EEN WERELD VAN SMAAK / UN UNIVERS DE GOUT / A WORLD OF TASTE

 

openingsuren van onze WIJNSHOP Stationstraat 80 te Jabbeke

wijnshop tot 15 maart gesloten

door een operatieve ingreep op 30 januari ben ik enkele weken buiten strijd. Wijnen worden wel aan huis geleverd

bel me vanaf 10 februari op 0472 993303 of mail naar info@moeyaert.eu

 

*****

 

 

Vrijdag 23 februari 2018, een goeiemorgen met Wilfried

 

Het zal nu wel 20 jaar geleden zijn toen ik Jean-Claude Favier leerde kennen. Een gegoede burger uit de banlieu van Lille. We ontmoetten mekaar voor het eerst in het hotel in de Languedoc waar we onze vakantie doorbrachten. Jean-Claude en Martine werden vrienden.

Jean-Claude had ook iets ondernomen wat het vuur bij me aanwakkerde. Bezijden Saint-Jean de Fos had hij een wijngaard gekocht. Spectaculair? Helemaal niet.

Als je langs de kleine landweggetjes door die uitgestrekte vignobles van de Languedoc reed, dan zag je percelen waar blijkbaar geen kat meer naar omkeek.
In het geval van Jean-Claude was dat wel anders.

Toen we in zijn 'décapotable' over keien en grint rotsten werd al vlug duidelijk dat we naar de beter gelegen delen op weg waren. Beneden zocht de Hérault zijn weg naar de Middellandse Zee.
Zijn wijngaard was tip-top in orde. De druiventrossen blaakten in de zon, wachtend op een laatste zonne-boost en wat afkoeling tijdens de nacht. Een maand later zou er geoogst worden.

Of Jean-Claude dat allemaal zelf voor mekaar had gekregen tijdens de korte verblijven. Iets wat onmogelijk was.
Neen Jean-Claude had een 'métayage' afgesloten met de wijnbouwers van d'Aupilhac. Zij onderhielden de wijngaard, oogsten, venifiëerden en bottelden. Onderling werden afspraken gemaakt die notarieel werden vastgelegd, conform de Franse wetgeving.

De basis is dat de eigenaar 1/3 van de opbrengst krijgt, de bewerker van de wijngaard 2/3.

Jean-Claude had zijn wijngaard aangekocht voor 8000 euro /ha.

Uiteindelijk heb ik het niet gedaan. Waarom? Je hebt natuurlijk je eigen wijn. Of die goed of slecht is hangt uitsluitend af van factoren waar je zelf geen vat op hebt. Jean-Claude en d'Aupilhac was een geslaagd huwelijk.
Maar dan moet je ook nog je wijn verkopen, terwijl wat mezelf betreft ik meer dan 50 referenties in stock had die moesten aan de man gebracht worden.

Hoe zou het nu eigenlijk met de prijzen voor wijngaarden gesteld zijn, vroeg ik me af.

Hieronder een lijstje met gemiddelde prijzen. Die kunnen per gebied ook nog eens sterk afhankelijk zijn van de beschikbaarheid van gronden.

Omdat het aanbod enorm breed is, heb ik het opgespiltst in 4 categorieën:

1. Je gaat voor een koopje

Denk dan aan Languedoc (Corbières: 9000 euro per hectare; AOC Languedoc: 13.000). Wat ook nog kan is Muscadet (11.000 euro) of Anjou (12.000) in de Loire. Zelfs in de AOC Bordeaux kunt u uw geluk beproeven, en dit aan 15.000 euro.

2. je hebt een spaarpot

Denk dan bijvoorbeeld aan Côtes du Rhône (20.000 euro), Chinon/Bourgueil (30.000) of zelfs aan Pic Saint Loup (37.000 euro).

3. geld is ondergeschikt aan prestige

Kijk dan eventueel uit naar Moulin à Vent (70.000 euro), Tavel (80.000 euro), Médoc (250.000), Saint Emilion (heel variabel, tussen 200.000 en 600.000 euro) alsook naar Châteauneuf du Pape (390.000 euro).

4. U heeft de lotto gewonnen, beschikt over een enorm kapitaal en/of heeft uitzicht op dik pensioen?

Dan kunt u op zoek gaan naar een lapje grond in Champagne (vanaf een klein miljoen euro), Saint Estèphe (1 miljoen euro), Pauillac (1,5 miljoen) of Meursault (1,9 miljoen).

Opgelet, we hebben het enkel over de wijngaard zelf. Voor de kelder en een mooi huis daarrond moet u nog eens extra in de beugel tasten. 

Deze enorme prijsverschillen hebben te maken met de bekendheid van de wijnen die er geproduceerd worden, maar ook met de grondprijzen zelf: soms is er zo weinig grond te koop dat de prijzen gewoon de pan uitrijzen, terwijl sommige interessante domeinen voor het rapen liggen maar men ze zelfs aan de straatstenen niet kwijtgeraakt.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

donderdag 22 februari 2018, een goeiemorgen met Wilfried

 

Rustig dagje, gisteren. M'n gebruikelijke oefeningen, na de middag genieten van het zonnetje. Weliswaar op de kamer met opengeschoven venster. Nadien nog een wandelingetje die ik voor het eerst kon uitbreiden met 150 meter. Dat is het maximum haalbare. Maar het lukt; de kiné meer dan tevreden, dus wie ben ik om hem tegen te spreken.

An haalde de kleinkinderen van school in Hélécine, trakteerde ze op de middag in Tienen met spaghetti en balletjes in tomatensaus, het gebruikelijke woensdag-ritueel. Daarna tekenles en 's avonds voetbaltraining. Ik mocht haar rond 18u thuis in Leuven verwachten.

Zo kabbelde de dag voor mij rustig verder. Op de middag fotootjes van de bengels in de Tiense Lunch Garden, braafjes aan hun favoriete etentje.

En hoe het daar ondertussen met mij in Leuven ging?
Ik, fotootje terug: selfietje van een opgesmukte ondergetekende: vond in een schuif kralen die ik gebruikte als oorslingers, sjaal en zonnehoed. Ondertiteling: Leuven-garden! (foto niet voor openbare publicatie geschikt)

Niets speciaals, gisteren, moest het niet zijn dat...

Patrick en ik hebben het er al over gehad. Het zou mooi zijn moesten we in de toekomst onze presentaties kunnen afwerken in uniforme kledij. Ik draag wit-zwart met een lange zwarte voorschoot, Patrick gaat voor grijze tinten.

Het is mooi: iedereen gelijk. Ik denk aan de mensen van de de drukkerij: ze dragen een polo met het opschrift, l.capitan. op de rug: crew. Als Ivan en An een opdracht buitenshuis afwerken draagt iedereen het opschrift: moeyaert-catering.

Waar blijven wij? En zie daar kwam een berichtje met foto. Van wie anders dan van mijn An. Ik twijfelde geen ogenblik: meebrengen en passen.

 

Zeg nu zelf wat kan er toepasselijker zijn dan dit als we straks de baan op gaan met één van de twee presentaties:

De Wondere Wereld van Vis en Vissers
of
Weg van Vis

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

Woensdag 21 februari 2018, een goeiemorgen met Wilfried

 

Het zwaarste beroep?
Kok, ik ben er gisterenavond van overtuigd geraakt.

Voordien dacht ik dat begrafenisondernemer een van de, zoniet het zwaarste beroep was.
Toen ik mijn goeie vriend Joris bezig hoorde hoe zijn medewerkers er voor zorgden dat hij een begrafenis niet hoefde uit te stellen of zelfs af te zeggen, dacht ik: daarvoor moet je een echte doorbijter zijn.

82 stappen van het voetpad tot het altaar in de kerk. 82 voetstappen terug van het altaar tot het voetpad waar de lijkwagen geparkeerd stond. Tien dagen na zijn hartoperatie 'flikte' Joris het zonder verpinken.
Hij kon zich natuurlijk optrekken aan het feit dat het nog veel erger gesteld was met de persoon die voor hem de kerk werd binnen gedragen. Die gaf ook geen kik.

Dus als Joris dat kan, waarom zo ik dan niet voor het eerst aan de slag gaan om An bij thuiskomst een lekker gerechtje te serveren.

Ik zou zo op TV kunnen komen met: wat brengt de koelkast vandaag.

In de schuif van de groenten: sjalotjes, kerstomaatjes en   groene boontjes (voor een keer niet zo'n goed ecologisch idee, maar men had me verzekerd dat ze met een fietskoerierdienst vanuit Kenia werden aangevoerd).
Heerlijk als je weet van waar en hoe je rekken gevuld worden.
Vorige week bleef een Carrefourman het antwoord schuldig op de vraag van An welke origine het voorverpakte varkensvlees had. Stond niet op het etiket, noch op de man zijn verveeld gezicht te lezen.

ook in de koelkast: potje natuur yoghurt, plakjes lightkaas.

Ik aan de slag:

2 krielaardappeltjes schillen en koken

Anderhalve sjalot in julienne snijden

Genoeg gedaan om even stil te staan en na te denken: tjiens wat krijgen we nu

Ik kuiste de boontjes, sneed ze op gelijke lengte en zwierde ze in de pot bij de sjalot

De 2 aardappeltjes waren ondertussen zacht gekookt, ik plette ze.

Op zoek gaan naar het potje natuur yoghurt in de frigo bleek er precies teveel aan.

Ik zette me in de zetel, met een oog op de pot met de boontjes op het kleine vuur.

Met herenigde moed, het donker-grijs zwart was voor m'n ogen weg getrokken, het sein om de tomaatjes te pellen, het moesje te kruiden met wat ras el hanout;

De geplette aardappeltjes werd een smeuïge crème met het zurige van evenveel yoghurt.

Het zweet parelde op m'n voorhoofd.

Ik verdeelde de skreihaas in 2 porties, sneed ze in een enveloppe en legde er het fijne plakje kaas tussen.

Maar schatteke toch kreeg de kok een waarderend maar ook vermanend complimentje.
An was net thuis gekomen.

Ik plofte me in de zetel, liet me een drankje voorzetten, blies de stoom uit mijn oren

Met een laatste krachtinspanning plaatste ik 2 borden in de oven, bakte de haasjes en dresseerde de borden.

Het was lekker, maar wat had het ongelooflijk veel moeite gekost.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

dinsdag 20 februari 2018, een goeiemorgen met Wilfried,

 

In het muziekarchief van de VRT is een tot nu onbekend nummer van Toots Thielemans ontdekt. "Painted faces", een compositie van de jazzmuzikant en mondharmonicaspeler, werd vanochtend gedraaid tijdens het ochtendprogramma "Espresso" op Klara. De opname dateert van 1980.  U kunt ze onderaan in dit bericht beluisteren

Thielemans schreef het nummer in opdracht van de toenmalige BRT. In de opname is hij zelf te horen en wordt hij begeleid door pianist Michel Herr. De opname dateert van maart 1980 en werd gemaakt tijdens een concert in Flagey. Enkele maanden later speelde het BRT-jazzorkest "Painted faces" ook op Jazz Middelheim in een arrangement van Freddy Sunder, maar het nummer werd nooit uitgebracht op plaat of cd.

"De eerste keer dat er bij mij een belletje ging rinkelen, was toen ik dit nummer enkele jaren geleden zelf speelde op een tribute-concert voor Toots", zegt Ben Vanderweyden, archivaris van het VRT-muziekarchief. "Na afloop sprak Bruno Castellucci mij aan. Hij was jarenlang de drummer van Toots en had dit nummer nog nooit gehoord. Nu hebben we het nagevraagd en blijkt dat "Painted faces" inderdaad nooit is uitgebracht."

"Het is een nummer dat Toots en ik amper één of twee keer gespeeld hebben", reageert pianist Michel Herr. "Ik was het zelfs vergeten. Een bijzonderheid dus!"

Klara omschrijft "Painted faces" als een "vintage Toots-song: poëtische eenvoud, lichtheid en melancholie".  U kunt het nummer hieronder beluisteren.

met dank aan Ellen Marievoet voor VRT NWS

 

https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2018/02/02/klara-ontdekt-tot-nu-onbekend-nummer-van-toots-thielemans-/

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

maandag 19 februari 2018, eeng oeiemorgen met Wilfried

 

Tussen Spanje en Mexico is het tot een rel gekomen over manchego, de typische kaas voor de Spaanse regio Castilla-La Mancha. Die kaas geniet binnen de Europese Unie een gecontroleerde oorsprongsbenaming, maar Mexico stoort zich daar niet aan.

Sinds januari onderhandelen de Europese Unie en Mexico over de aanpassing van het vrijhandelsakkoord tussen beiden. Spanje is nu in het offensief gegaan en eist dat Mexico niet langer misbruik maakt van de naam "manchego" voor een bepaalde kaassoort.

Manchego geniet in de EU van een gecontroleerde en beschermde oorsprongsbenaming.
Enkel kaas op de traditionele manier geproduceerd van schapenmelk in de regio Castilla-La Mancha in het centrum van Spanje, mag die naam dragen.
Jaarlijks wordt daar 15.000 ton van geproduceerd en daarvan wordt 60% uitgevoerd. Het gaat overigens om melk die enkel van schapen van een lokaal ras, de "oveja manchega", gemaakt mag worden.

*

Kaasmakers in Mexico maken echter ook een product onder de naam "manchego", meestal gemaakt van koeienmelk. Ook die wordt uitgevoerd, onder meer naar de Verenigde Staten en kost bijna de helft van de Spaanse manchego.

Spanje vindt dat onaanvaardbare concurrentie en misbruik maken van een beschermde naam. Het gaat bovendien vaak om familiebedrijven die al generaties lang manchego maken en dat in een arme en dun bevolkte regio zoals La Mancha, waar weinig andere activiteit is. Of zoals een producent van manchego in Spanje zei: "Wat gaan de Mexicanen doen als wij plots tequila zouden maken?"

Manchego is een heerlijke Spaanse kaas, gemaakt van schapenmelk. Er zijn niet zoveel Spaanse kazen te vinden, maar Manchego is wel een lekkere schapenkaas die u bij tapas kunt eten.

In La Mancha wordt er goed voor de schapen gezorgd. Hierdoor is de schapenmelk rauw en van hoge kwaliteit. De schapenmelk heeft veel smaak, waardoor de Manchego ook erg lekker smaakt. Manchego wordt gekenmerkt door een lichte, zoute smaak en haar bruine korst. De korst heeft een beetje de structuur van een mand, wat 'esparto' wordt genoemd. Niet elke kaas mag zomaar Manchego heten, omdat de kaas een beschermde status heeft. Alleen als de kaas uit La Mancha komt en minimaal 2 maanden heeft gerijpt, mag hij Manchego genoemd worden.

Dan heb je ook nog de keuze uit industriële Manchego en deze die nog altijd op artisanale manier wordt gemaakt. Zoals het gebeurt door de familie Parra.

Net zoals met andere soorten kaas heeft Manchego niet altijd dezelfde rijpingstijd. Er zijn jonge (tierno), belegen (curado) en oude (viejo) Manchego te onderscheiden. Wat bijzonder is, is dat zelfs oude Manchego nog de kenmerkende zoete, nootachtige smaak heeft. Manchego heeft een redelijk hoog vetpercentage; tussen de 50 en 60%. Hierdoor is de kaas erg vol en romig van smaak.

Een heerlijke smaaksensatie is Manchego, ondergedompeld in olijfolie, met een stukje brood. Er zijn zelfs soorten Manchego te koop die een jaar lang in olijfolie hebben gerijpt.

http://www.mancheganegraorganic.com/index.html

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

zondag 18 februari 2018, een goeiemorgen met Wilfried

 

Het is zondagochtend, dus dacht ik: laat het me gemakkelijk maken. Had niet het minste idee in welke richting ik mijn dagbegroeting moest zoeken.
Ik had van An nog enkele mooie foto's over Leuven opstaan. Die kon ik gebruiken.
Of misschien iets opzoeken over de brasserie de Abdijmolen van the Lodge group, waar we vanavond iets gaan eten om zo uit te testen wat lekker is als onze familie volgende zondag op bezoek komt. Trouwens, die Abdijmolen hoort bij de Abdij van het Park, een waardevolle site, een bezoek waard.

En toch schrijf ik vandaag niet hierover. Waarom? Bij het openen van mijn mailbox kreeg ik van Patrick een link naar een schitterend videofilmpje  over de geboorte van octopusjes. Wat zo bijzonder aan die kleine diertjes is: ze veranderen op de tijd van een vingerknip totaal van kleur.

Ik zag  eerder al hoe een octopus in een groot aquarium zich camoufleert om aan gevaar te ontkomen. Zwemt hij boven een bodem met wit zand dan is hij wit. Passeert hij de grens met donker zand, dan wordt hij onmiddellijk zwart. Super!

Wat ook zo bijzonder is aan deze octopus, dat is de voortplanting.

Bij de voortplanting gebruiken de mannetjes een speciale arm, ook wel hectocotylus genoemd, om de spermatoforen (zakjes gevuld met sperma) in de vrouwelijke mantelholte te brengen.

De hectocotylus, meestal de derde rechterarm, breekt tijdens de copulatie van het lichaam af. Voorheen dachten biologen, die deze arm in de mantelholte van het wijfje aantroffen, dat het om een parasitaire worm ging. Deze worm werd geclassificeerd onder de naam hectocotylus, wat thans dus de naam van de copulatiearm is.

Mannetjes sterven enkele maanden na de copulatie. Bij sommige soorten bewaren de vrouwtjes het sperma enkele weken in het lichaam, totdat de eieren zijn gerijpt.

Na de bevruchting, legt het vrouwtje ongeveer 200.000 eitjes (dit aantal varieert sterk tussen de soorten). De eitjes hangen in trossen vanaf het plafond van het hol, of worden een voor een op de bodem gelegd. Het vrouwtje bewaakt de eieren tegen roofdieren en blaast er regelmatig water overheen om ze van zuurstof te voorzien. Zij eet gedurende deze periode (ongeveer een maand) niet.

Als de eieren uitkomen sterft het vrouwtje en de baby-octopussen drijven dan enige tijd in wolken plankton, waarbij zij leven van de larven van krabben en zeesterren e.d. totdat zij terugzinken naar de bodem van de zee.

Bekijk het filmpje: om op zondag vrolijk van te worden.

 

https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2018/02/16/fascinerende-geboorte-van-octopus-haalt-miljoenen-kijkers-op-fac.html/

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

 

Zaterdag 17 februari 2018, een goeiemorgen met Wilfried

 

Na mijn presentatie de Wondere Wereld van Vissers die het heeft over de Vlaamse Visserij was ik toe aan een nieuwe uitdaging.
Alhoewel die eerste presentatie nog heel succesvol loopt (straks trekken we naar Lommel, Aalst en Dendermonde) zijn we nu gestart met een nieuwe reeks waarvoor we mijn boek als rode leidraad gebruiken: Weg van Vis in Aquitaine.

Wat zo bijzonder is aan deze voorstelling? Ze is niet alleen gemaakt voor groepen van 30, 40, 50... personen maar de intieme versie kan ook bij u in de huiskamer voor vrienden en familie. Verzamel 10 tot 15 mensen rond de tafel: meer heb je niet nodig. Zelf hoef je de handen niet uit de mouwen te steken: je bent de gast in je eigen huis.

We noemen het een avond in woord / beeld / smaak / en +

Het woord
Op een passionele manier breng ik het verhaal van de ontmoetingen met mensen die op een bijzondere manier in de vissector van Aquitaine aktief zijn. Het zijn stuk voor stuk sterke getuigenissen
Ik heb het over de leuke plekjes die we bezochten met de wagen, fietsend en wandelend.
En natuurlijk als echte Vlamingen hebben we oog voor de culinaire ontdekkingen. Van een bord oesters op een tuinterras met zicht op de Dune de Pyla, de picknick op de Jaizkibel tot het sterniveau van de Kaiku in Sint-Jean de Luz

Het Beeld
meer dan 400 schitterende beelden opgebouwd in een powerpoint die u niet los laat.

  


Ieder beeld met een eigen verhaal of wat gedacht van de montage, seconde per seconde hoe een rotsblok van 50 ton vanop de dijk l'Arthe door de storm het water wordt ingesleurd als versterking op de bodem van de baai.

De Smaak
het wordt een avond waarop ik u, samen met mijn assistent Patrick, ook culinair verwen.
We verwelkomen u en uw gasten met een witte wijn uit de Gascogne, de thuis van wijnbouwer Tarriquet.
Daarbij serveren we een tartaar van makreel, zongedroogde tomaatjes en kappertjes zoals François Delage het in zijn Cabanne du Pêcheur in Adernos voor ons klaarmaakte.
Daarna serveren we een bereiding van inktvis zoals het op de kaart staat van Le Patio in Saint-Jean de Luz.
De grandiose afsluiter is de ttoro! Misleidende naam? Het is de vissoep van het meest typische restaurant in Ciboure: chez Mattin. Hier eten is dagen vooraf reserveren.
We serveren dit hoofdgerecht met brood en de passende wijn van het domaine des Graves d'Ardonneau in Blaye.

en +
iedere aanwezige krijgt aan het eind van de avond een gesigneerd luxeboek + de receptuur van alles wat die avond geserveerd werd. Als toemaatje is er ook nog een kortingsbon op de wijnen van domaine des graves d'Ardonneau.

*

Verras vrienden en familie met deze unieke formule, geniet mee van de avond en het cadeautje dat we voor jou in petto hebben.

Nieuwsgierig???? Stuur een mail met uw vraag naar info@moeyaert.eu

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

vrijdag 16 februari 2018, een goeiemorgen met Wilfried

 

Droom je niet, heb je geen nachtmerries na je operatie werd me gevraagd.
Niets van dat alles. Met de hulp van een half temesta'tje sliep ik tot nu toe mijn vredige slaap, tot 03.30u - 04.0u.
Net alsof ik daarna stante pede, zoals vroeger, in m'n kleren moest springen en naar Zeebrugge rijden.

En zie, vorige nacht kwam de droom mijn eerste slaap binnen gedrongen. Een combinatie van droom en nachtmerrie en zoals het zo dikwijls gebeurt in dromen: te zot om onder woorden te brengen.

Ik was blijkbaar die zondagochtend met enkelen met de fiets gaan rijden. Zoals het 'echte' wielertoeristen past, mijn beide broers daar niet bijgerekend, stoppen die aan het eind van de rit in hun lokaal om te voorkomen dat uitdroging zich van hen meester zou maken.

Zo hielden we halt in een cafeetje langs de Torhoutse steenweg in Sint-Andries. Waar? Op de linkerkant richting Brugge. De naam? Kwam niet voor in mijn droom.

Het was zo'n gezellige dubbele-living café met aan de muren tal van plastic bloemenruikers en diploma's. Boeké's van de plaatselijke nieuweling coureur en diploma's in kaders met fiere duiven die als eerste de weg hadden terug gevonden van Dourdan, Bordeaux en Clermont Ferrand.
Een plaats waar iedereen moest rechtstaan van z'n stoel om de golfbiljarters toe te laten hun bielle goed te raken.

Ik herinner me niet dat er gerookt werd, alhoewel het allemaal gebeurde in de tijdsgeest van toen het nog mocht en kon.
Hoe ik dat weet: voor we binnenstapten werd ik op straat aangesproken door een sjieken type. Hij was van Manchester United en kwam kijken naar een match van Club Brugge op... de Klokke.
Of ze om 14.30u - 18u of 20u speelden? Bijlange niet, iedereen gelijk: voetbal werd om 15u gespeeld en tijdens de winter om 14.30u.

Tot daar de droom die een nachtmerrie zou worden.

Want wat was er gebeurd? Bij aankomst aan het café had ik mijn fiets tegen de voorgevel geplaatst. Met het voorwiel half voor de deuropening. Zo kon ik telkens controleren wanneer er iemand binnen of buiten ging of hij er nog stond. Niet slim, maar toen geloofde ik al in de goedheid van mensen.

Er moet er toch een bij geweest zijn die het niet zo goed meende, want de fiets was verdwenen. Ik liep nog terug tot het kerkje van Sint-Willebrord, waar de jeugdclub de Zevensprong haar lokaal had. Maar niemand, die ook maar iemand op een...Ridley racefiets had voorbij zien racen.
De racefiets van mijn broer Ivan, die ik uitgeleend had gekregen!

03.30u - ik werd wakker. Het eerste wat in me opkwam?
Doen wat Ivan me gisterenavond had GSM'st: wil je van donderdag 6/9 tot zondag 9/9 5 kamers bestellen in hotel Panorama in Hohrodberg in de Elzas.
Daar wordt de Studio Brussel Climbing for Life gereden.
An en ik volgen en bevoorraden er met de auto en werken er met de andere dames-echtgenotes-vriendinnen een nevenprogramma af. Een van de mooiste weekends van het jaar.

Hoe kom je tot zo'n zotte droom?

  • Ik heb, al is het slechts enkele keren, met m'n eigen koersfiets gaan rijden. Nadien heb ik die verkocht. In de garage bij ons staat wel een Ridley van Ivan terwijl hij zelf met een Seven rijdt.
  • Ik heb de cafeetjes gekend langs de Torhoutsesteenweg en zal er wellicht wel eens binnengelopen zijn toen Club nog op de Klokke speelde. Ze waren allemaal maar enkele vierkante meter groot, behalve dat van Fernand Boone en hadden allemaal dezelfde aankleding.
  • Dat ik die sjieken type van Manchester United tegenkwam heeft te maken met het voetbal op TV, das zeker, maar ook het feit dat ik fier was in mijn poverste Engels te kunnen uitleggen, dat hij gerust het cafeetje mocht binnengaan om kennis te maken met de locals.
    Iets wat ik gisteravond nog had gezien op TV in Hotel Romantiek. Daar werden de koppels ingeburgerd in het lokale leven van een plattelands Portugees dorpje.
  • Dat ik tot de jeugdclub de Zevensprong liep is heel speciaal. Met m'n neven ging ik al eens mee naar de Zevensprong, in mijn jeugd populair en... nu nog na mijn operatie ter sprake gekomen met mijn kamergenoot in het AZ Sint-Jan.
  • Het berichtje van Ivan voor de eerste werkelijke vakantieplanning na mijn operatie was voldoende om er een zotte droom van te maken.

Dromen zijn niet altijd bedrog, ook al kloppen ze niet altijd

  • Club Brugge speelde tot 1974 op de Klokke en verhuisde dan naar het Jan Breydelstadion.

  • De eerste Ridley-racefiets werd door Jochim Aerts pas in 1997 gebouwd.
  • Logisch dat in en rond de Zevensprong niemand een Ridley fiets had opgemerkt die toen nog moest gebouwd worden.

Nu ga ik reserveren in Hohrodberg

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

donderdag 15 februari 2018, een goeiemorgen met Wilfried

 

Ik ben gisteren voor het eerst buitenshuis gegaan.
An ging Gido ophalen aan het station. Ik maakte heimelijk van de gelegenheid gebruik om het nest te verlaten.
Hoe ver mijn vleugels zouden dragen, was de test. Nu is het zo dat het amper 50 meter is tot de Delhaize.

De uitgebreide stand met oesters ligt aan het begin van de grote oppervlakte. Het liep voorspoedig, zodat ik als een braaf jongetje op hun terugkomst zat te wachten. Op het aanrecht: 3 bordjes met voor elk 4 Colchester oesters.

Wat hadden we elkaar veel te vertellen. Gido, net terug van een sociaal project in Benin, de uitgave van zijn laatste boek (kan je bij mij bestellen), mijn toekomstplannen.

**

Bij het buitengaan naar de Delhaize liep ik op een grote bestelwagen.
Wat bleek?
Bojar, Lini en Victor waren bezig met een salon hun appartement binnen te brengen.
Bojar, ik vertelde u het eerder al, is de uitbater van de Grillekes net om de hoek. Het is een super gast uit de Balkan, die zich hier jaren terug vestigde, onze taal perfect spreekt en met succes zijn etablissement runt. We gaan er graag.

Bojar sprong van het laadplatform, liep naar me toe en omhelsde me.
Hoe gaat het vroeg hij.
Çava-çava antwoordde ik. Hij bekeek me, vond dat ik er goed uitzag, maar stelde zich een vraag bij mijn harnasje.

Wel Bojar, lachtte ik, de chirurg heeft me dat aangemeten met de waarschuwing:
als je een te grote patat inslikt, dan moet je aan het flosje trekken zodat het harnasje je borstkas stevig omsluit. Anders gaat die openzetten.

Wow dacht Bojar, wat een hulpmiddel.

En, ik deed er nog een schep bovenop:
weet je Bojar, ik kan dat regelen tot de patat puré wordt.


Ik hou er rekening mee, lachtte Bojar.
's Avonds stond in een hoekje een tafeltje met kaarsje, voor ons bestemd

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Woensdag14 februari 2017, een goeiemorgen met Wilfried

Valentijn!

Wie er niet van houdt is niet van deze wereld.
Nu weet ik wat je ga zeggen: bij ons is het iedere dag Valentijn. Wij moeten daar die 14 de februari niet voor hebben.
Das waar, zo denk ik er ook over.
Mekaar niet nalaten te zeggen, te laten voelen hoe bijzonder zij-hij is.
Maar 'n attentieke, hoe klein dan ook, wie zal er neen tegen zeggen?

Ik ben me nu nog aan het beraden hoe ik het ga aanpakken: voor het eerst buitenkomen na mijn operatie?
Heb gisteren namiddag, lekker ingeduffeld, al wat genoten van het zonnetje op het terras. De ligzetel, half binnen - half buiten.

Vandaag trek ik voor het eerst mijn kleren aan, en ga winkelen bij de buur, 'n Delhaize waar ze nu wel Gillardeau's zullen hebben.
Straks gaat An Gido ophalen bij zijn uitgeverij in Leuven. Daarna brengt ze hem terug naar het station. Ik ga hun verrassen.

En daarna? Misschien vraag ik aan Bojar en Baki om een tafel met een kaarsje. Das 200 meter stappen tot daar, zolang moet mijn kaarsje het houden.

Vorig jaar tafelden we in de Silo's in Overmeerbeek, een klassezaak. Nu wordt het wat minder, maar dat jaar er tussenin had zoveel meer te betekenen.

En graag zien? Gisterenavond kreeg ik nog maar eens een duidelijk signaal: niet één, niet twee maar met drie waren ze om spaghetti voor mij klaar te maken. En gelijk hadden ze: daar moest ik me nu eens niet mee moeien.

Aan iedereen die vandaag Valentijn viert, aan iedereen die het niet doet: ik zeg het jullie, vergeet het niet bij mekaar: een tik op de poep, je hand door het haar, een twinkellende pinkoog: ik zie je graag!!!!

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Dinsdag 13 februari 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Wat we gisterenavond te zien kregen tijdens het VTM-19 uur nieuws was zo schokkend dat ik me afvraag of het geen stoute droom was, als gevolg van mijn verdoving en medicatie die ik 8 dagen eerder kreeg. Maar neen, we zijn een week verder, ben heel helder van geest.

Ik moet andermaal tot de vaststelling komen dat we hopeloos blijven achter de feiten aanhollen, dan zeker wat betreft op Europees niveau.
Men waarschuwde voor de schokkende beelden, niet uit een of ander geterrorizeerd land, maar uit Spanje, dat land dat er prat op gaat de mooiste hespen, het mooiste vlees te leveren. Pata Negra, Iberico: termen, labels en origine's, waarbij het water ons in de mond komt

Spanje is Duitsland voorbijgestreefd als grootste varkensland van Europa. De Spaanse varkensstapel is de laatste jaren fors gegroeid. Voorlopig komt aan die groei geen einde.

Jarenlang was Duitsland het grootste varkensland van Europa. Spanje volgde weliswaar op de voet, maar mocht zich pas vorig jaar de grootste noemen. In absolute aantallen huisvest het Zuid-Europese land de meeste varkens. Uit cijfers van Eurostat blijkt dat er in 2015 28,37 miljoen varkens waren, zo'n 6,7% meer dan een jaar eerder.

Het ligt in de lijn der verwachting dat de varkensstapel in Spanje ook dit jaar verder groeit. Het aantal zeugen in Spanje bedroeg eind 2015 ruim 2,47 miljoen. Dat zijn er 109.000 meer dan eind 2014. Daarmee trekt Spanje de groei van de varkensstapel door. In 2005 werden nog 24,89 miljoen varkens gesteld. De varkensstapel is in 10 jaar tijd met 14% gegroeid naar dus 28,37 miljoen dieren eind vorig jaar.

En dat het niet allemaal loopt zoals het hoort kregen we gisteren duidelijk te zien

De internationale dierenrechtenorganisatie Animal Equality heeft beelden gemaakt die wijzen op ernstige gevallen van dierenmishandeling in een varkensfokkerij in Alhama de Murcia, in het oosten van Spanje. Het gaat om een fokkerij van de Spaanse vleesproducent El Pozo, die in Vlaanderen producten verkoopt aan de supermarkten Colruyt en Delhaize.

Misvormde dieren, kreupele dieren, varkens met etterende gapende wonden. Met op het ogenblik het beeld van een varken dat een ander nog in levend zijnd dier aan het afknauwen was.

_________________________________________________________________

 

omdat de beelden te schokkend zijn publiceer ik liever geen foto

_________________________________________________________________

Hoe is het mogelijk dat voedselagentschappen dit over het hoofd zien. Dat dit geexporteerd wordt naar verschillende landen en dat ketens, ook bij ons, die hoe langer hoe meer uitpakken met kwaliteitslabels van kop tot staart niet de mogelijkheid hebben om hun leveranciërs te checken.

Gisteren hoorde ik iemand verklaren: als wij zelf moeten gaan controlren dan wordt het plaatje heel duur. Daarmee is alles gezegd.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

maandag 12 februari 2018, een goeiemorgen met Wilfried

 

het was tegenaan de middag. De deurbel had gegaan, maar ik was er me niet van bewust.
Als ik moe ben ga ik wat rusten. Eender welk uur van de dag. Soms blijf ik met m'n ogen open liggen, soms dommel ik wat, maar gisteren was ik dus in slaap gevallen tot ik me stemmen op de gang realiseerde.

Ik herkende die van Patrick, scherp en verdragend, maar merkwaardig; er waren er nog andere bij.

Ik liet me voorzichtig uit bed glijden, liep door de gang naar de living en zag Patrick en zijn twee gelijkgezinden. m.a.w. het feestcomité.
Nu moet je weten dat dit broederschap-van-der-graag-bij-zijn er jaarlijks op uit trekt om karnaval te vieren.
Dat kan Keulen zijn, Dublin, gisteren trokken ze naar Dusseldorf.
En wat ligt er zowat halverwege Jabbeke en Dusseldorf? Juist: Leuven.

Het drankje werd beperkt tot een koffie. Wel hadden ze van Rebbecca, stamcafé van ondergetekende, een rochforke meegekregen. Dat zou ik dan 's avonds proberen, een halvetje, bij Oesje van Chris Van Durpel. 

Of zij hun weg gevonden hebben in Dusseldorf? De foto's die ik vanmorgen kreeg maken het duidelijk.

's Voormiddags een rocheforke als cadeau, 's namiddags kwam Greteke, An's liefste vriendin op bezoek.

Zij had pannenkoeken gebakken, gemaakt met bio-eitjes van scharrelkippen van haar buurman.

Een rocheforke van bio-water uit de Ardennen, pannenkoeken van bio-eieren uit Melin: kan 'n mens nog gezonder leven?

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

zondag 11 februari 2018, een goeiemorgen met Wilfried

 

de eerste zondag 'na' en voor het eerst terug met het gewone maar daarom niet minder interessante nieuws. Ik ga me in de toekomst nog meer toespitsen over weetjes en feiten uit een wereld van smaak.

Net voor mijn operatie reed ik op de A19 richting Ieper toen ik een vrachtwagen inhaalde met achteraan het opschrift:
jij de kaas, ik de gaatjes.
Het ging om het kaastype Nazareth. Leuk vond ik, met daarbij onmiddellijk denkend: hoe komt dat eigenlijk dat de gaatjes in kazen zo verschillend kunnen zijn. Sommige hebben er grote zoals Emmental uit Zwitserland of Leerdammer uit Holland, andere hebben er kleinere of zelfs geen

Gaatjes in kaas worden gevormd aan het begin van het rijpingsproces van de kaas. Het zijn gestolde gasbellen van koolzuurgas (CO2). Er komen er meer voor in het binnenste van de kaas dan aan de buitenrand. Dat komt omdat het zout aan de buitenrand het vormen van bacteriën afremt.

Men gebruikt bacteriëren om het rijpingsproces van de kazen op te starten. Sommige stimuleren de gasvorming, andere niet. Daarnaast zijn er nog andere factoren die hun invloed hebben:

  • hygiëne op de melkboerderij
  • het ontromen van de melk
  • al of niet pasteuriseren
  • het gebruik van hulpstoffen
  • de temperatuur tijdens het rijpingsproces

Dat is op zich goed, maar tijdens het rijpingsproces van bijvoorbeeld 130 dagen hebben de gaten vuildeeltjes nodig om hun vorm te consolideren. De stofdeeltjes geven de gasbellen iets van houvast. Zonder storten de gasbellen in. Die vervuiling werd traditioneel geleverd door hooistofdeeltjes die in de melkemmers achterbleven.

Oplossing

De onderzoekers vonden ook een oplossing voor het probleem: voeg een weinig hooistof toe aan de melk. Door de stof te variëren kan men de grootte van de gaten en de hoeveelheid gaten naar believen sturen.

Dus: eerst de juiste bacterie kiezen die gasbellen produceert, en liefst snel in het rijpingsproces. Tegelijk hooi voorzien dat de bellen houvast biedt. Zo maak je gatenkaas.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

 

 

zaterdag 10 februari 2018, een goeiemorgen met Wifried

 

M'n eerste dag Leuven zit er op. 'Flakes' want een bloedruk die nauwelijks 9 te boven komt. Na de middag lukt het wat beter. Spinazie met skrei en een puré met gebakken stukjes sjalot, witloof en champigons maken het bord af.
Deze ochtend bloedruk 11.3.

De ochtend is een heel ritueel. Koorts meten, gewicht, bloeddruk en polsslag controleren, 4 soorten pillekes nemen, mezelf een spuit zetten en dan me wassen in 2 beurten. Daarna ontbijt.

Waar ik me erg in verwonderd heb en wat me een heel goed gevoel gaf, dat waren de onophoudende stroom van berichtjes om te vragen hoe het ging  en me moed te geven. Al bij al een indrukwekkende lijst van vrienden thuis of in het buitenland verblijvend. Ik pik er enkele uit.

Gène woont in New-York, Patrick vanop het crossparcours in Valkenburg, Diane met haar man op reis in Kaapstad, Werner en Marijke in Tenerife, Krista op vakantie op het eiland Atlantis, Filip op skiverlof in Obertaurn, Annick in Sölden, een berichtje van Greet, iedere dag vanuit haar lieflijk dorpje Melun, An vanuit Moskou waar haar man momenteel het Radison-hotel runt. Straks verhuizen ze naar Nice met dezelfde opdracht.

En tenslotte Gido vanuit...Benin waar hij voor een sociaal project  aktief is.

Het gaf me de kracht om te denken aan wat en hoe ik het straks allemaal ga doen.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

vrijdag 9 februari 2018, een goeiemorgen met Wilfried

 

Ik ben in Leuven aangekomen via het liggend ziekenvervoer van Medicar uit Jabbeke. Luxe vervoer met een volledige geinstalleerde mercedes wagen en een confortabel liggende brancard. Alles verloopt op wieltjes, letterlijk.

Aankomen op het afgesproken uur in kamer 811. Daar wordt al mijn bagage opgeladen en wordt ik vastgekoppeld op de berrie. De wagen zelf is de spoed binnen gereden, zodat ik op geen enkel ogenblik zelf buiten hoef te gaan.

De rit verloopt voorspoedig.

Er staat lekkere kippensoep met balletjes klaar bij thuiskomst. Ook de mannen van de ambulance weten dat te appreciëren.

Opmerkelijk hoe vlug  licht en ruimte inwerken op mijn conditie. En natuurlijk is er m'n personal nurse die me tijd geeft om te bekomen. Dat ik me hier goed zal voelen wordt al duidelijk als ik moeiteloos in slaap val in het grote bed. Dat gebeurde de voorbije 12 dagen dus niet.

Ook een dikke pluim voor het personeel in het Az, waarvoor zeker vriendelijkheid een van de toelatingsvoorwaarden zijn. Hartafdeling is constant je patiënt opvolgen en dat gebeurt dan ook. Geen vraag, geen  verzoek is teveel gevraagd.

Nu wordt het dag per dag 'n stap verder gaan.

Dr Schepens Chirurg Hartheelkunde

Langs deze weg nog even terugkeren op dat formidabel team dokters - chirurgen met dr Schepens op kop die me behandelden. Hoe siert het hen in mensentaal hun cliënten te begeleiden. Tenslotte ging het voor mij over een ingewikkelde ingreep.

Als ik het  gedetailleerde operatieverslag lees, dan ga ik me toch even op mijn stoel verzetten. Het hoeft niet te verwonderen dat Oostende, Knokke, Blankenberge en Sint-Lucas voor dergelijke interventies hun patiënten doorsturen naar Brugge.

Tot daar de voorbije 12 dagen. Nu weer vooruit kijken.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

donderdag 8 februari 2018, een goeiemorgen met Wilfried

 

Deze tekst tik ik in om...05.57u. Helemaal zot geworden?
Neen, maar nadat ik de nacht van dinsdag op woensdag een hoopje ellende was en zelfs dreigde bewusteloos te gaan, ben ik nu zo fris als een hoentje en een vat motivatie.

Ik schrijf het pas nu om het thuisfront niet te laten panikeren, maar wat was er gebeurd. Eenmaal had ik in de voorgaande zeven nachten een pilletje gehad om te kunnen slapen. Of wat er voor door moest gaan, want alleen de dokter schrijft dat voor omdat slaappilletjes en een hartoperatie niet met elkaar stroken. Gevolg: ik hoorde iedere nacht de klok aan de muur seconde per seconde wegtikken, van 22u 's avonds tot de start van het leven in een kliniek om half zes. Zou ik in totaal 14u geslapen hebben?

De nacht van dinsdag op woensdag ging het dus mis: ik had hyperventilatie, dreigde bewusteloos te gaan en kreeg uiteindelijk een dafalgan en licht slaappilleke. Het hielp, maar de grens was bereikt. Niet slapen en 3 van de 4 keren iets voorgezet krijgen waar nog reuk nog smaak in zit.

Alles wat goed ging voordien lukte nog nauweljks. Kon ik zo naar huis?

Moet ik je een bakje friet meebrengen, vroeg An me. Dat mag niet en dat hoefde niet. 'Dokter' An dan tegenhouden is niet mogelijk. Dus dopte ik frietje per frietje in de mayonaise en genoot van de extra vetstof. Ik voelde me al wat beter.

Gisterenavond keek ik samen met mijn nieuwe kamergenoot een vriendelijke Waalse man die in Eernegen woont, naar de uitreiking van de  Gouden Schoen. Kreeg nadien een dafalgan en temesta en sliep als een roos tot 05.30u.
Wat een luxe! En wat een metamorphose
Straks maak ik me klaar om naar Leuven af te reizen.

Mijn goeie vriend Joris brengt dat in orde. Medicar noemt zijn bedrijf in Jabbeke. Maar voor onze familie blijft Joris, de begrafenisondernemer.

Kun je, je dus voorstellen wat er gebeurde toen Ivan met moeder op bezoek kwam en we Mr Gérard, toen mijn kamergenoot, tekst en uitleg gaven. Ik heb toen het meest aan m'n flosje moeten trekken.

Komt hij met z'n lange zwarte wagen vroeg Ivan

Ja antwoordde ik en met een open kist, met zijspleetjes en met de lichten aan.

Herinnert u het zich nog, vroeger toen je langs de landweg achter een lijkwagen reed. Je wist niet goed wat je moest doen: hem laten voorrijden, of hem voorbijrijden waar het kon. Mannen namen hun klak af en maakten net als vrouwen en kinderen een kruisteken.

Ik zie het straks gebeuren op de E40: Wilfried in een open kist, door de spleetjes glurend om te kijken of de wagen gegroet wordt, om me dan half op te richten met duim omhoog.

Gerelateerde afbeelding

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

woensdag 7 februari 2018, een goeiemorgen met Wilfried

 

Laat het nu voor één keer en altijd gedaan zijn over die discussie.
De discussie of wijn en bij uitbreiding, andere vormen van alcohol, goed of slecht zijn voor de gezondheid.

Neem nu rode wijn. Al decennia lang beweert men dat tannines als occidant een heilzame werking hebben op hart en bloedvaten. Twee glazen rode wijn en dan blijf je top.
Men had het over de French Paradox. Niet toevallig noemde Aimé Guibert in Aniane zijn olijfolie  Huile Paradox.

Wijnboeren, vooral die met een rode neus, voelden zich in hun nopjes.

Maar men ging verder in op de French Paradox en kwam tot de vaststelling dat vooral in het  zuiden waar men de voorkeur geeft aan olijfolie, mensen langer leefden. Plus het feit dat het leven er op een tragere manier werd beleefd. Het déjeuner en dîner hoorden daarbij. Wijn drinken was geen onderdeel van langer leven.

Anderen, al of niet gestudeerd aan een universiteit, verklaarden dat twee glazen moest kunnen, maar dan als die op de middag geconsumeerd werden.

Dinsdag kwam er tijdens het bezoek van moeder een verpleegster op de kamer met een boekje over de nazorg bij hartpatiënten.
Kun je voorstellen: maman en piellekes, das al niet af te houden, laat staan een heel boekje boeiende informatie.

In het boekje hield men het op 2 glazen, of wat had je verwacht. Wat zeker al niet mocht? Roken! Laat me de keuze stelde ik voor: 3 glazen of ik begin te roken, wat ik eerder nooit had gedaan.

Dus dacht ik  gisteren, toen ik fietsend een gesprek met dr Graulus voerde,: als we het nu niet te weten komen, dan nooit meer.

Enkele glazen wijn zijn niet de oorzaak voor het vervangen van een hartklep. Maar het is ook zo dat ze evenmin zorgen voor een helende invloed. Regelmaat is zoals in alles beter dan met pieken. Omdat telkens het vitamine K wordt aangemaakt. Bij etenswaren zorgen ook koolsoorten voor verhoging van deze vitamine. Dat heeft dan weer zijn invloed op de stollingswaarde van het bloed.

Dat wisten we dus: einde discussie.

Alhoewel, gisteren trok ik de krant open en wat lees ik. Er is een dwergster ontdekt waarond  zeven planeten draaien, vergelijkbaar aan onze aarde. Er zou leven mogelijk zijn.

En hoe noemt die dwergster?

Juist, trappist 1.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

 

dinsdag 6 februari 2018, een goeiemorgen met Wilfried

 

Waar iedereen, die niet op de hartafdeling ligt, naar opkijkt, is het feit dat ik rondloop met een harnasje met een flosje.
Waarvoor het dient? In gewone stand spant het rond je borstkas. Hoesten, niezen, maar ook lachen zijn bewegingen die er voor zorgen dat je borstkas zich breed zet. Omdat binnen de perken te houden is er dat harnasje. Door aan het flosje te trekken zorg je er voor dat het harnasje nog meer opgespannen wordt.

Ik heb tot nu toe het geluk gehad geen besmetting opgelopen te hebben zodat ik ook niet moet hoesten en niezen.

De vorige dagen was ik nog pips zodat een lach beperkt bleef tot een glimlach, maar nu ik beter word verandert dat. Zeker als je broer Ivan met Ann en met moeder op bezoek krijgt.

Gisterenvoormiddag kon er al niet vlug genoeg aan het flosje getrokken worden. Dat ging zo. Ik werd naar beneden gereden voor een longfoto.

Ha daar hebben we je weer zei de vriendelijke man. Het is er inmiddels mijn derde passage. Hij hielp me me van mijn harnasje te ontdoen. Dat ze nu al bh's voor mannen hebben lachte hij.

Een foto nemen was een kwestie van één minuut. Toen hielp hij mij het harnasje opnieuw aan te doen. Daarvoor ging hij achter me staan, legde de bandjes over m'n schouders en zei:

Hopelijk komt er nu niemand binnen. Je begrijpt dat dit niet tot een glimlach beperkt kon blijven.

Dat was het begin van een dag - aan't flosje trekken.

Toen broer Willy met moeder vorige week op bezoek kwam had Mr.Gérard, m'n kamergernoot, achteraf met veel bewondering over m'n moeder gesproken

Ik hoor het hem nog zeggen: amaai 91!

Ook nu betrokken we Mr Gérard in onze gesprekken. Ivan moet je maar 'n halve kans geven.

'en ze is nog vrie hé meneer'

Mr Gérard maakte moeder complimentjes en dat deed haar deugd.

Wat mijn buurman kenmerkt is dat hij alles, maar dan ook alles ziet. Zoals de dikke benen van ons moeder.

Mr Gérard trok zijn schuif goed bedoelde waarschuwingen en raadgevingen open.

Daarmee moet je opletten hé madam, water in de benen; je kan bloeklonters vormen en.....

Ivan onderbak de man met:

t'is beter water in de benen dan water in het hoofd hé meneer.

En ik maar aan het flosje trekken!

Er kwam nog een uitsmijter maar die houd ik voor donderdag als ik met liggend vervoer naar An in Leuven wordt gebracht.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

maandag 5 februari 2018, een goeiemorgen met Wilfried

deel 1

en de 8ste dag herschiep God Wilfried, alhoewel.
Voor de nieuwe Wilfried is er nog een lange weg te gaan. Dat ondervind ik deze maandagochtend omdat het de eerste keer is dat het het herstel niet in stijgende lijn gaat.

Integendeel: mijn oefeningen voor longrecuperatie zijn minder dan gisteren. Verontrustend? Neen: ik wijt het aan aan de zeer slechte nachtrust.
Ik ben dan ook een eerder lepeltjesgewijs dan rugslaper.

Ik en mijn kamergenoot Mr Gérard trokken om 23.15u het licht uit, vielen in een eerste slaap en waren beiden wakker om 01.30u om dan niet meer te slapen. Om 4u zijn we dan maar met mekaar beginnen praten. We hadden na de voorbije zeven dagen nog onderwerpen in de lade zitten.

Niet slapen is natuurlijk niet de ideale manier om te recuperen. Pijnstillers worden gegeven, maar in mijn geval is het te vroeg om een slaappil in te nemen. Schaapjes tellen om in te slapen?
Ik zie er geen langs het kanaal naar Oostende.

Ik heb het dan maar geprobeerd op andere manieren.

In m'n hoofd zit het goed, dus stelde ik me zelf voor een weekend journaal te presenteren. Het houdt mijn sprekersgave op peil.

Volg je even mee:

02.10

het ging over het politieke debat over inburgering waarbij Liesbeth Homans een terugdringen van het personeel op die dienst niet ontkende. Het betreft de invulling van tijdelijke jobs door tijdelijke contractuelen.
Ik vond dat Homans scoorde.
Dat er geprotesteerd wordt? Niemand verliest graag zijn job, ook al is het een tijdelijke.

02.15

Ik had het in mijn weekendjournaal over een flinke brok sport. Of wat had je gedacht.
Ik evalueerde de trainers Leko, Clement, Vermant, Sao Pinto, Van Haezebrouck, Debouck en Vanderhaeghe.

02.25

Ik had het over de knalprestaties van de Belgen in het wereldkampioenschap cyclocross en de unfaire insinuatie van Adri Vanderpoel die beweerde dat Wout van Aert zelfs niet hoefde te ademen om op dit zware parcours uit te blinken.
In het echte journaal van 19 uur kreeg hij een sneer van Michel Wuyts die kon tellen.

02.35

Ik sloot de brok sport af met de daviscup tennis.

02.37

En dan was er nog het weer voor de volgende week. Terwijl ik het had over koud met mogelijks een sneeuwbui keek ik door het venster en zag niet de minste beweging in de lucht. Het leek alsof de nacht even veel moeite had als ik om de ogen te sluiten

02.39

Een weekend journaal zou geen weekendjournaal zijn zonder film- en TV recensies.
Ik pakte 'Tegen de sterren op' heel hard aan. Wat een lullig programma is dat. De Noord-Koreaanse leider die het over FC de Kampioenen heeft zou nog iets zijn moest het voordien al geen honderd keer als persiflage opgevoerd zijn.

Onvervalst knullig: de film 'Franky en Fritz,' alleen al om het alternatieve gevloek: 'godjumenas' is een vloekje die ik me van mijn moeder eind  de jaren vijftig herinnerde toen ik weer eens kattekwaad had uitgehaald.

Van een ander niveau was The Choice, een romantisch film met veel dramatiek, maar nooit melig omdat het tempo heel strak werd gehouden;

Maar The Railwaymen stak er los bovenuit. Een groep jonge Britse krijgsgevangenen ingenieurs werden verplicht de Jappen tijdens WO II  te helpen bij de aanleg van de spoorlijn Tai - Burma. Lomax, de leider van hen wordt betrapt wanneer hij met verzamelde onderdelen een radiopost bouwt om Engelse berichten te kunnen beluisteren. Hiervoor wordt hij genadeloos gemarteld. Toch overleeft hij het kamp en keert na de oorlog terug naar huis.

Het prachtige aan deze film is dat hij handelt over een onmogelijke gewaande wending in een mensenleven. Wanneer Lomax jaren na de oorlog verneemt dat zijn martelaar nu in het kamp als toeristengids fungeert, besluit hij terug te gaan om hem te vermoorden. Maar in plaats van een moord ontstaat een vriendschap tussen de Japanner en de Brit. Die zal stand houden tot aan hen dood in...2012. Lomax is 93 geworden.

03.10

Omdat mijn weekendjournaal er op zat en ik nog altijd zo helder was als de sterren die ik vanuit mijn bed kon zien, herbegon ik.

03.11

Crokycup voetbal: donderdag, vooruitziend naar de halve finale terugwedstrijd Club Brugge - Standard.

Ik was de reporter ter plaatse, interviewde Leko voor de wedstrijd: een man met een plan.

Druk zetten vanaf minuut 1. Scoren binnen het kwartier. Een tweede voor de halftime en dan zien we wel in de tweede helft wat er gebeurt.
Hij zou Nakamba en Clasie laten spelen, Clasie op de plaats van Dion Cools. En Vermeer in de goal.
De Hollandse goalie, een van de twee nieuw aangetrokken keepers. Nummer vijf die het dit seizoen mocht proberen. Gaboelov kon niet veel verweten worden maar van een keeper wordt verondersteld goals te verhinderen.
En zie, ik kon zo meegaan in een fantastische wedstrijd die perfect verliep: goals op minuut 8/28/55 - Club geplaatst - nog een vierde goal om de onzekerheid weg te nemen. Zo eenvoudig kan voetbal zijn en zo klaar wakker was ik.

Hoeft het je te verwonderen dat het deze ochtend minder was.

Deel 2

05.30 -11.00

Ondertussen werd bloeddruk en koorts gemeten, bloedstaal afgenomen, werd ik naar de cardiologie gebracht en door de kine op de fiets gezet. Resultaat van dat alles? Het fietsen verliep buitengewoon vlot.

Fiets je veel misschien vroeg de kiné.
Ik niet maar mijn broers wel en dat helpt misschien ook replikeerde ik.

De cardiologe verzekerde me dat alles piekfijn werkte, gaf nog mee dat normaal er twee tot drie maanden herstel gegeven worden, bekeek me nog eens en zei dan: voor jou zal 14 maart wel lukken.

 

A la vôtre

Wilfried

 

*****

 

zondag 28 januari 2018, een goeiemorgen met Wilfried

 

De lente leek gisteren in Grande Enneille. De zon verjaagde al vroeg de nevels in de vallei en zorgde er voor dat eerste krokussen hun kleurige kop boven het gras uitstaken.

Is dat vroeg op het jaar of toch normaal? In ieder geval, het zorgde er voor dat we op de middag twee terraszetels installeerden. Beschut uit het windje dat z'n weg zocht tussen de dennen.

10° is niet veel maar genoeg als je uit de wind blijft en iets meer dan een short aan houdt.

Vandaag geven we de chalet een poetsbeurt en rijden om half twaalf naar Velm bij Sint-Truiden waar we goeiedag zeggen tegen de mama van An.
Zij zal haar dochter een tijdje moeten missen.

In Leuven nog wat spulletjes opladen en in Zedelgem mijn valies maken. Om 18u gaan we met mijn ma naar de Mote.
Het zou wel eens kunnen dat broers en zus er ook zijn.
Vanavond slaap ik in Blankenberge.

Morgen word ik om half negen nuchter in het AZ verwacht. Er volgen nog enkele onderzoeken en dinsdag wordt ik geopereerd. Tien dagen kliniek wordt verwacht, daarna ga ik een maand met An naar Leuven.

Praktisch:

  • de volgende 10 dagen komt er geen dagbegroeting of het zou zodanig moeten kriebelen dat ik vroeger goesting krijg. Je leest het wel.
  • Ik kan nadien in Leuven mails ontvangen. Zet er misschien je telefoonnummer bij.
  • Wijnleveringen worden uitgevoerd door Patrick.
  • Afhalingen in de wijnshop zelf kunnen na telefoontje naar mij. Werner kan u dan bedienen.
  • Ik verwacht dat ik halfweg maart weer de baan op kan.

Nog vlug een fotootje want stel je voor dat ik nadien het lekker eten verleerd ben? Haha!!! Gisteren was dat nog wat eendelever met een glas Pacherenc Vic Bihl. Wie serveert nog zo'n wijn per glas. En presenteert er een wijnkaart met een chateau Clarke, Sociando Mallet, Ormes de Pez en een rijtje onder de 50 euro, als je weet dat die wijnen aan 30 - 40 euro ingekocht worden.

 

à la vôtre en tot binnekort

Wilfried

 

*****

 

zaterdag 27 januari 2018, een goeiemorgen met Wilfried

 

We zitten in d'Ardennen, om de laatste vitamientjes te verzamelen vooraleer ik maandag onder het mes ga.

In de reeks cadeaubonnen die we kregen van familie en vrienden was gisteren de topper aan de beurt: Les Pieds dans le Plat van Jean-Michel en Max Dienst.
In 2012 bekroond met een Michelinster.
Of het schitterende etablissement van een vader en zoon in Marenne bij Hotton.

Praktisch volzet op een vrijdagavond, maar toch de tijd en ruimte overhouden door de papa om alle gasten persoonlijk te verwelkomen.
Tijdens het diner zal de zoon de honneurs in ontvangst nemen. Hij zou dat in feite na ieder gerecht kunnen doen want wat geserveerd wordt zijn pareltjes.

'Tegendraads' schrijft Jean-Michel in de rubriek 'over ons' op de restaurantsite. Dat illustreert zich perfect in de keuze van de gerechten in het menu TOURING MENU "A la Belge" - all-in

€70 / met aangepaste wijnen en water

Cocktail van het huis 'Les Pieds dans le Plat'
Kroket van grijze garnalen (een mooie herinnering)
Kabeljauwhaasje à la Flamande
Grote klassieker: Gentse waterzooi met kip van de Landes
Brusselse wafel, als logische afsluiter
Mokka met zoetigheden

Het zijn stuk voor stuk klassiekers, maar wat ze er mee doen is super heerlijk.

Wij kiezen voor de menu découverte (95 euro all-in)

Ook hierin de keuze voor de maison of een glaasje champagne als aperitief.

Broer Ivan heeft ons vooraf ingelicht, dus gaan we voor de maison.
Sinaasappelsap, cointreau en boven op de ijsblokjes een toefje crème fraîche met kokosmelk en met liqueur de cérise. Meteen een voltreffer.

Krokantje en tapenade van olijven in afwachting van de sint-jacobsvrucht met wakame.

En dan het menu met aangepaste Franse wijnen:

Kroket van grijze garnalen (een geliefde herinnering)
Melanosporum truffel, poulette jaune, witloof en Parmentier mousse
Foie gras van eend, verjus saus, en ravioli van eend
Draadjesvlees, een herinnering aan "Max et Vénus"
Kaasplank, geselecteerd door Fromagerie du Samsom  (Suppl. € 12 - € 15 met aangepaste wijn)

We krijgen een driehoekje van Brusselse wafel als surprise. Wat een verrukking. Bij de krokant-smeuïge wafel wat liquide van caramel, zoete ananaskubusjes...

Gratin van clementines met amandelen en vanilleparfait
Koffie en versnaperingen

Hoeft het je te verwonderen dat ik met veel plezier deze tekst intik.

Vanavond trekken we nog even Durbuy in, morgen naar huis en valiesje maken voor de volgende...uitstap.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

vrijdag 26 januari 2018, een goeiemorgen met Wilfried

 

De 'plom' die springt en keuken en zaal in het donker hult, de 'stoof' die plots uitvalt en dames verschrikt naar hun sierlijke sjaals doet grijpen. Maar het komt goed en niets kan het enthousiasme van de Gistelse groep drukken.

Ook voor mij werd het een bijzondere avond: na 22 jaar de Dolfijn in de Godelievestede gerund te hebben wordt het een blij weerzien met vele klanten. Vragen zijn dan ook niet uit de lucht.

15 jaar geleden was het toen ik Gistel voor Zeebrugge ruilde. 15 jaar zijn we allemaal ouder geworden, maar de belevenis is dezelfde gebleven.

Mevrouw Booy, de mama van groenten en fruit Duva, de mevrouw van glas Christiaens, de mevrouw van de kinderboetiek Donata, Catherine die niet neen zegt moest Patrick haar trakteren op een etentje, de mevrouw van de schoenwinkel en die zovele anderen waarvan  ik de naam vergeten ben maar het gezicht onmiddellijk herken.

Het werd een luxe uitgave langs de Steenbakkerstraat.
Op de Kolaerdhoeve, ook al klanten van toen, vormde  men een van de bijgebouwen om tot een zaaltje.

Het bestuur van Markant maakte er gisteren een gezellig onderkomen van.

De dames kozen naast het klassieke programma voor drie extra warme gerechtjes.
Zoveel vis maakte de koeien op het erf jaloers. Of was het omdat het licht uitviel dat het een loeien van jewelste werd.
Kortom: er is geen een avond die op een andere lijkt.
Die van gisteren in Gistel mag vooraan in ons steeds meer indrukwekkende lijst prijken.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

Donderdag 25 januari 2018, een goeiemorgen met Wilfried

 

Gisteren te gast in Lubbeek.
Het zekere voor het onzekere genomen en vertrokken om kwart voor drie zodat we de drukte op de ring konden vermijden. Dat is ons ook gelukt.

Het lijkt er de voorbije weken op dat overal waar we gaan men een nieuw complex heeft neergezet om ons met stijl te kunnen ontvangen. Gisteren was dat niet anders met een OC waar je enkele honderden mensen kan ontvangen.

Indrukwekkend maar niet onmiddellijk de gezelligste plaats voor een kleine groep dames. Bijkomend probleem: verwarm maar eens zo'n ruimte.

Sommige dames kwamen dan ook al vlug op hun beslissing terug bij het uitdoen van de jassen.

Schitterende keuken, nagelnieuw met alle toestellen die je maar kunt bedenken. Onze pan met tongfiletjes zag er maar heel kleintjes uit op het fornuis met 8 industriële gasbekkens. Het belette ons niet om er een gesmaakte avond van te maken.

Wat ook erg gewaardeerd werd was het tonen van de vissen met o.a. een rode poon die met z'n bijna 1kg niet alleen een kanjer was maar met zijn sierlijke vinnen uitblonk in alle tinten blauw en groen.

Moe maar tevreden kon ik om kwart na één onder de lakens. Niet te vroeg surfen naar de vinoclub vroeg ik de dames want ik ben met pensioen. Valt toch mee: nu al gepubliceerd om 07.10u.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

Woensdag 24 januari 2018, een goeiemorgen met Wilfried

 

Gisteren te gast in Assebroek.
Wat een fijne groep, al onmiddellijk op te merken aan de inrichting van de zaal. Met veel gevoel voor gezelligheid de tafels gezet en gedecoreerd.

Ook de ontvangst van hun leden was af. Ze serveerden graag zelf de cava, vanaf een lange tafel. Onmiddellijk een glaasje bij het binnenkomen zodat de avond met een soort receptie werd ingezet.

Heel veel belangstelling voor wat ik vertelde met een muisstille zaal enerzijds en spontaan applaus na ieder onderdeel van de avond.
Een eerste keer bij mijn entree met het ondertussen beruchte 'kruiersnet'.

Vooraf had een dame me vriendelijk maar nadrukkelijk gevraagd of de vis lang in de zaal bleef liggen.
Ik begreep haar aanvankelijk niet goed, maar het ging duidelijk om de hinderende reuk dat dit met zich zou meebrengen.
Toegegeven: zo'n dingen hoor ik niet graag.

Wacht zei ik tegen Patrick: als ik de vis presenteeer zal ik er alles aan doen omdat zij de hondshaai in haar handen zou krijgen.
En zie, mijn opzet lukte perfect.

Ze nam de vis ook aan en wenste me achteraf proficiat.
Er volgde ook van haar een woordje uitleg dat veel kon verklaren.
De dame moest beroepshalve bedrijven en winkels controleren.
Niet altijd de leukste dingen dus. Begrijpelijk dat ze wantrouwig was geworden. Maar gisteren namen we dat wantrouwen volledig weg. Missie geslaagd.

Aan het eind van de avond nog een prettige anekdote om aan te tonen hoe mensen met je begaan zijn.
Toen ik zei dat het een heavy week aan het worden was vulde Patrick aan met:
en daarna gaat bij hem de riem er voor een tijdje af.
Dat vroeg om meer uitleg.
De oh's in de zaal waren niet uit de lucht.
Waarop ik dan weer: oh? neen oh! Stel je voor dat ze het niet zouden doen, dan zou het pas oh zijn.

Bij het inladen kwam een dame naar me toe met de vraag:
is dat waar van die hartklep en waar laat je het uitvoeren.
Toen ik zei: in het AZ St Jan vertelde de dame me dat ze nog maar net gestopt was na 5 jaar werken op het intensieve van die dienst.
Da's spijtig sprak ze zo ontgoocheld, dat ik haar voorstelde of het niet mogelijk was 10 dagen haar vroegere job weer op te nemen.

U hoort het al: er was op alle vlakken heelwat interaktie. Dat maakt het ook zo boeiend.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

Dinsdag 23 janauari 2018, een goeiemorgen met Wilfried

 

De laptop niet mee in Blankenberge en daardoor geen dagbegroeting op zondag en maandag.
Ik had nochtans een en ander te vertellen.
Paul Bocuse die vertrokken is om rijstpap met gouden lepeltjes te maken.
En alles over kaas met gaatjes. Op dat laatste kom ik later op de week terug.

Wat Monsieur Paul betreft, ik heb de man nooit ontmoet, z'n echtgenote wel, die ons na het diner rondleidde in de keuken van zijn restaurant l'Auberge Du Pont de Collonges in Collonges-au-Mont-d'Or nabij Lyon.

Gisteren kwamen we bijlange niet in de buurt van de Franse grootmeester, maar zijn ideeën waren niet ver weg in onze bereidingen. Bocuse, die een van de eerste was die groentejus verwerkte als basis in zijn sauzen. Wij deden het met prei en met zuiderse groenten. De prei als basis voor een bereiding met zeebaars. De zuiderse groenten bij inktvis.

We startten de avond in Oostende met onze inmiddels beroemde tartaar van makreel. Hiervoor gebruikten we filets van super verse makreel. We ontvelden de vis grondig, sneden de graatjes weg, hakten hem fijn. Grof zeezout en olijfolie om de vis te marineren. Sjalotjes fijn gehakt, kappertjes, wat mosterd met espelette en het sap van limoen zorgden voor de frisse toets.

Nadien volgde de filet van zeebaars. We hadden een prima uitgeruste keuken ter beschikking. Thuis hadden we preiringetjes gesneden en die laten garen in boter. We zorgden voor voldoende vocht door het toevoegen van een pittige visfumet (graten van tarbot, griet en tong + sjalot + kruidentuiltje + witte wijn). We haalden de ringetjes knapperig uit het vocht en lieten ze schrikken onder koud water. De saus werkten we af met wat room, wat sap van sinaasappel en een geut noilly pratt. Ter plaatse gaarden we de filets van de zeebaars in de oven. In het kommetje kwam eerst de saus, er bovenop de zeebaars, dan de preiringetjes en uiteindelijk wat sinaasappelgeste (niet overdrijven).

Laatste gerechtje werd de inktvis. Die hadden we grondig laten kuisen door onze visboer (ontvliezen). Vooraf hadden we ajuin, ontvelde rode en gele paprika samen laten garen in olijfolie, daarna voegden we courgette toe. De groenten niet te ver laten gaan zodat ze knapperig bleven. Uiteindelijk werkten we af met versnipperde zongedroogde tomaatjes.
In het kommetje de groentjes met de olie, daarop de inktvis ene afgewerkt met fijn gesneden Iberico chorizo.

En of we lof oogsten. Ondertussen waren we van Saint-Jean de Luz tot de overkant van de Gironde gereisd. Om te eindigen in Saint-Mariens bij de familie Rey.

Of Weg van Vis in Aquitaine.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

zaterdag 20 januari 2018; een goeiemorgen met Wilfried

 

Ik kan begrijpen dat je er niet als de gelukkigste mens bij loopt en je er ook niet graag over aangesproken wordt. Niemand is happy als hij, zoals de laatste weken gebeurt, dag na dag in de krant moet lezen hoe zijn investering in bitcoins de dieperik in duikt.

Dat was zo toen Lernout en Hauspie ons te grazen namen en nu is dat met de virtuele munt niet anders. Het hemelse manna is het niet.

Het onderstaande misschien wel.

Lekker is het zeker. Of het een investering is, das 'n ander paar mouwen.

Ik krijg geregeld aanbiedingen uit Bordeaux. De ene keer gaat het om primeurwijnen, de andere keer betreft het oude parels.

Wat ik gisteren in de mailbox kreeg overtreft alle voorgaande.

 

Bonjour,


Nous vous proposons aujourd'hui en état parfait:

 

1 OWC (6x75cl) Petrus 1975 @ 2350 €/bt

1 OWC (3x75cl)  Pétrus 1983 @ 1775 €/bt

2 OWC (3x75cl) Pétrus 1986 @ 1910 €/bt

1 OWC (3x75cl) Pétrus 1988 @ 1910 €/bt

1 OWC (3x75cl) Pétrus 1989 @ 3800 €/bt

1 OWC (3x75cl) Pétrus 1997 @ 1870 €/bt

1 OWC (3x75cl) Pétrus 1999 @ 2245 €/bt

2 OWC (6x75cl) Pétrus 2000 @ 4245 €/bt

1 OWC (3x75cl) Pétrus 2000 @ 4245 €/bt

1 OWC (3x75cl) Pétrus 2001 @ 2245 €/bt

1 OWC (3x75cl) Pétrus 2003 @ 2140 €/bt

2 OWC (6x75cl)  Pétrus 2003 @ 2140 €/bt (caisse cerclée)

1 OWC (3x75cl) Pétrus 2009 @ 3200 €/bt

1 OWC (6x75cl)  Pétrus 2009 @ 3295 €/bt (caisse cerclée)

4 OWC (6x75cl) Pétrus 2012 @ 2145 €/bt (caisse cerclée)

1 OWC (6x75cl)  Pétrus 2014 @ 2240 €/bt (cerclée)

 

Départ nos chais à Bordeaux,

Offre sauf vente, sous réserve de disponibilité au moment de votre commande.


A vous lire,


Bien cordialement,

 

Laat het je me weten wanneer je een flesje opentrekt.

 

à la vôtre

Wilfried

 

 

*****

 

 

vrijdag 19 januari 2018, een goeiemorgen met Wilfried

 

U zorgt voor ambiance hadden ze me gevraagd in Evergem.
Nu weet ik wel dat in mijn presentatie enige humor niet ontbreekt, maar een dijenkletser is het nu ook weer niet.
Dus dacht ik bij mezelf, misschien zorgen de dames zelf voor enige ambiance.

Hoe ik dat uitgetest heb?
Door meteen in mijn inleiding uit te pakken met een test.
Ik had ook hun uitnodiging onder ogen gekregen. Uitnodiging die begon met de tekst van het liedje 'Het loze vissertje'.

Ik doe de eerste zin van jullie uitnodiging en jullie vallen in legde ik de 39 dames uit, maar dan al zingend.
Het lukte en hoe

Ik had nog maar Des winters als het regent ingezet of een koor van dames nam het over.
Ik voelde me als een Koen Wauters die betaald wordt om te luisteren hoe zijn fans zijn liedjes zingen. Fantastisch.
Patrick beperkte zich ditmaal niet tot een foto maken maar nam het geheel ook op.

We waren nog maar vertrokken of we hadden al gescoord. Scoren deden we nog. Met de makreeltartaar als surprise, met het soepje, het haringbordje en het hoofdgerecht.

Het was stevig doorwerken om de avond er over drie uur verspreid door te krijgen. Nooit eerder zoveel lof en dankwoorden toegezwaaid gekregen.
Met voor mij toch een emotionele slottoespraak van de verantwoordelijke.
2018 kon niet beter starten.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

donderdag 18 januari 2018, een goeiemorgen met Wilfried

 

Hebben we het pleit gewonnen? Neen, nog niet, maar we zijn op goeie weg.
Het was een van de mooiste artikels die ik gisteren op  de trein onder ogen kregen. Iemand had bij het uitstappen in Brussel Midi de krant laten liggen.

Mijn ogen vielen op de foto van een vissersboot  met opgehaalde netten. Een bokkenvisser, typisch voor onze Vlaamse en ook Nederlandse visserij.

Wat er niet te zien was op de foto, maar waarover het artikel ging was het feit dat het pulskornetten waren. Pulskor wat staat voor netten waarop kabels met electroden worden aangebracht waarmee men stroomstoten kan geven. Op die manier jaagt men vissen zoals tong en pladijs van de zeebodem op waardoor ze in het net terecht komen.

Vanavond zijn we te gast in Evergem. Niet zover van de Nederlandse grens. Het zou me niet verwonderen dat onder de toehoorders er ook een of meerdere Hollandse dames zijn. Enkele weken terug kwam ik op zo'n avond in discussie of noem het lichtelijke aanvaring met een dame toen ik het onderwerp pulskor aansneed.

Mijn standpunt: ik ben er radicaal tegen. Vissen moet nog altijd voor het overgrote deel artisanaal blijven.

Ik herinner me de woorden van de Baskische aalmoezenier Mikel Epalza. Woorden die ik ook in mijn boek neerschreef: de zee moet ook van de kleine man blijven.

Wel, met die pulskorvisserij hebben de grootste Nederlandse rederijen een gesubsidieerde manier van vissen ontdekt waarbij de vis voor de neus van de kleintjes wordt opgevist.

Gesubsidieerd omdat het gaat om een experimentele fase. Men is het er over eens dat men de gevolgen er van nog niet kent. 'n Experiment met een of twee boten? Neen, meer dan 80 Hollanders vissen tegenwoordig met dat systeem.

Wel, gisteren las ik in de krant dat het front dat gevormd wordt door Belgische, Engelse en Franse vissers er voor gezorgd heeft dat er mogelijks een totaal verbod komt op de pulskorvisserij. Mogelijks want de Nederlanders zullen zich niet zomaar gewonnen geven.

We hebben nog niet gewonnen, maar mijn pleidooi vanavond zal nog meer gemotiveerd zijn. Oh wee, als er iemand rechtstaat om er tegenin te gaan.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

Woensdag 17 januari 2018, een goeiemorgen met Wilfried

 

Nu misschien toch nog even terugkomen op al dat varkensgedoe, meer bepaald het Ibero varken.

Spanje is het hamland bij uitstek. Iedereen kent de topkwaliteit van de Spaanse hammen.
Eerst even enkele feiten op een rijtje:
90% van de Spaanse hamproductie is afkomstig van verschillende varkensrassen (vooral het Engelse Large White, de zogenaamde jamón serrano)
Slechts 10% van de hammen is gemaakt van het cerdo ibérico-ras.
In de volksmond worden die hammen ook wel eens pata negra genoemd. Maar die benaming is fout, omdat je ook andere varkensrassen met zwarte poten hebt. De benaming pata negra is dan ook geen enkele kwaliteitsindicatie.

De cerdo Ibérico komt alleen voor in Spanje. Het varken stamt af van het mediterrane wilde zwijn.

De uitgestrekte bossen van Extremadura (las Dehesas de Extremadura) vormen de belangrijkste habitat van het Iberische varken. 60% van de totale productie komt hier vandaan. Deze streek, die in het zuidwesten van Spanje ligt, omvat 943.000 ha met eiken en kurkeiken beboste heuvels. Het zijn precies die kurkeiken die zorgen voor de belangrijkste voeding van de varkens. Dankzij de bellota of eikel krijgen we een ham van topkwaliteit.

De varkens hebben een donkerbruine kleur en ze eten het liefst knollen en eikels. Dankzij hun speciale dieet en de enorme vrijheid waarin ze leven, is het vlees van Ibérico varkens een hoge kwaliteit. De varkens zijn raszuiver. Dit betekent dat ze niet zijn doorgefokt met andere varkensrassen. Een volgroeid Ibérico varken weegt tussen de 160 en 180 kilo.

De smaak van het vlees van Ibérico varken is te danken aan de oude eikenbomen. Tijdens de herfst vallen de eikels van de bomen en eten de varkens zichzelf helemaal vol aan de diverse soorten eikels. Deze periode duurt van november tot en met maart. Het unieke aan deze varkens is dat ze dit vet opslaan in hun spierweefsel. Dit vet geeft bij bereiding veel smaak af.

Er is nog een kwaliteitsverschil: bellota (eikels) of cebo kwaliteit. Die varkens hebben een klein kwantiteit van eikels gegeten, maar zijn met normaal veevoer bijgevoederd om het juiste gewicht te bereiken.

 

Iberico Agujas
De Agujas of varkensnek laat zich uitstekend gebruiken als braadstuk of rollade. Ook kun je er prachtige varkenslappen van snijden.

Iberico Chulatas
Ribkarbonade.

Iberico Chuletero
Ribrack gesneden van de rib van het varken met een prachtige vetbedekking. Kenmerkend voor de ribrack zijn de schoongemaakte ribbetjes.

Iberico Fricandó
varkensfricando.

Iberico Hamburguesa de cerdo
Deze burger, de Hamburguesa de cerdo, is gemaakt van puur Ibericovlees  

Iberico Lendesteak
Schijven van de varkensfilet.

Iberico Lomo
Het is de karbonadestreng zonder de nek en de beenderen. Bijzonder geschikt voor rollades of braadstuk....

Iberico morro
Mooi doorregen wangspek. De zogenaamde Morro.

Iberico panchetta
Mooi stevig en rijp buikspek. Panchetta op zijn Spaans. Heerlijk om te larderen en prima te grillen of te bakken. 

 

Iberico secreto cerdo
De Iberico flank, in het Spaans secreto (Spaans voor geheim), komt voor uit een uitsnijtechniek

Iberico solomillo

Het Iberico haasje oftewel de solomillo is een verfijnd stuk vlees met een mooie vetbedekking en dooradering. Deze dooradering geeft het vlees...

Iberico Tapillas

Prachtige steaks uit de nek van het Iberico varken.

Iberico Tiras de costillas
Spareribs gesneden van de Iberico varkensbuik.

 

 à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

dinsdag 16 januari 2018, een goeiemorgen met Wilfried

 

De regelingen zijn getroffen. Ik ga 's morgens maandag 29 januari binnen om op dinsdag geopereerd te worden. Hartklep + deel van de aorta worden vervangen. De operatie zal ongeveer 5 uur duren. Daarna is 10 dagen hospitalisatie nodig. Nadien mag ik met ziekenvervoer naar Leuven voor herstel. Na zes weken, halfweg maart moet ik weer in gewone doen zijn. De nazorg in Leuven kan beperkt worden tot kiné.

Wat wijnleveringen betreft kan je in die periode blijven bestellen door me te bellen of te mailen. Patrick en Ivan springen voor mij in de bres. Vanaf halfweg februari kan je ook via Werner in de wijnshop terecht.

En dan de keuze voor de hartklep. Gezien mijn 'jeugdige' leeftijd raadt de chirurg een varkensklep af. Die gaan maar 10 tot 15 jaar mee. Nadien zou dus een nieuwe operatie volgen. Ook mijn opmerking over Iberico, Duroc, Bras, van een oude beer of jonge beer kon de dokter niet overtuigen. Het wordt een metalenklepje.

Nadeel: ik zal moeten bloedverdunners nemen. Zolang er maar geen water bij de wijn moet gedaan worden.

Het gisterenavond alleszins niet laten ons hart komen in Mélin.
Greet en Rik, beiden in de medische wereld aktief, gaven ons nog wat raad, maar vooral verwenden ons met een heerlijk avondje.

Champagne, peperkoek, citroengras, porto, kalfsmedaillon, aubergine, gember, dragon, coquilles, eendenlever, groentenfond, pouilly fuissé, ajuinconfituur, framboosjes, courgette, vanille enz. enz.

Bepaal zelf de combinaties, maar weet zoals Greet het gisterenavond voor elkaar kreeg, het voor ons  super was.

Het schitterende dorp Melin in de beroemde witsteen

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Maandag 15 januari 2018, een goeiemorgen met Wilfried

 

Vroeg dag: om 9 uur in het AZ Sint-Jan om regeling te treffen voor de operatie voorzien op 30 januari. Daarna verslag gaan uitbrengen bij moeder.

Vervolgens via Leuven en Tienen naar Bunsbeek rijden waar ik verwacht wordt bij Koen, neef van An en kinesist. Hij gaat m'n rug onder handen nemen. Doet dat goed.

Als er nog tijd is voor een bezoek aan de moeder van An in het home in Velm doen we dat. Om 17u worden we bij Greet en Rik in Melin verwacht voor een nieuwjaarsetentje. Het houdt maar niet op.

Cadeautje mee. Drie flessen wijn in een mooi houten kistje. Ik heb een voorraad van die kistjes ingeslagen. Oogt mooi en is leuk geven met een eigen combinatie van flessen.

Gisteren onze namiddag ingezet met een wandeling op de dijk en besloten met een bezoek aan het Kursaal van Blankenberge.
Neen niet om er in het casino onze kans te wagen, maar om de finale wedstrijd bij te wonen van het Nieuwjaars biljarttornooi.

Een professionele organisatie waarvoor Kurt Ceulemans de catering op zich neemt. Het werd een korte maar hartelijke ontmoeting met de zoon van.

Hij maakte graag wat tijd vrij, tussen de verslaggeving in, om ons te begroeten.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

zondag 14 januari 2018, een goeie...middag met Wilfried

 

Een zondag zoals alle zondagen zouden moeten zijn: mooi en rustig weer. Met een gevoel alsof er geen winter meer zal komen. Maar schijn bedriegt misschien wel. Laat ons daarom profiteren van het moment. Dat doen we straks met een strandwandeling.

We gaan het rustig houden want morgenochtend wordt ik op consultatie verwacht bij de chirurg die me gaat opereren.

Je weet hoe dat gaat:
als je ziek bent, een ziekte hebt, je botten brak, bijna overreden  werd of reeds driemaal dood was:
negen van de tien keren hoor je: ik heb dat ook eens, of ik ken die...

Ik denk dat er nog weinigen op deze aardbol rondlopen die geen nieuwe hartklep kregen. Opluchting: bij geen enkele liep het verkeerd af.

Ik maak me dan ook geen zorgen. Alleen heb ik nu nog wat vragen voor de dokter.

Want DE vraag die mij de voorbije weken dagelijks gesteld werd: wat ga je doen, kiezen voor een syntetische (metalen) klep of voor een varkensklep.

Ik weet dat een metalen vraagt om extra behandeling. Bijvoorbeeld het nemen van bloedverdunners.

De keuze is dus niet moeilijk: ik ga voor de varkensklep.

Toen me dat vrijdag in het Kortrijkse nog gevraagd werd, antwoordde ik:
in mijn geval een varkensklep zeker.
Goed lachtte hij: dan kan je 't zwien door de béten jagen.

Al goed en wel met die varkensklep, maar ik wil morgen toch nog wat meer uitleg. Ik wil kwaliteit. Geen klep van een gewoon zwien.

Ook geen van een Spaanse Iberico Bellota of Cerdo Blanco want die hebben alleen maar eikels gegeten in hun laatste levensmaanden.
Neen ik vraag om de klep van een Duroc- of van een Brasvarken.
Die voelen zich goed in hun vel, hebben wat vet rond de knoken en zullen blij zijn dat hun klep een goeie bestemming krijgt.

Staat bovenaan mijn lijstje met vragen voor dokter Schepens.

Dinsdag zijn antwoord.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Zaterdag 13 januari 2018, een goeiemorgen met Wilfried

 

Het weekend staat voor de deur.
Nieuwjaar bij nonkel of tante, vrienden en kennissen: het kan nog altijd.
Taart en gebak, het mag alhoewel het opnieuw een aanval betekent op ons gewicht, waarvan we zegden: na Nieuwjaar is't gedaan.
Laat ons nog een weekje uitstellen.
Dranken worden boven gehaald.
Een aperitief, een goed glas wijn, een pousse-café? Of liever een lekker biertje?

Hoe zit dat nu eigenlijk met alcohol en wat doet het met een mens?

Niet één mens is gelijk aan een ander. Ieder heeft een andere achtergrond en er zijn ook de verschillende omstandigheden.

Alcohol is opgebouwd uit koolstof, waterstof en zuurstof.
Het lichaam heeft deze drie belangrijke stoffen nodig, maar de scheikundige combinatie van de drie, de alcohol of ethanol wordt door ons lichaam als vergif ervaren. Het wordt dan ook afgebroken.

Na de consumptie wordt een groot deel van de alcohol afgebroken via de maagwand of de wand van de dunne darm. Het wordt zo in het bloed opgenomen.

Vanaf het ogenblik dat de alcohol in het bloed komt en de lever passeert, zal het afbreken tot de stoffen waaruit het is opgebouwd.

Een klein deel verlaat het lichaam via de urine, een ander deel door transpiratie en door het ademen.

Met het verbranden van alcohol komt warmte - calorieën - vrij. Het is dus enerzijds voedsel, maar anderzijds mist het mineralen en vitamines. Men spreekt van lege calorieën.

Als men spreekt over promillage dan bedoelt men het aantal mg (milligram) alcohol per ml (milliliter) bloed. Rekent men dat om dan komt men op het aantal gram per liter bloed. 0.5 betekent dus een halve gram alcohol per liter bloed.

Hoe vlug de opname van alcohol in het bloed gebeurt hangt af van persoon tot persoon. Gewicht en een gevulde maag bijvoorbeeld.

In een glas bier, wijn of klein glaasje digestief zit 10 tot 12 gram alcohol. Een gezonde lever verwijdert in één uur ongeveer 8 gram alcohol uit het bloed. dwz dat voor één alcoholconsumptie te neutraliseren de lever ongeveer 5 kwartier nodig heeft.

Omgerekend geeft dat bij 4 consumpties van 12 gram (totaal 48 gram)

Bij iemand van 75 kg,
na

1 uur     0.96
2 uur     0.81
3 uur     0.66
4 uur     0.51
5 uur     0.36
6 uur     0.21

Bij iemand van 55 kg

Na

1 uur     1.20
2 uur     1.05
3 uur     0.90
4 uur     0.75
5 uur     0.60
6 uur     0.45
7 uur     0.30
8 uur     0.15

Moraal van deze uiteenzetting (gebaseerd op de opleding drankenkennis en sommelier): liever één goed glas dan twee minderwaardige brouwsels.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

 

Vrijdag 12 januari 2018, een goeiemorgen met Wilfried

 

We zijn nog maar pas enkele dagen op weg dus laat ons nu al niet beginnen klagen. We moeten het dertig dagen volhouden. Ik ben van nature een optimist, mij zal je het niet vlug horen doen.

En omdat ik denk dat mensen een poging doen om niet te klagen gaan de gesprekken plots over totaal andere thema's, soms de meest uiteenlopende.

Nochtans, gisteren konden we onze zaag serieus op gespannen hebben.
Zo in de zin van:
gaan we nog ooit de zon te zien krijgen?
Wat een weer, triestig hé.
Waar zijn de winters gebleven?
Vroeger, vroeger toen alles veel beter was.... enz, enz.

Wel neen, niets van dat gisteren, ook al bleef de dichte mist een ganse dag over de Vlaanders hangen.
Geen gezaag, geen geklaag, maar serieuze vragen zoals:
wanneer moet of mag je het mistlicht gebruiken.

De vraag werd gesteld omdat iemand een vermaning had gekregen met het mistlicht te rijden terwijl dat niet nodig, of niet nodig genoeg was.
De vrouw in kwestie beweerde dat als je minder dan drie straatlichten ver kunt kijken je het mistlicht moet gebruiken.
Maar wat betekent drie straatlichten als langs de autostrade de lichten gedoofd blijven of alle lichtpalen op de oudijzerhoop werden gegooid?
Was het misschien drie markeringen ver, wat ze bedoelde?
Maar wat gedaan als men van Zedelgem naar kweet-niet-waar-rijdt en er geen wegmarkering zijn aangebracht?

Dus ging ik te rade bij de politiezone Vlaams Ardennen. Op hun site geven ze klaar en duidelijk uitleg.
Alhoewel: hoe ver is voor jouw 100 meter?

Kan nog aardig wat discussie opleveren als straks het gelaarsde zwaantje je staande houdt.

 

En met zijn zeven-mijllaarzen honderd meter afstapt: een, twee, drie, vier, negenennegentig, honderd.
Dan haalt hij zijn spuitbus uit en trekt als een echte scheidsrechter de witte lijn: hier en niet verder, dat is 100 meter.

Een goeie raad: doe dan niet zoals Franky Vanderelst.

  

Welke lichten gebruik je wanneer?

Wanneer is het verplicht je lichten aan te zetten? Welke lichten moet je gebruiken? In welke omstandigheden moeten we mislampen aansteken? Heel wat vragen waarop we vaak niet (meteen) het juiste antwoord kunnen geven. Zeker niet voor bestuurders die hun rijbewijs al vele jaren op zak hebben...

Een bestuurder van een wagen gebruikt 5 soorten lichten:

  • de dagrijlichten zijn verplicht op alle nieuwe voertuigen: ze dienen alleen om gezien te worden, niet om beter te zien;
  • de parkeerlichten of standlichten die net zoals dagrijverlichting alleen dienen om gezien te worden door andere weggebruikers;
  • de dimlichten zorgen dat u gezien wordt door de andere weggebruikers én verbeteren het zicht van de bestuurder tot ca. 30 meter;
  • de grootlichten ofwel "verstralers" genoemd, maken je zichtbaar én zorgen voor een zicht van tenminste 100 meter;
  • de mistlichten.

Wanneer je lichten gebruiken?

  • van zonsondergang tot zonsopgang;
  • gedurende de dag, als het zicht als gevolg van regen, hagel, sneeuw,... minder dan 200 meter bedraagt;
  • gemotoriseerde tweewielers moeten ALTIJD, dus dag en nacht, met dimlicht en rood achterlicht aan rijden.

Welke lichten gebruiken?

Bestuurders van motorvoertuigen (met inbegrip van bromfietser en motorfietsen) kunnen ervoor kiezen om het dimlicht, grootlicht of beide tegelijk aan te steken. Als de grootlichten verblindend kunnen zijn, is het gebruik ervan verboden in volgende gevallen:

  • bij het naderen van een tegemoetkomende weggebruiker (voetganger, fietser, bromfietser, motorrijder, autobestuurder,....);
  • wanneer de tegemoetkomende weggebruiker met zijn grootlichten knippert om duidelijk te maken dat hij verblind wordt;
  • wanneer u een auto volgt op minder dan 50 meter;
  • wanneer de weg voldoende verlicht is zodat je 100 meter ver kunt zien.

Wanneer mistlampen gebruiken?

Bij slecht weer verhogen mistlampen de zichtbaarheid op de weg. Ze laten u toe om een veilige afstand te houden en ongevallen te voorkomen.

Maar als je ze gebruikt wanneer ze verboden zijn, kunnen ze vervelend zijn en zelfs ongevallen veroorzaken! Een bestuurder die zijn achtermistlampen aan laat bij normaal weer en wanneer de zichtbaarheid terug normaal is, veroorzaakt voor de achterliggende bestuurders een verblindend effect wat uitermate storend is. Het gebruik van achtermistlampen is dan ook aan regels onderworpen.

  • Steeds meer voertuigen zijn uitgerust met mistlampen vooraan, maar deze zijn niet verplicht. Indien er wel zijn, kan je ze gebruiken bij sneeuw, zware regen of mist. In dat geval, kan je ze alleen of in combinatie met het dimlicht of grootlichten gebruiken. In andere omstandigheden, mag je ze niet gebruiken.
  • Je moet de mistlampen achteraan inschakelen in de volgende situaties: wanneer mist het zicht beperkt tot minder dan 100 meter, wanneer de sneeuwval het zicht beperkt tot minder dan 100 meter en in het geval van zware regen.

Welke lichten gebruiken bij stilstaan en parkeren?

Wanneer je stilstaan of parkeert op de rijbaan of berm tussen zonsondergang en zonsopgang en in alle gevallen waarin het niet langer mogelijk is om nog duidelijk te zien tot een afstand van 200 meter, moeten:

  • aan de voorzijde: een of twee witte of gele parkeerlichten branden;
  • aan de achterzijde: een of twee rode lichten branden.

Maar, bij mist, sneeuwval of felle regen mag je de dimlichten of mistlichten vooraan ook gebruiken, evenals het mistachterlicht.

In de bebouwde kom mogen de dimlichten vooraan en de rode lichten achteraan vervangen worden door de parkeerlichten wanneer het voertuig evenwijdig met de rijweg staat geparkeerd en er geen aanhangwagen aan gekoppeld is. Alleen het parkeerlicht dat zich aan de kant van de aslijn bevindt, mag dan gebruikt worden.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

 

 

Donderdag 11januari 2018, een goeiemorgen met Wilfried

 

Gisteren een ganse dag in het AZ Brugge. De dagkliniek was 100% van toepassing voor mij.
Van half tien 's morgens tot kwart na negen 's avonds. Foto van de longen, van de tanden, van de sinussen, een echo van de halsslagaders en uiteindelijk een hartkatheterisatie.

Dat allemaal om uit te wijzen of er zich geen complicaties kunnen voordoen wanneer ik op 30 januari geopereerd wordt. Alvast positief nieuw gisteren.

Die hartkatheterisatie houdt nogal een en ander in. Voor zover ik me herinner was dat 55 jaar geleden geen pretje. Als bengel onderging ik toen in het UZ in Gent dergelijk onderzoek via de lies.
Gisteren gebeurde dat via de pols. Is een stuk simpeler. Waarschuwingen in de zin van; je zult je draaierig voelen en je mag niet met de auto naar huis rijden zijn allemaal goed bedoeld, maar waren voor mij niet van toepassing. Wel de tijd die moet in acht genomen worden waarin je pols wordt opgesnoerd om het bloeden te beletten: 3 uur. Maar ik had... mijn werk mee.

Zo heb ik mijn tabellen met de prijsvorming 2018 voor het wijngamma kunnen afwerken.

Als bengel werd me in het UZ achteraf niets verboden: ik kon sporten als geen ander. Straks in het AZ een nieuw klepje. Niet met de bedoeling opnieuw te gaan sporten zodat de records er af vliegen, maar gewoon alles kunnen doen om graag te zien en graag gezien te worden.

Honderd jaar worden is daarbij meegenomen.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Woensdag 10 januari 2018, een goeiemorgen met Wilfried

 

Waarom maken ze wijnflessen van 75cl en geen van 1 liter?

Waar komt deze uitzondering vandaan?

De capaciteit van de fles wijn werd in de 19e eeuw gestandaardiseerd en de gekste theorieën kwamen voort uit deze unieke maatregel.

 

Dit komt zogezegd overeen met:

  • De longcapaciteit van een glasblazer. Gemiddeld gebruik tijdens een maaltijd.
  • Een betere manier om de wijn te bewaren.
  • Een transportfaciliteit.

 

Het antwoord zit niet in één van deze theorieën, laat staan in Franse of Europese wetgeving.

Het is gewoon gevolg van een praktische en historische organisatie.

In die tijd waren de Engelsen de belangrijkste klanten van Franse wijnboeren.

Maar onze Britse buren hebben nooit hetzelfde meetsysteem gehad als wij.

Hun meeteenheid genaamd "Imperial gallon" was precies 4,54609 liter waard.

Om een verwarring  in conversie te voorkomen, vervoerden ze de Bordeaux in vaten van 225 liter, oftewel afgerond 50 gallons,

En 225 liter komt overeen met 300 flessen van 75 centiliter.

Dus 300 is een getal dat gemakkelijker berekeningen maakt dan 225.

Dus we hadden: 1 vat, 50 gallons, 300 flessen.

Dus een gallon was 6 flessen waard.

 

Dit is waarom, zelfs vandaag, kisten wijn meestal verkocht worden met 6 of 12 flessen.

 

Bijdrage voor deze dagbegroeting van Geert Theuninck, reeds in de 19e eeuw een gewaardeerd degustateur.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Dinsdag 9 januari 208, een goeiemorgen met Wilfried

 

Vandaag start ik met de voorbereiding op de operatie die normaal gepland is op dinsdag 30 januari.
Zes verschillende onderzoeken in de loop van deze week en de consultatie met de chirurg volgende week maandag moeten uitwijzen of alles in orde is om ze uit te voeren zoals gepland. Er zullen wel geen problemen zijn zeker?

Het wordt een periode van sober leven of toch op zijn minst wat aangepast. De voorbije weken was het eerder omgekeerd.
Maar ook nu nog wil iedereen ons zien of er bij hebben.
Zaterdag is er nog een nieuwjaarsfeest voor de Moeyaerts.

Traditiegetrouw wordt dat een fondue-avond in Knesselare.

Volgende maandag worden we bij vrienden van An in Jodoigne uitgenodigd. Mensen uit de medische wereld die me bij... een hapje en een drankje nog wat goede raad zullen willen meegeven. Greet en Rik zijn super sympathiek.

Nu afsluiten en me klaarmaken voor de foto in het az. Had het willen vragen aan An of Patrick maar het schijnt een andere soort foto te zijn. Tot morgen.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

Maandag 8 januari 2018, een goeiemorgen (namiddag) met Wilfried

 

Goe noenne, slapen tot 's middags. We waren op hotel bij Patrick, hadden niets of niemand in de weg en  sliepen uit tot na elven. Mocht wel na een feestelijke dag zoals gisteren.

Nieuwjaarsaperitief van de gemeente Jabbeke. Goeiedag zeggen aan de burgemeester en schepenen, toasten met een glaasje cava en dan vlug richting Bellem om in de Duyventooren onze 25 gasten te ontvangen. Onze families en daarnaast de vrienden die voor ons beiden heel veel betekenen.

Het werd een schitterend feest.

Foto van Andre Chabanne uit Pouilly, gerecupereerd door onze buren

Verwelkoming met champagne van Etienne Doué en tijd om te... speechen en de eerste cadeau's in ontvangst te nemen.

Cadeau's die de ganse tijd van het menu door maar bleven komen.

Een bon om ons op weg te zetten naar Aquitaine. Een etentje in de Grillekes in Leuven, een etentje in de Siphon in Damme, een etentje in de Rock Fort in Brugge en als klapper een etentje in het sterrestaurant Le Pied au Plat in Hotton- Marennes. Tussendoor nog bloemen, bieren en whisky.

Wat we aten?

Halve kreeft met een  jus van aardpeer/ jonge spinazie/ toets van knoflook/ kervelpesto/ enokochampignons.
Daarbij de goudgele Grand Vin Blanc van Ardonneau.

Beste stukje uit de bout van hert/ winterse knolgewassen en butternutpompoen/ crunch van gepofte nootjes/ jus met veenbessen/ aardappelpoffertjes met truffel.

Het hoofdgerecht waardig had ik een Daumas Gassac 2009 laten aanrukken. De flessen waren de avond voordien geopend.

Als dessert: Chocoladebrownie met winternootjes/ sorbet mandarijn/ citrus/ meringue

Na dit heerlijke festijn verplaatste de harde kern zich naar Zedelgem waar in de Rembrandt nog een zang en dansstonde werd gehouden.

Een onvergetelijke dag.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

zondag 7 januari 2018, een goeiemorgen met Wilfried

 

Heel kort, vandaag in de dagbegroeting, omdat er een druk programma afgewerkt wordt.
Begon eigenlijk gisteren al met de sponsoravond van White Star Oudenburg. Traditiegetrouw lever ik dan de cava voor de receptie.

Nadien geen al te groot risico genomen met een drankje in het Klein Risico in Snellegem.
Bij Patrick in Jabbeke geslapen en nu bijna samen op weg naar de receptie van de gemeente.

Opnieuw met ingehouden adem want HET feest, Ons Feest  om voor familie en vrienden ons samenzijn te vieren start straks in de Duyventooren. Vandaar deze korte begroeting.
Morgen kom ik er graag op terug.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

zaterdag 6 januari 2018, een goeiemorgen met Wilfried

 

Open je  deur voor hen, ontvang hen met open armen, aanhoort hun lied en wees gul.
Een mandarijntje is lekker, maar honderd mandarijntjes opeten is wat te veel van het goede. Schenk ze elk één euro, ook al is hun liedje wat vals gezongen.

Het blijft mooi  jezelf er aan te herinneren hoe jij het vroeger zong toen je als kleine gast of kleine meid die enkele uren je zichzelf een koning waande.

foto Belang van Limburg

De zwarte was niet eens discriminerend, alhoewel je achteraf dubbel zoveel werk had om je weer kleurloos te krijgen.

Klopte het wat je zong over die nieuwe hoed, want de oude is versleten. Of droeg je moeders sjaal rond je hoofd gezwengeld. En had je ook op pa beroep gedaan, zodat je de ster draaiende kon houden. Want dat was de max; een ster die draaide.

Ik herinner me nog hoe we met een klein hartje aan de eerste deur aanklopten: zouden ze open doen?
Zouden ze het geduld opbrengen om ons liedje volledig uit te horen. Of zouden ze tijdens de eerste strofe al in de huiskamer op zoek gaan naar een cent?

Eens de ban gebroken kon niets ons nog tegenhouden. Of toch?
Aan het huis van de veldwachter zouden we voorbij gaan.
De man had ons de week voordien, zwaaiend met zijn wandelstok,het bos verboden.

Huis nr 18 lieten we links liggen uit schrik dat de man zou zeggen:
moeten de belletjestrek nu niet weglopen?

En ook aan het huis nr 32 liepen we stilletjes voorbij. We hadden van horen zeggen  dat de deur op een kier genoeg was om de hond de kans te geven aan je broekspijp te hangen. 
Voor ons, kleine broekjes, kon dat nare gevolgen hebben.
En zeker op een dag als vandaag, wanneer we gehuld in de mooiste bedsprei, hadden aangebeld.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Vrijdag 5 januari 2018, een goeiemorgen met Wilfried

 

Zondag gaan we feesten!
Ik nodigde met An,  familie en vrienden uit om het feit te vieren dat we nu ruim één jaar samen zijn en dat het voor mij een van de gelukkigste jaren uit m'n leven was. Het klikt dus op alle vlakken.

In zoverre dat ik straks de herstelperiode na mijn operatie in Leuven ga doorbrengen.

De aankondiging hiervoor aan moeder deed haar wel even schrikken. 
Hoe dat kwam?
Zo nonchalant mogelijk vertelde ik haar dat ik bij Joris geweest was.
Wie is Joris vroeg tante.
De begrafenisondernemer in Jabbeke.
Moeder en tante tussen twee beten van het duifje in: begrafenisondernemer?

Ja antwoordde ik laconiek: je kan je maar beter goed voorbereiden.

Ze vielen beiden net niet van hun stoel, maar ik corrigeerde.
Ik heb Joris gevraagd of liggend ziekenvervoer van Brugge naar Leuven haalbaar was.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

donderdag 4 januari 2018, een goeiemorgen met Wilfried

 

Ook al het nieuws gehoord of gelezen dat champagneboeren voorzien in de problemen te komen met de oogsten als gevolg van de opwarming van de aarde.

En dat terwijl sommigen beweren dat we tegen 2030 mogelijks een ijstijd tegemoet gaan.

Niagara waterval  ( foto world photonews)

Die sommigen volgen de beweringen van een wiskundehoogleraar die vermoedens heeft en niet van natuurwetenschappers. m.a.w. die theorie wordt tot op heden afgedaan als onzin.

Champagneboeren gaan die theorie niet volgen want ze weten wat ze meemaken: de oogsten komen vroeger en vroeger. Soms weken tot een maand vroeger. De druiventrossen zijn vatbaarder voor ziektes geworden en krijgen hoe langer hoe meer af te rekenen met extreme weersomstandigheden.

Daarom zijn ze onderzoeken opgestart om aan die negatieve fenomenen te kunnen weerstaan. Door de druivenrassen resistent te maken en mogelijks te anticiperen met een super druivenras. Eenvoudig is het niet want de appellation laat tot op heden alleen chardonnay, pinot noir en pinot meunier toe. Het zijn die drie rassen die instaan voor de eigenheid van champagne. Met daarenboven de chardonnay als hoofddruif en zelfs als monocépage in de blanc de blancs.

Materie om te blijven opvolgen.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Woensdag 3 januari 2018, een goeiemorgen met Wilfried

 

Om 10 uur reden we op Nieuwjaarsdag van de Rode Berg naar huis in Zedelgem.

Ik had het idee opgevat om met An, moeder en tante nieuwjaar in te zetten met een klassiek gerecht: paling in 't groen.

Moeyaerts zijn allemaal een beetje hetzelfde: ze hebben er graag de broers en zus bij. Dus liet ik mijn plan varen, nodigde iedereen  uit voor enkele hapjes en 'n drankje. We waren met...12. De voorbereiding had ik de dag voordien in Jabbeke gedaan om moeder van  alle last te ontzien.

Wat het werd?

Toasjes geroosterd: deels wit brood, deels ciabatta met noten en veenbessen. Geserveerd met hazepastei en rilette (ingekocht) en afgewerkt met m'n konfijt van veenbes en rode ajuin.

Zeebaars filet met zachte curry, pineau en prei ringetjes

Rivierpalingbrochetje met olijfolie met zuiderse kruiden

Toast met gerookte rivierpaling

Tonijn mi-cuit met kruidenkorst

Ciabatta met eendelever

Duifje met zoete aardappel, boschampignons, kastanjepuré

Als drankjes: een crémant d'Alsace, een Pouilly Fumé, een Coteaux du Layon Beraulieu en een Daumas Gassac 2007.

We zullen het niveau in 2018 proberen aan te houden.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

dinsdag 2 januari 2018, een goeiemorgen met Wilfried

 

Ik hoop dat de nieuwjaarsovergang voor jullie ook zo mooi was als voor mij en m'n vriendin.
In de aanloop er naar toe een lijstje boodschappen afgewerkt.
Oesters geopend bij Eddy en Hilde, kunnen rekenen op de steun van Patrick om wijnen te leveren en ons dan opgemaakt voor het feest.

De place to be voor An, ikzelf en... 298 anderen: Landhuis Molenhof op de Rode Berg. Met er aan gekoppeld een overnachting in het nabijgelegen hotel Reverie.

Het hotel kies ik voor zijn ligging, het super ontbijt en de charme van de dame des huizes met haar leuke accent, dat zo van de heuvels rolt. 'en ist nie waar'?

Cindy en Joris serveren op Oudejaar een schitterend menu: afgewerkt tot in de puntjes en met flair geserveerd.

3 amuses bij de cava.
Als eerste gerecht, blokjes gerookte zalm met salsa van tomaat, avocado en poeder van geroosterde pompoenpitjes.
Daarna gebakken grietbot en langoustine. Daarbij krokant spek en jus van langoustine.


Hertenkalf in filet en ragout vormden het hoofdgerecht. Om middernacht werd er getoast op het nieuwe jaar. Nadien volgde het dessert. De festiviteiten werden om...05.00u beindigd. Voor ons was 02.00u het uur om afscheid te nemen.

De mevrouw van de Reverie verwachtte ons, op onze vraag, al om 9u aan het ontbijt. We waren de eersten om te genieten van... een glaasje champagne, een lekker buffet waar zelfs het eitje met spek en gebakken champignons niet teveel moeite gevraagd was.

Tien uur: tijd om de Rode Berg af te rijden, richting Zedelgem.
Daar vertel ik u morgen meer over.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

zondag 31 december 2017 en maandag 1 januari 2018

 

U leest het goed in de aanspreking: een dagbegroeting die zowel de laatste als de eerste dag van het jaar omvat. Daarom aan iedereen, een fijn oudejaar en gelukkig Nieuwjaar. Veel tijd om te schrijven zal ik morgen niet hebben.

Vanavond vieren An en ik de overgang op verplaatsing. We blijven uitslapen en rijden morgenvoormiddag naar Zedelgem. Daar verwacht ik broers en zus rond 13u. Zij hebben er een zwaar weekend opzitten. Aan mij om hun de eerste dag van het jaar te verwennen. Nadien rijden we naar Leuven.

Een beeld dat me de voorbije dagen is bij gebleven en dat er voor zorgt dat 2018 niet meer zal zijn wat het ooit geweest is: de Oostendse vismijn. 

Ze zijn aan de afbraak er van begonnen. Het lijkt of er een bominslag is gebeurd. Hoe het verder moet blijft een groot vraagteken.

Dingen die nu al duidelijk zijn voor mij: een moeilijke start van het jaar met een operatie en de tijd er na om te recupereren.
Nadien valt alles opnieuw in zijn plooi en heb ik enkele vooruitzichten om naar uit te kijken.

Er is Climbing for Life, opnieuw in de Vogezen en Ivan rijdt dit jaar in juni in Italiê ook de Stelvio. Ook dat gaan we volgen.

in de herfst zou ik An graag tonen waar we ons de voorbije 5 jaar bijzonder thuis hebben gevoeld: Aquitaine.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Zaterdag 30 december 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Deze ochtend vroeg naar Zeebrugge gereden met een bestelling cava voor het personeel van zeevis André. Ik was er dus voor 'n eerste keer niet bij. Tijd voor 'n babbeltje en te zien dat alles onder controle was.

Ook op de weg de enorme hoeveelheid water opgemerkt. Er moet nogal wat nattigheid gevallen zijn, de voorbije nacht.
Regen bij ons, sneeuw in de provincie Luxemburg, Luxemburg  en de Alpenlanden. In de Franse Alpen tot 50 cm. Skiën is prettig, er naar toe rijden een ander paar mouwen.

Het wordt een kalme zaterdag, nog enkele klanten ontvangen en me voorbereiden op... nieuwjaarmiddag. Ik heb broers en zus uitgenodigd voor een hapje en een drankje. Of beter gezegd: in het meervoud.

Gisteren was ik stille getuige van twee koppels die het met elkaar hadden over de nieuwjaardrukte, het lekker eten en de voorbereiding er van.
Een van de mannen:
allez, zeggen een verwarmde oven, hoe dom is dat; een oven is toch altijd verwarmd.

Waar en niet waar.
Meer dan twintig jaar lang droomde ik in bed, deze tijd van het jaar luidop: 20 minuten in een voorverwarmde oven.
Ik werd er zelfs wakker van.
Meer dan twintig jaar lang gaf ik steeds datzelfde antwoord op de honderden vragen die me gesteld werden: hoe lang moet dat in de oven.
Waar ik nooit bij stil gestaan heb: een huishoudoven, hoe lang moet die eigenlijk opwarmen tot hij zijn graden heeft bereikt?

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

vrijdag 29 december 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Nog vlug even een melding, moest het je ontgaan zijn. Maar ook vanavond is de wijnshop open van 18u tot 20u.

Vlug, vlug, zeg ik je, om dit berichtje te versturen. Een mens staat er niet bij stil, maar de computer vervangt de dag van vandaag alles.


En zeggen dat 170 jaar geleden het eerste telegram werd verstuurd?  

Po eem re ez neduoh gaadnav.

Nooit geen codeschrift meer nodig om de vijand te kunnen verslaan.

 

À la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

donderdag 28 december 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

vanavond en morgenavond is de wijnshop open van 18 tot 20 u.
Ik serveer u graag een glas en een hapje

 

à la vôtre en tot straks?

Wilfried

 

*****

 

 

Woensdag 27 december 2017, een goeiemorgen met Wilfried,

 

Had ik nog actief geweest in mijn werkloopbaan, had ik nu gezegd: oef het eerste deel zit er op, nu nog deel 2.

Traditiegetrouw is Nieuwjaar een stuk minder zwaar dan kerst. Dat was altijd zo toen we de winkel hadden en ook meestal zo toen ik voor de visgroothandel werkte.

Als aankoper werd het ook een stuk moeilijker om je de laatste week van het jaar te bevoorraden. Zeker vroeger toen vissers nog langere reizen maakten en soms 8 tot 10 dagen op zee bleven. Nu is die tijd ingekort tot 5 à 6 dagen.

Dat maakt dat de meeste van onze Vlaamse vissers nu nog een korte trip maken en tot vrijdag kunnen binnenkomen. Ideaal ook voor de horeca en traiteurs die hun voorraden tot het laatste moment kunnen aanvullen.

Wat meespeelt is het feit dat Vlamingen in Europa misschien wel de hardst werkenden zelfstandigen zijn.
Onze vissers maken die trip nog. In andere landen, vislanden bij uitstek zoals IJsland, Noorwegen en Denemarken worden de netten eerder binnen gehaald en geniet men van een korte wintervakantie.

Daardoor valt de aanvoer gevoelig terug en gaan de prijzen in stijgende lijn. Wie verstandig en vooruitziend is heeft zijn marchandise voor het grootste deel wegzitten.
Of dat aan kwaliteit inboet? Neen, als je vers hebt ingekocht en dat onmiddellijk opkuist (fileert) en vakkundig portioneel invriest. Wie dat niet doet is gezien.

Om een voorbeeld te geven: griet kan 12 euro kosten begin december en deze week oplopen tot 18,19,20 euro of meer. Van griet hou je 33% gefileerd over. Een grietfilet begin december kost dan 40 euro de kg en kan oplopen tot 66 euro of meer. Per portie traiteurwerk van 200 gram wordt dat 8 euro of 13 euro + de dure groenten + de arbeid van extra personeel.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat sommigen er met die dagen de brui aangeven en kiezen om te sluiten. De dure inkoopprijzen van vis, wild, groenten en fruit doen de winst wegsmelten. En dan is er nog het feit dat extra personeel niet altijd even onderlegd is om de automatismen uit te voeren  zoals degenen met wie je dagelijks werkt.

Ooit maakte ik het mee dat aan het eind van de rit ik 8 kreeften van 600 gram te kort had. Terwijl ik er een erezaak van maakte alles vooraf rigoureus op te tellen, af te wegen enz. enz.
Wat bleek? Bij de enorme berg verpakkingen van piepschuim en karton die zich op de koer opstapelde stak een karton met de 8 kreeften.

Hoe dat kwam? Het dametje dat de lege verpakkingen sorteerde had niet gezien dat er in het 'lege' karton met de natte kranten er onder dat vochtige 'dekentje' 8 kreeften zich koest zaten te houden.

En je kon de kreeften niet eens ongelijk geven dat ze zich koest hielden.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Dinsdag 26 december 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Gisteren voor de middag naar Tienen gereden waar we Kerst vierden bij An haar dochter. De GPS stelde ons twee routes voor naar Velm, gemeente bij Sin-Truiden, waar de mama van An in een home verblijft. We wilden er nog even binnen lopen vooraleer naar Tienen te rijden.

Afstand van Grande Eneille naar Tienen: 125 km. Niks spectaculairs moest het niet zijn dat we daarvoor 5 provincies aandeden: Luxembourg, Namur, Waals Brabant, Limburg en Vlaams Brabant.

Voor het eerst in... 35 jaar kon ik de  voeten onder tafel steken en me laten verwennen door een traiteur en de organisatie van iemand anders. De jaarlijkse uitnodiging van An en Ivan niet mee gerekend, maar dat reken ik als broer en schoonzus die zelf aan de slag gaan. Met kerst was dat in Torhout niet anders.

Wij zaten dus in Tienen, waar Sofie voordien iedereen had laten kiezen in het hoofdgerecht.

Het was lekker: een vispannetje met coquille en scampi als entree en parelhoen als hoofdgerecht. Vooraf bubbels met keiveel hapjes.

Achteraf een dessertbuffet met zelf gemaakte fruitslaatjes, ijscrème, gebakjes, koekjes (meegebracht van vakantie uit Israël) en macaronnetjes.

Heel veel gebabbeld, cadeautjes, cadeautjes en nog meer cadeautjes uitgedeeld  en... zot gedaan. Kan niet anders als je drie jonge snaken hebt tussen 7 en 12  waar nogal wat poer in zit.

Zingen en dansen staan dan steevast op het programma. En wat is er mooier als moeke, papa, mama, Frietje en Els zich ook aan het dansen wagen.

Neen niet gewoon, maar competitie-dansen!!!!
Hoe je dat doet?
Op TV- programmeer je een bepaalde dansstijl van de figuurtjes. Dat kon met drie tegelijk.

Zelf krijg je aan je arm een soort laser die de bewegingen van je armen noteert. Telkens je het figuurtje kan volgen in zijn bewegingen scoor je.

Hoeft het te verwonderen dat er nogal wat afgelachen wordt als je benen dreigen in een knoop te raken. De jongsten gaven de toon, de oudjes probeerden te volgen.

Een kerst om niet te vergeten. Foto's en filmpkes zullen er ons blijven aan herinneren.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Maandag 25 december 2017, Kerstdag, een goeiemorgen met Wilfried

 

Aan iedereen een vrolijk kerstfeest.

Gisteren afgesloten met een fondue bourguignonne. Lekker ouderwets maar nog altijd super gezellig.
Zelf aan de slag met gehakt en biefstuk. Ik heb graag ballekes waar je kunt in bijten en niet van die wegwerp bollekes.
Ik maak er met curry, met italiaanse kruiden en met kaas.
Wat niet mag ontbreken zijn die in spek gedraaid.
Ik smuk ons plateautje op met wat tomaatschijfjes en dat wat er voor mij altijd moet bij zijn: schijfjes ananas.

Het werd een super gezellige avond: fondue aan tafel en daarna TV-kijken in het zeteltje.
Ook al is de keuze niet onmiddellijk kerst-minded: op 6 is er de beklijvende moordserie Cardinal.
Een luchtige kerstfilm waarbij aan het eind alles goed komt zorgt er voor dat we een goede nachtrust hebben.

Deze voormiddag ronden we af in Grande Eneille. Straks rijden we naar Tienen waar we kerst in familiekring gaan vieren. Woensdag kom ik naar huis.

Ik maak nog een bijzondere planning voor de laatste dagen van 2017: daarom ben ik naast volgende zaterdag ook uitzonderlijk open op donderdag- en vrijdagavond van 18 tot 20u.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

zondag 24 december 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

het verloopt schitterend in Grande Eneille.
Hoe dan?
Gisteren, met mijn verjaardag, in kamerjas berichtjes en telefoontjes beantwoorden.
Ondertussen lekker niets doen, uitgezonderd een rijkelijk ontbijt en een bord oesters op de late middag.
Geen cava ditmaal maar champagne. Mag wel met een verjaardag.

In de late namiddag trokken we naar Durbuy.
Kerstmarkt bezoeken en nog wat cadeautjes kopen.
Het bleef gelukkig droog en wat te verwachten was: massa volk. In zoverre dat een politieinstructie vroeg te parkeren nog voor de eigenlijke grote parking. Wij toch verder tot die grote betalende parking en gelukkig er een plaatsje gevonden.

Ik heb Durbuy nooit eerder met de kerst zelf aangedaan. Er zullen nog wel overweldigende kerstmarkten zijn, maar hier kennen ze er toch ook wat van.

En wat leuk is: je vind en proeft er dingen die niet zo alledaags zijn.
Of wat gedacht van broodje/zuurkool, een reuzepan met tartiflette of champagne met Gillardeau-oesters.

Ieder etablisement zet er zijn beste beentje voor om een kerstsfeer te creëren.

Wij zelf houden het simpel bij een habitué die vanuit de champagne-regio hier zijn lekkere saucissons komt aanbieden.

We vinden de cadeautjes die we zoeken, laten ons nog even gaan in de Tortuga bar met een caiperinha fraise en een rhum Millionaire XO.

 

Fotootje met de piraat die het vismannetje en zijn vriendin voor de verjaardag trakteert op wat we gedronken hebben. Zo zie ik het nog niet veel gebeuren.

Om half acht hebben we onze tafel gereserveerd in Les Récollets. En het wordt een topavondje.

We openen met carpaccio van sint-jacobsvrucht met een crème van bloemkool, wat mini trosjes bloemkool en romanesco, sinaasappelgeste, avruga kaviaar en een vinaigrette d'agrumes. Heerlijk gerechtje, geserveerd met een sauvignon.

Als tweede gerecht een op vel krokant gebakken filet de bar met een duxelle van champignons en een sausje van pompoen en kastanje. Ook daarmee scoren ze heel hoog. Er wordt een languedoc bij geserveerd.

Als hoofdgerecht krijgen we hindefilet met een waaier van groentjes en een doorsmakende wildsaus. Ook dit gerecht is werkelijk af. Het vlees krokant buitenom, mooi rood binnenin. Perfect.

Ik krijg er een Côtes du Rhône bij. An blijft bij wit. Voor haar zet de sommelier een Bulgaarse chardonnay in.

We ronden af met een eenvoudig maar smaakvol dessertje, koffie en wat zoets.

Terug in de chalet flokken we ons in de zetel en laten ons terugvoeren, veel verder dan 66 jaar terug: naar... het stenen tijdperk. Perfecte film voor deze periode van het jaar: Fred Flinstone en zijn entourage.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Vrijdag 22 en Zaterdag verjaardag, 23 december 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Gisteren er even niet omdat de internetverbinding in Leuven niet werkte en ik ook niet zoveel tijd had om het probleem op te lossen. Vandaag zaterdag lukt het me in Grande Eneille wel. Nu in het zeteltje om u te berichten over onze rit naar hier, gisterennamiddag.

We rijden vanuit Leuven naar Blanden en zo naar de 411 richting Namur.
Eventjes voor de stad aan de Maas heb ik al enkele keren dat grote publiciteitsbord in de vorm van een draagtas met het opschrift Upignac opgemerkt.
'Prochaine sortie' op 1500 meter is zo dichtbij dat de besissing er een is van het ogenblik: wat we kunnen in Frankrijk doe ik hier ook.
Foie gras d'Upignac in de gemeente Upigny ligt maar 2 km van de afrit en wat belangrijk is, ook de oprit.

En we hebben geluk: in de prachtige omgeving van het chateau d'Upignac, wordt deze tijd van het jaar een kerstmarkt georganiseerd.

Hoeft het u te verwonderen dat het alleen maar om voedingswaren gaat? Van de Floc de Gascogne tot de foie d'oi en canard van Upigny.

De kerstmarkt is ondergebracht in een immense prachtig gerestaureerde schuur. En er loopt wat volk. Begrijpelijk.
In zoverre dat parking 2 en 3 geopend zijn.
Wat dat inhoudt?
Een vette weide, waar 'n halve meter afwijken van het paadje genoeg is om je in de klei vast te rijden.
Hier zorgen over maken? Neen, eerst je inkopen doen en dan aan de kassa melden dat je met de wagen vast zit in de boue (slijk).

De tractor staat klaar en de fils de chateau, hem zelve, trekt de klanten er een voor een uit.

Zo rijden we serieus beslijkt richting Grande Eneille.
We zetten de chalet in kersttooi.



Bij het stoofke en een glas cava proeven we de magret de canard en een sneetje ganzenlever. De chalet hebben we z'n kersttooi aangetrokken.

En zeggen dat het pas vandaag m'n verjaardag is.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

Donderdag 21 december 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

We zijn de kortste dag van het jaar en het beloofd een grijze te blijven. Toch wat het weer betreft. Ikzelf ga er iets moois van maken. Eerst een oesterdegustatie meepikken in de groothandel en er een kratje meedoen. We hebben een stuk hertenfilet opgespaard en het fonduepotje wordt uit de berging opgediept. Waarvoor dat allemaal goed is? Straks rij ik naar Leuven en morgen vertrekken we samen naar Grande Eneille om er mijn verjaardag, zaterdag en kerstavond, zondag, door te brengen. Er zal wel geen sneeuw liggen, maar eerder zacht zijn, maar hoe dan ook het wordt gezellig. Op het menu: wild, fondue en tussendoor een oestertje. Meer moet dat niet zijn of toch wel? Mijn verjaardag vieren we in een van die gezellige plaatsjes in Durbuy: les Récollets.

Als je dat voor ogen hebt dan wordt de  grijze dag van vandaag plots heel kleurrijk.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

woensdag 20 december 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Uit de nieuwsbrieven van het Instituut van Landbouw- en Visserijonderzoek haalde ik volgende interessant artikel.

 

Coastbusters: kustbescherming door aanleg van biogene riffen

"Kunnen we onze stranden tegen stormen beschermen met natuurlijke riffen?", dat is de hamvraag binnen het project Coastbusters. De partners van het project onderzoeken hoe ze op een duurzame en snelle manier riffen kunnen aanleggen van zeewier, zeegras, schelpdieren en schelpkokerwormen, én hoe deze riffen een invloed hebben op onze kust.

De Vlaamse overheid verricht al jaren zware inspanning om onze stranden te beschermen door deze op te hogen met aangevoerd zand. Zo wordt elk jaar meer dan 500.000 m³ zand aangevoerd ter bescherming tegen stormen. Maar dat zand gaat snel weer verloren. Bij de storm Dieter (jan 2017) bijvoorbeeld spoelde 1.5 miljoen ton zand weg. Opspuiten van zand, maar ook het bouwen van dijken en golfbrekers (door veranderingen in stromingspatronen) zijn geen duurzame oplossingen om onze kust te beschermen. Het project Coastbusters zoekt een alternatief onder de vorm van biogene riffen. Dit zijn natuurlijke structuren gevormd door mariene planten en/of dieren.

Het consortium onderzoekt de effecten van de aanleg van biogene riffen op kustbescherming. Deze natuurlijke structuren zorgen namelijk voor een reductie in golfwerking en stroming. Deze vorm van "building with nature" wordt reeds op verschillende locaties toegepast, maar de aanzet tot vorming en de verdere aangroei van deze riffen verloopt zeer traag. Het innovatieve aan Coastbusters is het gebruik van nieuwe technieken, waaronder aquacultuurmethoden, om deze riffen voldoende snel te laten aangroeien. Met het oog op duurzaamheid wordt voor sommige installaties biodegradeerbaar materiaal gebruikt. De effectiviteit van de riffen wordt geëvalueerd op basis van tests met zeewier, zeegras, schelpdieren, (oesters en mosselen) en schelpkokerwormen, in monocultuur of gecombineerd.

De soorten die gebruikt worden voor de aangroei van dergelijke biogene riffen zijn zo gekozen dat de gebruikte methodes met kleine modificaties bijna wereldwijd kunnen gebruikt worden. De ontwikkeling verloopt gefaseerd, van een literatuurstudie en inventaris van initiatieven tot productontwikkeling, labo-experimenten, kleinschalige substraattesten op locatie tot een grootschalige uitrol. In die laatste fase zullen de effecten op zandtransport en het leven op en rond deze biogene riffen geëvalueerd worden. Het onderzoek moet leiden tot een effectieve duurzame manier van kustbescherming, die ook commercieel kan toegepast worden.

Project: Coastbusters - Development of ecosystem based protection against coastal erosion
Looptijd: 2017 - 2020
Samenwerking: DEME, Jan de Nul, Sioen Industries, eCoast
Financiering: Agentschap Ondernemen

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

dinsdag 19 december 2017, een goeiemorgen met Wilfried

Voilà, het zit er op.
Gisteren een laatste presentatie in Ledegem. Ik stak het niet onder stoelen of banken: het was een van de mooiste groepen die ik in het voorbije jaar aandeed.

Tip-top infrastructuur zowel naar zaal als naar keuken. En bovendien een bestuur die de aankleding heel gezellig en stijlvol had gemaakt. Aparte aperotafels, aangepaste onderleggers in kerstsfeer. Een dennentak  met kerstballen op de tafels zorgde voor de finishing touch.

Gisteren aan het werk met 2 extra mensen, waarbij Markant zelf ook voor een jong dametje als extra had gezorgd. Voor Elise was dat nieuw, maar dat kon je haar niet aanzien. Ons Marijke als extra, serveerde alsof ze het al jaren deed. Leuk zo.

En nu ga ik met vakantie. Nog wat opruimen in Jabbeke en de valies maken. Terwijl ik opruim laat ik zoals gisteren de deur van de wijnshop open.
Het zonnetje viel binnen en bracht zowaar onverwacht volk over de vloer. Zo'n extraatje is altijd meegenomen. Het zorgde er wel voor dat het wat benepen raakte in de voorbereidingstijd, maar het lukte.

Ik kijk met grote tevredenheid terug op het voorbije jaar.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

maandag 18 december 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

We zijn de laatste week voor kerst ingegaan.
Alles wordt in gereedheid gebracht om er mooie feesten van te maken.

Op de tafel liggen folders van supermarkten waarin artikels 1+1 worden aangeboden of waar de champagne van een 'veuve' amper boven de prijs  van een goeie cava gaat.

Terwijl de gans op TV een traan wegpinkt worden de blokken foie d'oie van Handzame tot Strasbourg   als onmisbaar voor de feesttafel aangeprijsd.

Zelfs onze artisanale bakker presenteert een kleurrijke folder van zijn kerstbuche's alsof ze recht uit de grootindustrie zouden komen.
Van hem weet ik: dit is niet waar.

En of folders u nog niet zouden kunnen overtuigen gooit mijn horecamarkt er nog een degustatie bovenop.
Op hun folder zie je hun inkoper oesters slurpen met de oïstriculteur Van Cap Ferret in het Bassin d'Arcachon. En laat dat nu een plaats zijn die ik heel goed ken.
Mijn boek, pagina....

Ik denk me toch even te laten verleiden.
Dan moet ik de dagen goed indelen want er is ook de koppelverkoop van mijn kledingszaak.
Ik moet er voor zorgen dat ik niet kom aangesjeesd met in iedere hand een draagtas met broek en trui, hemd en vest. 
Minstens een hand moet ik vrijhouden.

Ze maken het de mensen toch niet eenvoudig.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

zondag 17 december 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

wat laat met mijn begroeting, maar eerst volop genoten van deze mooie ochtend en nu aan de slag voor het diner.

Wat staat er op het menu. Lamskroon! Na de fazant, haas en hertekalf eventjes geen wild. De lamskrron krijgt een kruidenkorst.
Hoe ik die maak (voor 2 lamskronen)?

70gr goei boter, halve bussel bieslook, kervel, peterselie, dragon, wat salieblaadjes, takje tijm, takje rozemarijn, halve soeplepel mosterd, wat piment d'espelette, teentje knoflook.
Dat alles mixen met de gesmolten boter. Afkruiden met peper en zout. Dat laten afkoelen tot gebruik.

Lamskroon weg en weer opbakken en den instrijken met de kruidenpate.
8 to 10 minuten in de oven bakken op 180°.

Wat ik daarbij serveer: een mengeling van boontjes, mangetous, kersttomaatjes die ik voordien heb klaargemaakt met wat sjalot en op smaak gebracht met wat vleesfond.

Apart krielaardappeltjes in dobbelsteentjes. Die bak ik in de pan met mini pied de mouton.

Ik drapeer de lamskoteltjes op een duxelle van champignons.

Smakelijk

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

zaterdag 16 december 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

een cadeaubox uitgeleverd. Wat is er mooier dan een boek zoals Weg van Vis gecombineerd met 3 wijnen waar in het boek naar verwezen wordt. En als aanzet om zelf te kokkerellen, een potje met pimet d'espelette om een van de gerechten die in het boek beschreven staan uit te proberen.

Naargelang de samenstelling van de wijnen varieert de box van 50 euro tot 80 euro.

Wat kokkerellen betreft ben ik en plein forme. Deze week me een eerste keer gewaagd aan zuurkool. Niet dat ik de zuurkool vanaf de blote kool heb bereid. Neen, ik kocht in de carrefour de bereide zuurkool met witte wijn. Die is lekker. Wat ik er aan toevoegde?

Voor 2 personen: 1 pak van 500 gram bereide zuurkool met witte wijn.

¼ ajuin blond garen met een takje takje tijm, laurierblaadje, 5 jeneverbessen. Blussen met een geutje witte wijn. De zuurkool met die basis laten trekken. Afzonderlijk vers spek beetgaar bakken en toevoegen. Ook een rookworst bij de zuurkool voegen en aan het eind afwerken met 5 kummelzaadjes. Uiteindelijk nog 'n snede ardeens gebraad. Dat is consumtieklaar. Laat het dus niet droog garen maar verdeel het onder de zuurkool. Warm worden is voldoende.

Dien de zuurkool op met een aardappeltje en serveer er een goed glas vin d'Alsace bij.

 

 à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

vrijdag 15 december 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Nog vlug wat inkopen doen voor kerst? Een fles champagne van Etienne Doué, fijne wijnen van wijnmakers waar we al decennia mee werken of misschien mijn boek dat een aanzet geeft tot in de keuken uitproberen of een gids is voor de reisplannen in 2018: kom het dan nu dit weekend ophalen. Het is het laatste weekend dat ik open ben voor de kerst. Ik ben er op zaterdag van 10.30u tot 17u, op zondag  van 10.30u tot 12u.

Volgend weekend ben ik er niet. Zaterdag de 23ste is het mijn verjaardag en dat ga ik vieren.
Hoe bedoel je: vieren? Gebeurde dat dan vroeger nooit?
Toch wel, maar in aangepaste vorm. Toen we de winkel hadden was 23 december de drukste dag van het jaar en werd het vieren beperkt tot een kerstbuche bij de koffie. Die 23ste was niet uitzonderlijk een 24-uren werkdag.

Dat werd wat beter toen we de winkel niet meer hadden en ik voor zeevis André ging werken. Maar ook toen begon de dag in de vroege nacht: om 01.00u om te eindigen, ergens tussen drie en vier in de namiddag.

Het wordt dus mijn eerste jaar en retraite. En dat gaan we vieren in Grand Eneille. We vertrekken op donderdag en rijden op kerstdag naar Tienen, waar Sofie, dochter van An ons verwacht.

We mogen er aanschuiven aan de kerstdis en hebben zelf onze keuze mogen maken bij de traiteur. Ook dat is nieuw, voordien waren we steeds onze eigen traiteur.

Ooit gebeurde het dat we ons zelf waren vergeten.

Tienen in kerstsfeer

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

donderdag 14 december 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Vandaag eens lekker uitgeslapen. Heb ik wel nodig.
An wilde niet dat ik mee opstond om 6u. Ze zou de kleinkinderen naar school brengen en wilde niet dat ik er mijn rust voor liet.
Gisteren wou Philippe van de Gouden Harynck absoluut zelf de kartons champagne dragen.
Nog eens daags voordien had Etienne Doué de palet champagne in de wijnshop 'gechargeerd'. waarbij hij niet wilde dat ik ook maar 'n inspanning leverde.

Zal ik dat nog wel gewoon raken, na mijn operatie, zelf weer de handen uit de mouwen steken?

Deze week begon vrij chaotisch in Halle maar kreeg een rustiger gevolg in de prachtige zaak van Keukens Dekeyzer. Dit familiebedrijf fungeerde met haar toonzalen in Menen al meermaals als gastheer voor Markant, ditmaal voor de afdeling Bissegem.

Ontvangst om half acht, verwelkoming en dan een uitgebreide rondleiding. Dat maakte dat de Wondere Wereld pas na negenen op gang kwam.

Een presentatie niet gespeend van humor vertelde de voorzitster in haar inleiding.
Das goed replikeerde ik: iedere lach is goed voor 1 euro voor de Warmste Week. Lang hoefde er niet gewacht te worden: het visnetje dus!

Helemaal leuk werd het toen de dames in discussie gingen of Patrick of Ivan mijn broer was.

Ivan versterkte de presentatie met een schitterende kookdemo.
Zalmtartaar, vissoepje, tong normandisch, griet met kruidensausje, carpaccio van coquilles en een kleine bouillabaise waren de zes gerechtjes die vanuit de showkeuken werden voorgesteld en geserveerd.

Hoeft het u te verwonderen dat de vragen niet uit de lucht waren.

Iets na elven ronden we af. We hadden nog een tijdje kunnen doorgaan, maar zo was het goed. De locatie en de presentatie hier bij keukens Dekeyzer maken er telkens opnieuw topavonden van.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Woensdag 13 december 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Maandag hadden we een presentatie in Halle om 14.30u.
Laten we het slim aanpakken, dachten we.
We rijden op zondagnamiddag naar An in Leuven om daar te overnachten. Dan hoeven we geen stress te hebben om de verplaatsing op maandag naar Halle te maken.

Toen we die plannen maakten hadden we nog niet eens weet van welke moeilijke weersomstandigheden het zouden kunnen worden. maar alleen al het feit dat het zou aanschuiven worden om in Groot-Bijgaarden op de ring te raken op een maandagvoormiddag deed ons dat besluit nemen.
Hadden we inderdaad op maandag de verplaatsing Jabbeke - Halle gemaakt, hadden we er wellicht nooit geraakt. We mochten dus tevreden zijn, alhoewel.

Het werd een leuke zondagavond met wat geknabbel in de Grillekes om de hoek aan de Naamse steenweg.
Patrick op de matras, ik in het bed en 's morgens een leuk ontbijt.
Alle tijd om ons klaar te maken en  niet te zenuwachtig te worden omdat op het viaduct van Vilvoorde vrachtwagens in schaar gingen staan. De ganse buitenring in een soort rood dat je alleen maar in de puurste bewaarwijnen kunt aantreffen.

We zijn slim wisten we van onszelf en rijden omgekeerd. Van Leuven naar Blanden en zo naar Wavre. Zien we nog eens iets langs de weg en vermijden we de geblokkeerde route.  We vertrokken om kwart na elf om aan te komen om 13u in Halle.

Het was onze eerste voorstelling van Weg van Vis en wilden ruim de tijd hebben om ons in de zaal voor te bereiden. Akkoord, de gerechtjes waren zo goed als klaar, maar ik wilde een inzicht hebben van de zaal omdat we onze mobiele keuken bij de mensen wilden plaatsen. Hoe zouden we de showtafel met boeken opstellen, enz. enz.

Het liep goed, eigenlijk te goed. Weinig verkeer op de binnenweg naar Wavre en eens op het grondgebied 'vous êtes en Wallonië' geen sneeuwvlokje te bespeuren. Probleemloos op de autoweg Namur - Bruxelles tot... op het ogenblik dat we ons realiseerden de sneeuwgrens opnieuw te naderen en de tarmac onder de wielen van de auto veranderde in een... schaatsbaan.
Gevolg: we kropen Bruxelles binnen.

Hoe eindigde het verhaal: gelukkig zonder blutsen, maar pas om 14.20u! Amper tien minuutjes hadden we om uit te laden, op te zetten en er in te vliegen. Kwart voor drie hadden de dames hun eerste wijntje en het hapje met tartaar van makreel.

En het ging goed: zo goed dat Patrick de rol van een televisiekok werd aangemeten.
Had ik toch een bedenkingetje bij, alhoewel als het om omvang gaat hij de gelijkenis met de Italiaanse TV-kok kan of kon doorstaan.
Die is een tijdje terug overleden.

We hebben ons geamuseerd. Bij de terugkeer was dat opnieuw heel wat minder.

Goed op gewone wegen via Ninove en Aalst, maar eens op de E40 een ramp. Gevolg: vertrokken in Halle om 17.30u om thuis te komen om 22u.

 

à la vôtre

Wilfried

 

PS  dames van Bissegem: jullie komen morgen aan de beurt

 

*****

 

 

dinsdag 12 december 2017, een goeiemorgen met Wilfried


Vooraf: dames in Halle, jullie hadden vandaag graag iets gelezen over de presentatie van gisteren, maar ik vraag wat geduld tot morgen want vandaag beloofde ik m'n lezers het tweede deel van
wie beloont zal beloond worden.
Als je het hele verhaal wil begrijpen moet je ook mijn begroeting van gisteren maandag lezen.

Ik startte om 05.00u in de wijnshop met de voorbereiding van het dineetje op zondagmiddag. Er stond fazant en hazenrug op het menu. Daarnaast wilde ik de volledige voorbereiding afmaken van de 4 gerechtjes die we de maandag in Halle zouden serveren.

Waarom zo vroeg begonnen? Het had z'n redenen.
Vooreerst, ik had 'n onrustige nacht en was om half vijf klaar wakker. Ook al omdat mijn i-phone aan het piepen ging met een inkomende boodschap.
Berichtje van Patrick.
Ik dacht: als die nu pas thuis komt zal hij morgen proper zijn om mee te gaan naar de cyclocross in Overijse waar hij de jonge Axel begeleidt.
Verkeerd gedacht.
Patrick vond het, het moment om bij een sanitaire stop efkes een artikel te lezen en dat stante pede door te sturen.
Ik, onwetende, hem onmiddellijk van antwoord gediend:
jij nu pas thuis en ik klaar om te vertrekken naar Jabbeke.

Tweede reden waarom ik zo vroeg op de been was:
ik had er een beetje op gerekend dat Patrick me op zondagvoormiddag zou helpen bij die voorbereiding. Maar kon ik hem de begeleiding van Axel ontzeggen?
Een meiske, als lente zo fris, die in barre winterse omstandigheden gaat cyclocrossen? Neen toch?

Dus dacht ik: ik sta vroeg op, trek mijn plan en heb ik tijd over, dan kan ik nog wat rusten.

En zie wat er gebeurde: klokslag 06.00u ging de deur van de wijnshop open.
Patrick kwam blij gezind binnen.
Net terug van de bakker in Snellegem die op zondag om... 05.30u zijn zaak opent.  In de ene hand een boodschappentas met pistolets, boter, kaas en hesp, in de andere hand een thermoskan met vers gezette koffie.

Hij vertrok om half acht naar Overijse en vond dat we voordien best samen konden ontbijten.
En of het gesmaakt heeft.

Was Patrick een vrouwtje geweest en had ik er nog niet een; ik werd op slag smoor op hem.

Nu hield ik het bij de gedachte: wie beloont zal beloond worden.

Als dat geen wijze levensregel is. Niet Lucas, Marcus of wie dan ook, maar zelf uitgevonden op zondagochtend,  06.01u.


à la vôtre

Wilfried

PS: morgen komt Halle aan de beurt met een memorabele dag autorijden.

*****

 

 

 

 

 

 

maandag 11 december 2017, een goeiemorgen met Wilfried,

 

Dat was dan de eerste, weliswaar koude winterprik.
Eigenaardig: ik reed om 5u 's morgens naar de  wijnshop, de temperatuur zat toen op + 2° en het regende.
We gaan vandaag naar +7 vertelde Deboosere.
Om 10 uur was het -1° en sneeuwde het volop.

En bij al die 'ellende' manifesteerde de zondag zich als een dag van de goeie bedoelingen.

Wie beloont zal beloond worden.
Lucas of Johannes of wiens evangelie dan ook; op het moment dat radio 1 de hoogmis begon uit te zenden had en werd ik reeds beloond.

Ik stapte om kwart voor vijf de parking op, draaide de auto en zag door de zijruit een jongeman armzwaaiend komen aangelopen.

Hij was zonder benzine gevallen, had samen met zijn vriend de auto tot aan de pomp om de hoek geduwd en was nu al een half uur op zoek naar iemand die hem 's nachts wou helpen.
Hij had cash geld maar geen bankkaart.

Even flitste het door m'n hoofd: ooit had ik eens iemand 's nachts geholpen waarvan later bleek dat het een dief op de vlucht was.
Maar ik ben iemand die in mensen alleen maar het goede ziet en gisteren was dat niet anders.
Dus reed ik tot aan de pomp, ontving 50 euro cash en liet de man tanken.

Wie beloont zal beloond worden, dacht ik bij mezelf. En zo gebeurde, amper één uur later. Morgen vertel ik er meer over.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Zondag 10 december 2017, een goeiemorgen met Wilfried,

 

Soms zit ik zo te denken, dat gebeurt wel eens meer en krijg ik een goed idee. Soms zit ik ook gewoon te denken; wat ga ik morgen weer schrijven. En terwijl ik dat denk krijg ik een inval en zet ik het onmiddellijk op papier, zoals nu zaterdag avond, 23.37u.

Ik had gedaan met een dag-lang werken aan de powerpoint Weg van Vis. Morgen maandag trekken we er voor 'n eerste keer mee naar Halle, ik ben tevreden.

Bij m'n nadenken surfte ik nog even naar Sporza en toen wist ik het meteen wat geschreven.

Wat de aanleiding was? in de Duitse voetbalcompetitie kwam een scheidsrechter terug op zijn beslissing nadat hij een speler van het veld had gestuurd met een rode kaart. Na raadpleging van de videoref keerde hij terug op zijn beslissing en haalde de speler terug. Dat is pas klasse hebben. Maar...

Het gebeurde nadat zijn ploegmakkers de scheidsrechter op en heftige manier aanklampten.
Soit hij deed het. Het blijft klasse.

Maar u kent ze ook, onze brave zieltjes, de profspelers: hoeveel keer hangen ze niet aan de scheidsrechter om hun gelijk te halen, ook tegen veel beter weten in.
Gaat er in de toekomst nog kunnen gevoetbald worden als het spel telkens stilgelegd dient te worden om de videoref te raadplegen?

En dan omgekeerd bekeken. Wordt het niet eens tijd als een speler voor dood tegen de vlakte gaat om dan seconden later springlevend  te huppelen als een winterkonijn, kan de ref dan niet zeggen: hey manneke, als dat zo zit; voilà een kaart. Als hij niet zeker van zijn stuk is, is er nog altijd de videoref om hem daarbij te helpen.

En nu ga ik slapen (zat 00.12u)want morgen staat haas op het menu en die gaat nog 'n stukske rapper dan een winterkonijn.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

zaterdag 9 december 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Er is de laatste tijd heel wat te doen rond de appellatie Pouilly Fuissé. De Maconnais blijft tot op heden wat stiefmoederlijk behandeld tegenover de rest van de Bourgogne waar men de wijngaarden wel heeft onderverdeeld in gemeentelijke appellations, 1e crus en grand crus. Ook al zijn de topwijngaarden er in de Pouilly Fuissé wel. De gemeenten waar de appellation van kracht is: Fuissé, Solutré-Pouilly, Vergisson en Chaintré.

Uitleg hierover (bron Gido Van Imschoot)

Tijdens de jaren dertig werden in Bourgogne de gemeentelijke appellaties erkend. Bij die erkenning kregen talrijke dorpen de toelating om de naam van de best gelegen wijngaarden te vermelden op het etiket. Maar van premier cru of grand cru was er op dat ogenblik nog een sprake.

De erkenning en indeling van wijngaarden gebeurde tijdens WO II. In 1942 werd door het Vichy regime, een decreet gestemd waarbij de vermelding "Premier Cru" toegelaten werd voor een aantal climats en lieu-dits. De uitvoering werd bevestigd in 1943. Aan de basis van de erkenning van premier cru lagen fiscale redenen.

De isolatie van Pouilly-Fuissé tijdens WO II

Frankrijk werd tijdens de Tweede Wereldoorlog opgesplitst in twee delen. De demarcatielijn deelde het land in twee stukken waarbij het noorden en zuidwesten bestuurd werd door de Maarschalk Pétain en zijn Vichyregime. Het zuidelijke deel van Frankrijk bleef bevrijd gebied. De grens van het noordelijk gebied lag net ten zuiden van de stad Chalon-sur-Saône, 70km ten noorden van Pouilly-Fuissé. De wijngaarden van de Côte d'Or en Chalonnais lagen aldus in bezet gebied. We mogen dus stellen dat de oorlog de erkenning van premier cru wijngaarden verhinderd heeft in Pouilly-Fuissé. Door de geïsoleerde ligging was Pouilly-Fuissé niet opgenomen bij de gemeenten met geklasseerde wijngaarden.

Na de oorlog was niemand daar mee bezig, de heropbouw van het land stond toen centraal. Het zal een halve eeuw duren vooraleer de vraag om erkenning opnieuw zal gesteld worden.

Dat heeft veel te maken met de wijnbouw in de Maconnais. Nog steeds wordt de regio beschouwd als een bron van massaproductie, eenvoudige, toegankelijke wijnen die gemaakt zijn om snel te drinken.  Het grote probleem van de regio is de wirwar aan herkomstgebieden en de vele dorpen die hun naam mogen toevoegen aan de appellatie. Wie ziet in dit bos nog de bomen.

Vandaar dat de wijnbouwers uit de gemeentelijke appellaties zoals Pouilly-Fuissé, Saint-Véran of Viré-Clessé zich willen onderscheiden van de grote wijnplas in hun streek. Neem daarbij een nieuwe generatie, goed geschoolde jonge wijnbouwers die streven naar complexere wijnen, beter gevinifieerd en met zeer veel aandacht voor het werk in de wijngaard.

Het ligt dan ook voor de hand dat de roep of vraag naar erkenning van de beste wijngaarden terug naar voren komt. Het is de Union des Producteurs de Pouilly-Fuissé die hierbij het voortouw neemt. Het eerste dossier werd ingediend in 2007. Hierop volgde een intens onderzoek naar de wijngaarden, de bodem, teeltwijzen, hoogteligging etc..

In 2010 werd een lijst opgesteld van geselecteerde wijngaarden. Daaronder vallen schitterend gelegen climats zoals Les Boutières, Chailloux, Chanrues, Pras, Pelous, Rinces, Le Clos, Clos de Varambond, Clos de la Chapelle, Chantenets, Brûlées, Perrières, Menestrières,  Vignes Blanches,...

Vermoedelijk volgt de officiële erkenning in 2018 of 2019. Volledigheidshalve moeten we hier toevoegen dat niet elke wijnbouwer voorstander is van deze hiërarchische indeling in premier of grand cru wijngaarden. "Wie goed werkt en kwaliteitsvolle wijn maakt, heeft geen nood aan dergelijke erkenning", vindt topwijnbouwer Jean-Marie Guffens, "We moeten geen kopie worden van de Côte d'Or". Anderen daarentegen kijken vol verlangen uit om het label op hun etiket te kunnen zetten, als erkenning van hun appellatie..

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

Vrijdag 8 december 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Het is allemaal ok: een wijn anno 2016 die nu al perfect drinkbaar is. Wat zouden we nog moeten gaan investeren in wijn die we pas 10 jaar later uit de kelder opdiepen om vast te stellen dat het toch niet dat is.
Maar toch!

Als je een aangepaste ruimte bezit, het hoeft geen ondergrondse kelder te zijn met prachtige gemetselde caveau's, of een wand met gedempte led-verlichting en koeling, maar zo'n hoekje of kantje tegen de meest koele zijde van je huis, dan kan het al eens gebeuren dat je juweeltjes opdiept.

Was gisteren te gast bij 'n vriend die op de koele zijde van z'n huis een twee- trapjes -lagere -ruimte heeft waar hij z'n wijnen in vakjes heeft opgeslagen.
Niets spectaculair of toch wel?
Eigenlijk wel!
Want gisterenavond haalde hij er 'n Priorat 2012 Bernard Magrez uit.
Magrez, eigenaar van Pape Clement en tientallen wijngaarden her en der van Languedoc  Pic Saint Loup tot Marokko.
Van wie de fles kwam of waar hij ze gekocht had wist hij niet te vertellen, maar ze was super.

Wat kon er na die mooie fles nog ontkurkt worden?
Een l'Hermitage de Chasse Spleen, de tweede wijn van dit chateau uit de jaren  'stilletjes'.

Met stilletjes bedoel ik; weggelegd zonder naar om te kijken.
In dit geval... een 1999, een fles uit vorige eeuw.
En die was zo whah.
Eerste geur, chocolade. In de mond eerder vegetaal. Een fles die zeker geen investering van 'n fortuin was.

maw: ze bestaan nog altijd, de wijnen die geduld vragen en dan een openbaring zijn.
Alleen: zijn er nog mensen die dat geduld hebben?

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Donderdag 7 december 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Sinterklaas heeft met succes zijn doortocht gemaakt, tijd voor de steden om de kerstverlichting aan te steken. Bij de meeste was dat al langer het geval. Sommigen wachten niet eens de december maand af. Zo worden de donkerste weken van het jaar de meest verlichte. Tienen is nog volop bezig met de organisatie.

Wat me daarbij opvalt: dat eens half twaalf middernacht in dorpen als Zedelgem de straatlichten uit gaan en de pinkel-twinkel bij particulieren de overhand neemt.

Het lijkt er ook op dat de volgende dagen niet extra energie zal moeten gebruikt worden om de schaatspistes gekoeld te houden. Men voorspelt, zeker in het binnenland, geen al te hoge temperaturen. De Ardennen krijgen een sneeuwtapijt over zich heen. Ik gun het die mensen van harte. Er is de laatste jaren voor hen heel veel wielertoerisme bij gekomen, maar Ardennen en sneeuwpret zijn toch één.

Vandaag terug thuis en starten met de voorbereiding van de eerste presentatie voor Weg van Vis in Aquitaine. Die komt er volgende week terug aan.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

woensdag 6 december 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Gisteren en vandaag staan in het teken van de kindjes. Zeker vandaag want het is sinterklaas. Vandaag ophalen van school op de middag en dan iets op kindermaat gaan eten. Op het programma deze namiddag tekenles en voetbal? Moet ik nog even vragen.

Gisteren was het school gedaan om kwart na drie. Eigenaardig, maar in Hélécine (Waals Brabant) zijn de klassen van dezelfde school op twee verschillende plaatsen gehuisvest. Eerst de kleinste ophalen, dan de grootste. Wat zijn ze blij als 'Frietje' er bij is.

Daarna naar Koffieklets en meer.
Dat zijn nu van die zaken waar m'n hart van smelt.
Een patron waaraan duidelijk te zien is dat hij alles  voorproeft.

Gelukkig houdt hij z'n kaart tijdens de weekdagen beperkt tot gebak en kleine zoetigheden. Gisteren was dat appeltaart met rozijntjes en apart wat verse slagroom. Die krijg je ook al bij de lekkere koffie. De kop warme chocolademelk   krijgt een toef slagroom en nog wat chocoladesaus waarvan je mond buiten adem raakt.
Mensen komen er ook voor de dagverse soep.

Tijdens het weekend bakt de patron pannekoeken.

Wat zijn zaak daarnaast zo gezellig maakt dat is dat het naast de koffieklets veel meer te bieden heeft. Het is een snuiterboetiekje met op ieder schapje, rekje, haakje en oogje dingetjes die je kan kopen. Sommige zijn handmade, meeste zijn nieuwe spulletjes, aangekocht met veel fantasie, andere zouden zo van een rommelmarkt geplukt kunnen zijn.

Wat de baas ook doet is zijn collectie speeltjes en kleurboeken regelmatig vernieuwen. De kinderen krijgen er de set kleurpotloden bij en kunnen aan de slag. Wat het zo tof maakt: de pagina die ze gekleurd hebben mogen ze uit het boek scheuren en mee naar huis nemen.

Vraag ik je: wat denk je dat de kinderen in Hélicine antwoorden als  moeke hen vraagt wat doen we als we van school komen? Juist!
We gaan naar Koffieklets en meer.

 

À la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Dinsdag 5 december 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Een ster, halweg het diner, twee sterren bij het buitengaan. Wil ik maar zeggen; ik denk dat de gasten tevreden waren over mijn kook- en baksels van gisterenavond. Ik had tijd en goesting en dan lukt het wel.

Begonnen op zondagavond  met het het scheiden van de duivejongen. De duifjes komen van Etienne om de hoek en dat is een garantie voor topmateriaal. Het afhalen van de borstjes doe ik met mesje en lepel.

De vleugeltjes en boutjes gingen onder het zout in een schaaltje met laurier, peperkorrel en tijm, een nachtje. Bedoeling er een confit van te maken.

Maandagochtend startten de keukenactiviteiten met het maken van een chutney  van verse vijg, rode ajuin en wat veenbessen. Garen met wat boter, wijnazijn, bruine suiker gedurende enkele uren op het kleinste vuur.

Nog zo'n werk van lange adem: het drogen van fijn gezouten hesp tot een krokantje: enkele uren in  de oven op 80°.

Op het vuur: de uit het zout gehaalde boutjes en vleugeltjes laten garen in eendenvet. Daarna het vlees er afhalen en in kleine stukjes snijden. Dat  zou ik later vermengen met de chutney.

Nog zoiets om tijd te geven: een gelatine van tomaat, verse basilicum en wat ingekookte visbouillon. Eens gekoeld zou ik er pareltjes van maken.

Eens de oven vrij maakte ik een crumble van brood.

Het ogenblik om de carpaccio's en tartaar te snijden:

Carpaccio van langoustinestaartjes opgewerkt met grof zeezout, olijfolie en limoen
Tartaar van verse makreel met sjalot, zongedroogde tomaat, mosterd met espelette en kappertjes
Dat kon in de koelkast.

En dan de crèmes;

1 brocolli op smaak gebracht met wat kippenfond
2 zoete aardappel op smaak gebracht met wat rundsfond
3 groene kool ook met wat kippenfond

Tijd om de garnaaltjes te pellen en in de koelkast te bewaren.

Van de garnaalkoppen trok ik een stevige bouillon (ajuin, tijm, laurier). Die zeefde ik en werkte ik af met tomaten, basilucum en wat zoete aardappel.

Van de karkassen van de duifjes trok ik een bouillon.

Ik bakte ook rode ajuin met witloof en werkte af met wat visbouillon en sojasaus. Dat zou bij de coquilles komen.

Het sausje voor de duifjes: starten met het aanbakken van een deel van de boschampignons, wat duifjesbouillon, room en rundsfond toevoegen, laten inkoken. Afwerken met wat pineau de charente.

Tijd om alles af te werken, op te dienen en er van te genieten

Bij de champagne
elk 4 oesters natuur van Gillardeau
bordje met crème van brocolli, garnaaltjes en pareltjes van tomaat, crumble van brood
bordje met carpaccio van langoustines, limoenzeste, appelblokjes, griekse yoghurt
bordje met de tartaar van makreel

Bij de Daumas Gassac Blanc        
de sint-jacobsvruchten, kort gebakken met witloof en afgewerkt met druppels sinaasappelsap en sinaaszeste

Bij de Daumas Gassac rouge
de gebakken duifjesfilets, crème van zoete aardappel, crème van groene kool, de confit, gebakken eekhoorntjesbrood, en veenbessen.

Een dag lang werken, maar met heel veel plezier en de waardering achteraf.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

 

 

maandag 4 december 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

deze tekst werd geplaatst op dinsdag 5/12 omdat ik op maandag het CMS systeem van mijn site niet open kreeg - straks volgt dinsdag (als het lukt)

*

Vier dagen in Leuven, vooral om uit te rusten, na een drukke vorige week.

Ik heb tijd zat, dus ga ik vandaag... koken. Gillardeau oesters, langoustines, garnaaltjes, makreel, sint-jacobsvruchten van eigen aanvoer en duifjes van om de hoek. Begonnen om 9 uur en nu er al efkes pauze genomen om deze tekst te maken. Ondertussen garen de boutjes van de duif in eendenvet om als confit te gebruiken. In de koelkast stijft de tomaat met basilicum. Daar maak ik straks parels van. Alle details krijg je morgen. Straks verwachten we de gasten om 16 uur.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Zondag 3 december 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Het zou niet mogen zijn maar het is niet anders: de vorige dagen had ik het te vaak over het verkeer.

Files op weg naar Sint-Niklaas door een ongeval in Gentbrugge. Meer dan 2 uur onderweg naar Zonnebeke door een ongeval in Lichtervelde en wegenwerken in Diksmuide en Poelkapelle. Op een doordeweekse voormiddag 45 minuten aanschuiven om aan de andere kant van Brugge te geraken.

Als het dan al eens vlotter ging op de weg zoals deze week naar Wevelgem begint het te sneeuwen.

Als je ziet wat er tegenwoordig allemaal op de weg zit, dan kan het niet anders dan vast te lopen.

Gisteren was het weer van dat. Ik stond aan te schuiven op het rechtervak van de afrit van de expressweg naar de Gistelsesteenweg in Sint-Andries toen links een auto kwam ingeschoven.
Ik had de man niet onmiddellijk herkend, zo zonder zijn hoed, maar toen hij vriendelijk naar me zwaaide wist ik het weer: de datum komt er aan.

Ik knikte vriendelijk terug, maar had toch m'n bedenking: waar was de tijd dat hij met zijn paard boven op de daken rond hotste.
Als die zich nu ook al met de auto gaat verplaatsen.

 

https://www.youtube.com/watch?v=fxWyYUHHFH0

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

Zaterdag 2 december 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Nu en dan krijg ik eens interessante vragen in de mailbox. Zoals deze ochtend toen me gevraagd werd of de volgende wijnen nog drinkbaar zijn of beter geschikt zijn om de goot te ontkalken.

Moulin a Vent 2003

Julienas 2003

Saint Amour 2005

Saint Estephe Marbuzet 2004

Saint Emilion Grand Moulin Macquin 2005

   ''          ''        Vieux Ferrand 2009

Saint Julien Gloria 2008

Haut Medoc Camino Salva 2007

Medoc La Péyère 2010

Lafond Roc Epine 2009

Coté Sud 2011

Antonin 2012

Rioja 2010

Ik antwoordde dat er voor wijn zoiets bestaat als voor oude kleren. Maar dat je de flessen beter niet aan de straatkant zou zetten. Ik kom ze zelf wel ophalen.

Grapje want in het geval van Geert denk ik dat buiten de beaujolais 1,2 en 3 alles nog best drinkbaar is.

Hoe je het kan weten? Door ze te proeven. Als het me past wil ik gerust daarbij aanwezig zijn.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

Vrijdag 1 december 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Vandaag 1 december, maar gisteren op de laatste dag van november hadden we er al van. Niet dat het uitzonderlijk is en het ons echt verraste, maar de sneeuw kwam toch ongemeen vroeg.

Op sommige ogenblikken met grote vlokken wat in West-Vlaanderen zorgde voor een gevaarlijke smurrie. Wij kwamen van Wevelgem en hadden het geluk pas na de buien terug huiswaarts te keren.

Voor de tweede avond op rij een echt toffe avond. Achteraf ook nog nooit zoveel vragen gekregen. In de zin van: is diepvriesvis lekker, hoe lang kan men zelf ingevroren vis houden, hoe zit dat met de kwaliteit van scampi's enz. Vragen waarop ik wel kon antwoorden.

Dat maakte van onze tweede doortocht voor Markant een zeer geanimeerde avond.

Voor de eerste keer ook de vraag om vissoep te kopen. Misschien een idee voor de toekomst?

Nog een detailtje dat anders uitdraaide dan we hadden verwacht. De eerste avond was er een dame die mee de zaal had opgezet maar dan was vertrokken omdat ze de tweede avond aanwezig zou zijn.

Tijdens dat opzetten kwam ter sprake dat ze allergisch was voor vis.
Niet dat flauwe kul-gedoe in de zin van: ik lust geen vis, maar heel duidelijk, als ik vis eet dan zwelt mijn keel, heb ik geen adem en moet ik onmiddellijk mezelf een spuitje geven, wat ik ook altijd bij me heb.

Wat ik bijzonder tof vond bij die dame, dat was dat ze ondanks haar reactie op het allergeen 'vis' toch niet naliet om voor haar gezin vis klaar te maken.

Dus dachten we; laten we haar verrassen. Moeder een kommetje lekkere tomatensoep afgetroggeld (in plaats van de vissoep) en in vervanging van het haringbordje een bordje klaargemaakt met wat fazant- en haaspaté. Beiden met wat zelfgemaakte veenbessengelei. Daartussenin wat fijngehakte chorizo.

Wij tegen mekaar: hopelijk wil nu niet iedereen zo'n bordje.

Toen de dames er allemaal waren kwam Patrick me vragen:
weet jij nog wie die dame van gisteren was, ik herken ze niet.

Herkenning is niet mijn sterkste punt maar bij Patrick verwonderde me dat.

Tot Hermien ons kwam zeggen: er is vanavond een dame te kort wegens ziekte.

We hebben in alle stilte ons bordje zelf op gegeten. Het tomatensoepje komt straks thuis op tafel.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

 

Donderdag 30 november 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Ondanks de wegenwerken in Wevelgem ging het ditmaal wel vlot op de weg. Het spoorde Patrick aan tot het maken van onderstaande foto. Toch bleef het opletten want de temperaturen flirtten met 'kans op gladheid' wat bestuurders richting Oostende duur kwam te staan. Op de brug in Zandvoorde liep het zowel 's voormiddags als 's avonds grondig verkeerd.

Voor ons geen probleem en dan ook ruim op tijd in Cockpit 145 waar we door Hermien Spillebeen van Certam ontvangen werden.

Opnieuw een prachtige locatie en een gedreven enthousiaste ploeg die met zetels en tafels sleurde en zeulde tot er voor de 43 dames een plaatsje was gevonden.

Na de korte inleiding er vol tegen aan. Zelden meegemaakt dat al voor de aanvang van de presentatie vragen worden gesteld. Ook nooit eerder meegemaakt dat het woord 'bevallig' voor m'n compagnon in de mond wordt genomen. Kan zijn dat we mekaar teveel zien en het daarom ook niet zo opvalt.

Trouwens, gisteren meer reacties waar het woord bevallig ter sprake kwam. Patrick had een foto van de zaal naar m'n vriendin doorgestuurd. In het traditionele telefoontje achteraf van hoe is het geweest kwam de opmerking.
Wat had die vrouw op de eerste rij mooie benen.
Met onmiddellijk daar achteraan: wordt je daardoor niet afgeleid.

In ieder geval, het klikte gisterenavond perfect. In zoverre dat we maar al te graag vanavond terugkeren om een tweede groep wegwijs te maken in de 'Wondere Wereld van Vis en Vissers'.

Want ook dat is nooit eerder gebeurd: Markant Wevelgem heeft werkelijk de wind in de zeilen. In zoverre dat de 72 inschrijvingen verdeeld werden over 2 avonden.

Vanavond zit er tussen al die dames een speciaaltje. Ik kom er graag morgen op terug.

Ook gisteren hadden we een speciale gaste. Ze was twee weken met vakantie en was met haar vriendin (of familie) mee komen luisteren. Ze keek haar ogen uit op het boek Weg van Vis in Aquitaine, want ze woonde in... Bayonne en herkende dus maar al te goed de mensen en plaatsen die in het boek beschreven werden.

 

à la vôtre

Wilfried

 

*****

 

 

woensdag 29 november 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Tervuren dus: geen risico genomen en vertrokken vanuit Zedelgem om 14u. Afspraak rond kwart na zes om te starten om half acht.

Op onze rit een tussenstop in Oosterzele om wijn af te zetten. Afrit Wetteren: oponthoud om dat te doen niet meer dan 15 minuten.

Geen leuke rit want ook gisteren viel het water met bakken uit de lucht. Regen tot Aalst om dan de melding te lezen: ongeval in Zellik. Geen nood, tijd zat. Dat zorgde er voor dat we met heel wat vertraging op de Brusselse ring kwamen, waar het dan wel redelijk vlot ging.

Wij die dachten ons deel gehad te hebben kwamen bedrogen uit: ongeval aan Vierarmen. Uiteindelijk kwamen we ruim op tijd in Tervuren aan, maar toch goed voor opnieuw meer dan drie uur op de baan voor 125 km rij...plezier.

De verwelkoming deed ons al vlug de ellende op de baan vergeten. Agnes Scheers en haar man en nog een Nederlandse dame hadden de zaal piekfijn in orde gebracht. Indrukwekkend complex van de gemeente waarbij ik me de vraag stel: waar ga je parkeren als cateringbedrijf die hier een feest komt organiseren. Wij trokken ons plan maar het is niet evident.

Het werd een geslaagde avond met tevreden mensen, ook al lokte het onderdeeltje pulskorvisserij wat discussie uit. Maar wie zijn wij om daar een oordeel over te vellen. Ik denk dat de volgende generatie, met de resultaten in de hand, daar zich een beter idee zal kunnen over vormen.

Ditmaal ook wat spionnen in de zaal. Zo spraken we o.a. mensen van Lubbeek. Wordt dat een opdracht voor 2018?

Terug naar huis zonder problemen op de weg om rond 01.00u het bedje in te duikelen. Nu toch al op (06.30u) want... de vuilzak moest nog op straat gezet worden.

 

à la vôtre

Wilfried

 

******

 

dinsdag 28 november 2017, een goeiemorgen met Wilfried

 

Misschien ving u ook berichten op over het feit dat Europa gaat toestaan dat de visvangst met het pulskornet wordt uitgebreid? Hier wil ik even op terugkomen.

Niets dan zogezegd positieve berichten over deze manier van vis vangen. Men zou veel gerichter kunnen vissen op tong. Tong die met de pladijs op de zeebodem leeft.

Tot op heden vist men hierop met de traditionele boomkor. Dat zijn boten die aan weerszijden een net over de bodem van de zee slepen.

Om dat net op de bodem te houden worden ze verzwaard met wekkerkettingen. Dat is zwaar materiaal dat er voor zorgt dat vissen opgeschrikt worden door dat die kettingen door het zand ploegen.

Er zijn 2 grote nadelen aan:
1. Het jonge leven wordt daardoor fel bedreigd, zowel in fauna als in flora.
2. Die kettingen zijn de oorzaak van het grote brandstof verbruik van die boomkorvaartuigen.

Die manier van vissen wordt al generaties lang toegepast. Onder druk van milieu-organisaties en de eigen geldbeugel werd gezocht naar een beter systeem.
Dat werd gevonden met de sumwing. Een speciaal ontworpen vleugel waardoor het net meer zweeft, er minder schade aan de bodem wordt aangebracht en het brandstofverbruik drastisch daalt.

In Nederland ging men nog een stap verder: daar ontwikkelde men het pulskornet. Electroden in lange lijnen zorgen er voor dat de vis wordt opgeschrikt door electrische schokken. De vissen krijgen hierdoor een korte stuiptrekking.

Zorgt deze methode er voor dat het milieu meer wordt gespaard? Zeker en vast. Is er door dit systeem minder bijvangst. Zeker. Houdt de vis er geen letsel zoals bloeduitstorting of gebroken graat aan over. Sommige wel, andere niet. Wat kan dan een nadeel zijn, uitgezonderd dat laatste feit?

Dat deze dure investering alleen door grotere types van boten (de rijkere reder) kan uitgevoerd worden. De kleinere bootjes blijven verweesd achter en zien de vis voor hun neus opgehaald worden. En laat nu precies dat ophalen van de vis een probleem zijn. Dat gebeurt in zo'n hoeveelheid dat nu al duidelijk wordt dat waar de pulskorvisserij actief wordt ingezet het visbestand zienderogen slinkt. En als er nu één heikel punt is wat de visserij zelf betreft, dan is dat precies het visbestand. Tot op heden niet wat tong en pladijs betrof. Maar dat zou vlug kunnen veranderen.

In Nederland kregen meer dan 80 boten de licensie om in het zuidelijk deel van de Noordzee op die manier te vissen. Wat gaat er gebeuren als de Noordzee volledig wordt vrij gegeven.

Is het niet terecht dat de redercentrales zoals deze van België er niet gerust in zijn.

 

à la vôtre

Wilfried