaste gevolg van Nederlanders die met trilnetten op garnalen vissen. Vraagt verder onderzoek naar de waarheid.

Hoe zit dat nu met die garnalenvangst en consumptie. (artikel uit Het Laatste Nieuws)

"Er is werk aan de winkel", dat was de boodschap bij de voorstelling van het themanummer (G)een kleine garnaal van West-Vlaanderen Werkt. De economische cyclus van de grijze noordzeegarnaal werd in kaart gebracht en daaruit blijkt dat de Belgen de helft van de Europese vangst van garnalen verorberen, maar daar zelf maar een fractie aan bijdragen. "De Nederlanders domineren nu de markt. Het is een uitdaging voor de Vlaamse voedingsbedrijven om nieuwe initiatieven te nemen in de garnalenbusiness. Machinaal pellen lijkt door te breken, misschien zijn hier opportuniteiten. Er is ook al een kleinschalig initiatief voor handmatig pellen in Brugge bij Footstep", zegt hoofdredacteur Jan Bart Van In.

Paradox

Er geldt dan ook een gigantisch paradox in de sector van de garnalen. "De Belgen eten immers 54 procent van de garnalen die gevangen worden in de Noordzee op, maar vangen amper 1 à 2 procent zelf. Het zijn vooral de Nederlanders die de garnaal vangen (45 procent) en verwerken (85 procent). 80 procent van de garnalen die via Nederland verwerkt worden vertrekken naar Marokko om gepeld te worden. Hiervoor zijn de garnalen zeker 10 dagen onderweg voor ze op ons bord terecht komen. Vers kunnen we ze dat niet echt noemen." Kunnen we dat niet gewoon zelf doen? "Er zijn enkele positieve factoren. Zo is er geen overbevissing. In 2014 werd maximum 46 procent van de populatie bovengehaald. Daardoor zijn er ook geen quota voor de garnalen. Voor jonge vissers is het een interessante tak doordat ze geen lange vaardagen hebben", licht Van In toe.

Hypotheek op toekomst

Toch rijst de vraag of het nog economisch leefbaar is. "Het marktaandeel krimpt waardoor we ons moeten afvragen of er nog voldoende massa overblijft om het leefbaar te houden. De grootste garnalenhandelaars kopen nu al in het buitenland." Er zijn nog grote bedreigingen voor de toekomst. "Als er niet snel nieuwe vissers komen, zullen er geen Vlaamse garnalen overblijven. "Momenteel zijn er 29 vissersschepen die op garnalen vissen. In 1957 waren dat er nog 134. De 3 grootste zijn al in Nederlandse handen. De schepen zijn gemiddeld 33 jaar oud. Met slechts twee vaartuigen die jonger zijn dan 20 jaar ligt er een hypotheek op de toekomst. De helft zit financieel trouwens in rode cijfers", zo blijkt uit het onderzoek.

Duurzame methoden

De provincie wil de Belgische garnalenvissers ondersteunen in de zoektocht naar duurzame vangstmethoden. Het instituut voor Landbouw- en visserijonderzoek verrichte al onderzoek naar het levend bewaren van garnalen aan boord van de vissersschepen. Hierdoor kan de bewaartijd verlengd worden naar 10 dagen.

De garnaalvangst in cijfers

Jaarlijks wordt zo'n 35.000 ton garnalen opgevist uit de Noordzee. De Nederlanders halen de hoofdmoot binnen (45 procent), gevolgd door de Duitsers (37 procent) en Denemarken (10 procent).

De Belgen eten weliswaar 54 procent van de garnalen op, gevolgd door Nederland (20 procent), Duitsland (15 procent) en Frankrijk (8 procent).
In Marokko werken zo'n 4.000 vrouwelijke pelsters in een zevental bedrijven.

85 procent van de grijze garnaal wordt verwerkt en verhandeld door Nederlandse bedrijven, twee bedrijven beheersen 80 procent van de markt.

65 procent van de garnalen in de Vlaamse visveiling worden opgekocht door een Nederlands bedrijf.

De garnaalkroket is een uniek Belgisch product dat voor 90 procent in België geconsumeerd wordt en voor 70 procent in Vlaanderen geproduceerd wordt.

Er zijn 18 Vlaamse fabrikanten van garnaalkroketten, die in 2014 33 miljoen garnaalkroketten produceerden. (LBB)

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

 

vrijdag 28 juli 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Gisteren mooi werk geleverd, al zeg ik het zelf. Werk dat ik enkele weken terug eerder voorzichtig opstartte en gisteren uitgebreid zijn vervolg kreeg.

Ik ben bezig met het maken van wijnfiches. Zestig in totaal. Heel netjes met het embleem MOEYAERT bovenaan, de uitleg over het domein en de wijn, de prijs per karton, per fles, de geschenkverpakking en een foto van de fles of de wijnbouwer. Ik ben tevreden met m'n werk, alhoewel het nog niet volledig is. De fiches worden geplastificeerd en komen boven op de kartons met de wijnen.

Omdat ik niet thuis op de computer maar in de wijnshop op de laptop het maken van de fiches opgestart ben, werk ik het werk verder op die laptop af.

Ik kan niet afprinten van de laptop dus heb ik ze gecopiëerd op een stick. Tot daar dan geen probleem. Tot ik de USB-stick opende op mijn computer  en moest vaststellen dat de perfecte lay-out van op de laptop niet werd overgenomen op de stick. Het loopt volledig in de soep terwijl het tenslotte toch over wijn gaat. Wat ik ook aan instellingen probeer: het lukt me niet.

Gelukkig, na uren van vertwijfeling, het met frisse moed deze ochtend opgelost. De laptop aangesloten op de printer. Niet met de bijhorende software -CD, die al lang k'weet-begot-niet-waar-die-ligt, maar met van het internet afgehaalde HP-software.

Een model is afgedrukt, geplastificeerd en prijkt nu op de  tafel van... het ontbijt. Zodat ik kan zien hoe goed mijn resultaat is.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

donderdag 27 juli 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Ik heb helemaal niets meer in huis verklapte moeder me gisteren aan de ontbijttafel.
Een goede verstaander en dat ben ik, heeft maar een half woord nodig om te begrijpen; er komt deze middag niet veel op tafel.
Of nog beter: zouden we niet beter ergens een dagschotel gaan eten.

Ik moet toegeven, ik had m'n vrouwen in Brabant in de watten gelegd, m'n eigen moeder mocht niet achterblijven. Of lees het ook zo: uit eten is een van de dingen die ik het liefst doe.

Enkele van onze traditionele adresjes waren gesloten. Patrick had me al enkele keren verteld over Bistro Boschvogel in Aartrijke. In een vroeger leven als het Balkonnetje ook al fel gewaardeerd. Met enige schaamte moet ik bekennen dat ik er eerder nooit was geweest. Na gisteren moet ik zeggen: onterecht!

Op de middag, geen uur te vroeg, kwam de zon er door piepen. In zoverre, dat wat eerst nog aangenaam was, het met de minuut warmer tot heet werd.
Een probleem voor moeder, niet voor onze gastvrouw: het tafeltje werd opzij tot onder de grote parasol geschoven.

Bij een buurtafeltje werd tonijn geserveerd.
Goed gebakken was gevraagd. Het was goed gebakken, naar mijn goesting en smaak iets wat je niet vraagt voor tonijn.
Het was een probleem voor de dame die het nog te weinig gebakken vond.
Niet voor gastvrouw Lieve die het terug naar de keuken bracht en met dezelfde glimlach de tonijn als een schoenzool terug op tafel zette.
Klant is koning en het was amazing.


We kwamen binnen langs de voordeur en gingen buiten langs de achterdeur. Dat bood me de mogelijkheid om te ontdekken hoe groot het etablissement achter de rijgevel is. Ruim en gezellig binnenin, prachtige terrastuin buiten.
Pas dan zag ik dat ik de auto, die ik aan de kerk had geparkeerd, heel dichtbij op een parking palend aan dat terras kan plaatsen.

Wat Olivier voor ons klaarmaakte? Een lunch aan 17.50 euro. Daarvoor kregen we een lekker minestronesoepje, gebakken rode poonfilet met bloemkool en worteltje, mooi op het bord gedresseerd en  geserveerd met een smakelijk sausje en als afsluiter de keuze uit een koffie of een ijsje.

Die lunch wordt geserveerd van woensdag tot en met vrijdag met telkens de keuze uit vis of vlees.

Bistro Boschvogel staat met stip in mijn restaurant-adressenboekje en kan ik u met veel overtuiging aanraden.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Woensdag 26 juli 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Na de werkdag met de verhuis van Tienen naar Velm, de kinderopvang.
De dinsdag begonnen met lekker lang uitslapen. Boodschappen doen bij de buren in Leuven, een machtige Delhaize-winkel, waar ze me best toch niet teveel in loslaten.

Inkopen doen voor ontbijt en avondeten. Voor het ontbijt, dat eerder, gezien het uur, op een brunch lijkt, heb ik brood nodig. Drie suikerprinsesjes die in de watten moeten gelegd worden, dus koop ik naast een rustiek frans brood ook een suikerbroodje. Voor het overige hebben we nog alles voorradig.

Voor het avondeten ligt dat anders. We zijn dan met zes. Ik koop mosselen, prei, aardappelen, kabeljauwfilet, lamsoor, wakame en broccoli. Tomatentapenade en andere details heb ik nog in de koelkast.

Het wordt een lui voormiddagje, ook al omdat het buiten maar zo en zo is. Na de middag verandert dat.

Het is het sein om nog iets buitenhuis te plannen.
'n Tweede keer in korte tijd rijden we naar het prachtige natuurpark van het Vinne in Zoutleeuw. Ik verdiep me ter plekke meer in de werking van dit provinciaal domein. De kinderen in de speeltuin.

In de Middeleeuwen werd het gebied tot 4 meter diepte uitgegraven voor turfwinning als brandstof. Het opborrelende grondwater veranderde de groeve in een groot meer.
Vanaf 1841 legden pompen het meer droog, waardoor er aan landbouw kon worden gedaan. Later zou men er Canadese populieren aanplanten om er lucifers van te maken.
In 2004 liet de provincie Vlaams Brabant de pompen opnieuw stilleggen. Zo werd de oude groeve terug aan de natuur gegeven. Dit schitterende uitgestrekte domein is gratis toegankelijk. Paadjes leiden de bezoekers over het water en doorheen het metershoge riet.

Wat ook bijzonder is aan dit domein; de bistro, dat als een sociaal project wordt uitgebaat.
Zowel in de keuken als in de bediening worden mensen met een beperking te werk gesteld. En ze doen dat met enthousiasme en vriendelijkheid.
Er is respect voor de korte ketting met groenten uit de eigen biotuin en leveranciers uit de onmiddellijke omgeving.
Straks wordt er een biertje getapt dat die filosofie onderschrijft.

Zoutleeuw is niet bij onze Westvlaamse deur, maar als je een weekendje of enkele dagen Brabant - Limburg uittrekt mag een bezoek aan het Vinne zeker niet ontbreken.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

dinsdag 25 juli 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Totaal andere dag vandaag: gedaan met feesten want de handen uit de mouwen steken vraagt nu de aandacht.

We sliepen in Tienen en rijden de bestelwagen aan het appartement van An haar ma rond halftien voor. Bedoeling is specifieke spullen en interieur te verhuizen naar Velm (Limburg). Daar neemt ze morgen in een appartement van een privé zorgcentrum haar intrek.

Ik zou geen minuut twijfelen als ik niet alles meer zelf kan doen. De flat is ruim, helder en spiksplinternieuw. De grote deurvensters bieden een ruim uizicht op landerijen en fruitplantages. Hier zal ze zich hopelijk vlug thuisvoelen.

Ook nu zijn haar drie kinderen, Andreas, 'n kleinzoon en An's kleinkeinderen samen in de weer om het haar zo goed mogelijk naar haar zin te maken.

Ik kan mijn steentje bijdragen, wat bijzonder geapreciëerd wordt. In goede en kwade dagen hebben we elkaar beloofd.

Vandaag gaan we op uitstap met de kleinkinderen. Vanavond kook ik. Daarna keer ik terug naar huis. Dan zal het verkeer wel geluwd zijn aan de werken in Bertem - Kortenberg, Merelbeke-Zwijnaarde en Aalter.

Na ontbijt in Leuven (vrijdag) Enneille (zat-zond) Tienen (maandag) Leuven (dinsdag) wordt het morgen nog eens terug Zedelgem.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

Maandag 24 juli 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Voor het eerst worden we gisterenochtend verplicht om binnen te eten. Ook dat lukt perfect met z'n veertienen. Opnieuw ei en spek voor de liefhebbers.

Iedereen, tot de puppy-labrador toe, heeft de vorige avond goed verteerd. Er worden nog contacten uitgewisseld want na het ontbijt gaat iedereen z'n eigen weg.

Stefaan en Cindy rijden terug naar West-Vlaanderen, idem voor Hubert en Griet. Eddy, Hilde en Peter blijven tot vandaag in de chalet. Pascale vertrekt naar Brugge. Ivan, An en Patrick rijden naar Neerpelt. Daar wordt de volgende catering opdracht, voor zaterdag aanstaande, besproken. Later op de dag zullen we foto's doorgestuurd krijgen van de mannen met een... trappist. Locatie: de abdij van Achel.

Wij, dat zijn Geert, Francine, An en ikzelf, doen niet onder. We beslissen niet rechtstreeks naar huis te rijden, maar maken een extra uitstap naar Durbuy.

Het blijft de ganse tijd droog. De 2 uur parkeergeld zal achteraf niet voldoende blijken. Komt er van als je drie en een half uur uittrekt voor een Rochforke, een bezoek aan de parfumwinkel, de Tortugabar en de Canette. Het wordt een leuke uitloper.

Om half vier nemen we afscheid van mekaar. Mijn oude buur rijdt naar Varsenare, wij naar Tienen. Op afrit Saint-Trond / Tirlemont scheiden onze wegen en komt er een eind aan een schitterend weekend.

 

a là vôtre
Wilfried

 

*****

 

zondag 23 juli 2017, een goeiemorgen met Wilfried,

 

Na de leuke start van de zaterdag, het vervolg op zondag.
Ontbijt met veertien op het terras. De weergoden zijn ons gunstig. Een telefoontje leert ons dat het aan de kust 'n stuk minder is.

Ivan maakt voor iedereen spek en ei. Er zijn pistolets, croissants, stokbrood, suiker- en rozijnenbrood.
De sfeer zit er onmiddellijk opnieuw in.

De derde fiets, tot dan voor mij een raadsel van wie hij is, krijgt een vrouwelijke wielerfan: Cindy rijdt met Stefaan en Ivan mee naar La Roche.
Wij volgen later met de auto.

In plaats van tussen 11 en 12 terug in de chalet te belanden, wordt het half één. Ondertussen zijn de vrienden van Enneille er ook.
Goegebeur, in een vorig leven Geert en Francine, hebben we onderweg naar Noiseux opgevangen. We lieten hen de keuze: ofwel doorrijden naar de chalet en de afwas doen, of, indien ze geld op zak hebben, meerijden naar La Roche.
De keuze is vlug gemaakt.

Terug in de chalet is de kennismaking met o.a. de patron van de mini-market van Noiseux en Monsieur et Madamme Tomsen, tachtigers, hartelijk.

Eddy, heeft opnieuw z'n best gedaan: niet alleen door royaal de nieuwe wijnen van Vin de Liège te schenken, maar ook met het aanbod van langoustines en crevettes royal. En dat is pas de opener.
Een zalmcarpaccio, soepje van mosselen, roodbaars met tapenade en zeebaars maken er een culinaire namiddag van.

Om 17 uur gaan we uit elkaar. Voor ons betekent dat een siësta, voor anderen een ritje met natje naar Durbuy. Om half acht komen we samen in de Passerelle voor een Irish ribstuk en dessertje.

De mooie zondag wordt in de chalet afgesloten met enkele geslaagde moppen en een afsluitertje(s).

Heerlijke dag: signature Eddy.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

zaterdag 22 juli 2017, een goeiemorgen met Wilfried,

 

Schitterende vrijdag met enkele onverwachte wendingen. Te beginnen op weg naar Namen.
Ik had contact met Ivan en Stefaan op de fiets en kreeg te horen dat hun begeleiders, Patrick en An hopeloos vast zaten op de Brusselse ring. De afspraak in Overijse liep daardoor vertraging op. Dat gaf ons de mogelijkheid om een tussestop in te lassen. Waar kan dat beter over de middag dan op een leuk terras van een restaurant.

Chez Louis net buiten Jodoigne, een adresje waar mijn An en haar ma geregelde bezoekers waren. Vriendelijke ontvangst en een lekkere coucou malinois. Adresje om te onthouden.

Op het ogenblik dat onze coureurs in Namen de Maas langs het fietspad op gingen volgden wij aan de overzijde de gewone weg.

Eerste ontmoeting en heerlijk moment: de brug over de rivier in Marche-lesDames. Het vullen van de drinkbussen kwam geen kilometer te vroeg. Tussen Namen en Enneille zouden we ze nog een vijftal keren zien voorbijrijden. Duidelijk dat Stefaan de laatste heuvels beter verteerde dan Ivan.

Die laatste kilometers zouden ze dan ook elk op hun eigen tempo afmalen.
Dat Stefaan 10 minuten voorsprong op Ivan zou nemen had een logische verklaring: Cindy, zijn nieuwe vriendin mag gezien zijn. Normaal dat je dan een tandje bijsteekt.

Ivan hoefde zich niet te haasten, niet dat zijn An dat niet zou willen, maar eens in de chalet moest hij de Vlaamse stoverij nog afwerken. Uiteindelijk won Ivan toch de etappe! Hoe dat kwam? Tussen Havelange en Enneille reed hij hopeloos verkeerd. Geen etappewinst voor Stefaan maar toch de bergprijs.

De eerste avond in de chalet, een zomerse avond  en een topsfeertje. Eddy had niets onverlet gelaten om zijn 14 gasten in de watten te leggen.

Moe maar overgelukkig liep het tegen middernacht toen we onder wol gingen. Allez: 'n dun lakentje was meer dan voldoende.

 

à la vôtre

Wilfried

 

 

******

 

 

vrijdag 21 juli 2017 (en ook nog 'n beetje donderdag 20/7), een goeiemorgen met Wilfried

 

Op de Nationale Feestdag rijdt Ivan van Torhout naar Enneille, goed voor 290 km fiets...plezier, of hoe je Vlaanderen met Wallonië kunt verbinden. Straks zijn we met... 24 in en rond de chalet om op zaterdag de nieuwe wijnen van le Vin de Liège te proeven. Het wordt dus een topweekendje.

Gisteren geen dagbegroeting wegens tijdsgebrek. Opgestaan om 5.30u. Enkele facturen gemaakt, de papieren van het 2de kwartaal voor de boekhouding gerangschikt, morgenontbijt om half acht, naar de wijnshop om wijn in te laden, bellen met Kortrijk, afspraak om 9.45u. Vertrek uit Kortrijk om 10 uur, Zeebrugge 10.50u, Knokke 11.10u, Zedelgem 11.50u, Bellem 12.30u. Oef: aan tafel voor een schitterende lunch. 14u vertrek Bellem, 14.30u Zedelgem, 15u AudioNova Loppem, 16u palet wijn lossen in Jabbeke, 16.50u Gastro Service Brugge, 17.10u Kwarto Brugge, 17.30u viswinkel Eddy, 17.50u slager Zedelgem, 18.30u vertrek Leuven, 20u aankomst Leuven. 21u??? in slaap gevallen in de zetel. Veel tussentijd om een dagbegroeting te schrijven was er dus niet.

Vandaag wel. Lekker uitgeslapen, het is nu iets na negenen.

We gaan ontbijten op terras en maken ons op om naar Enneille te rijden. Vanavond heeft An van Ivan voor iedereen Vlaamse stoverij gemaakt. Dat zal dan wel met een Waals biertje zijn.

 

à la vôtre

Wilfried

*****

 

 

woensdag 19 juli 2017, een goeiemorgen met Wilfried,

 

Wat werd er gisteren  gemopperd over de te hoge temperaturen. Het kwik klom gezwind naar 30 graden, maar er stond een wind die het allemaal draaglijker maakte. Mij hoor je niet klagen.

Wat gespetter op m'n dakvenster in de vroege ochtend vandaag. Of was het nog nacht?
Een, of waren het er meer, muggen hielden me uit m'n slaap, maar toch ook weer niet genoeg om de schade op te meten.

Vorige week voor het eerst kennis gemaakt met een teek. Die zag ik zitten op het been van An. Heel voorzichtig kon ik die er met een pincetje afhalen. Teken zijn niet te onderschatten. M'n neef Stefaan kreeg er enkele jaren terug mee af te rekenen. Meer dan een half jaar was hij buiten zijn normale doen en werden er zorgen gemaakt over de goede afloop.

Een goeie kant van de zomer is dat er prachtige foto's kunnen gemaakt worden. Met het fototoestel in de auto is het maar een vingerknip om even halt te houden en een mooie foto te maken.

Zoals gisteren in Snellegem waar men volop de tarwe aan het oogsten was. Niet gedraald en een fotootje gemaakt. Tegenwoordig moet je niet te lang wachten als de kans zich voordoet. Wat vroeger een week lang duurde wordt nu in een dag afgehaspeld.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

dinsdag 18 juli 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Gisteren een werkdag in Leuven.
Terwijl An familiezaken regelde had ik de handen vrij om technische fiches te maken van al mijn wijnen.
De kaarten worden geplastificeerd en komen in de wijnshop boven op de kartons te staan. Zo krijgt men een duidelijk en gedetailleerd overzicht van elke wijn en de wijnbouwer.

Zijn er opnieuw bij: de Morgon en de Fleurie van Gilles Coperet. Op de nieuwe jaargangen staat een bijkomende vermelding op het etiket: cru du Beaujolais. Er zijn er 10, weet je nog wel. Ken je ze nog?

Binnenkort ook een nieuw IGP Pays d'Oc: Pontificis. Wat is dit een mooie en betaalbare wijn. Typische blend met syrah, grenache en mourvèdre.

Vandaag komt een nieuwe lading Réserve van Tarriquet, Chateau Rouet uit de Provence en de Prestige van Ardonneau binnen.

Hoe het zit met mijn klierkoorts?
Ik denk van alle ziektes dat dit de minst onaangename is. Misschien ook omdat ze in variaties bestaat en ik zeker niet de zwaarste vorm heb.
Waarom niet onaangenaam?
Het is een ziekte die zichzelf beperkingen oplegt: enkele kartons wijn versjouwen en ik ben pompaf en kort van adem. Nu en dan een keelpijntje te verhelpen met een muntsnoepje. Als het zweet me uitbarst: de koelte opzoeken.

Maar pijn of andere ergere dingen: niets van. Dus mij hoor je niet klagen. Het moet zijn tijd hebben. Ik geef de klierkoorst respijt tot eind augustus.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

Maandag 17 juli 2017 (en nog wat zaterdag en zondag), een goeiemorgen met Wilfried

 

Twee dagen me gemist, noodgedwongen door het ontbreken van een internetverbinding. Daarom hem ik de voorbije twee dagbegroetingen die afgewerkt waren, maar die ik niet kon plaatsen, herwerkt in deze van vandaag.

Even resumeren: vorige donderdag sloot ik af met het onverwachte bezoek van Aidy, de bordercolli pub. Ik zou je de spectaculaire foto's willen tonen van mezelf in het zwembadje met de kinderen, één voor één stunten uithalend, rechtstaand op m'n knieën en voeten: cirque dans l'eau, moest het niet zijn dat ik vergeten was mijn fotokaart in het toestel te steken.
Geen foto's dus, maar we hebben ons rot geamuseerd. Tweede spaghetti-avond op donderdag en de reeks filmavonden afsluitend met Frozen de animatiefilm van Disney.

Vrijdag
werd het nog genieten van een voormiddag zon op het terras en dan opruimen.
Ik rij met een bestelwagen en dat was wel nodig. Ook al omdat ik naast alle bagage, de wijn van Gilles Coperet had ingeladen.

De chalet verlaten, zoals we hem gekregen hebben: proper en netjes voor het volgende bezoek.

Om half vier trokken we naar de Passerelle. Bedoeling er een snack te eten en de kids hen nog eens laten uitleven op de trampoline in de tuin.

Buiten eten moest onderbroken worden omdat een opstekend onweer er voor zorgde dat alle parasols in een mum van tijd tegen dek gingen.
Het onweer zou pas later doorzetten toen we om 17 uur in Durbuy aanbelanden.

Ik wilde onze week vakantie in Enneille afronden met een spectaculaire fotoshoot: de kinderen met de piraat van de Tortugabar. Maar die bleek pas om 19 uur open te gaan.
Spijtig, maar daar op wachten konden we niet.
Half acht toen we de kinderen afzetten bij hun mama in Tienen.

Wij hadden de keuze: nog meegaan naar het Foodtruckfestival in het stadspark of het rustig houden in Leuven. We kozen voor het laatste.

Zaterdag
gekenmerkt door een overvol programma.
Beiden naar Koen, de kinesist in Bunsbeek. Wat deed dat goed.
Op de middag zette ik An af in de kliniek in Tienen waar ze haar zieke mama hielp bij het middagmaal.
13.15u haar afspraak bij de kapper. Wasje van het Enneille- beddegoed.
15u vertrek richting Zedelgem
16.30u sleutel ophalen bij Patrick in Jabbeke. Hij gaf ons slaapgelegenheid.
16.45u moeder en tante Jenny ophalen om samen naar de Mote te gaan om iets te eten.
18.30u naaar huis en ons opmaken voor de show van Natalia in Oostende.
19u vertrek richting kust.
20.30u show In my blood met Natalia.

We kregen van Willy en Sofie een VIP behandeling aangeboden. An's dochter (ook 'n Sofie) en vriendin Els en wij beiden op 'n schitterende plaats, op armreikte van een klein geimproviseerd podium, midden in de zaal.
Ik wist van haar vorig optreden wat dat betekende: in het tweede deel van het concert ruilde ze het grote podium om daar met haar percusionist en gitarist enkele intieme nummers te brengen.

Voor of tegen Natalia, maar je kan er niet omheen: dit is een klasse-madam. Wij waren met ons vieren absoluut voor.

Nadien volgde nog de uitnodiging in de green-room voor een hapje en een drankje en een fotosessie met Natalia.
We hadden er ook een interessant gesprek met de chef licht- en klank van Natalia. Die entourage waren met.... 30 mensen al van 's morgens 9 uur in de weer.

Broer Ivan en An verzorgden de catering voor de ganse groep.

En dan op weg naar ons klasse-verblijf in Jabbeke.

Zondag
niet te vroeg, als het kan, hadden we Patrick gevraagd. Half tien aan de ontbijttafel.
Een aperitiefje (6 x spuitwater) wat bij Marie-Jeanne de vraag ontlokte: zijn jullie ziek misschien? Helemaal niet maar ik had een mooie reservatie klaarliggen.
Met ons drieën: An, Patrick en ikzelf naar de Bietenmolen.
Leuk weerzien voor An met de chef (was geleden van de presentatie van mijn boek in oktober).

Een menu, signatuur Patrick Vanneste: langoustinestaart met artisjok, zeebaars, gevulde kwartel met eendenlever, dessert, koffie en (ik kan het niet laten) de Vénérable calvados van Groult.

Om 16.30u via Jabbeke (Patrick afzetten), naar de kliniek in Tienen (18.30u)
's avonds in het zeteltje in Leuven, beentjes uitgestrekt en genieten van Vive le Vélo.

m.a.w. een gevuld programma, de voorbije dagen of hoe je puur kan genieten van het leven.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

vrijdag 14 juli 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Topdagje in de Ardennen: zon van 's morgens tot 's avonds en een super belevenis.
Ontbijt op terras wat ook goed was voor 'n middagmaal en dan tijd voor de wellness.

Linde en Lotte gaven maar sjette en wilden het zo perfect mogelijk doen. Daarvoor was het nodig om bovenop onze ruggen te gaan zitten. Of dat de ideale manier is betwijfel ik maar het leverde aardige foto's op.

Tot de wellness werd afgebroken omdat we bezoek kregen.
Niet van sympathieke Jef, die kwam gisterenavond een babbeltje slaan, maar van Aidy.

Wie Aidy is?
Een jonge dame van vreemde nationaliteit?
Het zou ook een jonge man kunnen zijn.
Zij, want dat was haar aan te zien, kende niet eens haar eigen naam. Tenminste, ze reageerde er niet eens op, toen men haar kwam halen. Meer zelfs, ze wou het liefst bij ons blijven want ze had ondertussen met Lotte een hecht vriendinnetje erbij.

Maar wat moesten wij, op vakantie met haar aanvangen. Meer zelfs, hoe zouden ze bij onze terugkomst in Tienen op haar aanwezigheid reageren.

Ik herinner me mijn eigen lang vervlogen jeugd toen ik durfde thuiskomen met:
Kijk moeke wat ik gevonden heb

In mijn armen spartelde een klein hondje of een katje. En ja het was al eens gelukt om moeke te overhalen het beest te houden.

Nu kwam dat niet eens in me op: de puppy die al kwispelend het terras van de chalet kwam opgesprongen had een halsband en wellicht ingeplante chip en was wel doorvoederd. Aan de poten te zien zou de jonge puppy een ietwat grotere hond worden. Ik gokte op een border colli wat achteraf ook juist bleek te zijn.

Lotte was de hemel te rijk. Met Linde lag het moeilijker: zij is bang van de hond en rende weg. Wat het sein was voor het beest om haar achterna te hollen.

Tot zij de bal in het zwembad zag. Wij hebben ons een uur lang rot geamuseerd. De hond van de buren was het niet, van wie dan wel?
Een oplossing drong zich op.

5 jonge mannen en een jonge dame van la Reserve Naturel waren een eind verderop het gras aan het maaien. Samen met Linde trok ik de vallei in om hen op te zoeken.
Ik knoopte de eindjes aan mekaar: la Reserve Naturel, de vallei van Eddy, schapen, border colli. Mijn vermoeden werd bevestigd. De border colli was van een collega van hen. Zij hadden niet het minste vermoeden waar de hond was gebleven. Aan het eind van hun taak hebben ze Aidy komen ophalen.

Dat ging niet zonder slag of stoot: Aidy wilde niet en Lotte wilde niet. Tranen stroomden met tuiten.

Hoe ik het opgelost heb?

Ik speelde voor....labrador. De loebas sprong, hotste en plonste samen met de kids in het zwembad. Ze hadden me zelfs aan een leiband mogen leggen. Allez voor efkes toch.

 

 à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

Donderdag 13 juli 2017, een goeiemorgen met Wilfried,

 

Goeiemorgen? Goenoene! Kan niet anders als je pas na tienen opstaat  (movies at night, weet je wel). Dan naar de Mini-market-bakker in Noiseux rijdt en je bij het buitenkomen vaststelt gecoupeerd te worden door een dertigtonner van Colruyt. Kwart na twaalf als we op ons zonovergoten terras de tafel van ontbijt en middagmaal opruimen. Tijd om deze tekst in te tikken.

Wat er de voorbije dagen op het programma stond: afwisseling zoals met het weer. Een tochtje naar La Roche met de obligatoire wafel, inkopen doen om spaghetti te maken en iedereen daarmee aan de slag helpen.

Bezoekje aan Durbuy en het kunstenfestival op woensdag langs de straat meemaken.

Ditmaal een duo dat zich voorstelt als le Canard de Zanzibar.

De ongelooflijke leuke filmavonden voor groot en klein met kaarsjes en fruitjes.

's Morgens buiten eten als het kan.
m.a.w. profiteren waar en wanneer het ook maar kan.
Voor mij is dat noodzakelijk geworden.

Ook al ben ik in de zevende hemel, er knaagde de voorbije weken iets aan mij. Zweten met emmers, vermoeid zijn zonder iets te doen, een opstekend keelpijntje, droge mond en plots ook een koortsje dat ondertussen al weer weg is.
Ik voelde dat er iets niet klopte en liet m'n bloed onderzoeken. Ik had het er al over in mijn begroeting van 5 juli. IJzer tekort was de eerste diagnose.

Vorige maandag werd een tweede reeks resultaten bekend gemaakt. En dat verklaart veel: ik zit opgezadeld met klierkoorts. De remedie: veel rusten, hygiëne streng naleven, want het is besmettelijk, veel drinken en er zijn tijd laten overgaan. Een geluk dat juli en vooral augustus mijn twee vakantiemaanden zijn.

In het kader van die rust en ontspanning kreeg ik vandaag in Grand Enneille een....wellness aangeboden.

Een onverwacht bezoek bracht wel wat extra animatie in de keet. Morgen daar meer over.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

woensdag 12 juli 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Leuk dagje in Enneille en het bleef droog, wat van vandaag niet kan gezegd worden. Morgen meer over de voorbije dagen.

Ik had het over 5 Schotten en een bijzonder verhaal. Het gaat terug naar vorige vrijdag, vandaag vertel ik het u.

De vakantie is goed op gang geschoten, kampen allerhande van tennis- tot zee- en boskampen vinden bij jeugdbewegingen een gretige afzetmarkt.

Sommige jongeren, vriendengroepjes organiseren liever zelf hun vakantie en bouwen daarbij de nodige portie inventiviteit, creativiteit en verrassing in.

En zo komt het dat vorige vrijdag in de late namiddag 5 jonge Schotten aan de receptie van het gemeentehuis van Jabbeke aanklopten met de vraag of zij geen locatie wisten om te kamperen.
Nina, de jonge dame van dienst, stuurde hen naar de  500 meter verder gelegen camping van het Klein Strand.  

Een halfuurtje later stonden de 5 bedremmeld opnieuw op de stoep van het gemeentehuis.
Ze hadden zich kamperen anders voorgesteld dan 40 euro per tent en per nacht te moeten betalen.

Of de dame aan de receptie geen alternatieve oplossing had.
Van wie konden 5 jonge gasten uit het verre Schotland 'n beter antwoord krijgen dan van Nina. Zij die uit haar jong leven wist hoe je op iemand beroep kon doen, zelfs al stond je autootje op z'n dak geparkeerd.

Een telefoontje en amper 3 minuten later waren de 5 op weg naar de Bremstraat, waar Patrick zijn riante tuin ter beschikking wilde stellen.

Dat de 5 uit Edingburg jaaaaren later aan hun kinderen zullen vertellen over hun opvang in Jabbeke leidt geen twijfel.
Waarom?
Niet alleen omdat ze 's avonds met een lekker biertje in de hand een gezellige babbel opzetten, maar omdat ze 's morgens ieder op hun beurt gebruik mochten maken van de badkamer en nadien nog een lekker ontbijt, compleet met egs aangeboden kregen.

Patrick vond het heel normaal, das toch leuk was zijn verklaring.
Absoluut buitengewoon fantastisch normaal.

 

À la vôtre

Wilfried

 

*****

 

dinsdag 11 juli 2017, een goeiemorgen met Wilfried

Er was een probleem toen we aankwamen op zondagavond. Dat was ons voordien al gebriefd door de dochter van An.
De kuisvrouw had haar werk in de chalet goed gedaan maar vergeten de douche uit te kuisen.

Toen ik het SMS-fotootje zag kreeg ik al 'n vermoeden. Uit voorzorg werd er geen douche genomen. Maar best ook.
Hevige onweders tijdens de nacht van zondag op maandag met heel veel regen. Gevolg? Wat ik al vermoedde toen we op zondagavond aankwamen: de afvoer van de douche werkte niet naar behoren. Het vuil op de vloer kwam van water dat terug gestoken werd.

Ik wist wat me te doen stond. Het circuit van de afvoer opsporen. Het regenwater van het zijdak belandde via de dakgoot en de regenpijp met een T-stuk in de afvoer. Een courbe maakte het nog ingewikkelder, maar ik had het kunnen blootleggen.

Wat was de boosdoener?  Het zeefje op het gat van goot naar pijp was verdwenen. Vogels of andere diertjes die er een versteviging voor 'n nest in zagen? Dat gaf vrijspel voor blaadjes en takjes... tot ze in de courbe voor 'n blockage zorgden.  Ik heb het kunnen oplossen en gaf mezelf een extra goed punt*.

Vooraleer dat opgelost raakte was ik te voet tevergeefs gaan aankloppen bij Jef. Een soort huisbewaarder en crème van 'n vent. Idem voor zijn vrouwtje die zo blij is iemand van ons te zien dat ze spontaan haar wang gereed houdt om er een kus op te krijgen.
Maar Jef had geen 'ratte' om de boel door te blazen.
Jef gaf me wel het adres van een maconnerie, 500 meter verder. Ik te voet er naar toe om daar te horen dat ze geen goesting hadden om zoiets op te lossen. Wel een telefoonnummer van een bedrijf in Marche die met zo'n gespecialiseerde ruimwagen van 20 ton het weggetje komen opgehotst om een halve kg blaadjes en takjes  te dynamiteren (en ook de portemonée).

Ik bedankte de mal-connerie met een wrang gevoel en liet me op de terugweg kletsnat regenen in een onweer des duivels.

Eind goed al goed - vandaag weer onder de douche.

*
en dat extra goede punt voor mij?
Na een akkefietje tussen de twee meisjes, ook meisjefluppen van 7 en 10 kunnen in elkaars haar vliegen, bedacht ik voor de rest van de week iets speciaals.

Ik liet per dag en per persoon een tabel maken. We zouden nog alleen positief zijn en positieve dingen zeggen. Iedere positieve daad of complimentje levert een goed punt op. Alle negatief krijgt een min-punt. Vrijdagavond wordt de eindbalans opgemaakt. Zou me niet verwonderen als er met ex aequo wordt geëindigd (ik bepaal het eindresultaat).

Gisteren kregen we ieder een extra punt omdat we, toen we winkelden in Noiseux, even binnen liepen in de kerk en vier kaarsjes branden voor oma, bomma, mama en alle mensen die het moeilijk hebben.

Linde (7) begon vandaag schitterend: ze zorgde voor een super propere douche. Ik twijfel nog tussen 1 of 2 extra punten.

Is dit geen goed idee om met je gabbers de vakantie op positieve manier aan te pakken?

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

maandag 10 juli 2017, (en ook nog 'n beetje zondag), een goeiemorgen met Wilfried

 

het zou allemaal moeten goed komen, maar dat is het nog niet.
Morgen, als het hopelijk opgelost is, schrijf ik er over.

Geen dagbegroeting, gisteren, omdat het een overgangsdag was op weg naar een week vakantie. Trouwens, verhalen en inspiratie genoeg, op dit ogenblik. Een verhaal over vijf Schotten hou ik u te goed. Het is te mooi om te laten passeren.

Wij gisteren vanuit Leuven naar Enneille, alover Tienen met een ziekenhuisbezoek en dan via Jodoigne en Namur naar hartje Ardennen.

Aankomst rond 17 u, om onmiddellijk in het meegebrachte zwembadje te springen. Geen prutdingetje maar toch goed voor 7m2 waterafkoeling bij 29°. Het wordt een van de attrakties tijdens de week.

En dan is er nog iets waar ik gisterenavond de kinderen (7 en 10) en de grote mensen (moeke en ikzelf) mee stil kreeg. En hoe!

Ik wist dat er geen DVD-speler was dus bracht ik mijn presentatie-arsenaal mee. Groot scherm, laptop, beamer, klankbox van Bower & Wilkins, verlengkabels.

Ik installeerde alles buiten en toen het donker werd nodigde ik iedereen in de cinemazaal uit: 4 stoelen op een rij voor Movies at Night.

Op het programma een voorfilmpje: Wilfried in de basisschool van Zedelgem met de Wondere Wereld van Vis en Vissers.

Tijdens de pauze: voor iedereen een frisco.

En dan de hoofdbrok van Disney: The Good Dinosaur, goed voor anderhalf uur fantastische beelden.

Het wordt iedere avond filmavond. Ook een beloning omdat klein en groot nu samen spaghetti aan het maken zijn.

 Morgen staat een zelfgemaakte zoektocht op het programma.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

maandag 10 juli 2017, (en ook nog 'n beetje zondag), een goeiemorgen met Wilfried

het zou allemaal moeten goed komen, maar dat is het nog niet. Morgen, als het hopelijk opgelost is, schrijf ik er over. Geen dagbegroeting, gisteren, omdat het een overgangsdag was op weg naar een week vakantie. Trouwens, verhalen en inspiratie genoeg, op dit ogenblik. Een verhaal over vijf Schotten hou ik u te goed. Het is te mooi om te laten passeren.

Wij gisteren vanuit Leuven naar Enneille, alover Tienen met een ziekenhuisbezoek en dan via Jodoigne en Namur naar hartje Ardennen. Aankomst rond 17 u, om onmiddellijk in het meegebrachte zwembadje te springen. Geen prutdingetje maar toch goed voor 7m2 waterafkoeling bij 29°. Het wordt een van de attrakties tijdens de week. En dan is er nog iets waar ik gisterenavond de kinderen (7 en 10) en de grote mensen (moeke en ikzelf) mee stil kreeg. En hoe! Ik wist dat er geen DVD-speler was dus bracht ik mijn presentatie-arsenaal mee. Groot scherm, laptop, beamer, klankbox van Bower & Wilkins, verlengkabels. Ik installeerde alles buiten en toen het donker werd nodigde ik iedereen in de cinemazaal uit: 4 stoelen op een rij voor Movies at Night. Op het programma een voorfilmpje: Wilfried in de basisschool van Zedelgem met de Wondere Wereld van Vis en Vissers en dan de hoofdbrok van Disney The Good Dinosaur goed voor anderhalf uur fantastische beelden.

Het wordt iedere avond filmavond. Ook een beloning omdat klein en groot nu samen spaghetti aan het maken zijn.

 

zaterdag 8 juli 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Gisteren had ik het over de Michelingids en hoe we ons lieten leiden.
'n Tweede gids waarop ik jarenlang geabonneerd was, was de Wine Advocat.
Het kwarto-magazine in zwaar vaal geel papier waar niet één fotootje in kwam, maar des te meer tekst.
Alles netjes op dezelfde manier geordend over de volledige breedte van het blad. Voor het ene chateau of domein al een lijntje meer dan voor het andere.
Maar waar het hem vooral over ging was de puntentoekenning op een totaal van 100.

De 85 tigers uitzoeken was de opgave. En als het even kon de absolute toppers met een notering die boven de 90 uitkwam.
Nadeel aan die kleppers: hun prijskaartje, een benadering en uitgedrukt in dollars, was navenant.

De paus van de degustatie, Robert Parker ging de wijnen proeven op vat en gaf zo zijn mening aan de primeurkopers.
En of er rekening mee gehouden werd.
Door die kopers die dachten er een slag mee te slaan. Soms kregen ze gelijk  - zeker in de hause-periode van de wijnen.
Maar er werd ook rekening gehouden door de wijnmakers zelf. Sommige van die wijnen ging men dan ook Parkerwijnen noemen.
De eigenaar ging z'n wijn manipuleren zodat hij in dat smaakpalet van Parker goed zou scoren.
Aimé Guibert, de stichter van Mas de Daumas Gassac trok in de film Mondovino van leer tegen de Parkerwerkwijze, waarbij wijnen hun eigen typiciteit verloren.

Ikzelf heb dus ook jaren de brief van Parker in de bus gekregen. Ik kocht goede wijnen die inderdaad een lang leven beschoren waren.

Het mooiste wat ik ooit kocht? La Bastide Dauzac!
Waarom?
Niet omdat ik nooit betere wijn heb gedronken, maar omdat ik zo verrast was door de kwaliteit - prijsverhouding van die wijn.

Hij kwam in promotie in de plaatselijke supermarkt anex bakkerij op de gemeente en ik kocht alles wat ze liggen hadden. En omdat ik er niet genoeg kon van krijgen, letterlijk en figuurlijk, ook nog eens van een superette van dezelfde keten, enkele dorpen verder.
Aan weinig wijnen heb ik zoveel plezier beleefd. Ook al omdat het een echte bewaarwijn betrof.
En dat is nog altijd zo: de 2012 kan je, mits hem de goeie condities te geven, tot 2030 in de kelder houden.

La Bastide Dauzac mag je niet zomaar de tweede wijn van Dauzac noemen op basis van een minder strenge selectie uit de topwijngaard. Neen de Bastidewijn komt van een apart stuk van toch 42 ha van het chateau. De druivenstokken hebben er 25 tot 35 jaar opzitten. Het zijn dus niet de groentjes.

Uiteindelijk valt de Parkergids al lang niet meer in mijn bus.
Hoe dat komt? Van de tientallen pages zat er uiteindelijk te weinig Frans materiaal in.(dat bruikbaar was naar prijs toe).
Het Amerikaanse aandeel werd heel ruim.
En vooral; de bal werd ook al eens mis geslagen. Zo overleefde mijn dure bourgogne de tand des tijds niet en werd mijn Haut Médoc nooit die lekkere wijn zoals die met het ouderen voorspeld werd.
Voor gevestigde waarden zoals een chateau Poujeaux uit Moulis of chateau Clarke in Listrac hoefde ik geen Parkergids. Ik ging ze toen ter plaatse zelf van het vat proeven.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

Vrijdag 7 juli 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

De twee beroemdste gidsen over de goeie kant van het leven gaan in de toekomst samenwerken.
Na lange onderhandelingen kwam de gastronomische gids Michelin tot een akkoord met Robert Parker's Wine Advocat.

Parker die nog de eigenaar is van zijn groep schrijft al langer niet zelf meer de resencies over de wijn.
Dat laat hij over aan een team van experts.

Over beide gidsen is men het eens; in hun respectievelijke branche zijn ze niet te verslaan en is er niemand die zoveel invloed kon hebben en heeft op het gedrag van mensen die uit eten gaan of wijn kopen.

Ikzelf liet me op reis in Frankrijk graag leiden door Michelin. Ze zitten dan ook juister in hun kwotering dan bijvoorbeeld Gault Millau.

We ontdekten  leuke plekjes  en met de tafelgenoten maakten we elk restaurantbezoek tot een levendig spektakel.
We gaven stiekem punten.
Vier onderverdelingen samen goed voor  20 punten.
We  namen de taak heel ernstig op en stelden meermaals vast dat de dames het meest kritisch waren.

Michelin leidde ons o.a. naar l'Amandier de Mougins, het 2de restaurant van Vergé in Mougins.
De meester zelf stierf in 2015

Nu nog altijd heb ik bij 'n restaurantbezoek oog voor detail. Zowel in bediening als voor het gerecht op zich. Als het kan zal ik corrigeren met de bedoeling te helpen.
Zoals gisteren bijvoorbeeld.
Een stagiair bracht ons het aperitiefbordje en zette dat eerst in bij mij en pas dan bij moeder.
Dat met tact uitleggen aan die jonge gast is voldoende omdat hij niet in herhaling zou vallen.

Morgen de bijdrage over Parker

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Donderdag 6 juli 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

De Efteling is door de website Theme Park Insider uitgeroepen tot beste pretpark ter wereld. Het stoot daarmee Tokyo DisneySea na zes jaar van de troon.

Het is al de zestiende keer dat de gerenommeerde pretparkensite de awards uitreikt. Naast het beste pretpark, wordt ook de beste nieuwe attractie, de beste nieuwe rollercoaster, het beste hotel en de beste maaltijd in de bloemetjes gezet.

"Door Tokyo DisneySea van de troon te stoten, claimt het Nederlandse park, dat al lang een favoriet was, nu voor het eerst de topplaats in onze ranking. En dat zelfs zonder hulp van hun nieuwe attractie Symbolica", klinkt het op de website.

Bij de Efteling zelf zijn ze uiteraard dolgelukkig met deze erkenning. "Het is bijzonder omdat dit een Amerikaanse site is. En Amerikanen kijken vaak niet verder van de VS", zegt woordvoerder Koen Anders in De Standaard.

Ik hou het voorlopig bij rustiger plekjes. Zo eentje ontdekte ik er eentje in Zoutleeuw. Het 130 ha grootte Proviciedomein het Vinne.
Het Vinne wat staat voor ven bezit het grootste binnenmeer van Vlaanderen. De verzameling vogels en vlinders en de rijke flora is er uniek. Hier wandelen is tot rust komen. Bovendien is het gratis.

Je kan wel een gps-toestel, verrekijker en zoektocht- rugzak huren.

Als je dan toch wat wil uitgeven is er een leuke brasserie-bistro met anex kleurrijk speelplein voor de kinderen.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

Woensdag  5 juli 2017, een goeiemorgen met Wilfried (en ook nog 'n beetje dinsdag)

 

Gisteren, dagje overgeslagen in de dagbegroeting.
Ik hoor je al denken: die zat in Leuven en had geen tijd wegens andere dingen aan het doen.

Wel ik kan je verzekeren, inderdaad ik zat in Leuven, maar andere dingen aan het doen? Helemaal niet! En waarom niet? Ik had er de 'tuk' (goesting) niet voor.

Mijn moraal zat dan ook heel laag en het idee spookte door m'n hoofd: het zal toch niet waar zijn: een gans leven niks gemankeerd en nu eens op pensioen is het van dat.

Wat dan? Ik sukkel al enkele maanden met de rug. Een opstoot van een gegeven dat... 30 jaar eerder al werd vastgesteld: de rug is niet meer je dat.
In zoverre dat ze me toen gingen opereren. Dat is niet gebeurd.

30 jaar later zeg ik: gelukkig.
Maar nu duurde de opstoot langer. Gekoppeld aan een geblokkeerde spier in de dij. Dat laatste was opgelost door...An, die de richtlijnen van haar neef Koen, kinesist, opvolgde en me thuis behandelde met vingerdruk.

Wat m'n rug zelf betrof liet ik me in Zedelgem behandelen en daar is het vrijdag mis gelopen. In zoverre dat ik zondag niet meer uit bed kon.

Daarnaast kreeg ik te kampen met een vermoeidheid die ik normaal niet ken. Het zweet brak me steeds weer uit. En dan kwam de koorts er bovenop.

Een behandeling door Koen in...Bunsbeek bracht soelaas voor de rug. Ongelooflijk sterk want de diagnose loog er niet om: door een verkeerde behandeling is er een ontstekeing ontstaan op de rugwervelkapsels.

Opa dokter trok gisterenochtend verschillende bloedstalen waarvan ik 's avonds al het resultaat kende. Geen opvallende conclusies behalve een opmerkelijk te kort aan ijzer. Dat kan veroorzaakt worden door een langere duur van ontstekingen.

Nu medicatie innemen en hopen dat ik vlug weer de oude wordt.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

maandag 3 juli 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

de laatste tijd droom ik nu en dan. Of het een oorzaak heeft weet ik niet, maar het gebeurt meestal wanneer ik in de vroege ochtend wakker word en dan weer indommel.

Mijn vorige droom, een droom die meestal uit  flarden bestaat, had weinig om het lijf maar er kwam een kikker in voor. De link was vlug gelegd: die namiddag hadden we gewandeld in het park van Hélécine en een van de speeltuigen voor kinderen had het model van een kikker.

Wat me deze ochtend overkwam in mijn droom was minder duidelijk of toch weer niet?
Moeder, m'n broer Luc en ikzelf waren op uitstap geweest en kwamen laat thuis. Zo laat dat we 's avonds nergens meer terecht konden om iets te eten en alleen een frituur nog soelaas kon brengen. We namen de frieten mee naar huis.

We waren zo moe dat Luc en ik de frieten in het grote bed deelden. Denk nu niet dat we ooit frieten in ons bed hebben gegeten.
Ik werd deze ochtend in paniek wakker. Ik was veel te laat om naar het werk in Zeebrugge te gaan en om naar school te gaan. Dus zou ik maar thuis blijven.

Toen pas stelde ik vast datLuc in slaap was gevallen vooraleer zijn frieten op waren. Frieten en mayonaise zorgden voor een grote kledderboel.
Ik uit m'n bed en nog vooraleer ik mijn kleren goed en wel aan had zat de kat in bed lustig frieten met mayonaise te eten.

Hoe die laatste droom te verklaren is weet ik niet. Vooral voor frieten in bed, de school en de kat heb ik geen verklaring.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Zondag 2 juli 2017, een goeiedag met Wilfried

 

Een druilerige dag, zo eentje waarbij je automatisch naar TV wordt gedreven en de eerste rit van de Tour de France gaat volgen. Automatisch krijg je ook nog eens de beelden te zien van de verschrikkelijke valpartij van Alejandro Valverde, gisteren in de openingstijdrit.

Op een nat wegdek begon hij te slippen en ging zwaar onderuit. De slag tegen de dranghekkens zorgde er voor dat met een gebroken knieschijf en een gebroken enkel het seizoen en wellicht ook de carrière voor de Spaanse renner er op zit. Dan train je een jaar in functie van de Tour en is het al voorbij vooraleer de eerste 20km er op zitten. Het blijft gevaarlijk. Met het hoofd vooruit op een van de staanders van die hekkens en de gevolgen waren wellicht onherstelbaar geweest.

Vandaag aankomst op 'n boulevard in Luik. Iedereen wil die eerste rit winnen. De xspurters wellicht aan het woord, hopelijk zonder ongelukken.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

zaterdag 1 juli 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

De Ronde van Frankrijk start vandaag. Om van de sfeer te proeven zond Radio 1  gisteren een Franse top 100 uit.
Ieder uur kwam Klaas Delrue een bijzonder verhaal vertellen over een van de artiesten die het voorbije uur werden gedraaid.

Ik heb er maar eentje gehoord, dat tussen 9 en 10 over France Gall. Het was zo bijzonder dat ik het u niet wil onthouden.

France, die eigenlijk Isabelle heette, ging geregeld in vakantie naar Senegal. Later zou ze er zelfs gaan wonen. Op een van die reizen werd ze aangeklampt door een jonge moeder van 18 die haar zoontje Babacar wilde afstaan omdat ze zelf voor geen toekomst voor haar zoontje kon zorgen.

Hoor je nog iets van dat kind, vroeg onlangs nog een reporter.
Kind dat nu, dertig jaar later, een volwaasen man is.
France Gall moest bekennen dat ze het kind niet had geadopteerd en dat ze er niets meer van wist.
Maar weet je wat ik wel gedaan heb, antwoordde Gall, ik heb de moeder een toekomst geboden. Ik heb haar in Dakar een huis gekocht, haar geinstalleerd en de spullen gekocht waarmee ze een naaiatelier kon opstarten.

Een bijzonder verhaal waar de de Franse zangeres een heel grote hit aan overhield: Babacar

 

https://www.youtube.com/watch?v=8HOlWFkJjqY

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Vrijdag 30 juni 2017, een goeiemorgen

 

Het eerste half jaar zit er alweer op. Tijd om conclusies te maken.

Wat mezelf betreft een bijzonder halfjaar.

Op pensioen gaan vanaf 1 januari, dat zien uitgesteld worden naar eind januari, dan eind februari en uiteindelijk 8 maart. Om er dan wat betreft als werknemer bediende in Zeebrugge een punt achter te zetten. Afgerond met een feestje voor al wie er goesting in had. Niemand uit het bureau ontbrak.

Het werd een fantastisch halfjaar naar presentaties toe. Aan Patrick had ik een vaste waarde.

Er kwam een opendeur-dag in de wijnshop op wellicht een van de heetste weekends van het voorjaar. Dat beperkte de publieke belangstelling, maar wie er was kon genieten van een uitgebreid aanbod frisse rosé's.

Wat wijn betreft nog meer heuglijk nieuws: we namen opnieuw contact met Gilles Coperet en gaan straks de Morgon en Fleurie ophalen. Wat heb ik zijn wijnen gemist. Deze week nog toen moeder cavaillon met hesp op tafel zette.

In familieverband was het ook een merkwaardig halfjaar. Moeder werd 90, broer Willy 70 en zus Hilde 50. Ons kennende weet je dan dat er driemaal serieus gefeest werd. Voor moeder werd dat zelfs in drie schuifjes.

En om mijn halfjaar 2017 echt onvergetelijk te maken is er An, mijn vriendin uit Tienen, die dit voorjaar haar nieuw appartement in Leuven betrok.
Als ik met zoveel enthousiasme over het voorbije halfjaar schrijf komt dat door haar. Ze is ondertussen iemand van mijn familie geworden en omgekeerd.
Je verdient zo iemand laat ik me in mijn kring vertellen.
En wat zo bijzonder is: in Tienen zeggen ze net hetzelfde.

Als dat niet mooi is om vanaf morgen het tweede halfjaar van 2017 aan te pakken.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

donderdag 29 juni 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Werchter van start en de druppels zijn er. Moet kunnen en iedereen is inventief genoeg om wat regen te trotseren.

Ik herinner me nog rock torhout, toen er nog geen sprake was van Werchter. Torhout vormde de basis voor Scheuremans en Werchter.

Het was een van die edities waarop het pijpenstelen regende. Zowat alles werd erbij gesleurd om het droog te houden. Dat hoefde voor sommigen niet eens zoveel om het lijf te hebben.

Een plastic vuilzak die over je heen werd getrokken was al voldoende. Bovendien bevorderde het, het sociaal contact.
Ben je van Ichtegem vroeg de jongen aan het meisje.
Dat kon al voldoende zijn om het ijs (het water) te breken. En moeilijk was het niet: in koeien van letters stond het op de vuilniszak: gemeente Ichtegem.

Als ik er muzikaal eentje moet uitkiezen uit dat ruime aanbod?
Geef mij maar Jain op vrijdag

https://www.youtube.com/watch?v=KDXOzr0GoA4

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Woensdag 28 juni 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Het zit er op. Gisteren toe aan de laatste presentatie van dit seizoen. 36 mensen schreven zich in voor het slotevenement van Markant Hillegem.

Leuke inleiding van een van de bestuursleden met een gedetailleerde opsomming wat ik allemaal deed.

Om Patrick zijn activiteiten te omschrijven was er geen info vooraf gegeven. Dus beperkte de dame zich tot:
Wilfried wordt vanavond in de keuken geassisteerd door zijn metgezel Patrick.
Lap, dachten we beiden op hetzelfde ogenblik: t'is weer van dat.
Het gaf me stof om onmiddellijk over te nemen in mijn opening met:
ik word vanavond zoals gewoonlijk geassisteerd door Patrick. Maar laat er geen misverstand zijn: we doen alles samen, we delen alles samen, behalve het bed.

De sfeer zat er dan ook onmiddellijk in. En zo zou het de ganse avond blijven.

'n Avond die perfect verliep, ook al moesten we het onder ons beiden doen om te presenteren, cava en 2 x witte wijn te schenken, een vissoepje en haringbordje door te geven en uiteindelijk een waterzooi van vis als hoofdgerecht op te dienen.

Maar het lukte zodanig dat me achteraf werd gevraagd: waar is jullie restaurant. Gisterenavond was dat van 20 tot 23 uur in de parochiezaal van Hillegem.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

dinsdag 27 juni 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

ik heb 'n nieuwe vriend op de ene plaats en ruzie gemaakt op 'n andere.
An voelde zich met dat laatste niet op haar gemak.
Voor het eerst had ze me de ganse dag in Leuven alleen gelaten.
Ga je je plan trekken vroeg ze me toen ze voor familiezaken naar Sint-Truiden vertrok.

Natuurlijk zou ik m'n plan trekken, want ik had wel een en ander in m'n hoofd.
Een dagbegroeting maken bijvoorbeeld.
Of verder werken aan de nieuwe presentatie 'Weg van Vis'.
Ik had het haar niet gezegd maar speelde met het idee om ook een natte dweil te slaan.
Bij haar terugkomst, het zou laat worden, zou ik voor haar koken.
Hou het maar eenvoudig gaf ze nog mee.
Ik hield het eenvoudig maar kocht meteen ook de groenten bij buur Delhaize voor de presentatie van vanavond in Hillegem.
Daar wordt het vanavond waterzooi van vis als hoofdgerecht. Ik heb de voorbereiding hiervoor gisteren volledig afgewerkt.

Eens dat achter de rug trok ik het stad in. Het weer was te uitnodigend om een ganse dag binnen te blijven zitten.

Van de Vest naar het centrum is het amper tien minuten stappen. Maar genoeg om de verschillende colleges te zien.

Met o.a. het heel mooie Drievuldigheidscollege.

Na een terrasje op de Grote Markt, hield ik nog even halt aan het terrasje van de Grillekens.
Een koffie met iets erbij vroeg ik aan de patron, Bojar. Dat iets erbij werd een kriekentaart.
Hoe is je naam weer vroeg hij mij.
Wilfried antwoordde ik.
Niet zo moeilijk om te onthouden want ik noem zo.
Mag ik Wilfried zeggen, zo het ijs brekend, terwijl hij me de hand schudde.
Dat mag je gaf ik spontaan aan. Je moet rekening houden dat je me in de toekomst hier veel zal zien.

Zo heb ik er met Bojar een vriend bij, vertelde ik An bij haar thuiskomst.
En waar heb je dan ruzie gemaakt, bleef ze achterdochtig.
Hier op het appartement flapte ik er uit.
Nu werd ze wel heel ongerust. Ik kon haar niet langer in het ongewisse laten.

Met uwne robot was m'n bekentenis.
Telkens ik met m'n natte dweil in z'n omgeving kwam begonnen al zijn lichtjes aan te floepen en te knipperen.
Die maakte zich echt druk omdat hij het werk, zijn werk van onder zijn roterende borstels  werd genomen.
En wat heb je dan gedaan wilde An weten.
M'n tong uitgestoken was m'n laconieke antwoord.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Maandag 26 juni 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Zus is dus 50 geworden en dat zullen we geweten hebben.

De aanhef was al super, alhoewel het niets met het eigenlijke feest van doen had.
We waren 's morgens uit Blankenberge vertrokken om de wijnshop te openen. Ik had afgesproken moeder en tante op te halen om half een. Ook Patrick zou met ons meegaan.
Kwart voor twaalf sloot ik de boetiek met de mededeling aan An, Patrick thuis op te halen.

Waar woont die dan vroeg An.
In het centrum van Jabbeke was m'n antwoord, zonder er verdere uitleg aan te geven.

We parkeerden de auto aan de kerk en keerden op onze stappen terug om binnen te gaan bij...Marie-Jeanne in café de Tijger.
Als er nu een iets was, wat An nog moest meemaken vooraleer het dorpscafé in Jabbeke tegen de vlakte gaat, dan is het deze mytische plaats.
Patrick zat er op z'n dooie gemak ons aan de toog op te wachten.

De sfeer zat er dus goed in en dat zou zo blijven.

Hilde had ruim 80 familie en vrienden uitgenodigd en koos het tuinpaviljoen van de Lodewijk Van Maele als locatie.
Ik was er nooit eerder geweest.

Schitterende omgeving, stijlvolle bediening en... een feest waarbij op geen euro werd gekeken.

We hebben ons geamuseerd en moesten met spijt Sint-Kruis te vroeg verlaten omdat een bezoek aan de mama van An in de kliniek in Tienen absoluut moest doorgaan.

Een weerzien met vrienden en bekenden, lekker eten en een toffe ambiance:
ja ook Hilde Moeyaert, ons kleine zusje, kent er wat van.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

zondag 25 juni 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Overnacht in...Blankenberge als brug van het ene feest naar het andere. Gisteren op de barbecue van m'n oude buur.
Wat een aangename kennismaking voor mijn vriendin met zijn familie.
Met als klap op de vuurpijl een gemeenschappelijke vriendin in Loppem. Niet zo evident voor iemand van Tienen.

We wisten over wat gepraat. Ook al omdat Luc eersteklas moppentapper z'n vaatje 'kluchten' aansprak. Een mop vertellen is een kunst. Hij kan dat als geen ander.

Straks naar het verjaardagsfeest van zus Hilde. Dat wordt opnieuw pure ambiance.

Ambiance was er gisterennamiddag reeds toen An aan moeder vroeg: vertel eens over Wilfried  zijn kindertijd. Dat gaf een uur lang een opsomming van mijn kwajongensstreken. En als moeder al eens iets over het hoofd zou gezien hebben, dan was er tante Jenny om aan te vullen of nog een ander kattekwaad op te halen.

Je zat erbij als een kwajongen vertelde An me nadien. Zou je niet als drie vrouwen 'sjette' geven.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

 

Zaterdag 24 juni 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Was  me dat schrikken deze ochtend. Plots leek het er op of ik de korte broek beter in de kast had laten hangen. Het is niet omdat juni tot nu toe zo super zomers was, we geen vervolg mogen krijgen. De vakanties moeten immers nog beginnen. Ik zit dan wel in een luxe positie, maar dat geldt niet voor iedereen.

Het wordt een feestweekend. Vanavond barbecue op het pensioenfeest van mijn oude buur, morgen de verjaardag van zus Hilde.

Ze kwam wel met een origineel idee: iedereen mocht zijn top 10 insturen. Aan de disc-jockey om er een goeie mix van te maken. Ik heb dan wel een probleem: mijn top 10 is een top 25 geworden, met 3 trage nummers en 22 springers.

Een voorsmaakje?


https://www.youtube.com/embed/zC30BYR3CUk

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

vrijdag 23 juni 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Deze week bleef het stil wat betreft de dagbegroetingen. Het heeft zijn redenen. Alles heeft zijn redenen, maar dit keer was het buiten mijn wil om en gingen andere zaken voor.

De mama van mijn vriendin werd vorig weekend in allerijl in de kliniek in Tienen opgenomen. De enerzijds kranige dame, maar anderzijds iemand die door haar ouderdom eerder 'n broze gezondheid heeft, kreeg af te rekenen met de typische verschijnselen waar oudere mensen bij deze hitte het slachtoffer kunnen van worden. Op dit ogenblik evolueert haar toestand naar minder kritiek maar we houden de vingers gekruist.

Dat zorgde er voor dat mijn week geen Grand-Enneille week werd met An, maar een shuttle-week Leuven-Tienen. Geen tweede rondje 'de chalet-kleuren', maar bij  het bange afwachten zich op andere manieren nuttig maken.

Wat dat was? Bijvoorbeeld een dag lang die prachtige stadstuin van An's dochter te lijf gaan. Ik kan goed tegen hitte, ook tegen koude en vorige dinsdag kreeg die hitte geen vat op mij. Ik was tevreden me het resultaat en was blij mensen op die manier gelukkig te kunnen maken.

Gisteren zorgden we voor de kleinkinderenopvang. We bezochten het park van Hélécine, waar ze school lopen. Voor mij een openbaring.

Wat een mooie omgeving, met geitjes, eendjes en een waterhennetje met haar kleintjes.

Vandaag ben ik opnieuw in Zedelgem en maak ik me klaar voor een echt feestweekend, tenminste als alles in gunstige zin blijft evolueren.
Vanavond uitgenodigd worden bij mensen die aan de hand van mijn boek een reis plannen.
Morgen zijn we uitgenodigd op het pensioenfeest van mijn oude gebuur, goegebeur voor wie hem kent.
Zondag zitten we aan de feestdis van zus Hilde die 50 werd.

 

à la vôtre

Wilfried

 

 

maandag 19 juni 2017, een goeiemorgen met Wilfried,

 

Dametjes de weg wijzen naar het toilet, wat wijn verkopen, 2 glazen met een fles rosé, twee hondjes water laten slurpen, frisdrank voor 'n koppel, Duitsers die, oh zo onhandig zijn met bankkaarten en automaten, helpen aan de pomp: een terrasjeszondag zoals het er gisteren eentje was.

Nederlanders, Vlamingen, Walen, Luxemburgers, Fransen en Engelsen met de meest verscheidene vragen over heb je dit of dat en hoe rijd ik best naar...

Duitsers spannen de kroon. An geeft me per sms een snelcursus Duits: wie geht es ihnen / was wollen sie / herzlichen dank / hoffentlich bis nächsten mahl / ich kan sie das anbefehlen...

Reeds open om halftien met het besluit niet op de middag te stoppen, maar open te blijven tot de wielerwedstrijd is gepasseerd.
Na... 30 jaar rijdt de nieuwe Elfstedentocht door Jabbeke. Ze wordt tussen één en twee op het rondpunt verwacht.

Het is pas middag als de eerste seingever zijn opwachting maakt. Niet verwonderlijk, want er zijn niet zoveel plaatsen waar je in afwachting, je op een terrasje kan installeren met een lekker koel glas wijn.

Een halfuur later arriveren de mensen van de politiezone Kouter. Ze komen tot de vaststelling dat er eigenlijk een man tekort is om alles af te sluiten. Dat wil ik dan wel doen.
De auto's die via de afrit Jabbeke van de E 40 zo naar De Haan rijden worden aan de shop opgehouden. Het zorgt voor een file tot aan de snelweg.

Een tiental vluchters en het peleton op minuten en dan is alles voorbij.

Kan het leven zijn gangetje verder gaan. Ik sluit de boetiek en rij naar Leuven, waar m'n vriendin An op me wacht.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

zondag 18 juni 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

een bloedhete zondag en een wielerwedstrijd voor de deur, dat zijn de gegevens voor vandaag.

In Brugge organiseert men een vernieuwde Elfstedentocht. Dit nadat men de startplaats voor de Ronde van Vlaanderen aan Antwerpen verloor.
Met concurrentie van de Ronde Van Zwitserland en de Tour du Sud wordt het absoluut niet de indrukwekkende deelnemerslijst zoals die van de ronde.
Maar alle begin is moeilijk.
Feit is dat na halfweg koers de tocht voorbij de wijnshop passeert. De renners worden in Jabbeke tussen 13 en 14 uur verwacht. Ik blijf zo lang open.

Bloedheet heeft ook zijn tragische gevolgen.
In Portugal spreekt men van 53 doden toen op een provenciale weg auto's door het vuur van hevige bosbranden werden ingesloten.
De bosbranden zijn zich op dit ogenblik (10.15u) nog aan het uitbreiden.

Opletten geblazen, ook in onze omgeving, is de boodschap.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Zaterdag 17 juni 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Nog even terugkomen op donderdag in Antwerpen. We hadden alle tijd zat om de stad te verkennen vooraleer de beurs van Neos van start ging. We hadden de auto in de ondergrondse parking Zoo geïnstalleerd en trokken richting Astridplein.

Spijtig dat jij geen vrouw bent zei ik ondeugend tegen Patrick.
Waarom vroeg hij verbaasd
Was je een vrouw geweest, antwoordde ik, dan had ik m'n sleutelbos in je handtas kunnen steken.

Ik vond het van mezelf een super vondst, maar kreeg lik op stuk.

Je zal binnen het uur blij zijn dat ik geen vrouw ben repliceerde Patrick schalks.

We genoten van een ontbijtje op het Astridplein, trokken richting ingang station en wandelden de Keyzerlei op. Na enkele honderden meter wist ik wat hij bedoelde

Moest ik een vrouw geweest zijn, dan hadden we nu al tien winkels binnen gelopen was het niet onlogische antwoord.

Deden we dus niet, maar hielden pas halt aan de Wapper. Niet om het Rubenshuis te bezoeken, deed ik eerder al, maar om de vroege warmte weg te spoelen met een frisse Westmalle van 't vat in wat nog een typisch dorpscafé in 't stad is. Een fris biertje en een aangename babbel met de madam van café Oud Arsenaal, die ons heel bereidwillig op de foto zette.

Had Patrick een vrouw moeten zijn, was er veel minder kans geweest dat hij dit gezellig café, waar ze Westmalles tappen aan...2,80 euro had ontdekt.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

Vrijdag 16 juni 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Gisteren waren we te gast voor Neos in de Elisabethzaal in Antwerpen. Wat 'n prachtig complex bij de Zoo. Met de renovering van zaal en die zoo werd de ingang verlegd zodat er nu een mooi parkplein is vrijgekomen waarbij je nu ook vanuit de zaal via het terras op het plein kan komen.

Met het prachtige weer van gisteren mooi meegenomen om van de aangeboden broodjesmaaltijd te genieten.

Het was een van de sterke punten die Neos in haar programma had voorzien. Niet alleen dat, maar alles van de organisatie was piekfijn geregeld.

Al bij aankomst stonden jonge mensen ons op te wachten om ons toe te laten eventjes te parkeren voor het gebouw. Waar nodig staken ze een handje toe om materialen binnen te brengen. Deskundige vlotte uitleg aan de balie met een grondplannetje lieten toe de stand vlug te vinden. Een uitrijticket voor een op wandelafstand gelegen ondergrondse parking maakte het plaatje compleet. De aankomst van de meer dan honderd standnemers werd gespreid zodat het nooit een kluwen werd.

Wij waren er om halftien. Tijd zat om de stad te verkennen. De beurs begon pas om half twee. De bezoekers aan die beurs, bestuursleden van plaatselijke Neos-afdelingen werden in twee groepen opgesplitst. De eerste van half twee tot drie, de tweede van drie tot halfvijf.

Ook het afbreken verliep op dezelfde georganiseerde wijze. Aangekomen in 't stad langs de Waaslandtunnel, er weer uit via de Kennedytunnel.

Tijd zat om een terrasje te doen in Zomergem en er orde op zaken te stellen in de aanvragen voor presentaties in het nieuwe seizoen.

Nadien werd het genieten van krab en blauw-wit rundsvlees in de Duyventooren.

Een geslaagd einde van een meer dan geslaagde dag

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

donderdag 15 juni 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Wat maakt een avond op restaurant mooi? De keuken, de bediening en het gezelschap.

Wel, gisterenavond was dat dus dik in orde. Ook al was het niet zomaar een restaurantbezoek, maar stond er verantwoordelijkheid op het programma. Die neem ik graag op me. En als het met de tafelgenoten duidelijk al vanaf de eerste minuten  op dezelfde lijn zit, is dat meegenomen.

Ik verduidelijk me.

Het gebeuren: de Hotelschool Spermalie te Brugge waar ik jureerde voor de geintegreerde proef van de laatste jaars.

De tafelgenoten, twee koppels waarvan de echtgenoten respectievelijk verbonden waren aan Roularta en Focus TV. Ik kreeg de eer  als voorzitter  te overleggen en de gezamenlijke beoordelingen op papier te zetten.

M'n taak werd vergemakkelijkt want Sasha, de jonge dame aan onze tafel, serveerde met flair en becommentarieerde wijnen en gerechten met vakkennis. Prima! Wat mij daarbij opviel? Bij haar uitleg sprak ze iedereen aan. Dit is een jonge troef voor Cuisine - Cuisine in Zwevezele.

De keuken was van hetzelfde hoogstaande niveau. Thomas uit Dendermonde, eerder schuchter in het ontvangst nemen van de complimentjes achteraf, gooit eens in de keuken alle schroom van zich, zoveel is duidelijk.

Wat we op het bord kregen?

Een hapje met kreeft
*
Griet met korst van zongedroogde tomaten, spinazie, handgepelde garnalen en Nantuasaus

*
Kalfsfilet, asperge, shii-take, kalfsjus

*
Kaasassortiment

of

Pistache, witte chocolade en framboos

 

De wijn:

Wij kozen voor een Valladolid Castilla León

en de Plan de Dieu van Le Plan Vermeersch - Rhône

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

woensdag 14 juni 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

We hebben gisteren de draad terug opgenomen. We werden  uitgenodigd in Aalst voor een presentatie voor Markant.

Voor Patrick was de overgang spectaculair. Enkele uren voordien slurpte hij nog aan zijn muntthee in... Marokko. Gisterenavond eindigden we op het leuke terrasje van het Apostelke aan de kerk van Mijlbeke.

Voordien hadden we 24 dames in de ban kunnen houden met de uiteenzetting over het vroeger, heden en de toekomst van onze visserij.

Vooral het tonen van de vissen verliep heel geanimeerd. Met voor eens en voor altijd het antwoord op de vraag:
hebben alle vissen een tong?
Alleen deze die kunnen spreken.

In dat geval nemen de roodbaars en de heek een bevoorrechte plaats in.
De roodbaars heeft een dikke tong, spectaculair zelfs. Hoeft het u te verwonderen dat die er zo maar een beetje op los lalt?

Bij de heek zit dat anders: die heeft een donker grijze - bijna zwarte vuile tong.
Dat is, moest het een zij zijn, een roddeltante.
Is het een hij, dan wordt dat vuile praat.

Neen serieus; kent u het antwoord? Heeft iedere vis een tong?

Vandaag wordt het de dag van een gepensioneerde pur  sang.
Schoonzus An heeft mij, moeder en tante uitgenodigd in haar tuin te komen luierikken. En dat terwijl m'n broer Ivan richting Mont Ventoux is vertrokken. Snikheet wordt het er, om de magische berg te beklimmen. Geef mij dan maar de 27° van een tuin in Torhout en een koele rosé de Provence.

Vanavond wordt het dan weer een stuk ernstiger. Voor het vijfde (?) jaar op rij maak ik deel uit van de jury voor de eindejaars van de Hotelschool Spermalie in Brugge. Morgen meer daarover

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

dinsdag 13 juni 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Patrick landt straks in Zaventem. Net op tijd om andere kledij aan te trekken en zich naar Zedelgem te haasten. Vandaag nemen we de draad terug op met een presentatie in Aalst. Er komt er nog eentje deze maand en dan gaan we twee maanden er tussen uit (wat presentaties betreft).

Gisterenavond een boeiend gesprekje dat uitmondde bij... een uil.

Het ging als volgt:

Ik: twee weken terug een kleine ree tegen de auto aangelopen

Hij: enkele jaren terug kreeg ik een grote ree tegen de auto met het gevolg dat er enorm veel schade aan was

Ik: het verhaal over een auto die ons voorbijstak en amper 1 km verder zich te pletter reed op een op hol geslagen paard.

Hij: een uitwijk beweging voor een... uil die doodleuk midden op de weg zat.

Dan kan je de vraag stellen: wat zit een uil midden op een weg te doen?

Het antwoord liet niet lang op zich wachten: daarvoor moet je een uil zijn.

Maar omdat psychologie aan de toog soms heel diepgaand kan zijn vroeg ik me af: waarom zegt men eigenlijk
'zo dom als een uil?

Weet jij het? Misschien verduidelijken met een voorbeeldje.

Alvast bedankt

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Maandag 12 juni 2017,een goeiemorgen met Wilfried

 

M'n terrasje mist zijn effect niet, nu het er volledig staat. het is niet zo dat het vanaf dag 1 bezet was, maar de mensen zien nu dat er wat te gebeuren valt aan de Stationsstraat 80.

Het nodigt uit om de kop eens binnen te steken en de verwondering te laten blijken: ha een wijnshop.

Dat leverde zaterdag al bezoekers met een verrassende nationaliteit op: 2 Hongaren die hier een tijdje verblijven voor een schildersopdracht. Vriendelijke mensen, waarmee de conversatie wat hortend en stotend verliep, maar toch goed genoeg was om het bv over de Hongaarse tokaydruif te hebben. De rosé de Provence vonden ze best te smaken wat resulteerde in de aankoop van magnums chateau Rouet.

Nu de texacoshop van de buren gesloten blijft op zondag dienen er zich voor mij op zondagvoormiddag nieuwe mogelijkheden aan. Van behulpzaam zijn tot verkopen. Mooie vooruitzichten.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

zondag 11 juni 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

ik nam gisteren een wijze beslissing. Ik blijf in Zottegem slapen.
Liliane en Axel, vrienden voor het leven, sedert we elkaar, nu 20 jaar terug voor het eerst in de Languedoc ontmoetten, wilden niet dat  ik terug naar huis reed.

Niet dat de barbecue te zwaar op de maag lag, maar... enkele flessen champagne en nog meer flessen rode wijn waren de reden van mijn uitslapen.

Axel heeft een voorraadje wijn om u tegen te zeggen. Flessen die ik hen verkocht en waarop ik nu een beetje jaloers omdat ik besef de mijne te vroeg uitgedronken te hebben.

Een Antonin 2000 bijvoorbeeld of wat gezegd van een Chano...2003. Een wijn waarvan ik niet het vermoeden had dat die de tand des tijds zo goed zou doorstaan. Tenslotte nu toch 14 jaar oud, maar wat een openbaring.

Ik voelde me in m'n sas met al dat moois. En legde Liliane, Axel, Marc en Christa uit hoe je een wijn op z'n status kon evalueren zonder er aan te ruiken, laat staan te proeven. De Chano was nog heel mooi van kleur. Weliswaar niet het jeugdige kersenrood, maar een diep steenrood. Wat opmerkelijk was bij het schuin houden van het glas tegenover een witte achtergrond: de overgang van de kleur van het body naar de rand toe was absoluut niet waterig, wat bij te oude wijn wel zo zou zijn.

 

Om af te ronden en uw zomerse zondag welgezind aan te pakken, nog dit.

Ik legde Werner en Marijke, op het aperitief in de shop, uit dat ik in de toekomst commerciëler zou worden.
Het wordt tijd beaamde Werner.

Ik toonde hem een serveerplateau met daarop 4 glazen.
Kijk zei ik: het kleine dreupelglaasje zal ik gebruiken om mensen te laten proeven.
Als ik denk dat ze iets gaan kopen kan ik hen het iets groter glaasje aanbieden.
Als ze uiteindelijk gekocht hebben serveer ik in dit glas.

Ik toonde Werner en Marijke een mooi ruim glas.
Ok zei Werner, maar voor wat dient dan dit grootste glas.
In vergelijking met de andere was dit een kei-groot glas.
Dit glas, knipoogde ik naar Werner, dit glas gebruik ik voor mezelf.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Zaterdag 10 juni 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Broer Willy werd gisteren 70. Begin deze week had ik het nog over 69, maar dat was om Willy niet op het juiste spoor te zetten dat er hem iets te wachten stond.

Sofie had 100 mensen een uitnodiging gestuurd voor een feest in de loungezaal van het Kursaal Oostende. Dat Willy, zelf steeds als eerste om grootse dingen te organiseren, dacht dat het iets ruimer kon worden dan onder hen beidjes de zeventig jaar te vieren, was niet onlogisch, maar dit?

Ik liep al een tijdje rond met het idee van de manier om hem te verwelkomen, maar het kreeg pas gisteren... om half een 's middags, vaste vorm.

Ik zette me achter de computer, zocht 'n foto van Willy en ging aan het werk.
Het aangezicht uitvergroten tot A4 formaat en dan maar afdrukken en uitknippen: 100 maal.

Eerste opdracht volbracht, de tweede was nog 'n stuk moeilijker: 100 koerstruien verzamelen.

Broer Ivan zette me op weg: zelf had hij er een twintigtal. Twintig is nog geen honderd.

Werner Stroo bracht met zijn connecties de redding. Een vriend in Stalhille had er ook een stuk of twintig.

De grote doorbraak kwam er met zijn telefoontje naar Freddy Casteleyn van Mez Motoren in Snellegem. Ik mocht er langs lopen. Voor Freddy was het geen moeite teveel. Als sponsor van de eigen wielerploeg kreeg ik er...40 aangereikt. In alle kleuren en maten.

Vijf alhier en enkele aldaar brachten het totaal op de beoogde honderd.

Dan was het nog de kwestie om bij de aanvang van het feest iedereen in 'n truitje te stoppen. Niet zo evident gezien het formaat van sommigen, ik op kop en de taille van het truitje. Er was discipline voor nodig, maar het lukte wonderwel.

Toen Willy, niets vermoedend, met zijn Sofie om half acht de lounge betrad, werd hij begroet door... 100 Willy's, die wanneer hij van de eerste emotie was bekomen, een voor een met het masker voor het aangezicht hem gingen gelukwensen. Honderd verrassingen.

Dat mijn idee achter de parade met de koerstruitjes niet zomaar uit de lucht kwam vallen zal je begrijpen wanneer je weet dat het verjaardagscadeau dat Willy (en Sofie) kregen aangeboden, een reis naar Zuid-Afrika was, waar hij voor het eerst buiten de Europese grenzen kon deelnemen aan een wielerrit. De  Cape Argus is de grootste georganiseerde toertocht ter wereld die jaarlijks zo'n 40.000 deelnemers van overal ter wereld aan de start mag begroeten. De rit is zo'n 117 km lang en leidt de fietsers van Kaapstad tot aan Kaap de Goede Hoop en dan terug naar Kaapstad, telkens langs de oceaan en met een paar nijdige klimmen, zoals Suikerbossie.

U kan begrijpen dat het gisteren in de loungezaal van het Kursaal een memorabele avond werd. Om de verkleedpartij, het cadeau, de hapjes en drankjes van catering Deldycke en de toffe muziek van een trio, met er bovenop een onverwacht gastoptreden van Lindsay.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

woensdag 7 juni 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Gisteren op bezoek aan boord van de Mercator in Oostende. Is toch wel een indrukwekkend schip, zonder daarom in de mast hoeven te klimmen. Wat is het prachtig gerestaureerd. Een bezoekje met gids (half uurtje) moet de moeite lonen.

Ik was er gisteren om de planning op te maken voor mijn presentatie aan boord in oktober voor de groep Febelgra. Tweemaal 60 mensen krijgen er naast de rondleiding aan boord een halfuur durende presentatie met powerpoint over de Wondere Wereld van Vis en Vissers. De presentatie die normaal meer dan twee uur duurt wordt ingekort en gaat specifiek over de Vlaamse Visserij. Het wordt uitkijken naar deze toplocatie die als referentie kan dienen.

Vandaag wordt een thuisdag om de achterstand in het papierwerk in te halen. Morgen ga ik dan de baan op.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

dinsdag 6 juni 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Een intermezzo in het mooie weer van de voorbije weken. Goed voor land- en tuinbouw. Straks ontbijt, lang geleden dat het binnen moest gebeuren.

Vandaag toch wel een wat bijzondere dag. Om 17 uur heb ik een afspraak op de Mercator, het zeilschip in Oostende. Op het schip staat in het najaar een presentatie gepland. Vandaag gaan we de mogelijkheden bekijken. De ideale dag om eens na te gaan of we ook bij slecht weer iets kunnen doen. We moeten rekening houden met een ontvangst van mogelijks 100 personen. Eventueel in 2 groepen uit te splitsen.

Heb gisteren de goeie dag uitgekozen om de voordeur van de wijnshop in een nieuwe laag te steken. Moest alleen rekening houden met rondvliegende pollen maar het lukte wel.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

maandag 5 juni 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Het terrasje bij de wijnshop werd gisteren goed ingehuldigd. In de loop van de week komt het tweede setje van tafeltje en stoeltjes aan. Zaterdag is het terrasje vanaf 11 uur open. Zondag vanaf 10.30u.

Twee verjaardagen ook in de familie: zus Hilde wordt morgen 50, Willy wordt aan het eind van de week 69. Hilde plant een groot feest aan het eind van de maand. Sofie zal wellicht wel iets plannen om de verjaardag van Willy onder hun beidjes te vieren.

Zaterdag avond ben ik uitgenodigd bij vrienden in Zottegem. Of er gewerkt wordt deze week?
Zeker! Om te beginnen, vandaag al. Naast het opmaken van facturen trek ik tijd uit om de voordeur van de wijnshop een nieuw laagje te geven. Woensdag wordt een prospectiedag voor Zeebrugge. Eventueel ook donderdag.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

zondag 4 juni 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Hoe goed de voornemens ook zijn, het lukt me nog altijd niet, om iedere ochtend een dagbegroeting te schrijven. Komt er van als je het nachtelijk ontwaakmoment hebt ingeruild voor zalig wakker worden op 'n ogenblik dat er in een vroeger leven al een halve dag opzat.

Plots worden de dagen  kort en lijkt het erop dat het leven nog vlugger passeert. Zeker als er dan al iemand is die met je mee ontwaakt en waar tegen je kan zeggen: laat ons nog even 'flokken'.

Ik weet wel flokken slaat meer op zich behaaglijk in de zetel koesteren, maar ik reken dat halfuurtje bij het ontwaken, om op een aangename manier nog wat te taffelen, er ook bij.
En als dat dan nog lepeltjesgewijs gebeurt, dan is dat een pure vitaminekuur om de dag positief aan te pakken. Zo krijgt men ook plots een hele boel goeie ideeën. Zoals bijvoorbeeld?

Een opendeur organiseren om 3 nieuwe roséwijnen voor te stellen.
Of op het idee komen een terrasje voor de wijnshop op te zetten.

Ik pakte dat gisteren aan: een set van een tafeltje, 2 stoelen en een poef. Dat alles onder een parasol in frisse blauwe kleuren. Volgende week komt er nog een setje bij.

En omdat ik tegenwoordig m'n dagen verdeel tussen Zedelgem, Jabbeke, de taalgrens en la Wallonie, waarom dan deze mooie zondagochtend niet afsluiten met die mooie interpretatie van Bart Peeters z'n lepeltjesgewijs:

Isabelle A met dormir (ronfler) en cuillère.

 

*****

 

Woensdag 31/5 en donderdag 1 juni 2017, een goeiemorgen met Wilfried

Whah, wat een meimaand hebben we gekregen. Aanvankelijk wat te kil voor de tijd van het jaar, zou Frank zeggen, maar afsluitend met een grand écart. Sorry voor de Franse woordjes in deze tekst, maar dat komt er van als je, je vrije tijd in de Ardennen doorbrengt en je daarnaast ook nog iemand kent waardoor het leven zich verlegt naar onze taalgrens. Hélécine is zo'n dorp, Jodoigne ook.

Vorig weekend waren we met 550.000 aan zee, schreef Het Laatste Nieuws. Ook voor de Ardennen werd het een topper. 2800 kayakkers vertrokken vanuit Durbuy voor de afvaart van de Ourthe.

Dat mooie weer was dus fantastisch nieuws voor de toeristische sector, waar dan ook in ons land. Maar er dreigt met het mooie weer ook een gevaar. Dan heb ik het niet over het acute gevaar van bos- en heidebranden, maar over het feit dat, als er de eerst volgende twee weken geen water valt, liefst met bakken, er water tekort voor de Ourthe dreigt. Dan moet men o.a. de afvaart van Durbuy naar Barvaux stopzetten. Vorig weekend moest men op het traject van 8 km reeds 4 keer uit de boot, om die over de keien in een droge bedding te trekken.
Niet koud genoeg en te weinig sneeuw in de winter, te droog in de zomer.

Tot daar m'n dagbegroeting voor vandaag, morgen meer nieuws, stellig beloofd.
Nu maak ik me op voor een werkdag. Gedaan met taffelen* op deze opnieuw zomerse ochtend.

*Weet iemand wat taffelen betekent?

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

Maandag 29 en Dinsdag 30 mei 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Nog even over vorige week met de afsluiter op zondag. De Open-Deur op zondag in de Wijnshop. Open-deur is nu niet het juiste woord want met 30° was het aan te raden deuren gesloten te houden.

Geen massa volk, wat had je verwacht met dat weer, maar wel doorlopend belangstelling. Dat maakte dat we tijd aan iedere bezoeker konden besteden.

En er waren er die met bijzonder veel enthousiasme praten over de kleine bereidingen. Of wat anders te denken over de aansporing om een patent te nemen op mijn tartaar van makreel.

Ik ben te oud om nog voluit te gaan voor zo'n inventieve dingen. Laat me het gewoon met u delen.

 

Neem verse makreelfilet zonder vel. Zorg voor super verse kwaliteit, absolute must. Respecteer de koude verwerking bij het verwijderen van de graatjes of snij ze weg. Snij sjalot heel fijn en doe hetzelfde met een teentje knoflook.  Hak de makreelfilets in kleine stukjes. Wrijf open, bestrooi met grof zout, dep met een mengsel van olijfolie waarbij ik een tipje mosterd met espelette toevoeg (voor de olie gebruik ik de zachte moulin de gassac die de helft olijf- en de helft druivenpitolie bevat)
Voeg de sjalot en look toe. Geef het geheel een stevige draai van de pepermolen.

Laat enkele uren trekken in de koeling en proef dan af. Werk verder af met snippers zongedroogde tomaat en verse basilicum.

Gebruik de tartaar de dag nadien. Dan zijn alle smaken door mekaar verweven. Dien op als hapje met een geroosterd chiabatta sneetje, ingewreven met wat olijfolie en look.

Seveer dat met onze nieuwe wijn: chateau du Rouêt Cuvée Belle Poule Coteaux de Provence.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

Zondag  28 mei 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Van het ene feest naar het andere, maar deze week was het wel om te werken. Na Lissewege op donderdag, het feestje dat ik bij m'n afscheid had beloofd aan de mensen van zeevis André.

Ze waren er allemaal van het bureau, zonder ook maar een enkele uitzondering. Het werd een gezellige avond met hapjes en drankjes.

In de gelegenheidstoespraak pakten de woorden van Eric me danig. Hij had het over de Bourgondiër in mij, wat zich ook gisteravond liet tonen.
En het feit dat mensen nog steeds om mij vragen als de telefoon wordt opgenomen. Dat doet deugd zoiets te horen.

Dus dacht ik bij mezelf: waarom niet m'n mooiste flessen uit het gamma bovenhalen. Het werd 'n late: toch... half drie toen ik onder de lakens, of beter nog, het laken kroop.

Slechte nacht achter de rug om 'n heel andere reden.
Grenzend aan de parking, rechtover het appartement is de politie gehuisvesd. Incluis de politiehond en die heeft de ganse nacht zodanig van jetje gegeven dat hij me wakker heeft gehouden.

Met de open-deur-dag van vandaag wordt dat 'n heuse opgave. Maar we slaan er ons door. Aan Patrick heb ik, zoals gisteravond een goeie hulp.

Ik kijk er dan ook naar uit om je vandaag in de wijnshop te ontmoeten. En laat ik je het nu alvast verklappen; er zitten mooie nieuwe wijntjes in het gamma.
Echt de moeite om er voor naar Jabbeke te komen.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

 

zaterdag 27 mei 2017, een goeiemiddag met Wilfried

 

Ik word opnieuw goed opgevolgd. Hoe anders te verklaren dat volgers me mailen dat de tijd vliegt - gebruik hem wel - maar ik daarom de vrijdag nog niet als een zaterdag moet aankondigen.

Komt er van als de dagen in mekaar lopen zonder merkwaardige overgang. Woensdag tot 23 uur de voorbereiding gedaan voor 'n feest op donderdag.
Zo moe dat zelfs eens thuis één enkel biertje er teveel aan was. Moet erg zijn. Het pintje in de gootsteen en bed in geduikeld.
Om op donderdag 's morgens om 7 uur te starten. Geweldig feest werd het in Lissewege. Neen ze waren niet content maar super-content. En dat met een ploeg waarvan alleen Roxanne, de jongste, er voor de tweede keer bij was. Alles verliep vlekkeloos of toch niet...

Ik vond het zo'n faît-divers dat ik het op hetzelfde moment aan niemand vertelde.
Op de oprit bij de mensen waar het feest was, stond hun eigen grote bestelwagen met koeling.
Die camionette stak proppensvol met twee grote tubes met ijs, 20 kisten met mijn schoteltjes met koude gerechtjes, de wijnen, de bieren, de frisdranken en de taartjes. 
Plaats om er in te bewegen was er niet. Alleen achteraan kon je er net in om schilferijs uit te scheppen.

Van de meeste bestelwagens  kun je ze van binnen uit openen. Ook bij deze, maar alleen vanuit de zijkant. En daar stond ik dan met een dichtgevallen deur. Dat geeft wel wat na uren in de blakende zon plots 5 minuten of was het 10 te acclimatiseren naar 1 à 2 graden.

In de tuin, bezijden de oprit, amuseerden de genodigden zich op de retromusic van vinylplaten in een authentieke wurlitzer jukebox. Ik kon de muziek perfect horen, maar zij mij niet. Tot op het ogenblik een van de meisjes iets uit de camionette kwam ophalen.

Was het even schrikken: een grote hap tussen alle kleintjes. Koel serveren.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

Zaterdag 26 mei 2016, (moest eigenlijk vrijdag zijn)een goeiemorgen met Wilfried

 

Een laatste keer terugkomen op het Chouffe-weekend in Enneille. Na de rit, de barbecue en de Tortugabar in Durbuy, iedereen meer dan voldaan naar bedje.

Om 's morgens om half negen gewekt te worden door de bakker aan huis. De bakker of degene die naar de bakker geweest was; schoonbroer Eddy, in al vroegte in Sint-Kruis vertrokken om in Wierde bij de bakker binnen te lopen en ons zo te verrassen met brood en gebak zoals je het bij ons niet meer vind.

Ivan voldoende gerecupereerd om spek en eieren te bakken.
Om dat op te halen was ik naar Noisseux gereden. Het werd een super ochtend. Met het hele hebben en houden naar buiten om te ontbijten.

Ondertussen had Eddy mijn schilderwerk van de chalet kunnen keuren. Hij vond het mooi werk. Iedereen dus tevreden. Nog 'n paar foto's.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

donderdag 25 mei 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Korte dagbegroeting, vandaag, want het werk wacht. Een luxueus verjaardagsfeest in Lissewege. Het moeten niet altijd communies zijn.

Broer Ivan kan er van meepraten: vandaag moet hij er op verschillende plaatsen volop tegenaan gaan. Dat neemt niet weg dat hij deze ochtend vroeg nog de tijd vond om me op te bellen en me te vragen of alles volgens planning verliep. Fantastisch toch

Wat vandaag geserveerd wordt?  Bulootjes, tongfilets, rode poon, coquilles, zalm, makreel, rundsvlees en een gazpacho van tomaat en paprika.

En het verloopt volgens planning. Zo goed dat ik nog 'n gaatje vond om deze dagbegroeting uit te tikken. Morgen 'n verslagje hierover en ook nog eens terugkomen met wat foto's van voorbije Chouffe-Enneille weekend.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Woensdag  24 mei 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Gisteren gestopt in de dagbegroeting bij de zaterdag die om 04.50u zou starten. En zo gebeurde het ook. Geen aanmaning nodig om uit bed te springen, als eerste de badkamer te gebruiken en het ontbijt klaar te maken.

Ivan motiveren is niet moeilijk, Stefaan heeft het moeilijker. En er moet opgeschoten worden. Ivan wil ten laatste om half acht in Houffalize inschrijven. Van Enneille naar de startplaats is het 50 km rijden.
De zon eist haar plaats en wedijvert met wolkenslierten.

Om halfacht wordt gestart. Goed voor een eerste fotoreeks. Patrick filmt. Zo zal het gans de dag gebeuren. Het levert mooie beelden op en leuke interventies in de zin van: hoe-voelde-ge-je en verzuurde benen?

Er zitten passages in die loodzwaar wegen, maar het gaat goed.
Voor Ivan is dit niks nieuws.
Voor Stefaan en Lieke ligt dat anders: ze zitten in, volle voorbereiding om de Ventoux met -de Verlichters- op te rijden. Deze Chouffe-klasieker is een serieuze test. En... ze doorstaan hem goed.

De Verlichters zijn een groep zelfstandigen die onder leiding van Gella Vandecaveye de Mont Ventoux gaan beklimmen. Hun naam staat voor het feit dat iedereen 10% van het persoonlijk gewicht moest verliezen.

Voor Stefaan, 'n probleem: hij is maar een rietstengel breed.

Voor Billie ligt dat anders: zonder bij de Verlichters aan te sluiten is hij met fietsen heelwat gewicht kwijt. Voor hem is de 105 km voldoende. Hij blijft uiteindelijk bij Stefaan en Lieke. Ivan heeft er nog een lus van...60 km bij afgefietst.

Hoeft het je te verwonderen dat het codewoord bij de barbecue 's avonds... AANVALLEN wordt. Super côte à l'os van Dugardeyn in Roeselare.
Ik kruid ze lekker af en wrijf ze, als ik ze van het vuur haal, nog even in met wat lookboter. Aardappel in de pel, een samengestelde sla en vinigraitte met bieslook maken er een festijn van.

We ronden af in Durbuy in de Tortuga. Een uitje hebben deze supervrouw en supermannen verdiend.

En Patrick en ik dan? Ook wel: we begeleidden ze de ganse dag zoals het hoort en zorgden er voor dat ze 's avonds de voetjes onder tafel konden steken.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Dinsdag 23 mei 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Terug na weekend Chouffe-klassieker. Ivan 165 km op de fiets met o.a. de zwaarste beklimming in de Ardennen, in de omgeving van La Roche. Neef Stefaan met z'n vriendin Lieke en Billie goed voor 105 km. Met Billie was er 'n speciale bij: goed voor 2 meter hoogte en 107kg op de fiets. Nog een bijzonderheidje: aan de fotofinish heeft hij met schoenmaat...50 een voetje voor.

Mijn opdracht op vrijdag de fietsen meenemen, op zaterdag de renners begeleiden en 's avonds zorgen voor de barbecue. Op zondag terugrijden.

Ik en Patrick maakten er op vrijdag een herneming van onze jeugdschoolreis uit de jaren stillekes van.
Ontbijt in Namen bij Le Pain Quotidien en nadien de citadel op. Ondanks het miezerig weertje toch mooie zichten op de Maas. Toch wel indrukwekkend, die Citadel. En goed voor een eerste opmerkelijk feit van de dag. Er in de afzink aan voorbij gereden maar fluks de wagen in achteruit geplaatst. Om wat te zien? In een inham in de rotsen stonden inox cuves opgesteld. De jonge man, die er aan het werk was, verduidelijkte dat het inderdaad om wijn ging, afkomstig van wijngaarden in de onmiddellijke omgeving.

Na dit intermezzo, het vervolg van onze hernieuwde schoolreis: de Maas volgen tot Dinant. Niet veel soeps qua horecabeleving maar een halte waard, alleen al om dat Dinant de geboortestad is van Adolp Sax. En dat illustreren ze op o.a. de brug over de Maas, met heel mooi kunstig beschilderde reuze saxen.

Is het bezoek aan de Citadel van Namen gratis, dan hoef je in Dinant wel te betalen voor het panorama. Het kon ons gestolen worden. Het zicht van beneden af is even mooi.

Tweede detail van de dag: langs een drukke viervaks expressweg lag een volle vuilniszak. Wie doet nu zoiets dachten we: schande. Tot we tweehonderd meter verder aan de kant van de weg het volgende grote toeristisch bord zagen: La Vallée des Saveurs. Daarom dus. Uiteindelijk bemerkten we ook de zakken die verder lagen. We begrepen: hier werd opgeruimd en alle afval in zakken gestoken. Die zakken zouden later opgehaald worden.

Dan op weg naar Rochefort: het dorp of is het stadje van mijn geliefde trappistenbier. Je hoeft niet stante pede naar ginder te rijden om er eentje te consumeren. Dat kan niet. Er is in de abdij of de onmiddellijke omgeving er van, niets te beleven.

Dat maakte dat we nooit eerder zo'n sobere voormiddag beleefden. Op de middag arriveerden we in Enneille, met nog steeds datzelfde mieserig weertje. Een aperitiefje en tartaar van blauw-wit rund brachten ons in stemming.

De chalet kon wat opwarming gebruiken. Geen hout stoken maar een electrisch vuurtje bracht genoeg soelaas om een behaaglijk gevoel te scheppen.

We hadden nog even de tijd om ons onder te dompelen in de rhumbar - Tortugabar van Durbuy. Daarna was het tijd om onze gasten te verwelkomen.

Spaghetti, die Ivan meebracht, wat saucisson met glaasje cava vooraf. Fijne afrondig van de avond en vroeg in het bedje.
De zaterdag zou immers om...04.50 startten.

als alles goed gaat krijg je morgen het vervolg.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******